Sarze bez trudu udało się przekonać Leo do transakcji z armatami.
Pięć milionów dolarów prowizji,
nawet od ekscentrycznego Irakijczyka,
było dokładnie tym, czego Faradowie potrzebowali.
Więc udaliśmy się na wojnę.
Pułkownik Patricio zaprosił nas na bitwę pod Cuito Cuanavale,
byśmy zrozumieli sytuację armii
i mogli dogadać szczegóły.
Jesteśmy.
Zbliżamy się do Cuito, więc będziemy czesać ziemię.
- Co czesać? - Nisko lecieć!
Idziemy!
Do okopów, szybko!
Bombardowanie zacznie się za trzy minuty!
Ruchy! Szybko!
Szybko!
Do okopu z tyłu!
Tędy!
Witamy w Cuito Cuanavale.
Kurwa!
Obliczyliśmy interwał.
Trzy minuty.
Południowoafrykańczycy?
Ich haubice G5.
Jesteśmy na linii frontu.
Południowoafrykańczycy są tam, dwa kilometry od brzegu.
Strzelają z odległości 20 kilometrów.
Nasza artyleria nie ma takiego zasięgu.
Musimy to przeczekać.
Po co strzelają?
Żeby podnieść morale.
Stop! Wstrzymać ogień! Nie strzelać!
Wstrzymać ogień!
Cholera.
Wreszcie.
Patrzcie.
Tylko to może ich uciszyć.
Niebo jest nasze.
Dopóki mamy benzynę.
Nie mamy paliwa, by długo utrzymać je w powietrzu.
Wiecie, co robimy?
Piloci siedzą w samolotach na ziemi
i ze sobą rozmawiają,
żeby tamci myśleli, że latamy.
Nie żartuj.
Potrzebujemy tych dział, przyjacielu.
- Ten mężczyzna, tak? - Tak.
Generał Amin. Jest blisko z Saddamem.
Zajmuje się eksportem militariów.
Pomaga nam jego bratanek Habib.
Od kiedy pracujesz z Irakijczykami?
To nieistotne, Patricio.
Chcesz te działa czy nie?
Możemy podpisać umowę w tym tygodniu.
Będzie taniej niż od Iranu.
- Kiedy je dostanę? - Za dwa miesiące.
- Na pewno? - Jutro jadę z Oskarem do Iraku.
Wytrzymacie dwa miesiące?
O ile nie będzie jak z napalmem.
Koniec końców się udało.
Jak mogłeś ją tu przywieźć?
Nie przywiózł mnie. Sama przyjechałam.
A jak się ma Pan Napalm?
- Świetnie. - Patricio.
Jaki jest sens tej bitwy?
Nie ma tu miast ani niczego wartego obrony.
Chcesz oficjalną wersję?
Jak wygramy, to koniec apartheidu w RPA.
Jak przegramy, Jankesi zatrzymają angolską ropę.
A wersja nieoficjalna?
To wojna plemienna. Nie ma z nami nic wspólnego.
Dobranoc.
Cholera jasna.
Strasznie tu, co?
Ale warto było przyjechać.
Daj znać, kiedy wysłać przelew do Habiba.
Spokojnie.
Nie ma pośpiechu.
Nie?
Nie spieszy ci się, by zarobić pięć milionów?
Między tobą i Oskarem wszystko dobrze?
Czemu pytasz?
Nie wiem, mieliście się razem wyprowadzić...
Tak.
Odłożyliśmy to.
Mama ma rację.
Leon jest jeszcze mały, nie ma pośpiechu.
Ale Oskar ma inne plany, prawda?
To normalne.
Rozumiem go.
Nikt nie chce całe życie mieszkać z teściami.
Ale niepokój jest kiepskim doradcą.
Może podsuwać fatalne pomysły.
Chyba nie rozumiem.
Może pomyśleć, że jest gotowy na własny biznes.
Tato, o czym ty mówisz?
- On by tego nie zrobił. - Nie?
Zrobił to swojemu wujkowi.
Zostawił go dla nas.
To prawda.
Bo złożyliśmy mu niezłą ofertę.
A ktoś inny mógł złożyć lepszą.
- Sugerujesz, że... - Realizuje plan Mawada.
- Skąd ten pomysł? - Mawad pracuje z Irakiem.
To jego terytorium.
Nagle dzwoni Irakijczyk
i potrzebuje naszych kubańskich kontaktów.
Tato, popadasz w paranoję.
Oskar to dobry chłopak. Ambitny, odważny.
Ale jest jak młoda jodła.
Gdy jodła puszcza pędy, widzi słońce i zaczyna rosnąć jak szalona.
W górę i w górę.
Rośnie tak szybko, że nie dojrzewa.
Gdy osiąga 12 metrów wysokości,
jej gówniany cienki pień jest tak słaby,
że gnije w wodzie.
Wiesz, co robi matka jodła, by tego uniknąć?
Zakrywa młodą gałęziami,
żeby rosła wolniej.
Kto tu jest matką?
- Ty? - To ty musisz go powstrzymać, Saro.
W przeciwnym razie, upadając, pociągnie cię za sobą.
A ja nie będę mógł cię chronić.
Masz kompletną paranoję.
Świetnie znam Oskara.
Mówię tylko, że musimy być ostrożni, Saro.
Do tej pory Oskar jedynie pomagał rodzinie.
Z napalmem, z Mawadem...
Może to jest problem. Myśli, że jest sprytny.
Tym bardziej może nas wyrolować.
Naprawdę, mogę to zrobić sam.
To żaden problem.
Więc jak się tu znalazłeś?
Jestem tu w interesach.
- W interesach? - Tak.
W Cuito Cuanavale?
Brzmi absurdalnie?
Dziecko, żebyś ty wiedział...
Wiesz, dlaczego tu jestem?
Przyjechałam do Angoli,
bo chcę kupić pralkę na prezent ślubny syna.
A dla najmłodszego, który został lekarzem,
chcę kupić walkmana i może tenisówki.
Po to pani przyjechała?
Słuchaj, przez rok tutaj
zarobię nawet 3000 kwanz.
Ile to jest?
Sześćdziesiąt dolarów.
11.50
Może nas zobaczyć.
- Mawad zna to auto. - Wiem.
Jesteśmy za daleko.
Jesteś pewien?
Czy jestem pewien?
Nie chcemy skończyć jak Padilla.
Jeśli wymiękasz...
Nie, nie wymiękam.
Mówię tylko, że musimy być precyzyjni.
To poważna sprawa.
Będą przed nami,
a jeśli spróbują zawrócić, zajmie im to od 20 do 30 sekund.
- Może trochę mniej. - Nie.
Dwadzieścia do trzydziestu.
To samo mówił Padilla.
Kim jest Padilla?
Dzień dobry.
Witam.
Cześć.
Padilla źle zmierzył lont dynamitu.
Powiedziałem mu: „Sięgnie 80 metrów”.
Powiedział, że nie.
Że wystarczy 60.
Kim do diabła jest Padilla?
Pracowałem z nim w kopalni.
Też był pewny, dopóki nie wyleciał w powietrze.
- Więc Padilla się rozjebał. - Tak.
Całkowicie.
Skoro myślisz, że potrzebują 30 sekund, załóżmy, że zrobią to w 10.
Powiedział inżynier.
Jak chcesz, mogę stąd jechać.
Żartuję, do cholery.
To poważna sprawa.
Dobrze. Skoro tak mówisz.
Dziesięć sekund.
To odmieni moje życie.
A jak się nie uda?
Uda się.
Zrozumiałem to w Pradze.
Jeśli chcesz złamać stary porządek,
nie możesz po prostu siedzieć i się bać.
Musisz mieć jaja.
To jest nasz czas.
Hej...
Weteranka wojenna wróciła.
Dobrze, że zostałeś.
Było beznadziejnie.
Nie zostałem zaproszony.
Było do bani.
- Uwierz mi. - Jasne.
Gdzie jest tata?
Coś załatwia.
Z twoim mężem?
Wypadłaś już z obiegu?
Odpieprz się.
Moje kochanie!
Cześć, skarbie!
Chodź tu, aniołku.
Aleś ty słodki!
Cześć, kochanie!
IRAK
Zajmie to jakieś 10 minut.
- Dokąd idziesz? - Odlać się.
W porządku, Leo?
Jedna myśl nie daje mi spokoju.
Wciąż się zastanawiam i...
no nie wiem,
- to popieprzone. - Co takiego?
Nie wiem.
Po co przyjechaliśmy do Iraku?
Kupić haubice, jasne. Ale to wszystko...
Może popadam w paranoję.
Chyba nie rozumiem.
Wyjaśnię ci to.
Habib akurat potrzebuje pośrednika, by sprzedać swoje armaty.
Przypadkowo dzwoni do ciebie.
Ze wszystkich kontaktów w Angoli wybrał jeden w Marbelli.
W cholernej Marbelli!
Tak się składa, że pracujesz dla mnie,
a ja, co ciekawe, świetnie dogaduję się z Kubańczykami i Angolczykami.
Co więcej, przez tę swoją „gorącą linię”
często rozmawiasz z Mawadem.
Obiektywnie mówiąc, ta umowa może przynieść mu korzyści.
Nie za dużo tu według ciebie przysłówków?
- Przysłówków? - Tak.
Może to zbieg okoliczności,
a może
ktoś uważa mnie za durnia.
- Oskarżasz mnie o coś? - Nie.
Nie mówię, że to twój plan.
- Raczej kogoś innego. - Kogo?
Habiba? Irakijczyków?
Ty mi powiedz.
Nie wiem, Leo.
Kogoś z Marbelli,
kto pracuje z Irakijczykami,
a nie z Kubańczykami i Angolczykami.
Chcesz to odwołać?
Powiedz mi prawdę.
Nic nie wiem o Mawadzie.
- Kłamiesz. - Przysięgam.
Córka wszystko mi powiedziała w Cuito.
Co ci powiedziała?
O umowie z Mawadem.
Nic o tym nie wiem.
Po prostu się przyznaj.
Bądź ze mną szczery.
I tak to zrobimy i dostaniesz prowizję.
Ale jeśli znów mnie okłamiesz...
Dobra, w takim razie wracamy do domu.
Zrobiłem to dla rodziny.
Słucham?
Musiałem coś zrobić, zanim Hugo pogorszyłby sprawę.
Jesteś chory, Leo.
Umierasz.
Musimy myśleć o przyszłości.
To twoja wojna z Mawadem.
Nie chcemy jej odziedziczyć.
Hej! Wszystko w porządku, proszę pana?
Tak.
Tak, jesteśmy gotowi do drogi.
Wiesz co, Oskarze?
Córka nic mi nie powiedziała.
Ty to zrobiłeś.
Dotarcie tutaj zajmuje dwa dni. To odizolowany obszar.
Spróbowałbym spać na łodzi.
Możemy zostać w zatoczce, dopóki sytuacja się nie uspokoi.
Będzie fajnie.
Pożeglujemy.
Powędkujemy.
Jak myślisz, ile to potrwa?
Miesiąc.
Maksymalnie dwa.
Mój tata zawrze umowę z Saudyjczykami.
A wtedy...
wrócimy
i zajmiemy zasłużone miejsca.
Hej, powiedz to jeszcze raz.
Nasze zasłużone miejsca.
Brzmisz na przekonanego.
Całkowicie.
To mnie podnieca.
Wiesz, na co mam teraz ochotę?
Przyjaciele!
Salam alaikum, Habib.
Miło cię poznać.
Najwyższy czas.
- Oskar. - Habib.
- Napijesz się piwa? - Poproszę.
Wielkie dzięki.
Jak minęła podróż?
Dobrze.
Obyś nie był zadziorny jak twoja żona na aukcjach.
Ani trochę.
Jak tylko zapłacisz, wyślemy je.
Kiedy możesz dokonać przelewu?
- To zależy od ciebie. - Ode mnie?
W takim razie podpiszmy umowę.
A co z Aminem? Gdzie generał Amin?
- Słucham? - Chcę go zobaczyć.
Chcę zobaczyć twojego wuja.
Zatwierdził tę umowę.
Tylko dlatego tu jesteśmy.
Bez urazy, ale ty mi nie wystarczysz.
Leo.
- Co robisz? - Nie wtrącaj się.
Finalizujemy transakcję.
Tylko ja mogę o tym zadecydować.
Zaczekasz w korytarzu?
Zięć jest niedojrzały.
Tak to jest z młodymi ludźmi.
Dziękuję.
Twój wujek musi mi dać oficjalną gwarancję.
Dlaczego?
Bo Kubańczycy i Angolczycy się niepokoją.
I rozumiem,
że przyjaźnisz się z RPA.
- Kupujesz ich G5. - I co z tego?
Tych samych armat użyjemy przeciwko RPA.
Gwarantujesz, że nie będzie sabotażu?
Nikt nie sabotuje umów generała Amina.
To niech sam mi to powie.
Nie ma czasu, jest zbyt zajęty.
W takim razie, Habib,
daj znać, gdy będzie wolny.
To skandal. Rozmawialiśmy o tym ponad miesiąc.
Wszystko zaprzepaścisz.
- Do widzenia. - Nie, czekaj.
Zadzwonię do wujka.
Ale to może potrwać nawet tydzień.
Nie spieszy mi się.
O ile masz dużo piwa.
Gdzie jest Hugo?
Czekam na niego.
Chyba bierze prysznic.
Przepraszam.
Twój brat jest za stary, żebyś go kontrolowała.
Jest dziwnie podekscytowany.
- Taki już jest. - Ostatnio bardziej.
Odkąd wrócił z Pragi.
To niech Oskar pogada z Manuelem.
Ostatnio są nierozłączni.
To wszystko.
Wiesz, dlaczego są nierozłączni?
Bo dobrze się dogadują.
Tak sądzisz?
Tak, to oczywiste.
Saro, naprawdę.
Nie będę się bawić w twoje podejrzenia.
- Podejrzenia? - O kokainie.
Nie, mamo. Nie chodzi o kokainę.
- Nie? - Nie.
- Musimy porozmawiać. - O czym?
Jeśli coś się dzieje z Hugonem, porozmawiam z nim.
Albo z ojcem.
Ty zawsze coś mieszasz.
- Chcę tylko pomóc, mamo. - Oczywiście.
Istna Matka Teresa.
O co ci chodzi?
Uwielbiasz oceniać.
Mierzysz innych swoją miarą. Chcesz ich naprawiać.
A potem lecisz do Angoli, zostawiając syna.
- To co innego. - Niby czemu?
Narażanie życia dla ambicji jest tak głupie jak ćpanie,
- czy o co osądzasz brata. - Ambicje?
- Moje ambicje? - Tak. Twoje ambicje.
Wiesz, czemu to robisz?
Czemu?
Boisz się, że Oskar cię wygryzie.
Jasne. Oczywiście.
Bo ty zawsze grałaś drugie skrzypce.
Rola matki to drugie skrzypce?
Dbanie o rodzinę,
- poświęcanie się... - Jakie poświęcanie się?
Przez oddanie zegarka?
Doprawdy, Saro, jesteś rozpieszczoną dziewuchą.
Dobra, jadę.
Zadzwonię, jak dotrzemy na ląd, mamo.
Powodzenia. Bądź ostrożny.
- Uważaj na siebie. - Pewnie.
Dokąd się wybieracie?
Ibiza, Korsyka, Santorini...
Zobaczymy.
To po co wam kałasznikowy?
Masz zbyt bujną wyobraźnię, droga Saro.
Naprawdę.
Proszę cię.
Zadzwonię, dobrze?
- Miłej podróży. - Pa.
Mówię poważnie. Spakował dwa karabiny.
- Żeby odreagować. - Co?
Ćwiczy strzelanie. Tak mi powiedział.
I ty się zgadzasz?
Może do niego dołączę.
Masgouf jest pyszny.
- Ryba? - Tak, grillowany karp.
Jest też falafel, kibbeh,
jagnięcina, bakłażan,
kofta... Wszystko.
- Wszystko dla nas? - Jesteśmy tu sami.
Czy to nie jest trochę dziwne?
To rządowy dom protokolarny.
Są przyzwyczajeni do służenia ludziom bez przeszkadzania im.
Chcę przeprosić.
Moje powody są nieważne.
Nie powinienem zatajać umowy z Mawadem.
Wiesz, nie to mnie najbardziej boli.
Co łamie mi serce, to fakt,
że wciągnąłeś w to moją córkę za moimi plecami.
Przepraszam, Leo, naprawdę.
Myślałem, że mamy prawo
- naprawić to samodzielnie. - Prawo?
Prawo?
Wiesz, co mawia mój prawnik?
W rodzinie prawa nie istnieją.
Bo kiedy są prawa, gdy ktoś się ich domaga,
rodzina przestaje istnieć.
To co zrobimy, Leo?
Będziemy się nienawidzić?
Czy zapomnimy o tym?
Co ty tu robisz?
Ty mi powiedz.
Niby co?
Nie wiem.
Ile wciągnąłeś koksu? Dwa gramy?
Pięć? Dziesięć?
Sara. Odpieprz się.
Nie wiem, co planujesz, ale odpuść.
Tylko ty możesz mieć plany?
Mówię poważnie.
Już wszystko spieprzyłeś w rodzinie.
Twój brat ma prawo do...
Nie rozmawiam z tobą.
Manuel może mówić, co tylko, kurwa, chce, ponieważ jest moim przyjacielem.
Przyjacielem?
Tak. Przyjacielem,
wspólnikiem, spowiednikiem,
towarzyszem. Tym, czym nigdy nie byłaś.
I tak, pieprzy mnie. I to wspaniale.
Oskar musi być w tym słaby,
bo od paru miesięcy wyglądasz, jakbyś błagała,
żeby ktoś ci, kurwa, wylizał cipkę.
To koniec. Koniec biegania za tobą,
zbierania po tobie resztek, nadstawiania się.
Koniec martwienia się, czy tata okaże mi nieco empatii.
Po wszystkim, co dla ciebie zrobiłam.
Gówno dla mnie zrobiłaś, Saro. Gówno.
Ale ja coś dla nich zrobię.
Bo muszę.
Bo trzeba znać swoje miejsce w życiu. Jasne?
Nieważne, jak i gdzie. Trzeba mieć jaja,
by zaakceptować swoje przeznaczenie.
Jakie przeznaczenie, Hugo?
Poświęcam się dla rodziny.
Ale nie jak męczennik.
Nie to zamierzam zrobić. To...
- darwinistyczne. - Darwinistyczne.
Zamierzam stworzyć nowy gatunek Faradów.
Silniejszy, lepiej przygotowany,
bardziej zdolny do adaptacji. Rozumiesz?
Co ty, kurwa, planujesz?
Wypierdalaj stąd!
Widzę cię z daleka.
Wszystko o tobie wiem.
Co robiłeś, co robisz, co zrobisz.
Wiesz skąd? Bo jesteś taki jak ja.
To dlaczego posądzasz mnie o zdradę?
Bo ja zrobiłem tak samo.
Zdradziłem faceta, który mi pomógł.
Który zrobił dla mnie to, co ja dla ciebie.
Wyciągnął mnie z piekła,
dał mi pracę i zwrócił mi moje nazwisko.
- Twoje nazwisko? - Tak, nazwisko.
Mój ojciec był Algierczykiem.
Odszedł, gdy miałem dwa lata.
Powiedział matce: „Pa, kochanie”.
Wyjechał w czasie wojny domowej i już nie wrócił.
Nosiłem panieńskie nazwisko mamy.
Po wojnie ludzie o hiszpańskich nazwiskach głodowali.
Wyobraź sobie los Farada.
Nie miałem pojęcia.
Zostałem Virgilio Gonzálezem, co jest moim prawdziwym nazwiskiem.
Virgilio Leonardo Farad González.
To musiało być trudne.
Tak, to było bardzo trudne.
Matka była republikanką,
więc mieliśmy przesrane.
Udało mi się przetrwać.
Zacząłem handlować różnym towarem.
Tytoń, lewe wino,
potem buty, pszenica, jęczmień, benzyna...
Aż spotkałem w Maladze pewnego Araba.
Powiedział: „Pomogę ci. Jesteś jednym z nas”.
Załatwiałem dla niego sprawy, wykonywałem drobne prace.
Stał się dla mnie jak starszy brat.
Namówił mnie, bym wrócił do nazwiska Farad,
bo wierzył, że otworzy mi wiele drzwi.
- I otworzyło? - Jeszcze jak.
Dwa miesiące później byłem w Algierii,
negocjując mój pierwszy transport broni z Algierskim Frontem Wyzwolenia w 1959.
Tak po prostu?
Facet handlował bronią od II wojny światowej.
Więc co zrobił?
Zrobił ze mnie swoją drugą rękę.
On był prawą ręką, a ja byłem lewą.
Tak jak ty dla mnie.
- Co się stało? - Szło mi świetnie.
Nawiązałem kontakty z antykolonialną, antyimperialistyczną stroną,
z romantyzmem lewicy.
Spotkałem Monzera w Algierze,
Henry'ego, potem zjawił się Khalid...
Idealna mieszanka biznesu i idealizmu.
Oni zapewniali pomysły, my broń.
Ale ten mój brat,
sukinsyn, był zbyt konserwatywny.
Zobaczył Algierię stającą po stronie Sowietów
i kazał mi przestać.
Bo sprzedawał broń przeciwnej stronie.
- Amerykanom. - Amerykanom.
Odmówiłem.
- Pewnie się wkurzył. - Potwornie.
Wyrzucił mi,
że nauczył mnie wszystkiego i stworzył mnie na nowo.
Że go zdradziłem.
Przede wszystkim, że go wykorzystałem,
by stworzyć własny interes.
I miał rację.
- Pogodziliście się? - Nigdy.
Dlaczego? Umarł?
Jest milionerem. Mieszka w Marbelli.
Nazywa się Nabil Mawad.
Mawad?
Kłopoty z samochodem?
Proszę iść dalej.
Nadjeżdża.
Są tu.
Co ci kretyni wyprawiają?
Jedźmy!
Jedźmy, do cholery!
Hugo, no już, kurwa!
Weź prysznic. Bądź na dole za trzy minuty.
- Co jest? - To generał Amin.
Rusz się!
Prezent. Dla pana.
Proszę otworzyć.
- Proszę posłuchać, panie... - Farad.
Farad.
Jest pan Libańczykiem?
Nie. Wtedy byłoby Farah. Przez H.
Moje nazwisko jest pisane przez D.
Mój ojciec był Algierczykiem.
Nie lubię marnować czasu.
Habib jest moim siostrzeńcem.
Jego umowy mają moją gwarancję.
Jak nie chce pan tych G5...
Nie jestem tu dla G5, generale.
Chcę wyświadczyć panu przysługę.
Dać prezent.
Jaki prezent?
Nazwisko zdrajcy, z którym pracuje pan od lat.
Nabil Mawad.
Nabil Mawad?
O czym ty mówisz?
Wiem, że ma pan Mawada za przyjaciela,
ale jaki przyjaciel sprzedaje broń największemu wrogowi?
Iranowi.
To pozwolenie na transport części do F-14
do portu Chabahar w Iranie.
Jak widać, jest wystawiony na jedną z firm Mawada.
To fałszywka.
Generale, zgaduję, że może pan sprawdzić,
czy dokument jest prawdziwy.
W latach 1985-1986
Mawad sprzedał Iranowi broń wartą niemal 40 milionów dolarów.
Dokument mógł zostać sfałszowany.
Zawsze ufaliśmy Mawadowi.
Daj mi przeczytać.
Skąd pan to ma?
- Od CIA. - Od CIA?
Handluję bronią, generale.
Nie lubię oszukiwać klientów
i nie robię interesów ze zdrajcami.
Jeśli chce pan sprzedać G5, biorę je.
Ale proszę odsunąć Mawada.
Jeśli ci ludzie mają rację i Mawad nas zdradzał,
wyślę cię na wojnę,
aż do jej zakończenia. I ciesz się, że cię nie zabiję.
Pokój z tobą.
Ale ze mnie dureń.
Jesteś gotowy?
Samochód czeka na dole.
Więc taki był twój plan?
Dziękuję.
Odegrałeś swoją rolę.
Bez haubic nie dotarłbym do Amina.
Wykorzystałeś mnie
i przywiozłeś aż do Iraku, żeby zemścić się na Mawadzie,
a i tak masz mnie za zdrajcę.
Proszę pani.
Przyszło do pani dwóch mężczyzn.
Napisy: Zuzanna Falkowska
"Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger"