O de Leo e Mawad comezou en Alxeria,
entre bombas, mortes e idealismo.
Iso só podía rematar mal.
Tanto tiña que logo de 30 anos
ambos se fixesen ricos e poderosos.
O rancor é inmune ao tempo.
É o que teñen as revolucións.
Sempre precisan un culpable.
Un traidor.
os FARAD
AEROPORTO DE MÁLAGA
Non rifaban por política.
Non era por ideoloxía.
Querían causar dor.
As guerras eran un pretexto
para causáranse dano mutuo e irreparable.
Sen posibilidade de perdoar nin de esquecer.
O que fixen paréceche miserable, desleal, como queiras,
pero ben se ve que vou a morte coa familia.
Ademais necesitádesme.
- Só necesito a miña muller e os fillos. - Non.
Os iraquís ocuparense de Mawad, pero hai que controlar a Hugo.
Claro, e dáseche de marabilla.
- Que queres que faga? - Non sei, beber cicuta.
O que?
Deberías volver a onde encaixas, a Madrid.
- Boa tarde, Mario. - Boa tarde.
- Grazas. - Boa tarde.
Queres botarme?
Logo do que fixen por vós?
Amodiño, que o fixeches por ti.
Pola túa ambición.
E non che foi nada mal.
Viñeches con tres calzóns
e marchas cunha conta bancaria chea.
Son xenro teu e pai do teu neto.
Es irrelevante, o marido, o consorte.
Para iso vale calquera.
Aínda tes leucemia.
Que vou vivir cen anos.
Leo.
Unha ambulancia!
Chamen unha ambulancia!
Leo, cona, non morras.
Leo.
Síntoo.
INFORMACIÓN - DENUNCIAS DNI/PASAPORTE
Síntoo.
Vamos de aquí.
ASASINADO EN MÁLAGA O MAIOR TRAFICANTE DE ARMAS DE EUROPA
Mawad filtrou que Leo Farad,
o próspero empresario marbellí,
era un traficante de armas vinculado a terroristas.
ADEUS, FARAD
Iso converteu o asasinato
nun axuste de contas cheo de infamias.
Ao funeral non foron amigos nin aliados.
Todos puxeron escusas, menos Henry,
que enviou un telegrama de pésame desde Alasca.
Carmen non quixo colaborar coa policía
nin nomear posibles implicados.
Coñece a Nabil Mawad?
- Non, nunca o vira. - Moi ben.
Vouno matar.
Xuro que vou volver e mátoo.
Non, quedas onde estás.
- Pero mamá... - Máis mortes non.
Isto amáñoo eu.
Non se pode amañar!
Si, vou falar con Mawad.
- Cago na cona, escóitame! - Hugo.
Voute traer de volta á casa.
Ía en serio o de Mawad?
Si.
Pactarei con el o que sexa.
- Non perderei a ninguén máis. - Papá non o aprobaría.
O teu pai morreu.
E ningún dos seus amigos foi ao funeral.
Dime, que opcións teño?
A policía?
O CESID? A CIA? Que fago?
Chamo a Gina?
Tanya.
Tanya!
Vas rogarlle ao cabrón que che matou o home?
Oskar!
Digo mentira?
Quero que Hugo volva.
E Mawad é o único que pode garantilo.
Porque confías nel, non?
Tes que entendela.
- Inténtoo. - Faino mellor.
Estavos agardando.
Xa o sabemos.
Veña, mamá.
O da prensa non é cousa miña.
Leo tiña moita merda gardada, e iso vende.
Non vin falar de Leo, Mawad.
Sei por que viñeches, pero é complicado.
Non é tal.
Quero a túa palabra.
E cal me dás ti?
A do teu fillo?
O meu irmán xa a cagou abondo,
xúroche que non volverá pasar.
Hugo é un colgado.
Os colgados son impredicibles.
Respondo por el.
Ingresareino nunha clínica.
- Non che vale a miña palabra? - Non.
Non abonda.
Escoita ben, Mawad.
Deixaches viúva a miña nai
e non dixo nin unha maldita palabra.
Non cooperou coa policía.
Os xornais humillárona
e os paparazzos non saen da casa.
Que carallo queres?
Que tal a casa?
Que casa?
Cal vai ser?
A vosa.
Matas o meu pai
e queres mandarnos á rúa?
E non quero vervos en Marbella.
Toda túa.
Mamá...
Só quere humillarnos.
A casa non importa.
Senta. Veña.
É miña, decido eu.
Busca unha notaría e firmamos.
Pon por escrito que se lle pasa algo
ao meu irmán,
un accidente, unha puta gripe,
es ti o responsable.
E teredes que aceptar algo máis.
Deus bendito!
A miña familia non vai ceder máis.
Non sería alguén da túa familia.
Que dixo?
Non podo aceptar.
Claro que podes.
É o meu tío.
Eu perdín o marido.
É a túa decisión, Oskar.
Mamá e mais eu respectarémola.
E se me nego?
Isto non rematará.
E coa morte do meu tío si?
Poñerao por escrito?
Ofreceunos un trato.
Cal?
Deixamos Marbella e o das armas por cinco millóns de dólares.
Para empezar noutro sitio.
En serio?
Estanos comprando.
Oskar, escóitame.
Hai que acabar con isto.
E se pedimos dez millóns?
Ou 20, ou cen, xa que estamos.
- Non é unha negociación. - É.
- Non tal. - Si tal.
Canto vale sacrificar o meu tío coma un porco?
Cinco millóns?
Non.
Non o vedes?
Ese cabrón quere borrar os Farad e o seu legado.
Non.
- Si. - Non.
- Si tal! - O teu tío non é Farad.
É o meu tío.
Tes que escoller.
Ti pensas o mesmo?
Di algo.
Mawad ten razón nunha cousa.
O meu irmán nunca o faría só.
Xa mo dixo a miña irmá.
Que parte?
Sen meu pai perdemos a casa igual.
- Diso nada. - Si.
Vivir así custa millóns.
Quen fará tratos con nós?
A CIA?
Os cubanos?
Monzer?
Esta familia é un desastre.
Se queres salvar o teu tío, é doado.
Marcha.
Como vou marchar?
Debes escoller.
O teu tío ou os Farad.
Se fago o que me piden, serei un miserable.
Ti decides.
Sábelo, non?
O que?
Que ben de verdade
cantar non cantas.
Tiña que cho dicir.
Cres que non o sei?
Daquela?
Foi a única forma que atopei de afastarme de todo isto.
Coma unha salvación.
Sorte.
Non levo nada.
Jerome, xa abonda.
A boas horas!
Vés interceder polo teu tío
ou contar que cona pasou en Iraq?
Habib non cho contou?
Non me colle o teléfono.
Igual soubo que mataches a Leo e cancelou todo.
Peor para ti,
porque non ganarás outra comisión na puta vida.
Non necesitas máis mortos, Mawad.
Quedas coa casa,
marchamos de Marbella.
Que máis queres demostrar?
Douche o meu tío.
Cunha condición.
Non será coma se fose un can.
Prométeme que non vai sufrir.
Ti non decides iso.
Non pode ser de xeito non doloroso?
Escoita, Oskar.
Fixen un trato cos Farad.
Se queres respectalo,
xa sabes que tes que facer.
Se non,
irei por todos, o teu fillo incluído.
E iso sería unha putada, non?
Non si, Jerome?
Horrible.
Exacto.
Fai o que che diga Oskar.
Falamos, vale, mamá?
Está todo falado. Adeus.
Abur.
Que?
Fixo unha proposta.
Quen?
Mawad.
A miña nai dixo que virá Oskar explicárnolo.
Non che adiantou nada?
É Mawad, quererá cartos.
E se quere algo máis?
Que facemos? Navegar polo mundo ata que nos collan?
Non estaría mal, non?
Verdade?
De verdade vas poder?
A que armastes.
Déixavos a casa de Madrid.
Non me toques o carallo.
A familia xa aceptou, e a ti tócache un millón e pico.
E o iate?
Compra outro.
Non o quero. A nós gústanos ese.
A ver se te decatas dunha vez, Hugo.
O teu pai morreu.
Non hai negocio.
Xa non hai nada.
Non hai Monzer.
Acabouse.
É cuestión de dignidade.
Que non cha dá un puto iate.
A ver unha cousa.
- Carmen e Sara aceptan isto? - Si.
Ou non estaría aquí.
Non paga a pena.
Se así acaba todo...
Queda unha cousa.
Mawad quere verte.
A min?
Quere poñer condicións.
Que condicións? Non había xa un trato?
O trato é cos Farad.
Manuel intentou matalo.
Ten que pagar un prezo.
- Quere matarme. - Non.
Non.
Pedirache unha indemnización,
un mandado, non o sei. Xa cho dirá.
Ese cabrón matoume o pai.
Xa cedemos abondo.
Decides ti, Manuel.
Pero sé realista.
E sobre todo, intelixente.
E se non podo co que pide?
É cousa de orgullo.
Quérete ver coa cabeza gacha.
Non pode ser por teléfono?
Quere en persoa.
Na casa del.
E hoxe.
E que puta présa hai?
Acabar con isto.
E eu que carallo fago?
Levar o iate a Marbella.
Non tes que facelo.
Tranquilo.
Grazas por aceptar.
Que ía facer?
Darlle a razón a Hugo logo do que pasou?
É o que fixeches ata agora.
- Intentei paralo. - E que pasou?
Enganoute? Convenceute?
Hostia, Manuel.
Que me pase a min por novo, vale.
Pero a ti?
Namoreime.
Foi iso, e deixeime levar.
Deixácheste levar?
Estaba só, Oskar,
e Hugo axudoume.
Non, Manuel, axudeiche eu.
Tróuxente e presenteiche a familia.
Non é igual, hostia, e sábelo.
Hugo necesitábame.
En que puto momento!
Xa, cagueina.
Por iso farei o que poida para axudarche.
Non che darei máis problemas,
nin a ti nin a Sara nin aos Farad.
Gustaríame pasar a vida navegando.
Acabarían atopándovos.
E que?
O importante é vivir.
Estas semanas foron máis intensas
ca 20 anos nas minas.
Dormes mal, tes medo...
Pero tamén fun máis libre ca nunca.
Sabes por que?
Porque non esperaba nada.
Era coma o mundo se detivera.
Deitábame dez horas na cuberta escoitando o mar
e dicíame: "Hostia, Manuel,
levas a vida meténdote en problemas,
intentando ser feliz,
e só necesitas isto."
Que fas?
Imos ao mar.
Para que?
Que pasa?
Vamos fóra.
Vamos.
Non me toques o carallo.
En serio?
É a condición de Mawad.
E a familia aceptou.
Que familia?
É isto ou mátannos a todos.
E dixeches que me queres axudar,
que non ías causar máis problemas.
Non queda outra.
Pediuche Mawad que o fagas ti?
Pediume que te entregase.
Non o vas facer?
Síntoo.
Manda carallo!
Cres que podes matarme e facer coma se nada?
Volver á túa vida normal?
Vasme matar a min?
A Manuel?
Cagueina, pero son a túa única familia.
Xa non.
Vale, veña.
- Axeónllome? - Non, Manuel.
- Viro, pecho os ollos? - Para!
- Que carallo queres? - Que me axudes, cona!
E como?
Pégate un tiro.
Cres que me dá medo?
Vivín sempre rodeado de morte,
nas minas, nas canteiras.
Pois faino.
Non. É a túa familia, faino ti.
Veña.
Queda en paz dunha puta vez!
Bótalle collóns.
Vas lembrar isto toda a puta vida.
O mar, a praia, a miña cara...
Veña, hostia! Cago na nai que te pariu.
Fillo de puta.
Es un fillo de puta.
Fillo de puta.
Aquel foi o peor día da miña vida.
Toquei fondo.
E todo por cumprir coa familia.
Cos Farad.
As miñas decisións leváranme a un punto se retorno.
De pura traxedia.
É o que ten o destino.
Ás veces é inexplicable.
Absurdo.
Mesmo irónico.
E non somos capaces de entendelo.
De asumir que hai vinganzas que non vencen.
Porque o rancor é inmune ao tempo.
E convértese en xustiza divina.
En revolución.
Que pasou con Manuel?
Non puiden.
Síntoo.
Intenteino. Xúrocho.
Tíñao diante, pero non puiden.
- Está ben, Oskar. - Non.
É unha putada para vós.
Debérao facer pola familia.
Mawad está morto.
Está morto, Oskar.
El, Jerome e todo o servizo.
Fixeches ben.
Interrogounos a policía hai dúas horas.
Deixaron dúas máscaras, de Ronald Reagan e de Khomeini.
Os iraquís.
O plan do meu pai.
Fixeches ben.
Á fin, Leo tivo razón.
Saddam Husayn non perdoou a Mawad.
Pois tódalas revolucións necesitan un culpable.
Que lle dixeches a Manuel?
Que fuxise.
Que recorrese o mundo con Hugo e non volvese.
Á VENDA
A morte de Mawad non foi a fin dos problemas.
Con Leo morto e sen aliados á vista,
non houbo forma de seguir co negocio.
Vendemos propiedades para saldar débedas.
Se conseguimos sobrevivir,
foi grazas á miña idea orixinal,
a que me trouxo a Marbella.
O aeróbic.
Foi a fin dunha época
e un sinal de que o mundo que coñeciamos ía desaparecer.
SOCIALISMO OU MORTE
Os cubanos nunca conseguiron os G5,
pero aceptaron un acordo de retirada con Suráfrica.
Os soviéticos fixeron o mesmo en Afganistán,
pero aquilo foi só o aperitivo to que viría.
En apenas tres meses,
acabaron 45 anos de guerra fría.
A ideoloxía,
a loita de clases e o soño comunista
convertéronse nun pasado que todos quixeron esquecer.
Foi a fin da historia.
E xusto entón, cando non esperaba nada,
ocorreu o milagre.
Ola, Sara.
Grazas por vires.
Coñecémonos?
Fun á túa voda hai catro anos.
Díxomo miña nai, pero non me lembro.
É o que teñen as vodas.
Sorprendeute a chamada?
Si, xa non estamos
- no negocio das armas. - Xa.
Non sei que máis pode interesarlle á CIA.
Entendíame moi ben co teu pai.
Tamén mo dixo a miña nai.
Deitácheste con el?
Por Deus, non.
Pero axudoume moito.
A volver a Washington con medalla e ascenso.
Eramos inimigos ideolóxicos, pero respectábao.
Mira ti.
Sinto moito o que pasou, Sara.
Grazas.
Pero non me chamarías tras dous anos para dar o pésame.
Quero axudarche.
A ti e á túa familia.
E por que ías querer?
Por caridade?
Es a única muller que traficou con canóns e napalm.
Se me queres como axente dobre, odio a CIA.
Non pasa nada.
Eu estarei na sombra.
Seguirás tratando con Monzer.
Que crea que queres volver.
Terás a miña protección e a autonomía que tiña o teu pai.
Chámase Momo Tshikedi.
Pertence ao National Patriotic Forces of Congo.
O NPFC.
Loita contra o presidente Mobutu.
Controlan zonas ricas en diamantes e iso finánciaos.
- Gina quere que mediemos... - Gina?
...entre Monzer e o NPFC.
Quere sabelo todo.
Monzer?
Hai moitos cartos en xogo.
- Mamá. - Sara, nena...
Podes recuperar a casa.
E axudar a Tanya e Hugo.
Que armas necesita?
Kalashnikovs, mísiles e munición antitanque.
Agarda, en serio queredes volver?
Sara, esa tipa é unha enredanta.
Lembras o que fixo co barco dos polacos?
Papá aceptaría.
Claro.
Pero ti non es papá.
Hai que facer como faría Leo.
E se Monzer non quere vernos?
Douvos o cinco por cento de comisión.
Ao meu pai dábaslle o dez.
O teu pai xa non está, Sara.
E os tempos cambiaron.
E que tal un oito?
E pasaportes diplomáticos de Iemen.
E certificados de uso final.
Esquecede os certificados e os pasaportes.
O comunismo está morto.
Non creo que Iemen do Sur exista en tres meses.
Seguro que me botan de aquí.
Terás un plan B, Monzer?
Siria? Libia?
Sudán?
Que buscades?
Un acordo estable con garantías.
O mesmo que tiña o meu pai.
Así ganamos todos.
Con inmunidade diplomática e un certificado de uso final,
aínda que sexa o último de Iemen.
O comunismo estará morto,
pero os seus exércitos seguirán.
Sabedes como celebraba os acordos co teu pai?
O teu pai levaba os machos,
os árabes valóranos máis.
As femias pelexan máis.
Pois si.
Vós decidides.
Como o ves?
E se levamos os dous?
Subtítulos: María Suárez Seijas
Supervisora creativa: Magdalena Sánchez