7 กรกฎาคม 2015, เปริงกาซ่า, เกร่าะ
ท่านครับ.
นี่อะไร?
เป็นรายงานการเพาะพันธุ์เต่าทะเล ประจำถิ่นในฤดูกาลนี้ครับ.
-ทำไมคุณถึงต้องการมันครับ, ท่าน? -ผมก็แค่รักเต่า.
แล้วสถานการณ์ล่าสุดเป็นไงบ้าง?
ท่านคะ, เราพบบ้านของน้องสาวราซแล้ว.
งั้นเราก็ยังไม่รู้ว่า ใครเป็นคนเปิดโทรศัพท์นั่น?
ยังครับ.
มอริส ฟินน์ระบุตำแหน่ง บ้านน้องสาวของราซเหรอ?
ครับ, เขาบอก.
-ได้รับการยืนยันหรือยัง? -จากแหล่งข่าวของผม, ครับ.
-เขามั่นใจ 100 เปอร์เซ็นต์ไหม? -ครับ, ผมคิดว่าอย่างนั้น.
เราต้องมีสอง, หรือสามวิธีใน การยืนยันข้อมูลก่อนที่คุณจะลงมือ.
หากหน่วยข่าวกรองทำตามคำบอกเล่า ทุกครั้ง, มันคงจะวุ่นวายน่าดู.
ผมทราบครับ, ท่าน, แต่เอาจริงๆ, เราไม่อยู่ในตำแหน่ง...
ผมรู้, ผมรู้.
เราไม่มีเวลา.
มาลา.
คุณคิดว่ายังไง? มันคือบ้านหลังนี้ใช่ไหม?
บุกเข้าไป. ทั้งสองหลังเลย, คืนนี้.
เคาะประตูทั้งสองหลังพร้อมๆ กัน ตี 2 ตรง, พวกมันจะได้ไม่รู้ตัว.
แต่ต้องแน่ใจนะว่าไม่มีใครรู้ เรื่องนี้, นอกจากพวกเรา.
ผมไม่อยากให้แม้แต่ทีมจู่โจม รู้ว่าใครที่พวกเขากำลังไล่ตามอยู่.
พวกสื่อกำลังร้องแรก แหกกระเชอใส่แผนกเราทั้งแผนก
ว่ามีคนภายในยักยอกเงิน.
-ใครหรือคะ? ผมไม่รู้จริงๆ.
ในแต่ละวัน, เราต้องรับมือ กับความขี้เกียจและฉ้อฉล.
และความจริงก็คือ, อรูกูเป็นเจ้าหน้าที่ของเรา.
เขาเพิ่งกลับมาหาเรา.
แต่คนอื่นล่ะ ใครจะรู้?
ฟังนะ.
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น, ต้องพาทุกคนมา.
-ท่านคะ, แม้แต่ผู้หญิงและเด็กเหรอคะ? -ทุกคน.
หลังจากนั้นกวาดล้างสถานที่, เราจะไม่มาวุ่นวายอีก.
ราซเกือบจะหนีไปแล้ว, แล้วถ้ามันเกิดขึ้น...
พาตัวทุกคนมา, เอาพวกเขา กลับไปสอบปากคำ.
ก็โทรเรียกทีมหลักของคุณมาช่วย.
ที่เหลือผมจะจัดการเอง. ตกลงไหม? ไป.
ฮัลโหล, ฮัลโหล...
-คุณมีอะไรมาให้ผม, กานาวี? -ฉันมีราวี ดอนในระบบของเรา.
รายละเอียดในหนังสือเดินทาง, ที่อยู่, และประวัติ.
คุณพูดถูก, เขาเป็นคนที่น่าสนใจ.
ฉันกำลังส่งข้อมูลไปให้คุณ.
ผมมีเหตุผลที่จะเชื่อ ว่าเขากำลังค้างาช้าง.
เยี่ยม, แต่นั่นไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผม.
เว้นแต่เขาจะค้าขายข้ามประเทศ.
-คุณมีหลักฐานเหรอ? -ยัง.
แต่ผมต้องการรู้ว่า เขาอยู่ในประเทศหรือไม่.
ฉันบอกคุณได้แค่ว่าเขาเดินทางโดยใช้ หนังสือเดินทางของเขา.
นั่นคือบางอย่าง.
อืม, คุณช่วยออก หนังสือเวียนเฝ้าระวังเขาได้ไหม?
งั้นนี่คือความช่วยเหลือที่คุณ ต้องการจากฉัน, หลังจากผ่านมาหลายปี?
น่าเศร้า, ใช่.
ผมต้องใช้มันให้หมด ก่อนที่ผมจะจากโลกนี้ไป.
คุณเอายุทธวิธีต่อต้านการก่อการร้าย ของแคชเมียร์ไปใช้ในการค้างาช้างด้วยหรือ?
อาชญากรคืออาชญากร, กานาวี, ไม่ว่าจะค้าอะไร.
-ชื่ออะไรกัน ราวี ดอน? -ไอ้เวรพวกนี้มันก็ตัวตลกทั้งนั้น.
คุณจะได้เห็นกัน.
-งั้น, หนังสือเวียนเฝ้าระวัง... -บาย, นีล.
นาเกช!
-ครับท่าน? -ผมต้องการให้คุณทำอะไรบางอย่างให้ผม.
ต้องไม่มีใครรู้เรื่องนี้, เข้าใจไหม?
ครับ, ท่าน
คุณต้องไปที่ตรีวันดรัม, เพื่อตรวจสอบบ้านของราวี ดอน.
ผมไม่รู้ว่า เขาอยู่ในประเทศหรือเปล่า.
แต่จนกว่าเราจะได้ข้อมูลในเรื่องนั้น, ค้นหาสิ่งที่คุณหาได้
และรายงานกลับมาที่ผม. พาฮาจิไปกับคุณด้วย.
ทีมหลักของผมกำลังยุ่ง, และเราต้องไปให้ไว.
ในบรรดาเจ้าหน้าที่ประจำเขตทั้งหมด ที่เหลือที่นี่, ผมเชื่อใจพวกคุณที่สุด.
แต่, ท่านครับ, เราไม่มีประสบการณ์ในการสอดแนม.
ผมเป็นนักพฤกษศาสตร์, และฮาจิเป็น...
ในฐานะนักพฤกษศาสตร์, คุณสนใจ พวกวิศวกรของป่าไม้, ใช่ไหม?
แน่นอนครับ, ท่าน.
และคุณรู้ไหมว่าป่าไม้ เป็นขุมทรัพย์ที่เปิดกว้างที่ต้องปกป้อง?
ครับ, ท่าน.
เช่นนั้นคุณก็ไป. อย่าบอกใคร.
รายงานให้ผมทราบเมื่อคุณปักหลัก ที่หน้าบ้านของเขา.
-ได้ครับ, ท่าน. -ไป.
-คุณลูกจอนนี่... -พ่อ!
ทำไมเราถึงไฮเปอร์ขนาดนี้, ดึกมากแล้ว?
ฉันอุตส่าห์ทำให้ เขาเข้านอนเร็วแล้ว.
แล้วพอเขาได้ยินว่าคุณ กลับมาถึงบ้าน, ไม่มีทางเลย.
นอนดึกคืนหนึ่งคงไม่อันตราย หรอก, จริงไหม?
-โรงเรียนเป็นไงบ้าง? -ไม่เลวครับ.
นักเรียนก็ทั่วๆ ไป, แต่ก็ไม่มีอะไรที่ผมรับมือไม่ได้.
แอพงูเป็นยังไงบ้าง? มันทำให้ลูกตื่นใช่ไหม?
มันก็เรื่อยๆ นะ และจริงๆ แล้ว, ผมก็ต้องกลับไปแล้วในอีกไม่กี่ชั่วโมง.
มีปัญหาเรื่องรังงู.
เราดูแลมันได้แค่เฉพาะตอนกลางคืน, ตอนงูอยู่ห่างจากรัง.
พ่อครับ, ผมอยากไปด้วย. ผมอยากเห็นรัง.
-ดึกเกินไปสำหรับคืนวันธรรมดา. -พรุ่งนี้วันหยุดนะครับ.
มีประชุม PTA พรุ่งนี้. อลัน, คุณบอกว่าคุณจะไปที่นั่น.
ผมจะไปถ้ารังงูไม่มีปัญหา.
ผมจะไปที่นั่น.
พ่อ, ดูสิ...
ความเป็นรัฐมนตรีเป็น...
ดู
ลูกถ่ายรูปพวกนี้หรือ? ดูเยี่ยมไปเลย.
กรมป่าไม้ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง
ในการจับคนลักลอบล่าสัตว์ในคดีงาช้าง
และตอนนี้กำลังมีการกล่าวหา
ว่าเจ้าหน้าที่บางคนรับสินบน และไม่รู้ไม่เห็นการลักลอบล่าสัตว์.
-พ่อ ดูสิครับ. -ว่าไง?
-พ่อครับ? -อันนี้ใช้ f-stop อะไร?
นี่.
มะเร็งปอดชนิด Non-small Cell
คุณไปหาหมอหรือยัง?
-ไปแล้ว -หมอว่ายังไง?
เขาบอกว่ามันเป็นตามฤดู, ผมแค่ต้องกินยาแก้ไอ.
ผมจะไปรับยาพรุ่งนี้. ทำไมคุณอยู่ทำงานดึกจัง?
คุณเห็นด้วยว่าจะปิดตอนห้าทุ่ม ตอนที่คุณกลับถึงบ้าน.
มันเป็นเรื่องเร่งด่วน, เราต้องแก้ไขมันโดยเร็ว.
-สมกับเป็นคุณ. -ไปนอนได้แล้ว.
ประกาศ
-อยู่บ้านสบายใจไหม? -สุดยอดเลย คุณล่ะ?
-อย่าถาม. -งั้นคุณถามผมทำไม?
ฉันมีเพื่อนร่วมงานบางคนจากเขตอนุรักษ์ พันธุ์เสือเปริยาร์ มาร่วมกับเราด้วย.
คนที่ฉันเชื่อใจ, รวมถึงบาบูด้วย.
-คุณมั่นใจบาบูเหรอ? - ใช่, เขามีเรื่องให้ต้องตัดสินใจอีกเยอะ.
คุณแน่ใจนะว่าคุณไม่ปล่อยให้ ความรู้สึกส่วนตัวของคุณ...
ระหว่างเรามันจบไปแล้ว.
-เขารู้หรือเปล่า? -แน่นอน.
-ฉันต้องถามอะไรคุณบางอย่าง. -ตกลง.
พอเราจับคนพวกนี้ได้แล้ว, คุณรู้ไหมว่าจะพูดอะไรกับพวกเขา?
คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการสอบสวน.
สไตล์ของฉันอาจจะดูทื่อๆ ไปหน่อย.
ฉันไม่ได้เข้าบ้านมา สักพักแล้ว.
ผมไม่รู้, มันก็ขึ้นอยู่ กับว่าเราพยายามจะเอาอะไรจากพวกเขา.
ที่อยู่ของราซ, ถ้าคืนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นั่น.
เราจะถามแบบนั้นไม่ได้, พวกเขาจะบอกว่าไม่รู้.
แล้วถ้ายิ่งเป็นผู้หญิงหรือเด็กแล้วด้วย, เรายิ่งต้องระวังใหญ่.
แล้วไงอีก?
ฉันแค่อาจต้องการให้ คุณช่วยหนุนหลังฉัน, โอเคไหม?
โอเคไหมงั้นหรือ? ฟังนะ. เรามีการจู่โจมสองครั้งคืนนี้.
อาดิลและมาลาจะนำ การบุกโจมตีบ้านปริศนา.
คุณจะต้องเข้าไปด้านหน้า
โดยมีเจ้าหน้าที่เฝ้าระวัง ทางเข้าบ้านทุกจุด.
จำไว้, เมื่อคุณเข้าไปถึง
รวบรวมทุกอย่าง ในฐานะของคนอื่น.
ตรวจดูว่าราซอยู่ที่นั่นไหม. ถ้าไม่อยู่, ถามพวกเขาอย่างเร็วและรอบคอบ.
ไม่มีใครที่จะระบุตัวตน โดยใช้ชื่อของตนเอง.
พาพวกเขากลับไปที่แผนก. บุกเข้าไปตอนตี 2 ตรง.
อลัน, เช็คโทรศัพท์ราซ, เผื่อว่าเขาไม่อยู่ที่นั้น.
และอยู่นอกเส้นทาง, มันอาจจะเป็นอันตรายได้.
ผมจะจัดการทั้งสองการจู่โจม จากบ้านน้องสาว.
-ถ้าคุณต้องการอะไร, โทรหาผม. -ได้ค่ะ.
โอเคนะ? แยกย้าย.
มาลา.
ครับท่าน.
โชคดีนะครับ. เป็นคอลเลคชั่นเต่า ของลูกชายผมครับ.
ฉันได้ยินมาว่าบาบูคนนี้ได้สถานะคืน. เรื่องนี้คุณแน่ใจนะ?
ค่ะ, ท่าน.
หากกลายเป็นความผิดพลาด, คุณต้องรับผิดชอบนะ.
ค่ะ, ท่าน ฉันทราบค่ะ.
-สวัสดี, คุณหมอโจเซฟ? -ครับ?
ขอโทษที่ปลุกคุณครับ. ผมโทรมาจากโรงพยาบาลโอลี่ ไครส์.
คุณพูดถูก, เหยื่องูกัดของเรา เปิดปากแล้ว.
เขาจะรอด.
เยี่ยมมาก, ผมจะโทรกลับไป, โอเคนะ?
ใครน่ะ?
เรื่องอะไร?
กรมป่าไม้.
คุณต้องการอะไร?
เขาไม่ได้อยู่ที่นี่
-จะเกิดอะไรขึ้นกับผม? -อย่าถามผม, ผมแค่ทำตามคำสั่ง.
นั่งลงเฉยๆ, ทุกอย่างจะจบอย่างรวดเร็ว.
-ท่านครับ, นี่เป็นของราซ. -ดี.
ท่านครับ.
คุณต้องการอะไร?
เราบอกคุณแล้ว, เรามาจากกรมป่าไม้.
คุณรู้ว่าทำไมเรามาที่นี่.
ใช่.
-โอเค, งั้นบอกมา. -คุณกำลังตามหาราซ.
ถูกต้อง, บอกเรามา ว่าคุณมีส่วนร่วมกับเขายังไง.
ภรรยาผมเป็นเมียน้อยเขา.
- ภรรยาของคุณอยู่ห้องข้างๆ เหรอ? -ถูกต้อง.
-เธอเป็นชู้รักของเขางั้นเหรอ? -เธอยังอยู่ในห้องของเขา.
-ในห้องของเขา? -ทุกอย่างมันเป็นเพราะเธอ.
เธอบอกว่าเธอเลิกไปแล้ว เมื่อปีที่แล้ว, แต่ก็เปล่า.
แกได้ยินไหม, นังสารเลวนั่น! แกทำแบบนี้กับฉันอีกได้ยังไง?
ถ้าแกเป็นผู้ชายได้ครึ่งหนึ่งของเขา, ฉันก็คงไม่ทำหรอก!"
พูดต่อหน้าฉันสิ, นังแพศยา!
ระวังปากหน่อย, มีเด็กอยู่.
ท่านคะ, ขออนุญาต?
คุณเห็นเขาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?
สองสามอาทิตย์ก่อน.
มีเด็กคนไหนเป็นลูกของราซไหม?
-อาจจะเป็นลูกสาวฉัน -สามีคุณรู้หรือเปล่า?
ตอนนี้ราซอยู่ไหน?
เอาล่ะ, ทุกคนออกไป, ออกไป!
ทุกอย่างจะต้องโอเค.
บอกหน่อย.
ท่านคะ, เราได้ตัวพวกเขาทุกคน. ไม่มีราซ, แต่เรามีเมียน้อยกับลูกสาวของเขา.
เรามีน้องสาวและน้องเขยของเขา
แต่ไม่มีหลานชาย, เขาไม่ได้อยู่ที่นั่น.
-ไปเจอกันที่แผนก -ครับ, ท่าน.
-มาลา, คุณโอเคไหม? -ครับ, ดีอยู่
เฮ้ มันมีอะไรเบื้องหลังนั่น? มันไม่ใช่คุณเลย
อยากพนันไหมล่ะ?
นอกจากนี้...
คุณได้ตรวจสอบคอมพิวเตอร์, แท็บเล็ต, หรืออะไรทำนองนั้นบ้างไหม?
เอามาให้หมด.
ท่านครับ, เราตรวจดูแล้ว, ไม่มีอะไรเลย.
มันคืออะไร?
ผมสั่งชาให้คุณ.
เอาล่ะบอกมา. ราซอยู่ที่ไหน?
ลูกของคุณต้องการแม่.
เราฟ้องคุณในข้อหา สนับสนุนการค้างาช้าง.
เราสามารถจับกุมคุณในเรือนจำได้หลายปีเลยนะ. บอกเรามา, และเราพอจะตกลงกันได้.
และถ้าคุณแคร์ราซจริงๆ ล่ะก็, คุณจะบอกเราทุกอย่าง.
ไม่อย่างนั้น, เขาจะเป็นผู้ลี้ภัยที่โดนล่า, ต้องหนีตลอดเวลา.
และจะไม่มีวันได้เจอลูกสาวเขาอีกเลย.
คุณพบกันได้ยังไง?
-คุณอยากฟังนิยายรักเหรอ? -ทำไมจะไม่ล่ะ?
มันน่าจะช่วยทำลาย บรรยากาศบูดๆ ในยามค่ำคืนได้.
ตอนฉันยังเด็ก, ราซคือฮีโร่.
นักล่าเกมใหญ่ในท้องที่. เขาจะมาพร้อมกับปืนไรเฟิลขนาดใหญ่
ลากงาช้าง, วัวกระทิง, หรือซากหมี
เพื่อมาเยี่ยมน้องสาวเขา.
ชายหนุ่มทุกคนอยากเป็นเหมือนเขา
และสาวๆ ทุกคน
อยากอยู่กับเขา.
มันไปได้ดี จนหลังพระราชบัญญัติ คุ้มครองสัตว์ป่า ค. ศ. 1972.
แน่นอนว่าเขาไม่ใช่ฮีโร่อีกต่อไป.
คุณนึกไม่ออกหรอกว่า เกิดอะไรขึ้นในบริเวณนี้บ้าง.
เล่ามาสิ.
ใครก็ตามที่นำชีวิตชีวา กลับมาบ้านได้คือฮีโร่.
ราซมีเงินเสมอ, และรับผิดชอบอยู่เสมอ.
เขาคือผู้ชายตัวจริง, ไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับเขา
และถ้าคุณยุ่งกับเขา, เขาจะทำให้ คุณแน่ใจว่าคุณไม่มีทางทำอย่างนั้นได้อีก.
ยังมีผู้ชายพวกนั้นเหลือ อยู่กี่คนที่นี่?
และตอนนี้เขากำลังหนีสุดชีวิต, ไม่สามารถพบลูกสาวของเขาได้.
-หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาจะ... - เขา...
เขาอยู่ที่ชายแดนกัว-มหารัชตะ.
ตำแหน่งที่แน่นอน?
อสังหาฯ บางแห่ง...
ฉันไม่รู้สถานที่ที่แน่นอน.
คุณจะแน่ใจได้ยังไง?
คืนก่อนที่เขาจะไป, เขาอยู่กับฉัน.
ราซ พี่ชายของฉันมาเยี่ยมพวกเรา นานาๆ ครั้ง, และพักอยู่สองสามวัน.
เขาช่วยเปิดบาร์ริมถนนแถวนั้น. ฉันเห็ นเขาครั้งสุดท้ายเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน.
เขามาเพียงคืนเดียวแล้วก็รีบไป, แล้วก้ไม่ได้บอกว่าจะไปไหน.
เขาเคยล่า
แต่หลังจากเกิดอุบัติเหตุที่ทมิฬนาฑู, เขาบาดเจ็บที่ขา
แล้วก็เลิก.
ลูกของฉัน...
ลูกของฉันอยู่ที่ไหน?
-อยู่กับสามีของคุณ. -ได้โปรดอย่าบอกเขา...
ไม่ว่าเรื่องอะไร?
ราซอยู่เมืองไหนสักเมือง บนชายแดนกัว-มหารัชตะ.
-แต่เราไม่มีตำแหน่งที่แน่นอน. - หวังว่าเขาจะอยู่ที่นั่น.
เราไม่สามารถกักตัวพ วกเขาไว้ที่นี่ได้นานนัก.
กองกำลังป่าไม้กำลังส่งคนมา เพื่อติดตามการสอบสวน.
ฉะนั้นเราควรเก็บข้อมูลทุกอย่างที่เรา ทำได้จากพวกเขาเดี๋ยวนี้.
มาลา.
ประธานสภาหมู่บ้านเปริงกาซา อยู่ในสายครับ.
เขาบอกว่าเขามีข้อมูลเกี่ยวกับราซ.
-ฮัลโหล. -ฮัลโหล, นั่นใคร?
บอกผมมา, ท่าน. นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ผมเป็นประธานสภาหมู่บ้าน เปริงกาซา, เจอริล จอร์จ.
คุณเอาคนไป จากบ้านสองหลังเมื่อคืน
และหนึ่งในพวกเขามาจากพื้นที่ของผม.
-เกิดอะไรขึ้น? -ผมบอกไม่ได้.
คุณกำลังตามหาราซอยู่ใช่ไหม?
คุณรู้เรื่องนั้นได้อย่างไร?
สยาม หลานชายของราซก็อยู่กับผมตอนนี้, คุณจับตัวพ่อแม่ของเขาไว้.
คุณจะจับเขาด้วยไหม?
ท่านครับ, ถ้าเขาอยู่กับคุณ, เราก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องจับกุมเขา.
-หรือ... -หรือ?
ถ้าคุณส่งตัวเขาให้ผม, ผมจะไม่จับเขา.
ผมจะกักเขาไว้อย่างลับๆ และปลอดภัย. เขาจะไม่ได้รับอันตราย.
แล้วคุณเป็นใครกันแน่?
มาลา โจกี, เจ้าหน้าที่รัฐ.
อีก 30 นาทีเจอกัน, มาคนเดียว.
ไม่มีเจ้าหน้าที่คนอื่น. ฉันจะส่งที่อยู่ให้คุณทางข้อความ.
โอเค. เบอร์ของผม 970215573.
ท่านคะ, หลานของราซต้องการมอบตัว. ผมจะไปรับตัวเขา.
-คนเดียวเหรอ? -ครับ, ท่าน
ผมจะไปกับคุณ.
แล้วถ้านี่เป็นกับดักที่ราซทำขึ้นล่ะ? พวกนั้นอาจลักพาตัวคุณไปได้.
-ผมรับปากเขาไปแล้ว. -ทำไม?
ท่านคะ, ผมเชื่อว่าหลานของเขา ต้องรู้อะไรบางอย่าง.
ไม่อย่างนั้น ทำไมเขาถึงกลัวโดนจับนักล่ะ?
ทุกคนคอยระวังหลังให้ผมได้, อยู่ห่างๆ. นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมเสนอให้ได้.
มาลา.
-คุณบ้าไปแล้วเหรอ? -ผมชัดเจนมากนะ.
คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้.
-ท่านคะ, ฉันกำลังส่งที่อยู่ให้ค่ะ. -ครับ.
นี่คือเหตุผลว่าทำไมเราถึงอยู่นานไม่ได้, คุณไม่มีทางรับความเสี่ยงที่จำเป็นได้.
-จำเป็นสำหรับอะไร? -เพื่อทำสิ่งที่แตกต่างไงเล่า.
และคุณไม่เคยเข้าใจว่า คุณไม่จำเป็นต้องใจร้อน.
เราสามารถได้สิ่งที่เราต้องการ โดยไม่เสี่ยงต่อการประหารชีวิต.
และฉันเบื่อที่เห็นเธอ คบหากับพวกลักลอบ
แล้วเข้าไปโดยไม่มีแบ็คอัพ, และทำงานพิเศษกับฆาตกร.
ฉันคงไม่ต้องทำอย่างนี้หรอก ถ้าเธอไม่ทำมันพัง.
พูดต่อไป. เราเหลือเวลาแค่สามนาที อยู่ข้างหลังคุณ, เฝ้าดูอยู่ห่างๆ.
รับทราบ.
ท่าน, ออกไปเดี๋ยวนี้.
ดูเหมือนว่าจะมีเพียงประธานสภาหมู่บ้าน และสยามอยู่ในรถ.
-มีใครอยู่แถวๆ นี้บ้างไหม? -ไม่มี.
ยังมีอีกคน, เป็นชายหนุ่ม.
-อาร์เหม็ดหรือ? -ผมก็บอกไม่ได้.
ไป.
ค่อยๆ เข้าไปช้าๆ, ขอดูมือคุณหน่อย.
มาลา, คุณได้ยินเราไหม?
สายเกินไปแล้ว.
ดีที่คุณมาคนเดียว.
สยามกลัว สิ่งที่อาจเกิดขึ้นกับพ่อแม่ของเขา.
เขาอยากจะร่วมมือ, แต่ไม่มีการลงบันทึก.
-นั่นเป็นไปได้เหรอ? -ผมรับปาก.
เฮ้, มองฉันนี่, เธอจะไม่เป็นไร.
มาลา.
-อย่าบอกใครว่าเขาอยู่ในความดูแลของผม. - ผมรับปาก.
ผมได้ตัวเขาแล้ว. กำลังกลับ.
-คุณกำลังพูดกับใคร? -อย่าห่วงเลย, ฉันรับปากแล้ว.
ทำไมเธอถึงกลัวถูกจับนักล่ะ?
ผมมีงานรออยู่มากมายที่อังกฤษ. ผมไม่อยากเสียงาน.
ลุงผมทำอะไรครับ?
เขาออกไป, ล่าสัตว์.
เขาหาเลี้ยงอีกหลายชีวิตในครอบครัว.
เขาเป็นที่ชื่นชมในชุมชนของเรา, ผมนับถือเขา.
นับถือเหรอ?
เธอรู้ไหมว่าลุงเธอชอบ ยิงหัวช้าง
และเฝ้าดูชีวิตของพวกมันหลุดลอยไป?
เขามองที่หัวที่อ่อนระทวยของพวกมัน
และล้มลงราวกับสุนัข, นอนราบลงไปบนขาหลัง.
แล้วเขาก็นั่งอยู่บนซากของมัน.
เธอเคยเห็นด้านนั้นของเขาไหม?
เขานับถืออะไรบ้างไหม?
ป่าเถื่อน.
ถ้าทุกคนกระหายเลือดแบบเขา, ก็ไม่เหลือสิ่งมีชีวิตอีกต่อไป.
งั้นบอกหน่อย. นั่นคือลุงที่รักที่เธอรู้จักไหม?
ผมไม่รู้ว่าลุงเข้าไปล่าสัตว์อีก, ผมสาบานได้.
เธอรู้ว่าเขาอยู่ไหน, ใช่ไหม?
มักดู. อยู่บริเวณชายแดนกัว-มหารัชตะ.
ชายที่ผมรู้จักเป็นเจ้าของที่ดินที่นั่น.
เขาปลูกสับปะรดและขมิ้น. ราซเคยซ่อนตัวอยู่ที่นั่นในฐานะคนงาน.
-เคยงั้นหรือ? เขาน่าจะเดินทางกลับมาแล้วตอนนี้.
-เธอรู้ได้ไง? -เขาโทรมาเมื่อวาน, และบอกผม.
เขามีลูกสาวที่เขารักมาก.
เขาซ่อนตัวอยู่นานมาก, เพื่อที่จะได้เจอเธอ...
-เขามายังไง? -ทางรถไฟ.
-รถขบวนไหน? -ผมไม่ทราบ.
-มันอยู่ในคอมพิวเตอร์, ที่บ้าน. -ใครเป็นเจ้าของที่ดิน?
เพื่อนขอครอบครัว, มานิ. เขาอยู่ที่นี่, ใกล้ๆ กัน.
เราจะออกไปเอาคอมพิวเตอร์ของสยาม. คุณกลับไปที่แผนก.
ไป.
ผมต้องการทีมโจมตี ไปที่สถานีรถไฟทกสถานี
จากชายแดนกรณาฏกะถึงที่นี่. พร้อมที่จะขึ้นเดินทาง.
ผมจะแจ้งหมายเลขรถไฟให้คุณทราบโดยเร็ว.
ผมถามเจ้าหน้าที่ของผม ว่าสยามมีคอมพิวเตอร์หรือเปล่า
ไอ้เวรนั่นบอกว่า 'ไม่มี'.
ทุกอย่างโอเคไหมครับ, ท่าน?
ทุกอย่างเรียบร้อยดี, ผมสมบูรณ์ดี.
เนื้องอกในปอดของผมก็เติบโตดีเช่นกัน.
เรามีความสุขด้วยกัน.
ให้ตายสิ.
นี่คุณ... นี่คุณได้รับการรักษาบ้างไหม?
เพื่ออะไรล่ะ, อลัน?
ผมจะกลายเป็นคนไร้ความสามารถ.
เหมือนเสือเฒ่า, ที่ไม่สามารถล่าได้.
ถึงตอนนั้น, ผมแค่หวัง ให้ใครสักคนเอากระสุนยัดใส่หัวผม.
ก่อนที่สิ่งนั้นจะเกิดขึ้น, ผมปฏิเสธ ที่จะต้องรับผิดชอบความวุ่นวายนี้.
หากยังคงมีการลักลอบอยู่, ลูกชายของคุณจะจบลงเหมือนผม.
จริงๆ เรากำลังจับไอ้พวกเวรนั่น.
อันที่จริง, ถ้าเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมต้องทำ.
เร็วเข้า!
ผมขอโทษครับ, ท่าน
-นั่นมีประโยชน์. -เจอมันเหรอ?
ครับ, ท่าน
เพจตั๋วรถไฟเอรานากุลัม
-ครับท่าน? -อาดิล, เราได้หมายเลขรถไฟแล้ว.
-ราซอยู่บนซากา เอ็กซเพรส: 02618. -ครับ, ท่าน
มีกำหนด จะมาถึงเปรินกาชาภายในเวลา 10.00 น.
ดังนั้นเรามีเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น.
ถ้าคุณจับเขาได้บนรถไฟ, ถ้าไม่อย่างนั้น.
เราจะไม่มีเวลาสำหรับคำสั่ง อย่างเป็นทางการเพื่อหยุดมัน.
- เราจะต้องด้นสด. -ครับท่าน
-อลัน! -ครับท่าน!
นายสถานีปฏิบัติหน้าที่
-ท่านครับ เรากำลังขึ้นรถไฟแล้ว -ระวัง
เฮ้! นั่นแม่ของผม แกต้องการอะไร?
-เธออยู่ผิดตำแหน่ง. -มันว่างเปล่า, เราจะไปถ้าคุณต้องการ.
เราจะเริ่มจากด้านหลัง.
ท่านครับ, ผมอยู่บนรถไฟ, แต่ราซไม่ได้อยู่ในที่นั่งของเขา.
ผมกำลังตรวจสอบผู้โดยสารแต่ละคน อย่างดีที่สุดเท่าที่ทำได้.
อีกทีมจะขึ้นรถที่สถานีหน้า, จากหัวขบวน.
พวกเขาจะเดินลงไป.
พวกเขายังมีคนที่ จะระบุตัวตนของราซได้.
บาร์เทนเดอร์ที่รู้จักเขา.
เราประจำการอยู่ใกล้ๆพวกคุณทุกคน
อะไรวะ?
แค่ตรวจตั๋ว, เพื่อให้แน่ใจว่าเราไม่มีใครตกรถ.
คุณแน่ใจนะว่าจะระบุตัวราซได้?
คุณแน่ใจไหม?
บรียานี่จากโรงแรมราห์มัต
นั่นไม่จริง.
พอแล้ว.
ถ้าคุณจำเขาได้, ก็กระซิบ บอกผมก่อน, อย่าทำให้โจ่งแจ้ง.
ผมขอโทษ.
ยังไม่มีอะไรอยู่ดี.
ไม่มีอะไรที่นี่.
ลุงควรจะอยู่บนรถไฟนั่น.
พบกับเพื่อนเจ้าของที่ดินของเรา, มานิ.
เมื่อคืนผมโทรหาเขา และบอกให้เขาเข้ามอบตัว.
ผมไม่รู้ว่านี่มันเรื่องอะไร
แต่ผมไม่มีปัญหา กับกรมป่าไม้.
-พิสูจน์มันด้วยการช่วยเราตามหาราซ. -ตราบใดที่ผมไม่เดือดร้อน.
คุณช่วยยืนยันได้ไหมว่าราซจะมากับรถไฟ ขบวนนี้?
เขาแค่บอกว่าจะเดินทางกลับบ้าน โดยรถไฟ.
เขาบอกเวลากับคุณไหม?
เขาน่าจะมาถึงเร็วๆ นี้.
-ที่ดินของคุณอยู่ที่ไหน? -ผมจะให้ที่อยู่กับคุณ.
-ราซอยู่ที่นั่นนานแค่ไหน? -ประมาณห้าสัปดาห์.
ทำไมเขาถึงไปที่นั่น?
เขาบอกผมว่าเขาต้องการพัก, และต้องการงาน.
ผมจ้างเขาให้เก็บสัปปะรด. ผมไม่รู้เลยว่าเขามีปัญหาอยู่.
ผมใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบ, สนใจแต่เรื่องงานของผม
ผมไม่เคยทำผิดกฎหมาย, หรือซ่อนตัวอาชญากร.
สถานีสุดท้ายแล้วครับ, ท่าน ไม่มีร่องรอยของราซ.
คุณตรวจดู ผู้โดยสารที่หลับอยู่ทั้งหมดแล้วเหรอ?
คุยกับคนเก็บตั๋วหรือยัง?
ปลุกพวกเขาทุกคนแล้วตรวจดู!
ไปที่ตู้เสบียง, ห้องน้ำ... ไอ้สารเลวนั่นจะไปไหนได้?!
ซานโตส?
ซานโตส, คุณได้ยินผมไหม?
ซานโตส, คุณได้ยินผมไหม?!
ครับท่าน, ทุกอย่าง, แต่เขาไม่ได้อยู่ในรถไฟขบวนนี้ครับ.
พวกเราต้องไปเดี๋ยวนี้.
เว้นแต่จะมีคำสั่งอย่างเป็นทางการ เพื่อหยุดรถไฟขบวนนี้?
เขาไม่อยู่บนรถไฟ.
เวรเอ้ย.
คุณคนใดคนหนึ่งกำลังโกหก, และตั๋วใบนี้เป็นตัวล่อ
หรือมีคนบอกให้ราซลงรถไป.
บางทีเขาอาจจะไม่ได้ขึ้นรถตั้งแต่แรก.
ท่านครับ, ผมไม่ได้โกหก ผมก็โทร ไปทางที่ดินเช่นกัน, แต่ไม่มีคนรับสาย.
คุณมีเบอร์ ผู้บัญชาการตำรวจท้องที่ไหม?
มีครับ, คุณผู้หญิง, เขาชื่อโรดริเกซ.
-นั่นไม่ดีเลย -อะไรนะครับ, ท่าน?
พอคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับรัฐอื่น, ที่เชื่อมโยงกับการสืบสวนที่ล้มเหลว.
ทุกเราต่างมีลำดับความสำคัญของตัวเอง.
ผมหวังว่ามันจะไม่...
-ฮัลโหล? -โช โรดริเกซ?
กำลังพูด.
ผมนีล บาเนอร์จี, ผู้อำนวยการภาคสนาม, กรมป่าไม้เคราล่า.
-ว่ามา. -มีที่ดินอยู่ในเขตอำนาจศาลของคุณ.
คุณช่วยส่งทีมเล็กๆ ไปที่นั่นได้ไหม? มันเร่งด่วน.
เรามีหมายจับเกร่าะ, ผ่านทางกรมป่าไม้.
ผมจะส่งรายละเอียดให้คุณเร็วๆ นี้.
คุณมีคำสั่งอย่างเป็นทางการไหมครับ?
โรดริเกซ, เราไม่มีเวลาไป จัดการเอกสารให้เสร็จ.
การจู่โจมครั้งนี้ต้องเกิดขึ้นทันที. เป้าหมายชื่อราซ
เขาเป็นนักล่าสัตว์และอันตรายมาก.
นักล่าสัตว์คนนี้เป็น อันตรายต่อคนได้อย่างไร?
- แล้วถ้าเขายิงธนูและลูกศรได้ล่ะ? -โช โรดริเกซ, คุณไม่เข้าใจ.
คนพวกนี้ไม่มีอะไรจะเสีย.
และนั่นคือสิ่งที่ทำให้พวกเขาเป็นอันตราย พวกเขาสามารถทำอะไรก็ได้.
เป็นคนเดียวกับที่ ล่าช้างและลักลอบขนงาช้าง
ซึ่งลักลอบขนปืน, ยาเสพติดและคนด้วย.
ไม่มีอะไรแตกต่างสำหรับพวกเขา. ดังนั้นอย่าประมาทพวกเขา.
โดยเฉพาะคนๆนี้, ราซ. คุณต้องขยับ, ตอนนี้. ด่วนมาก.
ท่านครับ, เรามีชุดเล็กๆ อยู่ที่นี่, เจ้าหน้าที่ยังอยู่ระหว่างทาง.
- ผมจะดูว่าผมทำอะไรได้บ้าง. -คุณจะเห็นว่าคุณทำอะไรได้บ้าง?
เอาล่ะ.
ทีนี้, ไอ้สารเลว, ฉันจะแสดงให้แกเห็นว่าฉันทำอะไรได้บ้าง.
ฮัลโหล? ที่นีลนะ. ใช่, ผมสบายดี.
ฟังนะ, ผมไม่เคยขออะไรคุณเลย. แต่วันนี้ผมอยากขอให้ช่วย...
คุณได้โทรหาลุงของคุณ ตอนที่บุกเข้าบ้านคุณหรือเปล่า?
ไม่ครับ, มาดาม ผมไม่ได้พกโทรศัพท์ไว้กับตัวด้วยซ้ำ.
ผมอยากบอกเขา, แต่ก็ไม่ได้บอก. แต่เพื่อนบ้านของเราเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น.
อาจจะเป็นหนึ่งในพวกเขาก็ได้.
เรามักจะได้รับสายน่ากังวลเหล่านี้ ในนาทีสุดท้ายเสมอ.
ราวกับว่าโลกกำลังจะถึงจุดสิ้นสุดในวันนี้
และงานทั้งหมดควรจะ เสร็จสิ้นทันที.
ครับ, ท่าน.
แต่ผมได้เรียนรู้ว่าทุกอย่าง เกิดขึ้นตามพระประสงค์ของพระเจ้า.
เราไม่สามารถพูดอะไรได้เลย.
-แน่นอนครับ, ท่าน. - สวัสดี, นี่ใคร?
ครับ, ท่าน?!
ครับ, ท่าน, ผมกำลังจะไปเดี๋ยวนี้ ได้ครับ, ท่าน.
เฮ้! รวบรวมสองทีม, และรถตู้ PCR 2 คัน, ด่วน!
เฮ้, เจค็อบ, เพอร์ซี่, ไปสิ!
อชาล่า
ฮัลโหล, การประชุม PTA, ผมรู้.
แม่งูปกป้องรัง และจู่โจมคุณหรือเปล่า?
ผมขอโทษ.
ผมขอโทษจริงๆ.
นี่เป็นครั้งที่สามติดกันแล้วที่ คุณหายไป.
พวกครูกำลังสงสัย ว่าจอห์นมีพ่อหรือเปล่า.
โอเค, ผมจะไปถึงที่นั่นภายใน 30 นาที. ผมกำลังจะไปแล้ว.
-แค่ชะลอพวกเขาไว้หน่อย. -ฉันจะทำ...
เฮ้, ผมคงต้องออกไปสักพัก
ไม่งั้นอชาลาจะทิ้งผมแน่.
-คุณเป็นคนดูแลที่นี่เหรอ? -ครับท่าน.
-ราซอยู่ไหน? -ราซคงจะออกไปแล้วเมื่อคืนนี้.
ไป.
น่าสนใจ.
อลัน.
ผมขอโทษ, คุณอาจต้องพลาด การประชุม PTA ของคุณแล้วล่ะ.
พวกเขาพบราซแล้ว.