ได้รับแรงบันดาลใจจากเรื่องจริง
บิตู!
- ครับ, คุณผู้หญิง? - ทำไมไม่เปิดแอร์? ในนี้มันร้อนมาก.
- เดี๋ยวผมเปิดให้ครับ. -แล้วนี่อะไร? ทำความสะอาดด้วย!
-ฮัลโหล. -ไฮ, นั่นใช่ปูนัม เวอร์มาไหม?
- นั่นใคร? - ฉันโทรมาจากซิตี้โฟน.
ยินดีด้วย, คุณได้ชนะรางวัลใหญ่...
ไม่สนใจ.
- แล้วไง? - เราเอาอยู่.
- มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ. - ได้.
- ใช่, พูดต่อสิ. - ถึงเวลาไปเที่ยวแล้ว.
ที่อยู่อยู่ในใบเสร็จที่ฉันส่งให้.
มันเป็นอาร์ต แกลลอรี่ที่เวอร์มาดูแลอยู่. พบกันที่นั่นะ.
ในที่สุด, ผมก็ได้ออกจากถ้ำใต้ดินนี้แล้วสินะ.
เหมือนกัน, ฉันก็อยู่ที่โต๊ะกา รตลาดตลอดเวลาเหมือนกัน.
คนของคุณเคลียร์กับเจ้านายของฉันหรือยัง?
ใช่, เรียบร้อยหมดแล้ว. คุณจะได้รับคำสั่งอย่างเป็นทางการเร็วๆนี้.
โอเค, เยี่ยม. ฉันจะไปที่นั่น.
กี่โมงแล้วคะ?
บ่าย 2 โมง.
หนูจำไม่ได้เลยว่าได้กลับบ้าน.
ลูกจำอะไรได้บ้าง?
หนูกำลังขึ้นรถที่เกสท์เฮาส์. นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่จำได้ค่ะ.
-หนูมาที่นี่ได้ยังไง? -วิเจย์ บาบูพาลูกกลับบ้าน.
ลูกไม่ได้สติ ดูเหมือนกับคนเมา.
วิเจย์บอกว่าลูกแค่หมดแรง.
ลูกเอาแต่พูด "ขอโทษ" และบอกว่าลูกเกือบตาย,
แล้วลูกก็สลบไป. มันไม่ง่ายเลยนะที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้.
สภาพของลูกเหมือนกับคนตาย. มันเกิดอะไรขึ้น?
หนูทำเรื่องโง่ๆ ลงไป.
ลูกก็ทำแบบนั้นตลอดแหละด้วยการไป ลาดตระเวณป่าตอนกลางคืน.
แม่คะ, ในป่าไม่มีอะไรอันตร ายมากกว่ามนุษย์หรอก.
แล้วเกิดอะไรขึ้น?
แม่ไม่รู้ดีกว่าค่ะ.
คดีนี้มันยาก.
แล้วมันต่างกับที่ลูกเคยทำมายังไง?
มันเป็นครั้งแรกที่หนูได้ ทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้.
มันเหมือนกับต้องจัดการ กับกลุ่มคนที่เหมือนกับพ่อ.
พ่อของลูกไม่ใช่คนแลวนะ.
แม่...
เขาเป็นยังไงตอนกำลังลอบล่าสัตว์คะ?
หนูจำไม่ค่อยได้แล้ว.
เขาเป็นคนจริง. มีความมั่นใจ, หยิ่งยโส.
เขารู้จักป่าดีเหมือนกับบ้านเลย.
เขาสะกดรอยสัตว์ทุกตัว, และเขาก็ฆ่าทุกอย่าง.
แม้แต่บรรพบุรุษของพ่อก็เป็นพราน.
และเมื่อมีการห้ามล่าสัตว์, พ่อก็ยังไม่หยุด.
พ่อแค่ทำมันในเงามืด.
แต่พอเวลาผ่านไป, ความมั่นใจของเขาก็ค่อยๆ จางหายไป.
ความคิดที่ว่าจะถูกจับ และการพรากจากทำให้เขากลัว.
พ่อรู้ว่าทำให้ลูกละอายใจ.
แต่พ่อหวังว่าวันหนึ่งเมื่อลูกจะ โตพอที่จะอภัยให้เขา
เพราะว่าพ่อไม่รู้ว่าจะทำยังไง.
และเมื่อมีเจ้าหน้าที่ตามจับเขา,
พ่อจึงตัดสินใจจากโลกนี้ไป.
บางครั้ง, หนูก็สงสัย...
ถ้าพ่อยังมีชีวิตอยู่ม เขาจะกลับตัวไหม?
-กลับตัวเหรอ? เหมือนจิม คอเบตต์น่ะหรือ? -เขามีความรู้มาก.
เขาสามารถใช้มันทำเรื่องที่ดีๆ ได้.
เขามุ่งมั่นในเส้นทางของเขามากเกินไป.
และโดยพื้นฐาน, เขาไม่เคารพธรรมชาติ.
เขาคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ควรเอาชนะ, เพื่อพ่ายแพ้.
-เขา... -ฆ่าช้างไป 21 ตัว,
เสือ 19 ตัว, และเสือดาวอีก 14 ตัว.
รวมทั้งนกหายาก, พังพอน, กระทิง, แล้วก็ลูกหลานของพวกมันทั้งหมด.
แม่กำลังจะบอกว่าพ่อรักลูกมาก.
แต่ตอนที่ลูกอายุสามขวบ, ลูกกรีดร้องตอนพ่อฆ่าช้าง.
เขารู้ได้ทันทีว่าเขาจะไม่สาม ารถทำให้ลูกพอใจได้.
และพ่อก็แปลกใจมากว่าลูก เป็นลูกของเขาได้ยังไง.
แต่ตอนนี้, แม่เห็นหลายอย่างของพ่อในตัวลูก.
สัญชาตญาณนักล่าแบบเดียวกัน ที่จะพาไปสู่จุดจบแบบเดียวกัน.
ลูกอาจจะคิดว่า...
ลูกอาจจะคิดว่าอยากหา ทางล้างบาปให้พ่อกับแม่...
ไม่รู้สิ. บางทีลูกอาจจะคิดถูก, แต่...
แม่คะ, หนูกำลังสู้ไม่ให้สัตว์สูญพันธุ์.
แม่แค่ไม่อยากเจอหัวของลูกใ นกล่องไม่วันใดก็วันหนึ่ง.
โทรหาวิเจย์สิ. เขาเป็นคนใจดี.
ฮัลโหล, คุณโอคมั้ย? ผมโทรหาคุณตลอดช่วงเช้าเลย.
ค่ะ, ฉันสบายดี. บอกฉันมา.
คุณนีลอยู่ที่นี่ด้วย.
เราได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นกับปอยยา. ทุกอย่างโอเคดีหรือเปล่า?
ท่านคะ, ฉันแค่เหนื่อยก็เท่านั้น.
แต่ปอยยาอยู่ในการจับกุม. นั่นแหละที่สำคัญ.
ดังนั้น, เรายังเหลืออีกห นึ่งคนนักล่าสัตว์จากแก๊งนั้น
เจ้าอรูกู.
ไอแวน ดาส.
เราเริ่มเฝ้าระวังปูนัม เวอร์มาในเดลฮี.
เราอาจต้องละทิ้งเธอเร็วๆนี้.
ท่านคะ, อลันพบหลักฐานอีกอ ย่างที่เราควรฟ้องร้องก่อนค่ะ
ถ้าปูนัมยังอยู่เรียกร้องในตอนนี้.
คุณแน่ใจนะว่าอยากเลื่อนออกไป?
ครับ, ท่าน. ฉันคิดอย่างนั้นค่ะ. เขาชื่อสสิ อิลลัมปันลี.
ฉันคิดว่าเขาเกี่ยวข้องกับการค้างาช้าง.
และฉันรู้สึกว่าเขาจะสามารถ พาเราไปสู่ตัวการที่ใหญ่กว่านี้ได้.
ท่านคะ, ฉันกำลังไปค่ะ.
มาให้ไว.
-เธอจะโอเคนะ? -ครับ, เธอแค่สั่นนิดหน่อย.
เธอสบายดี, เธอแข็งแกร่งกว่าพวกเราทั้งหมด"
ใช่, นั่นคือเหตุผลที่ผมต้อ งการเธอมาร่วมงาน.
คุณล่ะ?
ผมโอเคครับ, โดยส่วนตัว.
ภรรยาของผม...
ใช่, ผมเข้าใจ.
ฉันเคยห่างจากครอบครัวเป็นเวลาหลายปี.
อันที่จริง, เมื่อผมไม่อยู่, มันก็ปกติดี.
มันเป็นตอนที่ผมกลับมา ในเคราล่า และไม่กลับบ้าน...
แล้วอชลามีปัญหา.
มันเป็นการต่อสู้ทั้งชีวิต...
การปกป้องสัตว์ป่าหรือครอบครัว.
ทั้งหมดคือครอบครัวครับ, ท่าน.
ผมกำลังจะสร้างความทรงจำดีๆ ให้เธอครับ.
ญาติเธอจะแต่งงานพรุ่งนี้.
ผมต้องไปร่วมงาน.
ใช่, คุณต้องไป.
ทำทุกอย่างที่จำเป็น, โดยเร็ว, เพื่อแก้ไขเรื่องราวในครอบครัว,
ไม่งั้นคุณก็จะเป็นเหมือนผม.
ทุกวันนี้, ภรรยาของผมไม่ดูแลผมอีกต่อไปแล้ว.
นั่นมันแย่ที่สุด.
ไปกันเถอะ.
-ฮัลโหล, คุณผู้หญิง. - ฮัลโหล.
ขอพูดกับเจ้าของที่นี่หน่อยได้ไหม?
เรามีคำถามเกี่ยวกับการสั่งซื้อจำนวนมาก.
เจ้าของงั้นเหรอ?
ใช่.
คุณผู้หญิงครับ, มีคนมาขอพบครับ.
- สวัสดีค่ะ, คุณ... - ค่ะ, ฉันเป็นเจ้าของ.
สวัสดี. พวกเราต้องการตกแต่งห้องมากมาย ที่บ้านในฟาร์ม. คุณช่วยหน่อยได้ไหม?
แน่นอนค่ะ. บิตูจะช่วยคุณเอง.
-บิตูเหรอ! -ค่ะ, คุณผู้หญิง?
- ดูแลพวกเขาให้ดีนะ. -ครับ, คุณผู้หญิง.
ทางนี้ครับ.
เชิญมาทางนี้ครับ, คุณผู้หญิง.
คุณอยากชมอะไรครับ? เราเริ่มกันที่ภาพวาดดีไหม?
ผมเคยเห็น CDR ของ สสิ อิลลัมปันลีแล้ว. ทุกอย่างมีการบันทึกอย่างชัดเจน.
เขาจะไปคุยกับมอริส, พบกับเขาพรุ่งนี้, แล้วก็กลับบ้าน.
คุณอยากพูดเรื่องเมื่อคืนนี้ไหม?
ไม่มีอะไรให้พูดถึง.
ทุกคนก็มีปีศาจเป็นของตัวเอง. ฉะนั้น, ถ้าคุณอยากจะพูดถึง...
ขอบใจ.
- นี่, คุณรู้จัก สสิ อิลลัมปันลีไหม? - ครับ.
เขาอยู่ที่ไหนคะ? เราเป็นเพื่อนสมัยเรียนของเขา.
เขาอยู่ตรงไปจากนี้ครับ.
ดูเหมือนว่าเขาจะไปศรีลังกาหลังจาก การเผยแพร่ข่าวของอรูกู.
ดีมาก อลิบิ.
บาบู
คุณทำเรื่องนี้ได้แน่นะ?
สวัสดี.
เรามาหา สสิ อิลลัมปันลี.
เขาเป็นพ่อคุณงั้นหรือ?
พ่อ!
-คุณคือมาลา จากกรมป่าไม้. - ใช่.
ผมไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับการล่าช้างแล้วนะ.
ไม่สำคัญหรอก.
เบอร์ของคุณอยู่ใน CDR ของผู้ต้องสงสัย" เราจำเป็นต้องถามคำถามกับคุณ.
พ่อ, พ่อสัญญาแล้วว่าจะเลิกทำผิดกฏหมาย.
ผมสาบานได้เลยว่าไม่ได้ทำอะไรผิด.
พวกคุณทำแบบนี้กับผมไม่ได้. ผมหยุดล่าแล้ว หลังจากที่ติดคุก.
ผมมือสะอาดแล้ว. ถ้าพวกคุณมีคำถาม, ก็ถามผมมาเลย.
นี่ไม่ใช่การจับกุม, เราแค่ต้องการคุยด้วย.
-จะไม่มีการบันทึกอะไรอย่างเป็นทางการ. -เขาจะไม่ไปไหนทั้งนั้น.
- ไม่มีอะไรหรอกลูก. - ไม่, พ่อบอกว่าพวกเขาทำร้ายพ่อ.
เราไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนี้นะ.
-คุณผู้หญิง! -พ่อ!
อย่างให้มันเป็นเรื่องเลย. คุณดึงเขาทำไม?
ฟังผมนะ...
มาลา, ใจเย็นหน่อย, เราจะพาเขาเข้าไป!
จะเกิดอะไรขึ้นกับพ่อหนูคะ?
ถ้าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด, เขาจะไม่เป็นอะไรหรอก.
เราแค่ต้องการความชัดเจนในบางสิ่ง.
ดังนั้น, ถ้าเขาบอกความจริง, ทุกอย่างจะโอเคใช่ไหมคะ.
อลัน...
-จัดการกับคนนี้ที. -มานี่.
เราจะเข้าไปกับเขา.
มันจะต้องเป็นการสอบถามแบบส่วนตัวค่ะ.
รออยู่ตรงนี้, ไม่ก็กลับบ้านไป.
เอาล่ะ, สสิ, คุณเป็นยังไงบ้างในระยะเวลาหลายปีนี้?
ผมยังคงบริสุทธิ์ครับ, ท่าน.
ทำให้มั่นใจว่าลูกสาวเรียนหนังสือไดดี, เท่านั้นแหละครับ.
ล่าสุดที่ได้ยินมา, แกค้างาช้างเพื่อ หาเงินมาจ่ายค่าเล่าเรียนลูก.
นั่นแหละครับ.
แต่หลังจากที่คุณมาลาจับผมเข้าคุก, ผมก็กลับตัว.
หลังจากโดนปล่อยตัว...
ผมก็ไปทำการเกษตรเพื่อดูแลลูก.
เธอเรียนได้ที่หนึ่งของห้อง.
ผมไม่อยากจะพังอนาคตของเธอหรอก.
ผมเป็นคนดีแล้ว.
แกไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์งั้นหรือ?
นั่นเป็นเรื่องระหว่างผมกับพระเจ้า.
แกไปศรีลังกาทำไม เมื่อสิ้นเดือนพฤษภาคม?
มันเป็นวันหยุดของครอบครัว.
จริงเหรอ?
หนึ่งวันหลังจากข่าวคดี ลักลอบฆ่าสัวว์เนี่ยนะ?
ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคดีนั่นเลย รู้เท่าที่เห็นในข่าวนั่นแหละ.
คุณยังไม่ได้เรื่องอะไรเลยใช่ไหม?
นั่นคือเหตุผลที่คุณมาหาผม?
ปล่อยพ่อหนูไปเถอะค่ะ. เขาทำไร่ทุกวัน.
ทั้งหมดที่หนูทำก็แค่เรียนหนังสือเพื่อ ที่จะหางานดีๆ และหาเลี้ยงครอบครัว.
ทุกอย่างกำลังไปได้ด้วยดี. แล้วคุณก็จับเขาเข้าคุกไปแล้วครั้งหนึ่ง.
คุณต้องการอะไรอีก?
เธอไม่ต้องกังวลอะไรเลย ถ้าพ่อเธอไม่ได้พูดโกหก.
เขาไม่ได้โกหกค่ะ.
เธอมั่นใจเต็มร้อยไหม?
เธอกล้าเอาชีวิตเป็นเดิมพันไหม?
ข้าแต่พระเจ้า... ได้โปรดช่วยพ่อหนูด้วย.
เขากลับตัวแล้ว.
ดูแลพวกเขาด้วย.
ทำไมแกถึงคุยกับมอริส?
-เขาโทรหาผม. - เรื่องนั้นฉันรู้, แต่ว่าทำไมล่ะ?
เขาโทรหาผมเป็นปกติอยู่แล้วและ ถามว่าผมมีงาช้างมาขายบ้างไหม.
เขากำลังชักชวน. นั่นแหละวิธีที่เขากระตุ้นตลาด.
เขาจะโทรมาและบอกว่าเขาอยากซื้องาช้างดิบ.
นั่นเป็นวิธีที่เขาทำให้ผมไปล่าสัตว์ในอดีต.
แต่ครั้งนี้, ผมบอกไปว่าผมไม่มีอะไรเลย.
- แต่, นายก็ยังเดินทางไปพบเขา? - แค่การเจอกันธรรมดาครับ, คุณผู้หญิง.
เมื่อผมรู้ว่าเขาอยู่ในพื้นที่, ผมแค่อยากจะกำจัดเขาออกไป.
แล้วทำไมแกยังไปที่ตริวันด รัมเพื่อพบกับเขาอีกล่ะ?
นั่นมันสำคัญงั้นหรือ?
ผมไม่เคยทำครับ, คุณผู้หญิง.
ดูให้ดี.
นี่เป็น CDR ของมอริส, และนี่ของแก.
แกเห็นสองรายการนี้ไหม?
พวกเขาใส่แกทั้งสองคนไปที่ตริวันดัม ภายใต้เครือข่ายมือถือเดียวกัน.
ท่านครับ, ผมเจอเขาครั้งเดียวที่นั่น, แค่ครั้งเดียว.
เพื่ออะไร?
-ท่านครับ, ผมไม่ได้ทำอะไรผิด... -พิสูจน์สิ!
ผมถูกบันทึกอยู่ไหม?
ไม่, มีแค่พวกเรา.
ได้โปรดนำครอบครัวของผมออกไปจากเรื่องนี้.
เราจะช่วยแกได้ก็ต่อเมื่อแกบอกทุกอย่าง.
ผมขายงาช้างสามอันให้กับมอริส,
แต่ผมไม้ได้เป็นคนล่า.
แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าใครเป็นคนล่า.
แล้วแกได้มันมาได้ยังไง?
มีคนโทรมาหาผมบอกว่ามีงา จะขาย แล้วก็จะขายให้ผม.
- ผมไม่สามารถปฏิเสธได้. - ทำไม?
คุณสัญญาแล้วนะว่าจะไม่บันทึกอะไรทั้งนั้น. สาบานต่อพระเป็นเจ้าสิ.
ฉันไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์.
ฉันสาบานต่อพระเป็นเจ้า, มีแค่เราสามคนที่นี่, ไม่มีอุปกรณ์อื่น.
มันคือ ประภัส เปราดี.
นักการเมืองงั้นหรือ?
ใช่.
ประภัสโทรหาผม, บอกว่ามีงาและขอให้ผมขายให้.
เขารู้อดีตของผม... ว่าผมมีรายชื่อคนที่จะขายให้ได้.
ผมปฏิเสธเขาไม่ได้.
คนแบบนั้นสามารถทำอะไรกับผมก็ได้...
กับครอบครัวของผม.
ผมไม่มีทางเลือก.
อลัน.
พอดีเลย. พวกเขาพูดมากพอแล้ว.
มาข้างนอก.
ยืนอยู่ตรงนั้น.
-เขากลัวตาย. แล้วไงล่ะ? -ไล่ล่านักการเมืองคนนั้นหรือ?
บ้านของเขาคงเตรียมคนไว้ต้อนรับแน่.
เราต้องจับเขา... ก่อนที่เขาจจะโทรหาใคร.
แล้วถ้าเขารอดไปได้, พวกเราโดยเปิดเผยแน่.
หลายอย่างอาจผิดพลาดได้. มันเสี่ยงมากนะ
บาบู: คุณโอเคไหม
-ห่ะเอ๊ย. -ห่ะเอ๊ย.
สสิ, เรามีทางรอดให้แกไม่ต้องรับผิดแล้ว.
แต่แกต้องช่วยเรา.
ผมจะช่วยทุกอย่าง, แต่พวกคุณต้องปกป้องผม
และปกป้องภาวนาด้วย.
ฉันสัญญาว่าเธอจะปลอดภัย.
แสดงให้เราเห็นว่าเปราดียังมีชีวิตอยู่.
มีกำลังคนเฝ้าอยู่.
ถ้าเราเข้าไปใกล้ กว่านี้, เราจะถูกกล้องถ่สยไว้.
หมายาม.
ถ้ามันเห่า, เขาจะโทรแน่
แล้วก็รอดจากเรื่องนี้ไปได้ง่ายๆ.
สิ่งที่ฉันพูดไปก่อนหน้านี้, ที่ว่าแกจะไม่โดนจับ...
มันขึ้นอยู่กับว่าเราจะจับไอ้เวรนี่ได้. คุณคิดทางอื่นออกไหมล่ะ?
ผมไม่รู้ว่าการเคลื่อนไหวของเ ขาหรือวิธีการทำงานของเขา.
เขาเคยพูดว่าสนใจอะไรอย่างอื่ นบ้างไหม นอกจากงาช้าง?
เขาชอบรถ.
เขาเคยถามผมครั้งหนึ่งว่ารู้จัก คนรับซื้อรถวินเทจบ้างไหม.
- รถแบบไหน? - คิดว่าเดอลอเรียนรุ่นเก่าๆ นะ.
นานแค่ไหนแล้ว?
เดือนที่แล้ว.
โอเค. งั้น, โทรหาเขาแล้วบอกว่าแกรู้จัก คนที่สนใจซื้อรถที่อยากดูรถก่อน.
- โทรศัพท์ผม... -ไม่ใช่ตอนนี้สิ่งแรกที่ต้องทำพรุ่งนี้เช้า.
จัดเตรียมสถานที่ที่จะนัดเจอกันได้.
นั่นเป็นโอกาสของเรา
- งั้น, ผมกลับบ้านแล้วใช่ไหม? - ยัง.
ทำไมล่ะ? ผมให้ความร่วมมือแล้ว. ผมไม่ได้ถูกทางการคุมตัว.
เราจะไม่ยอมให้เกิดความเสี่ยง ที่นายจะเอาเรื่องนี้ไปบอกเปราดี.
คุณคิดว่าผมจะทิ้งโอกาสที่ผมจะ ไม่ต้องโดนจับหรอ?
ผมต้องการให้คุณจับเขา.
ถ้าเรากักตัวเขาไว้, ภรรยาของเขาต้ องเผยแพร่เรื่องนี้แน่ ว่าเขาถูกคุมตัว.
แล้วอาจจะไปถึงหูเปราดีได้.
เขาพูดถูก.
เมียผมเก็บเรื่องนี้ไว้ไม่ได้หรอก. ให้ผมกลับบ้านเถอะ.
ผมสัญญาว่าจะไม่มีใครพูดอะไร, ผใสัญญา.
คืนนี้ไม่เคยเกิดขึ้น.
แล้วถ้าพวกเขาหนีไปคืนนี้ล่ะ?
คุณผู้หญิง, ผมจินตนาการไม่ออกด้วยซ้ำ
ว่าอนาคตของภาวนาจะเป็นยังไง.
ถ้าแกหนี, ฉันจะตามล่านาย.
เหมือนกับที่นายทำกับช้างพวกนั้น, ฉันจะเลาะฟันของนายออก.
- แล้วภาานา... - พอแล้ว, ผมเข้าใจแล้ว.
ที่นี่ไม่มีอะไร! แม่คะ?
มีสิ... ฉันรู้ ฉันเคยเห็นมันที่ไหนสักแห่ง.
- เจอแล้ว. - เจอแล้วหรอ?
มันช่วยได้แน่.
- คุณสบายดีไหม? - อย่างที่เห็น, ไม่ดีเท่าคุณ.
พูดแบบนั้นมันน้อยไป.
เมื่อคืนก่อนเธอหมดสภาพเลย.
ผมไม่แน่ใจว่าควรจะพาเธอกลั บบ้านหรือไปส่งโรงพยาบาลดี.
เลือกได้ฉลาด.
คุณแหลกสลายเป็นล้านๆ ชิ้นเลยคืนนั้น.
มันคือสิ่งที่ฉันทำได้มีแค่โอบอุ้มคุณไว้.
คุณต้องพักหน่อยนะ.
-คุณพูดกับแม่ฉันหรอ? - ผมไม่จำเป็นต้องคุย.
ผมเห็นหน้าของเธอตอนที่ผมจากมา.
เธอไม่สบายใจมากๆ.
ขอบคุณทุกสิ่งที่คุณทำเพื่อฉันนะ.
-แต่ฉันมีเรื่องต้องสะสางให้จบ. - ผมรู้ว่าคุณทำอะไรอยู่.
มันคือคดีล่าสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตเรา.
แล้วถ้าคุณจับคนพวกนี้,
มันจะสร้างเครดิตใหญ่ให้พ่อข องคุณกับเรื่องที่เขาเคยก่อไว้.
แต่มันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้นเสมอไป. มันมีหนทางอื่นที่จะตอบแทนเรื่องนั้นได้.
ฉันรอดจากคืนนั้นได้, แล้วก็รู้ขีดจำกัดของตัวเองแล้ว.
ลิมิตคุณน่ะหรอ คุณแค่ต้องการมีชิวิตอยู่
ขอบคุณที่แจ้งให้ทราบ.
มาลา, ผมก็อยากจับคนพวกนี้เหมือนกัน.
แต่ผมไม่ได้ทำเพื่อช้าง, ผมทำเพื่อคุณ.
นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึง ไม่เคยทำมันสำเร็จเลย.
คุณลืมไปแล้วว่ากำลังปีนขึ้นไปบนหลังเสือ.
คุณผู้หญิงครับ!
เข้ามาได้, สยาม.
เอาล่ะ ทีนี้.
-คุณพบตัวอย่างลายมือแล้วเหรอ? -ใช่, เป็นบัญชีแยกประเภทที่ลุงผมเก็บไว้.
ดีมาก.
นี่เป็นสำเนาจดหมายฆ่าตัวตายของราซ, ลองดูว่ามันตรงกันมั้ย.
-จอห์น, กินข้าวให้หมดด้วย. -ครับ, เดี๋ยวจะกินให้หมด.
แล้ว, คุณจับงูเห่าได้, แต่รีดโดติไม่ได้.
-นีแหละสิ่งที่คุณต้องให้ฉันช่วย. -เสร็จแล้วครับ!
-ได้, กำลังไปค่ะ. -ผมรีดต่อเอง.
- คุณผู้หญิง... - คุณกลับมาแล้ว.
ผมคุยกับประภัส.
เขาจะไปตกปลาวันนี้ ไปสองสัปดาห์.
แต่เรื่องเดอลอเรียน, เขาตกลงจะ มาพบหากว่าเราทำเรื่องนี้เช้าวันนี้.
บอกเขาไปว่าอลันจะไปพบเขาในอี กชั่วโมงข้างหน้า. เราจะแจ้งจุดนัดพบ.
อัสมา, เขาไปนั่งที่อื่นไหม.
เฮ้, เป็นไงบ้าง?
เปราดีจะไปตกปลาวันนี้.
ดังนั้น, คุณต้องมาพบเขาในอีกหนึ่งชั่วโมง.
ไมีทาง, ผมไม่สามารถ. ผมว่างช่วงบ่าย.
เขากำลังจะไปแล้ว. เราต้องไปตอนนี้.
ฉันอยากจะไปเอง, แต่คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องรถ.
อย่าทิ้งฉันไว้แบบนี้, เราใกล้จะจับเขาได้แล้ว.
เรามาถึงแล้ว, ไปกันเถอะ.
ไปกัน.
- สวัสดีครับ, พ่อ. - ว่าไง, ลูกชาย.
พ่อจับงูที่น่าสนใจได้บ้างไหมช่วงนี้?
แน่นอน, พ่อคะ, อลันทำได้มากกว่าจับงู.
เขาทำงานเกี่ยวกับการถ่ายภาพ, การบริหารงานของแผนกสัตว์ป่า,
-และเขาออกแบบเว็บไซต์ด้วยล่ะ. - ฟังดูเหมือนจะเป็นผู้ช่วยมากกว่านะ.
เป็นไงบ้างคะ, ที่รัก?
เธอเป็นความหวังเดียวของฉัน.
- คุณหยุดฉันทำไมคะ? - ประเด็นคืออะไร?
ผมทำไม่ได้. ผมต้องไปจากที่นี่.
ลองก่อนสิ.
ผมรับพลังงานลบนี้ไม่ได้.
ผมจะไปออยู่ข้างหลัง.
เฟอนาโด! ออกรถ!
ฟังนะ, ฉันจะให้แก 500 รูปี เพื่อปิด ปากเกี่วยวกับการเดินทางครั้งนี้.
-โอเคครับ, ท่าน. - ห้ามพูดอะไรกับอชาลา.
มีผู้หญิงคนอื่นหรอครับ?
ไม่, แต่มันไม่ดีแน่ถ้าเธอรู้เรื่อง.
ใช่, ฉันออกมาแล้ว. แผนเป็นยังไง?
โทรหาเปราดี, จัดการจุดนัดพบ, เราจะจับเขาที่นั่น.
-ฉันส่งเบอร์ไปให้แล้ว. -โอเค.
-ฮัลโหล? - ฮัลโหล, ประภัส เปราดีใช่ไหม?
-ค่ะ, อลันหรอ? - ครับ, ผมโทรมาเรื่องเดอลอเรียน.
ได้, เจอกันที่ตรงป้ายรถโกธาลัง กาลัม ตรงข้ามบ้านบิชอป.
- ตกลง, อีก... 30 นาทีได้ไหม? - เยี่ยม, เราจะได้ไปดูรถกัน.
โอเค. โอ้, อีกอย่าง, รถสีอะไร?
-สีเงิน. - โอเค, เยี่ยม. พบกันครับ.
ได้.
ฉันส่งที่นัดพบไปให้แล้วนะ.
เมื่อฉันไปถึง, เปราดีจะพาฉันไปที่อื่นเพื่อดูรถ.
เราจะจับเขาที่นั่น.
เมื่อสมาชิกในชุมชมของเรา, ครอบครัวของเรา
ก้าวไปสู่อีกขั้นของชีวิต,
เป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจ.
เรามารวมตัวกันวันนี้เพื่อเป็ นสักขีพยานแก่วิวัฒนาการ
ต่อหน้าพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพ.
พวกเขายอมรับการเปลี่ยนแปลงอย่า งกะทันหันนี้ ด้วยหัวใจทั้งหมดของพวกเขา
และประกาศว่า พวกเขาได้พบเนื้อคู่แล้ว.
-ผมมาถึงแล้ว. - โอเค.
-ฮัลโหล, คุณมาถึงหรือยัง - ค่ะ, เพิ่งมาถึง.
-ผมกำลังลงจากรถ. ใส่เสื้อสีชมพู - ค่ะ, ฉันเห็นแล้ว.
เราจะขับตามไปครับ.
อันที่จริง, มันจะง่ายกว่าถ้าผมจะ ไปกับคุณและให้ผมขับนำไป.
เส้นทางมันซับซ้อนน่ะ.
-ได้. - โอเคนะ?
โอเค.
-คุณเป็นนักสะสมรถเก่าหรอ? -ยังหรอก, แค่อยากเป็นน่ะ.
อลัน: แค่ตามมา ฉันจะหยุดทีไหนสักแห่ง
ตามเขาไ. ป
ผมเรียนที่อังกฤษ.
ตอนนี้, ผมทำเงินได้เยอะมากครับ เลยอยากหาที่ใช้เงินน่ะ.
แหม, ถ้าคุณมีเงินแล้วล่ะก็, ผมก็มีโอกาสให้คุณใช้เงิน.
ดีเลย.
ผมอยากรู้มากกว่านี้.
ผมอยากเข้าห้องน้ำครับ.
พ่อของคุณอยู่ที่ไหน?
- ฉันพาเขาไป, ฉันก็จะไปเหมือนกัน. - ขอบคุณค่ะ.
เดี๋ยวนี้อั้นแทบไม่ไหวเลย.
...แต่งานการเมืองเป็นงานที่ดีที่สุด.
คนบ่นเรื่องนี้, แต่ก็ชอบมัน.
พวกเขาบอกว่าเราโกง.
แต่ดูนักการเมืองประเทศอื่นสิ!
พวกเขาใช้ชีวิตยังไง... อยู่ในพระราชวัง.
แต่ทีนี่เราก็เดินอยู่กับคนธรรมดา.
ประเทศพวกนั้นมีแต่ความร่ำ รวย แต่ไม่มีจิตวิญญาน.
ไม่มีการเชื่อมต่อกับตัวเอง, หรือแม้กระทั่งธรรมชาติ.
นั่นแหละสิ่งที่ผมชอบเกี่ยวกับที่นี่.
ผมกำลังจะไปตกปลา.
ผมรู้จักที่ดีๆ, ห่างไกล.
ถ้าคุณอยากจะไป, บอกมาได้เลย.
แปปนึงนะ. หยุดรถก่อน.
เดี๋ยวนี้ล่ะ!
มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?
อะไรน่ะ? เฮ้, อะไรน่ะ?
-ปล่อยฉันไปนะ! - เฮ้!
ผมโดนลักพาตัว! ช่วยด้วย! ผมโดนลักพาตัว!
แกทำพลาดใหญ่แล้ว.
แกต้องการอะไร?
พูดมาสิ! ต้องการเงินเหรอ?
เรามาจากกรมป่าไม้.
ห้ามพูดอะไรทั้งนั้น, เข้าใจมั้ย?
โอเค.
-พ่ออยู่ไหน? - เขาหายตัวไปอีกแล้ว.
นั่นไง! อลัน, ลูกไปอยู่ไหนมา?
ผมยืนอยู่ข้างหลังตรงที่พ่อมองไม่เห็นผมน่ะ. มันดีมากเลย.
แต่ตอนที่เธอทำแหวนหล่น, ผมใจหายเลย.
เธอตื่นเต้นมาก, ก็เลยเกิดเรื่องนั้นขึ้น.
อชาลาไม่ได้เชื่อเรื่องโชคลางเหมือนกับฉัน.
อยู่กับพ่อ. ฉันจะไปห้องน้ำ. เดี๋ยวมา.
-ขอบคุณ. - ฉันเป็นหนี้บุญคุณคุณมากเลย.
-มียาแก้ปวดบ้างไหม? - ผมคิดว่าชานีมีนะ.
-เอามาให้หน่อยได้ไหม? -โอเค.
พ่อ, ทำไมพ่อติดค้างเขาคะ?
ลูกนี่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนะ.
จอห์นนี่, ลูกชาย, มานี่สิ, กินข้าวกลางวันด้วยกัน.
-คุณจะมาด้วยไหม? - ไปสิ, เดี๋ยวตามไป.
งั้นตามมาสิ.
-นี่. กินซะ. - เดี่ยวตามไป.
ลูกกำลังทำอะไร, จอห์น?
ถ่ายรูปครับ, พ่อ.
ขอพ่อดูหน่อย.
ขอดูหน่อยซิ.
พ่อครับ, ทำไมพ่อถึงเศร้าหรือครับ?
ผมไม่บอกใครหรอก.
ลูกสังเกตเห็นอะไรจากรู ปถ่ายที่ลูกถ่ายบ้างไหม?
ในหมู่สัตว์พวกนี้,
สิ่งที่พ่อเห็นว่ามันวิเศษ...
ก็คือความจริงใจที่ลูกจับภาพมาได้.
รูปของลูก, เหมือนสัตว์พวกนี้เลย...
ไม่เคยโกหก.
เพราะพวกมันไม่รู้วิธี.
นี่เป็นเพียงสิ่งเดียวของการถ่ ายภาพที่อนุญาติในโลกนี้.
มาลา.
แบบนั้นไม่น่ารักเลย.
ค่ะ, ท่าน, แต่เราก็จับเขาได้.
และพวกเขารายงานว่าเป็นข่าวการลักพาตัว.
ดีที่เธอสวมหน้ากาก. อยากถามอะไรเขาก็รีบๆถามซะ.
เรามีเวลาไม่มากนักก่อนที่มั นจะเลวร้ายไปกว่านี้.
-คุณผู้หญิงครับ, ผมกลับบ้านได้หรือยัง? - ยัง, ยังไม่ได้. เข้าไปข้างใน.
เข้าไป.
ฉะนั้น, มาพูดเรื่องการลักลอบฆ่าช้างกัน. คุณไปเอางาช้างมาจากไหน?
งาช้างอะไร?
งาช้างที่คุณพยายามจะขายเมื่อเดือนที่แล้ว.
ผมไม่รู้เลยว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร.
ผมจะไม่ตอบอะไรทั้งนั้น จนกว่าทนายผมจะมา.
แล้วถ้าคุณลงไม้ลงมือกับผมล่ะก็, ผมสาบานได้ว่าคุณต้องเสียใจทีหลัง.
เราคุมตัวสสิ อิลลัมปันลีไว้แล้ว.
แล้วไง?
ผมไม่รู้จักเขา.
เขาแค่ช่วยผมเรื่องขายรถ, ก็เท่านั้นเอง.
พร้อมนะ?
-บอกมา! - ผมไม่รู้อะไรเลย!
อย่าทำผมเลย!
โอเคครับ, คุณผู้หญิง, ผมจะบอกทุกอย่าง!
เปราดีโทรหาผมแล้วบอกว่า มีงาช้างอยู่ในครอบครอง.
ดังนั้น, ผมเลยเอามันไปขายใ ห้มอริส ฟินน์ จากตริวันดรัม.
ทุกอย่างอยู่ในบันทึกการโทรของผม.
ผมไม่ได้ล่าอะไรเลย... ผมขอโทษครับ, คุณผู้หญิง!
ผมป็นแค่นายหน้า!
บันทึกการโทรของเขาไม่โกหก.
อยากจะพูดอะไรมั้ย?
-อลัน... -ครับ?
-คุณคิดว่าไง? - ดูดีมาก.
ดีมั้ยที่ได้พักจากการทำงาน?
ไม่ต้องกังวลเรื่องงูหรือกับพวกคนชั่ว?
ก็ดี, แต่มีงานที่ยังค้างอยู่.
หลังจากงานแต่ง, ถ้ามันโอเค?
ฉันแค่ขอให้มาร่วมงานแต่ง, หลังจากนั้นก็ตามใจคุณ.
ไฮ, ทำให้ผมจานนึงได้ไหม?
เฮ้, ทำไมนายไม่เลิกทำงาน เกี่ยวกับสัตว์ป่าพวกนี้?
แล้วไปโฟกัสกับอะไรที่จะทำ ให้คุณได้บ้านหลังใหญ่.
พ่อให้ลูกเรียนเรื่องวิทยาศาสตร์ค อมพิวเตอร์ทีดีที่สุดในประเทศ.
แล้วลูกทำอะไรกับมัน? เอามันมาละลายกับองค์กรอะไรก้ไมรู้.
-พ่อบังคับให้ผมเรียน. - ปู่ครับ, พ่อชอบบ้านหลังเล็กๆ ครับ.
เพราะมันจะไม่มีตรงไหนที่ไม่ได้ใช้งานเลย.
พ่อไม่ชอบบ้านหลังใหญ่แบบคุณปู่ เพราะมีส่วนที่ไม่ได้ใช้เยอะมาก.
บ้านหลังเล็กๆ ดีต่อโลกนะครับ.
อยู่อย่างง่ายๆ, แต่หัวสูง นี่แกล้างสมองหลานฉันด้วยหรอ?
มันไม่เกี่ยวกับเรื่องความเรียบง่าย, พ่อครับ. มันเป็นเรื่องของจิตสำนึก.
งั้น, จิตสำนึกคงเปลี่ยนไปใน ช่วงชีวิตของฉันสินะ.
ตอนที่ฉันอายุเท่าแก, บ้านหลังใหญ่ รถคันหรู
เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นผู้ชาย
ถ้าเขาได้มันมาด้วยการใ ช้สมองและการทำงานหนัก.
ดูสิ่งที่แกทำตอนนี้สิ! แกมีโอกาสในชีวิต,
แล้วก็ดูถูกคนที่ไม่มีเหมือนแก.
ไปเถอะ.
ผมทำแค่ครั้งเดียว.
แล้วก็แค่สองอันเท่านั้น ที่วางอยู่บนตักผม.
หมายความว่า?
ผมไม่ได้เข้าไปในป่าและล่าช้าง.
แล้วใครทำ? ราซและพวกงั้นหรือ?
ไม่, นี่มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น.
แล้วไง?
ฉันช่วยคุณไม่ได้ กับเรื่องงาน นักการเมืองของคุณ,
แต่ฉันช่วยได้เรืองitptเวลาที่อยู่ในคุก.
และฉันพูดไปแล้ว. ช่วยเรา, แล้วเราจะช่วยคุณ.
เรื่องนี้จะออกสู่สาธารณะไม่ได้.
แล้วมันก็ไม่ได้มาจากผม. หรือจากครอบครัวของผมจะได้รับความเสี่ยง.
ฉันรับรองงว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องของเรา.
แก๊งนั้นมาจากมันนาร์. พวกนั้นล่ามาสองปีแล้ว.
อะไรนะ?
-อะไร? - อีกแก๊งล่าอยู่ใกล้ๆ เรา.
กรมป่าไม้ขี้เกียจนะเดี่ยวนี้.
คุณไม่ได้ลาดตระเวนในพื้นที่ของตัวเอง.
ใครก็สามารถเข้าไปในพื้นที่เพื่อล่าก็ได้.
มีใครในแก๊งนี้บ้าง?
พวกเขาทำงานจากที่ไหน?
บอกรายละเอียดมา.
นี่เป็นทางเดียวที่จะปกป้องตัวเอง.
ขอปากกากับกระดาษหน่อย.
มาลา: ผมต้องการให้คุณกลับมาเดี่ยวนี้
-คุณมั่นใจ 100% ไหม? - ผมไม่ใช่ผู้เชี่ยว...
แต่เอาแม่มาสาบานได้เลย, ผมมั่นใจกับสิ่งนี้มาก.
-ผมต้องการพูดกับผู้ดูแลหน่อย. -คุณมาจากไหน?
ไม่สำคัญหรอก. มันเกี่ยวกับคดีของราซ.
เซ็นตรงนี้ครับ.
- ผมต้องการพูดกับใครสักคนก่อน. -ใครสักคน? ใคร? คุณน่ะใคร?
นี่เป็นครั้งแรกที่เราได้ยินเ กี่ยวกับแก๊งใหม่นี้.
เปราดีเขียนทุกอย่างที่เขา รู้ทีเกี่ยวกับพวกนั้น.
แต่นั่นหมายควาวมว่าเราต้องก ารการสืบสวนแบบเต็มรูปแบบ.
แต่เรายังไม่มีสิทธ์ทำแบบนั้น.
ท่านคะ, ฉันยังเชื่อว่าจดหมายฆ่า ตัวตายนั้นราซไม่ได้เป็นคนเขียน.
ทำไมล่ะ?
ฉันได้ทำการตรวจสอบลายมือมา มันไม่ใกล้เคียงเลยด้วยซ้ำ.
บางคนมีเหตุผลในการกำจัดเขา.
มีการลักลอบฆ่าสัตว์เกิดขึ้นมากแ ค่ไหนในเขตการดูแลของเรา.
ในตอนนี้, โฟกัสแค่แก๊งนี้ก่อน, แล้วค่อยไปแก๊งอื่น.
แต่จะยากหน่อยนะ เพราะ คดีของราซถูกปิดไปแล้ว.
เพราะแบบนี้เราถึงต้องสืบกันอย่างลับๆ. ฉันจึงได้บอก...
เมื่อสิ่งต่างๆได้ก้าวข้ามรัฐไปแล้ว, เราเสียการเชื่อมต่อแน่.
เพียงแค่ราซยังอยู่ที่เคราล่า.
แล้ว... เราจะจัดการกับปูนัมในเดลฮียังไง?
ท่านครับ, มีคนมาขอพบท่านครับ.
- ใคร? -ผมคิดว่าเป็นคนสำคัญนะครับ.
เข้ามา.
ท่านครับ, ผมชื่ออีวาน ดาสครับ.
ผมอยู่ในแก๊งของราซ.
ผมอยากมอบตัว