สร้างจากเค้าโครงเรื่องจริง
เฮ้, อรูกู!
แกดูไม่ดีเลย.
-โทรมสุดๆ, เอาจริง. แกสบายดีรึเปล่า? -ผมสบายดีครับ, ท่าน.
ใช่, จริง, แกดูยิ่งกว่า "ดี. " ดูเหมือนกองขยะเลย. มานี่, เข้ามาสิ.
นี่ขนพังพอนของแท้.
ไม่มีทาง.
ดูขนบนแปรงนี่สิ.
มันไม่แข็งเกินหรือนุ่มเกินไป.
รายละเอียดงานของฉันเลยไม่ดีเท่ ากับแปรงขนพังพอนอื่นๆ ที่ฉันมี.
-ทำไมถึงมาเอาของปลอมมาขายให้ฉัน? -คุณหาว่าเขาเป็นจอมโกหกงั้นหรือ?
ฉันต้องส่งภาพวาดอาทิตย์หน้าแล้ว.
คุณภาพมันแย่มากเพราะขนแปรงปลอมของแก.
ฉันควรจับพังพอนแล้วถอนขนเองมั้ย?
ปอยยา, อย่า!
-หยุดมัน! -เฮ้!
แกมันบ้าไปแล้ว!
-แก... -ปล่อยมันไป!
ไอ้ประสาท!
ฟังฉันนะ, แกควรกลับบ้านไปก่อนไหม?
ขอแค่แก้วเดียวครับ, ท่าน.
ไปกันเถอะ.
-แกควรจะฆ่าเขาจริงๆ หรือ? - แล้วแกขายขนแปรงปลอมนั่นใช่ไหม?
-อรุกู, ใช่มั้ย? เราขอนั่งด้วยได้ไหม? -ปกติฉันนั่งคนเดียว.
แกเพิ่ฝมาจากที่ไหน? สภาพดูไม่ได้เลย.
ฉันเพิ่งเผาป่ามา.
แกต้องระวังในช่วงเริ่มต้นเผานะ.
แล้วพอพื้นที่ตรงนั้นมันราบหมดแล้ว, ทีนี้ก็ต้องดับไฟ.
-แกทำแบบนี้ทุกวันเหรอ? -ในช่วงหน้าแล้ง, ใช่.
เยี่ยม. อยู่ใกล้ไฟมาทั้งวัน, แกคงจะกระหายน้ำใช่มั้ย.
เอามาให้เพื่อนเราสักขวดซิ.
ดื่มซะ!
กระดกเลย.
-ผมเสียการควบคุม, พระเจ้า! -ผมเสียการควบคุม, พระเจ้า!
เฮ้, อีกรอบ!
เราน่าจะนั่งกับแกตั้งนานแล้ว. เราไม่เคยรู้มาก่อนว่าแกสนุกขนาดนี้.
แกควรรู้. ฉันเทียวที่นี่มาหลายปีแล้ว.
โอเค, บาย. ราตรีสวัสดิ์.
อรูกู, แกรู้จักป่าดีแค่ไหน?
ฉันทำงานกับป่ามาเป็นสิบๆ ปี.
หลับตาคลำยังได้เลย, แต่ราซก็ทำได้เหมือนกัน...
เพราะเขาก็อาศัยอยู่ที่ชายป่า.
แต่ป่าเปลี่ยนไปเยอะมาก. พวกเราไม่มีใครรู้จักมันอีกต่อไป.
ทักษะของแกกำลังจะสูญเปล่า.
และแกได้ค่าจ้างเพียงน้อยนิด แลกกับการเผาป่าและดูแลป่า.
ด้วยเงินขี้ปะติ๋วนั่น, ฉันแทบจะไม่พ อจุนเจือครอบครัวหลังจ่ายค่าเช่าแล้ว.
แกรู้ไหมว่าพวกช้างป่าอยู่ที่ไหน?
ฉันรู้เส้นทางอพยพของพวกมันทั้งหมด
และที่ๆ มันชอบรวมกลุ่มกัน, แต่ที่เหล่านั้นก็ไม่ง่ายที่จะเข้าถึง.
บางครั้ง, ฉันใช้เวลาเป็นวันๆ เฝ้าดูพวกมัน. พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มหัศจรรย์.
พวก, แกเข้าถึงพื้นที่เหล่านั้นได้ยังไง?
เดินเลาะตามแม่น้ำไป ไปทางต้นน้ำ.
เดินเท้า, มันใช้เวลามากกว่ าหนึ่งวันเพื่อไปถึงที่นั่น.
พื้นที่เหล่านั้นเต็มไปด้วยโขลงช้าง.
ป่าตรงรกทึบมาก. พุ่มไม้หนาราวกับกำแพง.
ตอนฉันยังเด็ก ฉันรู้จักเส้นทางพวกนี้ดี,
แต่ตอนนี้ป่ามันเติบโต, และเส้นทางก็เลือนหายไปหมดแล้ว.
ป่ามันเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา.
-ป่ามันมีชีวิต. -จริงรึ?
-ใช่. -พรรคพวก...
แกอยากมีรายได้เสริมมั้ย?
ใจเย็นๆ. ดื่มอีกสักแก้ว.
ดื่มซะ.
-นั่นใครน่ะ? -ไม่รู้สิ.
แกมาทำอะไรที่นี่?
ฉันคิดว่าเราจะไกันอาทิตย์หน้า.
มันเลื่อนขึ้นมา...
เป็นวันนี้.
แล้วปอยยาอยู่ที่ไหน?
มันไม่มา.
ไปเก็บของซะ.
แล้วไปกัน.
-เฮ้... -ว่าไง?
ฉันต้องเข้าป่า. อีกอาทิตย์หนึงถึงจะกลับมา.
อาทิตย์หนึงหรอ? แกจะไปที่ไหน? ทำไมไม่บอกฉันเร็วกว่านี้?
ฉันลืมน่ะ.
ปอยยา, ตื่น!
ปอยยา!
ดูมันสิ, มันสลบไปแล้ว.
ตื่น.
เกิดอะไรขึ้น?
-ไม่เอาน่า. -สาดน้ำใส่มันสิ.
นั่งตรงนี้.
-เกิดอะไรขึ้น? -เป็นเรื่องปกติสำหรับมัน.
ตัวมันเปื้อนเลือด.
ไม่ใช่เลือดของฉัน, มันเป็นของจิตรกรบ้าเลือดนั่น.
มันจะไม่มายุ่งกับแกอีกแล้ว.
เวรเอ้ย, ปอยยา, ลุกขึ้นสิ, ไปกันเถอะ.
-แม่จะไปกับพวกเรา. -ดี.
เดี๋ยวนะ... แกเอาปืนมารึยัง?
-ห่ะอะไรวะ? -เราต้องการปืน.
ตอนนี้เหรอ?
ไอ้ตัวตลกนั่นควรมาเอาปืนตั้งแต่เมื่อวาน. ปืนอยู่ไหน?
-ฉันนึกว่าอาทิตย์หน้าซะอีก. -แผนเปลี่ยนน่ะ.
เอาปืนมาเดี๋ยวนี้, หรือไม่เอามาเลย.
เอานี่.
การใส่ผงดินปืน, ฉันติดตั้งไม้สำหรับอัดดินปืนไว้แล้ว.
ไส้ในกาบมะพร้าว...
แร่โปแตช, และดินปืน.
อยู่ที่นี่ทั้งหมด, รับไปสิ.
มันยังหนักอยู่เลย... เกือบสิบกิโล.
รู้สึกเหมือนถือไรเฟิล .303. ตอนทดลองยิงมัน, แกบอกว่า...
แกให้เวลาฉันไม่พอที่จะเจาะกระบอกปืนใหม่.
ถ้าแกรีบ, ก็เอาอันนี้ไปซะ, ไม่งั้นก็ให้เวลาฉันเพิ่ม.
เวร, มันยากจัง.
พวกแกทำอะไรไม่เป็นใจกับฉันเลย.
"ยากมาก, " ฟังดูน่าตลก.
สำหรับช้างหนึ่งตัว, แกต้องใช้ผงดินปืนกว้างสิบนิ้วมือ.
น้อยกว่านั้นมันไม่ตายหรอก แค่บาดเจ็บ.
ฉันรู้น่า!
ฉันจำได้.
แกได้ค่าจ้างเท่าไหร่?
ครั้งแรก, 30,000 รูปี. หลังจากนั้น, ก็ 87,000 ต่อครั้ง.
แกไม่ลังเลเลยหรอ?
ฉันต้องการเงิน.
แล้วก็เหล้า.
แต่แกก้อยู่มาได้จนถึงตอนนี้ โดยที่ไม่มีรายได้เสริม.
ผมเริ่มแก่แล้วครับ, ท่าน. ผมทำงานต่อไปได้อีกไม่นาน.
คนหนุ่มจะเข้ามาแทนที่.
ผมควรที่ผมจะเก็บเงินไว้ใ ห้ครอบครัวไม่ใช่เหรอ.
ผมเป็นแค่ผู้รับเหมา, ผมไม่มีสิทธิรับเงินบำนาญ.
ผมคิดว่าน่าจะมีช้าง 600 ตัวในป่านี้.
-งั้น, การฆ่าช้างสักตัวก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่. -มันเคยมี 600 ตัว แต่ไม่อีกต่อไป.
อยู่ตรงนั้น.
เวลาเดินระวังตัวด้วย.
ระวังอะไร?
นี่มันป่า. มีทั้งเสือดาว, งู, ช้าง,
และสิ่งมีชีวิตทุกชนิด.
ทำไมคุณถึงชอบพื้นที่ที่ตัดขาดจากโลกภายนอก?
ผมไม่เข้าใจ.
หลายปีที่แล้ว, มีการล่าเกิดขึ้นมากในภูมิภาคนี้
ถึงขนาดที่ช้างตัวผู้ล้มหายตายจากไปหมด.
ในพื้นที่ 4,000 ตารางกิโลเมตรนี้,
ลองนึกถึงอัตราส่วนเพศผู้หนึ่ง ตัวต่อเพศเมียหนึ่งร้อยตัวสิ.
ไม่อยากเชื่อว่าคุณจะรู้จักผื นดินนี้ดีขนาดนี้.
นายพรานน่ะรู้จักพื้นที่ดีก ว่าพวกอนุรักษ์ซะอีก.
-เฮ้, ระวังปลิงดูดเลือด! -ท่านครับ, มันดีสำหรับคอเรสเตอรอล.
"คอเรสเตอรอล!"
เธออาจจะกินมันไปแล้วก็ได้.
-เราควรวิ่งมั้ย? -ถ้าหากคุณอยากตายก็เอาสิ.
อย่างน้อย, ความตายก็ดีกว่าถูกบดหัวในเกมกาบัดดี้.
ตั้งแคมป์ตรงนี้.
เฮ้, อย่าแตะต้องนี่.
จับเชือกไว้. มาสิ.
ฉันจะหาข้าวเย็น. ปอยยา.
หมี...
-เห็นงูหลามต้นไม้นั่นมั้ย? -เห็น.
-มันกำลังย่อยอะไรบางอย่าง. -โอ้.
ทำอาหารสิ.
-คุณตั้งแคมป์ตรงนี้นานแค่ไหน? -จนกระทั่งเราล่าเสร็จ.
นั่นคงประมาณ 8 ถึง 10 วัน.
มันคือฐานของเราในช่วงที่เรามองหาฝูงช้าง.
ปืนอยู่ห่างจากที่นี่มากแค่ไหน?
คุณเอาปืนมาจากไหน?
-จากช่างทำปืน. -เราจับกุมเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน.
เขาแอบลักลอบเอาเข้ามาในพื้นที่, ทีละส่วน, แล้วจึงประกอบมันเข้าด้วยกัน.
หน้าที่ฉันคือผสมดินปืน.
ทำไมไม่บอกเขาไปว่าแก ได้แผลที่หน้ามาได้ยังไง?
ว่าไปเลย, ทำตัวเองหนิ.
หุบปาก, ไอ้เวร! เรามาอยู่ตรงนี้เพราะแกทรยศพวกเรา!
หยุด!
-ฉันจะบอกพวกเขาแล้ว. -ไปไกลๆ!
เขาผสมดินปืน แล้วทำให้มันร้อน.
มันได้รับความชื้นจากการเดินป่า.
จะต้องทำให้มันแห้งอย่างระมัดระวัง...
ในนั้นมีอยู่เท่าไหร่?
แม่เจ้า! โอ้ย, พระเจ้า!
ทำไมแกถึงใช้ไม้ขีดไฟ?
อย่าเร็วนัก, แกต้องดูดมันขึ้นไป.
ทำไมแกถึงถามว่าในนั้นมีดินปืนมากเท่าไร?
ใครจะสน? เรามีพอสำหรับยิงหลายนัดอยู่แล้ว.
เราจะกลับไปตอนรุ่งเช้าแล้ วส่งมันไปโรงพยาบาล.
-เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น. -ว่าไงนะ?
อุบัติเหตุมาพร้อมกับงานที่ทำ. เราก็รู้ความเสี่ยงกันอยู่แล้ว.
เราจะไม่ออกไปโดยไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ.
อย่างอื่นไม่สำคัญ.
-แกมาจากไหน? -เมืองธรรมพลครา.
-ฉันไม่รู้จัก. -ฉันรู้.
บ้านทุกหลังที่นั่นจะมีนายพ รานอย่างน้อยหนึ่งคน.
พวกเขาล่าเพื่ออยู่รอด. ตอนนี้, เขารอให้ไม่มีการออกตรวจ,
หรือจนกว่ากฎหมายจะเปลี่ยน จะได้เริ่มล่าอีกครั้ง.
ปอยยากับราซก็มาจากที่ที่เหมือนกัน.
คุณรู้เรื่องทั้งหมดนี้ได้ยังไง?
พ่อของฉันเป็นนายพราน.
และถ้าฉันเป็นผู้ชาย, ป่านนี้ก็คงเป็นไปด้วยอีกคน.
กลายเป็นว่า, ฉันต้องมาจับคนอย่างพวกแกแทน.
แล้วถ้าฉันมีวิถีของตัวเอง, ฉันก็อยากให้คนอย่างพวกแกหมดไปจากโลกใบนี้.
ทำไมถึงหางานที่สุจริตไม่ได้?
ท่านครับ, อย่างผมจะไปทำงานประเภทไหนที่ได้ล่ะ?
คุณคิดว่าพวกเจ้าหน้าที่เคยทำงานอะไรมาก่อน?
นายพรานเนียนเป็นพวกนักอนุรักษ์ได้ดีที่สุด.
แต่นั่นก็ยังไม่พอกับความละโมบโลภมากของแก!
-ความอยากที่จะครองโลก! -มาลา!
เฮ้.
-คุณจะไปไหนน่ะ? -ไม่ได้ไปที่ไหน.
ไม่ไปไหน.
ดีเลย.
เพราะว่าถ้าคุณทิ้งเราไป, เราคงหาทางออกจากที่นี่ลำบาก.
แต่เราจะพยายามไปหาคุณที่บ้าน.
ฉันอยากจะเจอลูกเมียของคุณอยู่เหมือนกัน.
ถึงเวลาล่า.
ท่านครับ...
-ไป! -ทำเสียงดังไว้, ตะโกน!
-ไป, วิ่ง! -วิ่ง!
ตัวเมียทั้งหมดเลย.
นั่นไง...
นัดเดียว.
-เฮ้, เอางวงออกก่อนสิ. -ทำไมต้องงวง?
-ไม่อย่างงั้นจะเอางาออกได้ไง? -โอเค.
ทำไมถึงทิ้งซากไว้แบบนี้? ควรเอาอะไรมาคลุมไว้สักหน่อยก็ยังดี.
ทำไมล่ะพวก?
เจ้าหน้าที่กรมป่าไม้คนไหน จะเข้าป่ามาลึกขนาดนี้?
พวกแกมักง่ายเกินไป.
เฮ้, เรานี่แหละจับพวกแก, อย่าลืมซะล่ะ.
ใช่, ถูกต้อง... ผมยอมแล้ว.
-แก... -ชู!
นี่คืออาชีพของเขา.
มันทำให้เขารู้สึกพึงพอใจ.
ได้เห็นซากศพเน่าเปื่อย.
ในที่สุดฉันก็รู้ว่าเขาเป็นคนแบบไหน.
เขาทำเป็นประจำ. มันเป็นสิ่งเดียวที่เขารู้.
ฉันสงสัย...
ถ้าเขารู้ว่าการจัดการความเละเทะที่เขาก่อ มันยากแค่ไหน, เขาจะทำอีกไหม?
เช่นเดียวกับไอ้พวกชั่วนี่ ที่แค่ฆ่าแล้วก็หนีไป.
ฉันอยากทำแบบเดียวกันกับพวกมัน.
ยิงเข้าที่หัว, งัดฟันมันออกมา, แล้วปล่อยให้มันเน่าตาย.
ปล่อยให้เป็นอาหารของป่า.
มาลา, ผมเสียใจ.
คุณคิดถูกเกี่ยวกับผม.
ผมน่ะมันบ้า, อวดดี.
ผมไม่เคยคิดว่าสิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้น, และนั่น, เช่นเดียวกัน, ภายใต้การดูแลของผม.
คุณดูแลทั้งเขตนี้ไม่ไหวหรอก.
มันเป็นปัญหาเกี่ยวกับคน, ไม่ใช่ความผิดของคุณ.
ไม่จริง.
ผมพลาดเอง.
อรูกูถึงขนาดสารภาพกับฉัน,
แต่ผมก็ไม่คิดว่าคำพูดเขาจริงจังนัก.
สิ่งนี้มันทำให้ผมจำไปตลอด.
แต่เท่าที่ผมรู้จักทุกคนที่เข้ามายังป่านี้,
มีคนหนึงที่ไม่ควรรู้สึกผิดเลย ก็คือคุณ.
-อย่านะ. -หลบไปซะ.
แกคิดว่าฉันไม่กล้ายิงแกหรอ?
-คุณจะฆ่ามันทำไม? -ก็แค่อยาก. หลบไป.
อย่า!
โอ้, พระเจ้า.
ผมพยายามห้ามเขา แต่ไม่สำเร็จ.
ถึงเวลาต้องไปแล้ว.
คุณมีเวลาเหลือทั้งชีวิตเพื่ อร้องไห้กับบาปในครั้งนี้.
แต่ตอนนี้เราต้องไปจับไอ้พวกชั่วที่เหลือ.
ผมส่งต่อให้ผู้ประสานงานแล้ว, ทีมกำลังเดินทางมาเก็บข้อมูลทุกอย่าง.
คุณบอกว่ามีช้างอีก 17 ตัวใช่ไหม?
พวกมันอยู่ต่างถิ่นครับ, ท่าน. เราอาจต้องเริ่มกันที่ฐานอีกที.
แกไม่เคยมารับพวกเรา, เข้าใจนะ?
-อย่าจอด. -ไม่ได้, เขาเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ.
-ดูเหมือนยกกันมาทั้งบ้าน. เฮ้, อรูกู. -สวัสดีครับ, ท่าน.
ดีใจที่มีคนผ่านหาผม. ไม่มีใครผ่านมาทางนี้หลายชั่วโมงแล้ว.
พวกคุณมาทำอะไรข้างนอกนี่กันตั้งแต่เช้า?
-ตอบผมซิ! -เมื่อคืนพวกเราออกมาหาอะไรดื่มครับ.
เราเล่นเกมที่ใช้ไฟกัน, แล้วมันเผาโดนหน้าเขา.
ผมเลยพาทาสมุนไพรในป่าให้เขา.
เล่นกับไฟงั้นหรอ? เกมอะไรกัน.
-ฉันกับแก เดี๋ยวเราต้องคุยกันนะ. -แน่นอน, ครับท่าน, ภายหลังครับ.
ไป.
แกควรห้ามไม่ให้เขาเข้ามา.
ถ้าฉันบอก, มันคงแย่ยิ่งไปกว่านี้.
แกเกือบทำให้พวกเราถูกจับได้.
ไม่สำคัญ, มันจบแล้ว. จากนี้ก็แยกย้าย ทางใครทางมัน.
เราจะกลับไปในอีกสองสามวัน, แล้วแกต้องเป็นคนนำทาง.
-ที่ตกลงกันไว้คือครั้งเดียว. -ไม่, เราต้องการมากกว่านั้น.
บาดแผลของอิวานทำให้เราล่าช้า.
นอนราบลง, จะได้ไม่เป็นที่สนใจ.
เฮ้...
อย่าคิดแม้แต่จะหนี. แกเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้แล้ว.
ปอยยา, ดูแลของพวกนี้ด้วย.
งั้น, พวกแกออกไปด้วยกันทั้งหมดกี่ครั้ง?
ห้าครั้ง. เราล่าช้างทั้งหมด 18 ตัว.
พอผมไม่ลังเล, พวกเขาก็บังคับด้วยเหล้าและเงิน.
ถ้าผมปฏิเสธ, พวกเขาก็เริ่มข่มขู่ผม.
ลูกชายของผมอยู่โรงพยาบาล.
เขาผิดปกติตั้งแต่เกิด เลยต้องการการดูแลเป็นพิเศษ.
ซึ่งมันใช้เงินมาก,
และตอนนั้นผมก็ไม่มีเงิน.
แต่ผมทำเรื่องนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว.
งั้น, อะไรที่ทำให้แกเปลี่ยนใจล่ะ?
โยกิใกล้จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว. เขาอยากจะทำงานต่อ.
นั่นดีเลยนะ.
เกิดอะไรขึ้น?
-มีผีลูกช้างตามมาหลอกฉัน. -อะไรนะ?
ถ้ามัวแต่ดื่มแล้วพูดบ้าๆ,
เดี๋ยวก็ได้ตามลูกชายไปอยู่โรงพยาบาลหรอก.
อรูกู!
-มะ... มันมีวิญญาณเรียกชื่อฉัน. -อรูกู!
มันเสียงผู้ชาย, ไม่ใช่ผี. ออกไปดูสิว่าใคร.
โอ, แกเอง, ปอยยา.
-ฉันนึกว่าผีเรียกชื่อฉันซะอีก. -อาทิตย์หน้าเราจะไปกันอีก.
แกก็อาจจะตายเป็นผีถ้าไม่มา.
ครอบครัวแก...
ดูน่ารักดีนะ.
อย่ายุ่งกับพวกเขา.
อรูกู, ฉันไม่มีอะไรจะเสีย. ไม่มีเลย.
ฉันก็เหมือนกับเงา... ไร้ชีวิต.
ราซส่งข้อความถึงแก.
ในห่วงโซ่อาหาร, นายพรานอย่างเราน่ะอยู่สูงสุด.
เป็นผู้ล่าที่สูงสุด.
เราตัดสินว่าสัตว์ตัวไหนควร รอด ตัวไหนควรตาย.
เฮ้, อรูกู!
-ขึ้นมา, เดี๋ยวไปส่ง. -ไม่เป็นไรครับท่าน, ผมเดินได้ครับ.
มาเถอะน่า, เดี๋ยวไปส่งตรงป้ายรถเมล์.
เราจำเป็นต้องคุยกัน, จำได้มั้ย?
-แกดูไม่ค่อยดีเลย. -ผมสบายดีครับ, ท่าน.
อรูกู, ฉันรู้เกี่ยวกับแกและกลุ่มของราซ.
ท่านครับ, ขอร้องล่ะครับ อย่าบอกใคร.
ผมไม่เคยคิดว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้.
ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ, ผมขอโทษ. ผมจะไม่ทำอีกแล้วครับ, ท่าน.
บ้าอะไรน่ะ! ความรู้สึกผิดทั้งหมดนี้ กะอีแค่วิสกี้หมดฤทธิ์งั้นรึ?
อะไรนะครับ?
ทุกคนรู้หมดแหละว่าราซมันแอบลักลอบเอ าเหล้าเถื่อนมาขายที่บาร์ริมถนนของมัน.
ถ้าแกไปสุมหัวกับมัน, ระวังจะเดือดร้อนเข้าสักวัน.
ในฐานะเจ้าหน้าที่ป่าไม้, มันก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน.
แต่ฉันเป็นห่วงแกนะ. อย่าไปคลุกคลีกับคนพวกนี้มากนักเลย.
ได้ครับ, ท่าน.
มาแสดงออกด้วยกันหน่อย. มันเศร้าที่ต้องเห็นแกในสภาพนี้.
ปิดประตู.
ป่า
ฆ่าช้างงั้นหรอ? คุณทำลงไปได้ยังไง?
จนกระทั่งตอนนี้, เรามีทุกอย่าง ได้ทุกวันนี้ก็เพราะป่าไม่ใช่เหรอ?
แม่, เราจำเป็นต้องใช้เงิน.
พ่อครับ, พ่อต้องมอบตัวนะ แล้วเอา หลักฐานที่มัดตัวคนอื่นให้ตำรวจด้วย.
แล้วถ้าเขาจับพ่อล่ะ?
ผมจะรับสัญญาจ้างงานเพิ่ม และจะพยายามดูแลทุกคนให้ดีที่สุด.
แต่พ่อต้องมอบตัว.
พ่อจะต้องรู้สึกผิดไปอีกกี่ภพกี่ชาติกัน?
ลูกแกพูดถูก, อรูกู. แกรู้ตัวรึเปล่าว่าแกฆ่าใครบ้าง?
นั่นคือร่างจำแลงของพระพิฆเนศ.
ยังไงแกก็ต้องชดใช้ในชาติหน้า.
ชาตินี้แกก็ทุกข์พออยู่แล้ว จากบาปกรรมที่แกทำเมื่อชาติที่แล้ว.
แต่ถ้าแกรับโทษในสิ่งที่แกทำตอนนี้,
ชาติหน้าแกก็จะพ้นผิด.
ฉันไม่น่ายุ่งเกี่ยวกับพวกชั่วช้าพวกนี้เลย.
ทำไมฉันต้องเข้าไปดื่มในคืนนั้นด้วย?
หากลูกฉันไม่ป่วย, ฉันคงฆ่าตัวตายไปแล้ว?
ก็อาจจะ,
แต่ถ้าแกฆ่าตัวตาย, บาปก็ยิ่งหักเข้าไปอีก. า
ไม่ช้าหรือเร็ว, แกก็ต้องชดใช้กรรม.
เข้ามอบตัวเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด.
ท่านครับ...
อ้าว, อรูกู, อะไรน่ะ?
-ผมมีอะไรจะบอกครับ. -ฉันยุ่งอยู่.
มันสำคัญมาก. มีช้างถูกฆ่าในป่าของเราครับ.
แกพูดเรื่องอะไร?
มันเป็นแก๊งครับ.
พวกมันเข้าไปในป่าลึก แล้วฆ่าช้าง 18 ตัว.
ผมอยู่กับพวกนั้น...
แต่ผมทำต่อไปไม่ไหวแล้ว. ผมมาที่นี่เพื่อสารภาพ และแจ้งชื่อพวกมัน.
ตลกมากนะ.
ไม่เคยรู้มาก่อนว่าแกเป็นคนติดตลก.
ใครบังคับให้แกพูด? แอนโทนี่รึเปล่า? แอนโทนี่!
-แกให้อรูกูทำแบบนี้เหรอ? -ทำอะไรครับ, ท่าน?
เขาเพิ่งบอกว่าตัวเองเกี่ยวข้อ งกับการฆ่าช้าง 18 ตัว.
เจ้าอรูกูเอ้ย.
ท่านครับ, ผมพูดความจริงครับ.
ถูกต้อง. งั้น, แกเป็นคนนำทางพวกนายพรานนี่เข้าไปในป่าลึก,
ตั้งแคมป์กับพวกมันหลายวัน ทำทุกอย่างอยู่ใต้จมูกพวกเราเนี่ยนะ,
และฆ่าช้างไป 18 ตัวงั้นเหรอ?
ฉะนั้น, ตั้งแต่เคสวีรพันธ์,
นี่เป็นการล่าช้างที่มากที่สุดในรอบ 20 ปี.
แกได้ยินรึเปล่า? เรามีวีรพันธ์อีกคนแล้ว! ผู้ชายอะไรกันนี่!
แกมันบ้า... บ้าแม้แต่จะคิด!
ว่าไป. และระหว่างทางกลับ, ไปเช็คสมองด้วยล่ะ.
ฉันมีงานต้องทำอีกเยอะ, วันนี้ตลกพอละ.
ผมทำดีที่สุดแล้วในเวลาอันสั้นแบบนี้.
นี่ครอบคลุมแล้ว.
ทีนี้เราต้องจับพูนาม เวอร์มา กั ราวี ดอน.
ฉันยังมีเครื่องหมายคำถามอันใหญ่ตรงนี้, ผู้ซื้อสุดท้าย.
ครับ, ท่าน, รอผมสักครู่.
ได้. ได้, ผมบอกคุณได้... นีล.
ท่านรัฐมนตรีอยากได้ความคืบ หน้าเกี่ยวกับ ประพาส ภิรดี.
-เขาสารภาพหมดแล้ว. -สักครู่, ฟังนะ. บอกท่านสิ.
บอกท่านหน่อย, ได้โปรด.
ท่านครับ, เขาสารภาพทั้งหมดแล้ว.
เขายังยอมรับด้วยว่าเป็น คนยิงช้างด้วยตัวเอง.
เราเจอปืนกล้องคู่และกระสุนที่บ้านของเขา.
ทำดีมาก, แต่เราอาจจะยัง ปล่อยเขาไปไม่ได้.
ทำไมละครับ, ท่าน? แม้ว่าเราจะมีคำสารภาพงั้นหรอ.
คิชอร์, เราถูกกดดันจากเบื้องบน.
ท่านครับ, ท่านทำแบบนั้นไม่ได้. มันจะส่ง สารร้ายแรงให้กับผู้ล่าทุกแห่ง.
ฉันรู้, แต่ว่า...
ท่านครับ, ด้วยความเคารพ ถ้าเป็นกรณีแ บบนั้นจริงๆ ละก็... ผมคงต้องลาออก.
ผมทำเป็นมองไม่เห็นเรื่องนี้ แล้วทำงานต่อไปไม่ได้จริงๆ, ผมขอโทษครับ.
ฉันจะดูว่าฉันจะทำอะไรได้บ้าง.
เป็นไปได้ยังไงที่เราคิดไม่เหมือนกัน?
ช่างเรื่องไร้สาระนั่นไปก่อน.
โฟกัสที่หาอาชญากรก่อน. มีอะไรคืบหน้าบ้าง?
ครับท่าน, เราได้คุมตัวนายพรานที่ มีอยู่และอาวุธของพวกเขาแล้ว.
เราเจอเว็บซื้อขายของนายพ รานและซากช้างที่หลงเหลืออยู่.
มีเว็บไซต์อีกเป็นร้อยๆ. อรูกูจะนำทางทีมของเราไปที่นั่น.
-ท่านครับ, นี่มันของพูนาม เวอร์มา... -หมายจับ.
ถึงเวลาเด็ดหัวงูแล้ว.
ฉันแจ้งทางหน่วยในเดลฮีไปแล้ว, พวกเขาจะส่งชิคาร์มาช่วย.
ท่านครับ, แต่นี่มันคือหมายจับของ รัฐเคราล่าที่ออกโดยผู้พิพากษาที่นี่.
เราจะพาเวอร์มากลับมาที่นี่ และทำการจับกุมได้ยังไง?
นั่นล่ะพวกเธอต้องคิด, นักล่า.