ได้รับแรงบันดาลใจจากเรื่องจริง
1 สิงหาคม 2015 นิวเดลฮี
เราได้รับคำสารภาพจาก มอริส ฟินน์ แล้ว.
เขาขายงาช้างแกะสลักให้กับพูนาม เวอร์มา ตั้งแต่การล่า ถึงการสั่งซื้อ.
และกระผมสามารถยืนยันคำรับสารภาพนี้ได้ครับ, ศาลที่เคารพ.
เรายังมีภาพถ่ายของเวอร์มา
ที่ถ่ายโดยทีมเฝ้าระวัง ณ กรุงเดลฮี จากด้านนอก แกลอรีของเธอ
ซึ่งเป็นภาพที่ใช้ในการชี้ตัวเธอ, เมื่อแสดงต่อมอริส.
แน่นอน, ประวัติการโทรก็เช่นกัน.
คุณมีหลักฐานเพิ่มเติมใ นการคัดค้านเวอร์มาหรือไม่
นอกจากคำรับสารภาพนี้?
ไม่มีครับ. แต่พวกเราพยายามอยู่. เราเพียงแค่ต้องการควบคุมตัวเธอ.
ท่านสุภาพบุรุษ, สิ่งที่คุณมีอยู่ตอนนี้คือคำสารภาพ
จากอาชญากรที่เป็นที่รู้จัก และคนโกหก,
ผู้ซึ่งเคยอ้างว่าเขาถูกกดดั นจากเจ้าหน้าที่ของคุณ
และบังคับให้เซ็นคำรับสารภาพนี้. นี่มันไม่เพียงพอ.
ศาลที่เคารพ, หากท่านจะพิจารณาอนุมัติ
และอนุญาตให้เราคุมตัวเธอหนึ่งวัน, เราจะมีหลักฐานที่ต้องการทั้งหมด.
เท่าที่เราทราบ ณ ตอนนี้, เธออาจกำลังสั่งงาช้างมาเพิ่ม.
โอเค, ฉันจะอนุมัติหมายจับให้, แต่คุณอาจต้องมีหลักฐานเพิ่มเติม.
และแม้ว่าเธอจะดำเนินการก ระทำผิดกฏหมายในกรุงเดลฮี,
คุณจำเป็นต้องจับกุมเธอที่นี่ในรัฐเคราล่า, ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม.
ได้ครับ, ไม่มีปัญหา.
เธอต้องล่อพูนามมาที่นี่ก่อน, ทำยังไงก็ได้,
แล้วเราจึงจะจับกุมเธอตามกฏหมาย.
ท่านครับ, แล้วหากเราทำไม่ได้, หรือเธอหลบหนีไปล่ะครับ?
เรื่องหลบหนีไม่ใช่ปัญหา.
แต่นำตัวให้เธอมาที่นี่ให้เร็วที่สุด
ก่อนที่เธอจะหลบหนีไปอย่างไร้ร่องรอย.
ผมเชื่อมั่นว่าเธอมีคอนเนคชั่นมาก พอที่จะรอดไปจากการคุมขังได้.
ท่านครับ, ทำไมท่านไม่มากับเรา?
ผมต้องการให้ความสำคัญกับราวี ดอน ในตอนนี้.
ท่านจะจับเขาได้ยังไง?
ผมไม่รู้, แต่ผมจะจัดการเรื่องนั้นเอง.
โชคดีล่ะ.
ท่านครับ, ผมหวังว่างานนี้จะเป็นการ รายงานเรื่องเต่าครั้งสุดท้ายของผม.
พวกคุณที่นี่ทนกับมลภาวะนี้ได้ยังไง?
-เพราะอย่างนี้ฉันถึงย้ายลูกๆ หนีไป. -โช ท่านครับ!
ผมเชคาร์ จากหน่วยควบคุมอาชญากรรมสัตว์ป่า. เราพูดคุยกันก่อนหน้านี้.
-เฮ้, ลงชื่อเข้าใช้และทำการนัดหมาย... -ไม่เป็นไรครับ... ผมรอพวกเขาอยู่.
เข้ามา. ผมมีเวลาไม่มากนัก, เพราะงั้นเร็วเข้า.
เดี๋ยวผมต้องไปรับ โชเล่ บัตตูเร ให้กับเมียและลูกๆ,
ไม่งั้นล่ะหูชาแน่นอน.
ภรรยาของผมเห็นด้วยที่จ ะทำมื้อค่ำหกวันต่อสัปดาห์,
แต่ผมรับผิดชอบคืนที่เจ็ด.
นี่มันเป็นโลกแบบไหนที่เราอยู่กัน? ทั้งหมดเป็นเพราะกระแส "เฟมินิสต์. "
เอาล่ะ, บอกฉันมา.
สองท่านนี้เป็นตัวแทนจากกรมป่ าไม้ของรัฐเกราล่า, และ...
ท่านคะ, เราต้องการให้ท่านช่วยจับกุมผู้ขายงาช้าง,
ที่ลักลอบฆ่าช้างไปเป็นจำนวนมาก.
เราต้องการจับกุมตัวเธอบนเที่ยว บินเพื่อไปที่เมืองโคชิในทันที.
ช้างงั้นรึ?
ฉันเดาว่านี่ไม่ใช่เรื่องหลักขอ งตำรวจรัฐเกราล่า?
-ไม่ค่ะ, ท่าน. -เรียกสุนิตาเข้ามา.
เธอเป็นมังสิวิรัติแบบเคร่ง, เธอจะช่วยพวกคุณ.
-ค่ะ, ท่าน. -เธอรู้อะไรเกี่ยวกับช้างบ้างไหม?
คะ?
คุณเห็นไหม? ไม่มีใครในที่นี้รู้เ รื่องเกี่ยวกับสัตว์ป่าหรอกค่ะ.
เพราะสัตว์น่ะมันแจ้งความไม่ได้.
คนเมืองอย่างเราน่ะใช้ชีวิตในป่าคอนกรีต.
เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับการล่าสัตว์.
หากนี่เป็นคดีฆาตกรรมของคน,
อย่างน้อยคุณก็ยังมีข้อกล่าวหา, อาวุธ, และพินัยกรรม.
คนในเมืองอย่างเราน่ะไม่คิด ถึงอาชญากรรมสัตว์ป่าหรอก.
อันที่จริง, เราไม่อยากรับรู้เกี่ยวกับมันด้วยซ้ำ.
อย่างแท้จริง, ท่าน. และโดยการฆ่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสงสารพวกนี้,
ปีศาจร้ายเหล่าได้สร้างอุตสาห กรรมมูลค่าสูงถึง 10.5 ล้านนีลรูปี.
อะไรนะ? "นีล" คืออะไร?
ใช่แล้วค่ะท่าน, นั่นคือหนึ่งล้านล้านดอลลาร์.
สุนิตา, เธอช่วยพวกเขาจับกุมค นลักลอบขายงาช้างในพื้นที่
พวกที่สั่งซื้อช้างที่ตายแล้วจากรัฐเกราล่า.
ได้ค่ะ, ท่าน.
แล้วก็ระวังตัวด้วย, คนรวยพวกนี้มีเครือข่ายเชื่อมโยงกันแน่นหนา.
พยายามกันอย่าให้มีคนมาข้ องเกี่ยว มากเท่าที่จะทำได้.
แล้วก็ให้นายตำรวจ จีวัน เข้ามาช่วย, เขาเป็นคนที่น่าเชื่อถือ.
ค่ะท่าน.
โอเค, คุณผู้หญิง, ผมต้องไปแล้ว, หรือไม่งั้น บัตตูเรของผมจะเย็นซะก่อน.
ขอบคุณครับ, ท่าน.
เอาเลย, เริ่มลงมือเลย.
ไฮ. ฮัลโหล.
ขอคุยด้วยสักครู่ได้มั้ย?
ตอนนี้หรอครับ?
-เกิดอะไรขึ้น? -นี่คืออะไร?
-ฉันเป็นเจ้าภาพชวนเพื่อนๆ มา, ทำไมเหรอ? -ทำไมถึงไม่บอกผมก่อน?
เหมือนกับคืนก่อนที่โซยามา, คุณก็ไม่บอกผมเหมือนกัน.
แล้วก็นี่อีก.
มีประโยชน์ฉันจะบอกคุณ? คุณเคยอยู่บ้านงั้นหรือ?
ที่นี่ไม่ใช่กองทัพทหาร
ที่ทุกคนต้องเคารพและรายงานกับคุณ.
ฉันขอให้คุณพักบ้าง, แต่คุณพักไหม? ไม่เลย.
คุณทำตัวเป็นเด็ก, คุณแอบหนีออกจากบ้านทางประตูหลัง.
ฉันแก่เกินกว่าจะรับมือกับสิ่งนี้แล้ว.
คุณน่ะบ้างาน, แล้วถ้าคุณอยากทำลา ยสุขภาพตัวเอง, มันก็แล้วแต่คุณ.
แต่ฉันไม่อยากพูดซ้ำๆ แล้ว.
อ้อ แล้วอีกอย่างนะ.
ครั้งหน้าถ้าอยากติดสินบนโซยา, คุณต้องจ่ายมากกว่าเดิมหน่อย.
ได้สิ, นาเกช, รอสายสักครู่นะ.
-ใช่, ว่ามา. -ครับ, ท่าน.
-ณ ตอนนี้, ยังไม่มีรายงานครับ" -โอเค"
ภรรยาของดอนออกไปข้างนอก หลายครั้งในช่วงสัปดาห์นี้"
เราตามเธอไปที่ตลาด.
ไม่มีหีบห่อหรือพัสดุที่ส่งเข้ าหรือออกไปใช่มั้ย?
ไม่มีอะไรผิดปกติเลยหรอ?
ไม่ครับ, มีแค่ช่างทาสีที่ทำจนถึงดึ กในช่วงหลายคืนที่ผ่านมานี่.
-และภรรยาของดอน... -ช่างทาสีอะไรนะ?
พวกช่างทาสีบ้านครับ.
-โธ่เอ้ย, ทำไมแกไม่บอกฉันให้ไวกว่านี้? -มันก็แค่งานบ้านธรรมดาๆ.
ไอ้โง่, ป่านนี้แกควรแอบเป็ นหนึ่งในช่างได้แล้ว!
ไปเดี๋ยวนี้เลย, รวมกลุ่มกับพวกช่าง.
-ท่านครับ... -ไม่เข้าใจรึยังไง?
ออกจากที่กำบังซะ, เข้าไปข้างใน, และบอกพวกเขาว่าแกมาช่วย.
แต่ท่านครับ, ผมไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับการทาสีบ้าน.
ฉันไม่สนโว้ย! แกไม่ต้องเก่งเหมือนปิกัสโซ่หรอก!
แค่เข้าไปด้านในซะ. แล้วบริษัทนั้นชื่ออะไร?
"นิราม, ภูมิใจเพ้นท์. "
เข้าไปด้านในแล้วบอกว่าแกมาช่วย. เดี๋ยวฉันจะคุยเรื่องการขออนุมัติเอง.
ขอโทษที, พรรคพวก, ต้องไปแล้ว.
-ฮัลโหล, "นิราม, ภูมิใจเพ้นท์" ใช่ไหม?-ใช่ครับ, พูดมาได้เลย.
ผมติดต่อจากกรมป่าไม้ของรัฐเกราล่านะ.
ผมอยากขอความช่วยเหลือจากคุณ.
กรมป่าไม้งั้นหรือ? เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกคุณ.
นีราม ภูมิใจเพ้นท์
-พวก... ผมมาช่วยงานน่ะ. -แกเป็นใคร?
ผมมาใหม่. ถูกส่งจากออฟฟิศให้มาช่วย.
พรรคพวก, เราไม่ช่วยเหลือใคร, เราทำงานเพื่อเงิน.
ฟังนะ, "พวก. "
ถ้าแกไม่ช่วยฉัน, หรือการโทรครั้งหน้าจะตรงจากนายกเทศมนตรี.
แกก็บอกท่านอย่างที่แกบอกฉันก็แล้วกัน!
แกพูดเรื่องอะไร? ฉันไม่เคยเห็นแกมาก่อน.
สวัสดีครับ, ท่าน. ได้ครับ, ท่น.
เขาอยู่ตรงนี้แล้ว.
โอเค, ครับ. ได้ครับตามนั้น.
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น, แต่แกได้งานแล้ว. อ่ะนี่...
ถือไว้ซะ.
ตามฉันมา.
เอาล่ะ, มาเริ่มกันเลย.
-ทาทับด้วยสีเทา. -ครับ.
-กลบให้หมดล่ะ. -โอเค.
ไม่นะ, ฉันได้ยินว่าเขาไล่เธอออกไป.
น้ำหนักของเธอขึ้น. มันก็ความผิดเธอนั่นแหละ.
ฉันก็หวังว่าเขาจะโทรหาเธอ, แต่เอาจริงๆนะ, สำหรับฉันเธอน่ารำคาญชะมัด...
มีกล้องวงจรปิด 18 ตัวที่จะเห็นตอนเราเข้ามา.
ประตูที่ทนทานต่อระเบิดดาดๆ,
และมันมีถึงสามชั้น.
เป็นไปไม่ได้ที่เราจะเข้าไปไ ด้ด้วยทรัพยากรที่มีอยู่.
เราลองเข้าไปช่วงดึกก็ได้ ตอนที่ทุกคนหลับแล้ว.
แต่ทำไปเพื่ออะไรล่ะ?
ฉันหิว.
ไม่เลวเลยนี่. แกเคยทำมาก่อนหรือเปล่า?
ไม่เคยครับ, แต่เซเวียร์บอกเคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ ให้ผม ก่อนที่เขาจะออกไป.
-มันดูดีทีเดียวนะ. -ฟังนะ, เราจะได้พักบ้างไหม?
ไม่มีทาง, ถึงแม้พระอาทิตย์จะตกดิน, เราต้องทำให้เสร็จคืนนี้"
ทำไมล่ะ?
เพราะฉันอยากให้กลิ่นมันจ างก่อนงานปาร์ตี้อาทิตย์นี้.
หยุดคุยกันได้แล้ว, ฉันจ่ายเงินค่าล่วงเวลาให้พวกแกนะ.
ครับ, คุณผู้หญิง.
-ผมแค่อยากขอเข้าห้องน้ำสักเดี๋ยว. -ห้องแรก, ทางนั้น.
เราเข้าไปในบ้านได้หรือ?
-มีใครใช้ห้องน้ำของฉัน? -ไม่มีครับ, คุณผู้หญิง.
จอมโกหก!
กาเนช: คุณดอนจะจัดงานปาร์ตี้อาทิตย์นี้. ต้อนรับการกลับมาของราวีหรือเปล่า?
สวัสดี, ฉันกานาวี, กรุณาฝากข้อความเ สียงหลังได้ยินเสียงสัญญาณ, ขอบคุณค่ะ.
กานาวี, นี่นีลนะ. โทรกลับหาฉันด่วน.
ตั้งแต่โชพูดถึงอาหาร, ฉันก็คิดถึงแต่ร้านนี้.
-อาหารอร่อยมาก. -แต่บริการยอดแย่.
ในเดลฮี, เจ้าไหนบริการแย่, เจ้านั้นยิ่งอร่อย.
นี่มาลา, หัวหน้าเจ้าหน้าที่ปฏิบัติ การของกรมป่าไม้ รัฐเกราล่า.
สวัสดีค่ะ.
นี่คือ "ผู้หญิงอีกคน" ที่ภรรยาของคุณบอกฉันหรือเปล่า?
-ฉันไม่ยอมโดนจับตายกับเขาแน่นอน. -ฉันชอบเธอนะ.
ผมขอนอนกับงูดีกว่า. ได้ของมามั้ย?
แน่นอน, ฉันบุกเข้าไปในสำนักงาน.
ว้าว, ดูเหมือนกับปฏิบัติการของมืออาชีพเลย!
-มันเกิดอะไรขึ้นแน่คืนนี้? -คุณไม่มา.
เราแค่ต้องการของพวกนี้. ฉันเลี้ยงมื้อเย็นเป็นการตอบแทน.
ไม่, ราคาของพวกนี้คือการที่ฉันมีส่วน เอี่ยวด้วย. ฉันไม่มีทางพลาดเด็ดขาด.
-นูพู, เรายังไม่มีแผนอะไรเลย. -อะไรนะ?
-ฉันมีความคิดแล้ว, แต่มันค่อนข้างเสี่ยง. -มันคืออะไรล่ะ?
ฉันต้องการให้คุณตามฉันไป, คุณทำได้ไหม?
เฮ้, ไอพวกลูกคนรวย, ไม่สั่งก็ออกไป. นี่ไม่ใช่สวนสาธารณะ.
โอ, ขอบคุณ, กานาวี.
ว่าไง, นีล. ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย, มีอะไรหรอ?
มันสำคัญมาก. ชายที่ผมกำลังตามหา, ราวี ดอน,
เขาอาจกลับมาที่เมืองตรีวันตรัมอาทิตย์นี้.
เขา "อาจจะ" กลับมางั้นหรอ?ไม่, เขา "จะ" กลับมา.
คุณตรวจสอบหรือยัง?
ยัง, แต่แหล่งข้อมูลเชื่อถือได้.
แล้ว, คุณอยากให้ฉัน
ตรวจสอบรายชื่อผู้โดยสารขาเข้าทุกเที่ยวบิน ในอีกเจ็ดข้างหน้างั้นหรือ?
ใช่, ประมาณนั้นแหละ.
นี่จะเป็นบุญคุณครั้งที่สอง.
ไม่, มันคือส่วนที่สองจากบุญ คุณครั้งแรกต่างหาก.
ดูนี่, ผมสำนึกบุญคุณของคุณอยู่แล้ว, แต่หลังจากเรื่องนี้ ผมติดค้างคุณจริงๆ.
ได้โปรดตรวจสอบรายชื่อผู้โดยสารทั้งห มดที่เดินทางไปเมืองตรีวันตรัมและโคชิ.
เขาอาจจะอยู่ในประเทศแล้วก็ได้.
เป็นไปได้.
คุณนี่ฉลาดอะไรอย่างนี้นะ?
คุณต้องตรวจสอบกับหน่วยข่าวกรองอย่างน้อ ยสามครั้ง ก่อนจะเริ่มปฏิบัติการไม่ใช่หรอ?
เว้นเสียแต่ว่าสัญชาตญาณ เราจะบอกอย่างอื่น, กานาวี.
และสัญชาตญาณของผมตอนนี้บอกผมว่า, "คุณได้โปรดทำเช่นนั้น. "
โอเค.
คุณเยี่ยมที่สุด, กานาวี
ถ้าหากคุณอยากได้อะไรจากโลกสัตว์ป่าละก็...
อืม, ฉันรู้.
-นั่นใครกัน? นี่มันตีสามแล้วนะ -ตำรวจดลฮี.
ยานพาหนะของคุณมีส่วนเ กี่ยวข้องกับอุบัติเหตุ.
คุณต้องไปที่สถานีกับเรา.
เวร.
โอเ, เธอเป็นตัวอันตราย, ระวังด้วยล่ะ.
ก็ยังไม่เคยเจอคนค้างาช้างผิดก ฏหมายที่ไม่ใช่ตัวอันตราย.
-อุบัติเหตุอะไร? -ทั้งหมดนี่มันเรื่องอะไร?
มันไม่มีอุบัติเหตุอะไรหรอก.
ฉันคือมาลา โจกิ, หัวหน้าเจ้าหน้าที่ป ฏิบัติการของกรมป่าไม้ รัฐเกราล่า.
-คุณคือ พูนาม เวอร์มา ใช่มั้ย? -ใช่.
-งั้นคุณก็รู้ว่าพวกเรามาที่นี่ทำไม. -ฉันจะรู้ได้ยังไง?
มอริส ฟินน์ กับพรรคพวกที่ฆ่ าสัตว์ป่าสงวนถูกจับกุมแล้ว.
พวกเขาชี้ว่าคุณเป็นคนขายงาช้าง.
งาช้างงั้นหรือ? ฉันบูชาพระพิฆเนศได้เลย, ฉันจะฆ่าช้างได้อย่างไร?
นั่นสินะ, แล้ว, ถ้าคุณและพระพิฆเนศไม่ถือ, เราขอเข้าไปดูข้างในหน่อยนะ.
คุณบุกรุกเข้ามาแบบนี้ไม่ได้, เราไม่ได้ทำอะไรผิด.
หุบปาก!
-ที่นี่ไม่มีชั้นใต้ดิน, ฉันจะไปตรวจชั้นบน. -ตามสบาย.
ดีมากเลย, คุณมีลูกสาวด้วย!
ถอยไป.
ศศิ, กลับเข้าไปนอน.
ฉันไม่เชื่อหรอก.
ฉันไม่เคยเห็นเวิร์คช็อปแบบนี้มาก่อน.
เราได้ตัวเธอแล้ว.
ฉันไม่แน่ใจนัก, พรรคพวก.
เนื้อสัมผัสมันดูแปลกๆ นะ.
เฮ้!
- จีวัน, ริบสายสิ. -เอาโทรศัพท์มา. เร็วเข้า.
เอาโทรศัพท์ของเธอมา.
-พูนาม เวอร์มา คนนี้ฉลาดมาก. -ทำไมล่ะ?
-เพราะว่างาช้างต้องใช้ความร้ อนสูงมากในการเผา.
มันดูไม่มีที่ติเลย แต่กลิ่นเหมือนพลาสติก.
-ฉันต้องคุยกับคุณ. -ไม่ ถ้าฉันไม่มีทนาย.
ฉันขอเวลาสักครู่, คุณอาจจะไม่ต้องการทนาย.
-เรารู้ว่าของทั้งหมดที่อยู่ชั้ นบนนั่นเป็นของปลอม.
คุณคิดว่าเราจะยึดมัน, และคุณจะต้องไปศาล
เพื่อให้การว่าคดีนี้ไม่ถูกต้อง เพราะมันเป็นคลังสินค้าพลาสติก.
คุณจะพิสูจน์ว่าตัวเองบริสุทธิ์ ขณะที่ทำให้เราอับอาย, ถูกต้องไหม?
ไม่ต้องห่วง, วันนี้เป็นโชคดีของแก.
กรมป่าไม้กำลังดำเนินคดีกับคุณ.
แต่ฉันจะจัดการเรื่องนั้นและปล่อยคุณไป
ถ้าคุณจะช่วยให้ฉันมีทางลัด.
ชื่อของแกก็อยู่ในการสอบสวนเหล่านี้,
อีกทั้งหนังสือพิมพ์แทบทุกสำนักใน เกรา่าะก็กำลังรายงานข่าว.
ดังนั้น, จากสถานการณ์นี้ เราต้องทำอะไรสักอย่าง.
แต่ถ้าเราอ้างว่าเราไม่มีหลักฐาน ที่เกี่ยวกับคุณ, คุณก็จะเป็นอิสระ.
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเสมอ, คุณควรจะเล่นตามน้ำไปกับฉัน.
ทำไมฉันต้องทำแบบนั้น?
เพราะว่าคนอื่นไม่รู้เรื่องนี้.
มาที่สถานีกับเรา, จัดการกับระเบีย บทางการต่างๆ, แล้วคุณจะเป็นอิสระ.
ไม่อย่างนั้น, พวกหัวหน้าฯ จะพยายามเด็ดหัวคุณซ้ำๆ.
ถ้าคุณช่วยไม่ให้ฉันถูกจับกุม, คุณจะไม่เสียใจ.
ดีล่ะ... ไปกันเถอะ.
ของปลอมทั้งหมด, ทุกชิ้นนั่น.
เธอไม่ได้ทำอะไรผิด. พวกแกจะต้องชดใช้!
-แกรู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร? -พอแล้ว, เดี๋ยวฉันกลับมา.
ทำไมเธอถึงให้ความร่วมมือ
นีล, ฉันมีความคืบหน้า.
แต่ก่อนอื่น, ฉันต้องการสร้างความส ดใสให้กับวันเฮงซวยของฉันหน่อย.
ฉันจะตั้งชื่อเสือสาวใน อุทยานเปริยาร์ตามชื่อของเธอ.
-ฟังดูดีมั้ย?-ฉันชอบแบบนั้น.
โอเค, ฟังนะ, ราวี ดอน ของแกน่ะ จะบินจากโดฮาไปโคชิตอน 7:00 น. เช้าวันนี้.
คุณแน่ใจนะ?
เห็นมั้ย, ฉันไม่ได้นอนทั้งคืน, เพื่อคลี่คลายปัญหาต่างๆ
สุดท้ายเพื่อรายงานข่าวผิดให้กับคุณ.
คุณน่ะสุดยอดแล้ว, กานาวี.
อย่าลืมเรื่องตั้งชื่อฉันให้กับแม่เสือสาว ล่ะ. ส่งข้อมูลเกี่ยวกับเที่ยวบินมาให้ด้วย.
เยี่ยม.
ที่นี้ล่ะ, จับแกได้แน่, ไอ้สารเลว.
อะไรนะ?
ฉันบอกพูนามว่าฉันจะขอส่วนแบ่ง, แล้วจะปล่อยเธอไป.
เธอก็คิดว่าเธอจะติดสินบนแ ล้วจะรอดไปได้งั้นหรอ?
มันเป็นวิธีที่สกปรกน้อยสุดแล้ว ในการกักขังเธอโดยปราศจากการจับกุม.
คุณเรียกมันว่าบริสุทธิ์งั้นหรือ?
ฉันนึกว่าฉันเคยเห็นมาหมดแล้วซะอีก.
แต่ยังมีอีกปัญหาหนึ่ง.
คุณต้องแสดงหมายจับจากรัฐเกราล่า ให้กับผู้พิพากษาที่นี่
และต้องมีหมายการส่งตัวเพื่อพ าพูนามไปที่เกราล่า.
และคุณจะต้องขออนุญาตหน่วยงานการบินพลเรือน
เพื่อเคลื่อนย้ายนักโทษบนเที่ยวบินพาณิชย์.
-ทนายของพูนามอยู่ที่นี่แล้ว. -ไปกันเถอะ.
โทรศัพท์ของพูนามอยู่ที่เรา,
จากช่วง 9 โมงเช้า, ทนายของเธอน่าจะโทรมา สองสามสาย,
เธออาจจะเป็นอิสระก่อนที่เ ราจะได้หมายเคลื่อนย้าย.
แล้วถ้าถึงตอนนั้น, เธอก็จะจ่ายหนัก สุดท้ายก็จะรอดไปได้.
ทางเดียวที่จะทำลายคนพวกนี้ได้ เราต้องป่าวประกาศเรื่องราวให้สาธารณะทราบ.
บอกสื่อว่าเธอถูกจับ, และยอมรับสารภาพแล้ว,
แถมยังมีหลักฐานมากมายมัดตัวเธอ.
ทีนี้ก็จะไม่มีใครอยากข้องเกี่ยวกับเธอ.
ถ้าคุณต้องพาเธอไปเกราล่า, อย่ารอศาลพิพากษาเดลฮี.
-นั่นมันถูกกฎหมายหรอ... -มันขึ้นอยู่กับการตัดสินของพวกเขา.
โทรหาผู้พิพากษาเกราล่าแล้วสอบถาม
ว่าเธอจะตกลงรับพูนามไว้โดยปราศจาก หมายเคลื่อนย้าย.
ถ้าเธอตกลง, เราจะพาพูนามไปสนามบินตอนนี้เลย.
-ถ้าไม่, ทีนี้เราเจอปัญหาหนัก. -เข้าใจล่ะ.
-ใครกันโทรมาแต่เช้า? -คุณผู้หญิง, ขอโทษที่รบกวนแต่เช้าค่ะ.
-ฉันอยู่ที่เดลฮี, ทำงานให้กับ นีล บาเน อร์จี ในเคสลักลอบล่าช้าง.
ทำไมคุณถึงพยายามนักที่จะช่วยพวกเรา?
ลูกสาวของฉันรักช้างมาก.
เธอคงไม่ให้อภัยฉันแน่ๆ หากรู้ว่าฉันปล่อยพวกที่ฆ่าไป.
ช่างเป็นเจ้าหน้าที่ตัวอย่าง.
-ผมต้องการพบลูกความของผม. -คุณต้องรอก่อน.
คุณสืบสวนลูกความผม ไม่ได้โดยไม่มีผมอยู่ด้วย.
ครับ, ท่าน, ผมรับรองกับท่าน, ว่าไม่มีการสอบสวนใดๆ จนถึงตอนนี้.
ถ้างั้น, เราพาเธอไปหาท่านโดยไม่มีห มายเคลื่อนย้ายได้ไหมคุณผู้หญิง?
อีกครั้ง, ฉันขอโทษที่ปลุกท่าน แต่เคสนี้รอไม่ได้จริงๆ ค่ะ.
-คุณจับกุมเธอมาตั้งแต่เมื่อไร? -ชั่วโมงที่แล้วค่ะ.
ฉันจะเพิกถอนการใช้หมายย้าย,
แต่ตามกฎหมายแล้ว, มันอยู่ได้แค่ 24 ชั่วโมงเท่านั้น.
ส่งเธอให้ถึงภายในระยะเวลาที่กำหนด, แล้วฉันจะรับเธอเอง.
ขอบคุณค่ะ, ท่าน.
อลัน.
เราได้รับการอนุมัติแล้ว, แต่เรามีเวลาแค่ 24 ชั่วโมงเท่านั้นที่จะส่งตัวเธอ.
ถ้าเราออกตอนนี้, เราน่าจะทันเที่ยวบินไปโคชิตอน 9:00 น.
แล้วการขออนุญาตหน่วยงานการบินพลเรือนล่ะ?
เราส่งเธอโดยไม่ให้ถูกจับได้ไหม? ผมหมายถึง, จนกระทั่งเธอถูกจับกุมในเกราล่า...
โดยทางเทคนิคแล้วเธอก็คือพลเรือน.
ท่านคะ, เราจะพาเธอไปตรวจร่างกาย, จากนั้นไปที่ศาล.
ทำไมคุณไม่ไปเจอเราที่ศาลล่ะ? คุณจะได้ปรึกษากับเธอที่นั่น.
คุณหมายความว่าไง? นี่มันไร้สาร, ฉันต้องเจอเธอเดี๋ยวนี้.
ไม่เป็นไร, เราจะมีโอกาสได้พูดคุยเร็วๆ นี้.
ดี, คุณสุนิตา, พบกันในศาลครับ.
แต่จำไว้ว่า, ห้ามซักถามใดๆ โดยปราศจากผม.
-แน่นอนค่ะ, ท่าน. -มาเถอะ.
ทนายของฉันอยู่ไหน?
แผนเปลี่ยนนิดหน่อย. คุณต้องไปเกราล่ากับพวกเรา
เพื่อติดต่อทางการ, และเจ้านายฉัน.
เกราล่าหรอ? นั่นไม่ใช่ที่ตกลงกันไว้, ฉันจะไม่ออกจากเดลฮี.
เล่นตามน้ำไปเงียบๆ, หรือเราจะลากคุณไปที่นั่นแล้วจับกุมจริงๆ.
-อย่างน้อยผมขอกินอะไรหน่อยได้มั้ย? -ไม่มีเวลาแล้ว.
แกรู้สึกยังไงบ้าง?
ฉันดูเป็นยังไงบ้าง?
นายรู้เกี่ยวกับ...
รู้.
ไม่มีใครในเกรา่าะเก็บความลับเป็นเลยรึไง?
มีก็แต่ช้างนั่นล่ะ.
งั้น, มันอยู่ในปอดแกสิ?
น่าจะใช่, จากอากาศทั่วกรุงเดลฮีที่ฉั นนำเข้าไปเป็นเวลา กว่า 50 ปีที่ผ่านมา.
การรักษางั้นหรือ?
ไม่รู้สิ.
หมายความว่าไง?
ฉันจะต้องหยุดทำงาน, นอนติดเตียง.
ออกจากภารกิจ, ต้องยอมปล่อยทุกอย่างหลุดมือไป.
เมียแกว่ายังไง?
เอาล่ะพวก, ฟังฉันนะ,
มีเพียงแค่คนเดียวที่ทำเพื่อโลก.
คุณต้องรู้เมื่อไรที่จะเรีกยว่าปล่ อยวางและดูแลตัวเอง.
เชื่อฉันเถอะ, ฉันเคยเห็นมาก่อนว่า มันเป็นยังไง ถ้าคนเราไปแบบสุดโต่ง.
สุดท้าย, เราทั้งสองก็ต้องหมดอายุขัย.
แกรู้มั้ยว่าปัญหามันอยู่ตรงไหน, คิชอร์?
เราใช้ชีวิตทั้งชีวิตสู้กับเรื่องผิดๆ.
-แกหมายถึงทีมที่ผิดรึเปล่า? -เปล่า, ฉันหมายถึงทางการเมือง.
เวลาและพลังของเราทั้งหมดหมดไปกับมัน.
และเราเพิกเฉยกับเรื่องที่ควรสู้มาตลอด...
เช่นกับจับไอพวกชั่วนี่.
แต่ถ้าเราแพ้ในครั้งนี้, มันก็จบ.
ฉันจะไม่ยอมให้ไอ้เจ้าห น้าที่ทุจริต, ขี้เกียจ
มาทำงานแทนฉันแล้วปล่อยเคสนี้หลุดไป.
แม้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะทำให้แ กตายอย่างงั้นหรอ?
-ยินดีต้อนรับสู่เกราล่า, ราวี ดอน! -จับมัน!
กรมป่าไม้รัฐเกราล่า! แกถูกจับแล้ว ข้อหาลักลอบค้างาช้างผิดกฏหมาย!
ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น! ห่ะอะไรวะ!
-เกิดบ้าอะไรขึ้น! -แกสองคน, มานี่, ให้ไว!
เรามีหมายค้นหลักฐาน.
แกเป็นใคร?
-กรมป่าไม้. -คุณผู้หญิง!
สามีของคุณถูกเราควบคุมตัวแล้ว.
เวอร์มา
น้ำตาลในเลือดของฉันต่ำ. ถ้าไม่กินอะไรเลย, ฉันต้องเป็นลมแน่ๆ.
ดีล่ะ, เชคาร์กับฉันจะหาอะไรให้เธอกิน, คุณถ่วงเวลาเครื่องบินไว้, เผื่อว่าเราสาย.
แค่จำไว้ว่า, ทีมรักษาความปลอดภั ยจะรู้ไม่ได้ว่าเราขนย้ายนักโทษ.
-รอบคอบเข้าไว้. -อย่างกับฉันไม่รู้.
มาทำข้อตกลงกันตอนนี้ดีกว่า, เธอต้องการเท่าไหร่?
ฉันบอกแล้ว, เราต้องตกลงกันที่เกราล่า.
ทำไมล่ะ? มันง่ายกว่าถ้าจะปล่อยฉันที่นี่, จะไม่มีใครรู้ทั้งนั้น.
ฉันทำไม่ได้, เธอต้องตกลงกับหัวหน้าของฉัน.
ไร้สาระ, ปั้นตัวเป็นน้ำทั้งนั้น.
ใช่, ฉันปั้นน้ำเป็นตัว, ฉันกำลังพยายามช่วยคุณ. มาเถอะ.
ฉันจะนั่งกินตรงนี้.
-คุณเดินไปกินไปก็ได้นี่. -ไม่ม ฉันทำไม่ได้!
เดินไป.
-ฉันต้องการเข้าห้องน้ำ. -เวรเอ้ย.
ศาลแขวง
มีบางอย่างผิดปกติ.
ขณะนี้เราขอให้ผู้โดยสารที่เหลือขึ้ นเครื่องบินเที่ยวบิน 88 ไปยังโคชิ.
เราลัดคิวได้ไหม?
รอเดี๋ยว, ฉันกำลังคิด.
ฉันต้องกินมากกว่านี้.
ลองอดอาหารบ้างนะ, มันมีประโยชน์สำหรับเธอ.
-ไม่อนุญาตให้นำไฟแช็กเข้าไปนะคะ. -ดีล่ะ, งั้นเอาไป.
คุณป้าคะ, จะไปไหนคะ?
เวรเอ้ย!
ลุกขึ้น, คุณป้า! คุณป้าคะ!
-คุณคะ... -ครับ?
-เรากำลังจะปิดประตูทางออกแล้วค่ะ. -ขอรอสักเดี๋ยวได้ไหมครับ, ได้โปรด?
ไม่ได้ค่ะ, ท่าน. กรุณาขึ้นเครื่อง, ไม่เช่นนั้นคุณจะตกเครื่องได้นะคะ.
โอเค, งั้นผมขอคุยกับพนักงานต้ อนรับบนเครื่องได้มั้ยครับ?
-ตามที่คุณต้องการค่ะ. -ขอบคุณครับ.
ตื่นสิ.
คุณครับ, คุณช่วยยืดเวลาปิดประตูท างออกออกไปหน่อยได้มั้ยครับ?
ผมยังมีอีกสองที่กำลังมาขึ้นเครื่อง.
โธ่, ตื่นสิ!
ฉัน... มีค่าน้ำตาลในเลือดต่ำ.
-คุณเป็นอะไรกับเธอคะ? -เธอ...
หลานสาวของเธอค่ะ!
ฉันจะหาอะไรให้กินทันทีที่พวกเร าผ่านด่านตรวจแล้ว, โอเคมั้ย?
ที่จริงแล้ว, คุณผู้หญิง, เธอคือ...
ฉันจะพาเธอออกไป, เธอรู้สึกไม่ค่อยดี. แต่พวกเราไม่เป็นไรค่ะ, ขอบคุณ.
-คุณผู้หญิงครับ, มีอะไรอยู่ในนี้? -แค่น้ำเปล่า, ไม่มีอะไรอีกแล้ว.
ฉันต้องการทนาย.
ไม่ได้. แล้วถ้ายังเล่นแง่แบบนี้, ข้อตกลงนั่นถือเป็นโมฆะ, ทีนี้เธอจบแน่.
-แน่ใจนะคะว่าเธอโอเค? -ค่ะ, เป็นแบบนี้ประจำ.
เราจะหาอะไรให้กินบนเครื่องนะคะ, คุณป้า.
พูนาม เวอร์มา และ มาลา โจกิ, นี่คือเสียงเรียกขึ้นเครื่องครั้งสุดท้าย.
โปรดมาที่ประตูทางออก 60, ประตูกำลังจะปิดแล้ว.
เดิน!
ทำไมเราถึงต้องรีบนัก?
-คุณคะ, โปรดนั่งลงด้วยค่ะ. -คุณผู้หญิงคะ, เพื่อนผมกำลังมา.
เขาต้องขึ้นเที่ยวบินนี้, มันสำคัญถึงเป็นถึงตาย, ขอร้องล่ะครับ.
คุณคะ, ถ้าหากเป็นปัญหาด้านสุขภาพ, เขาสามารถคุยกับทางสายการบินเองได้ค่ะ.
-ประตูปิด. -คุณคะ, กรุณานั่งลงค่ะ.
ทำไมรีบนัก?
มาลา โจกิ, พูนาม เวอร์มา!
เร็วเข้า!
ต้องขอโทษด้วยค่ะ, คุณผู้หญิง, เที่ยวบินออกไปแล้วครับ.
ไม่มีข้อตกลงแล้ว, อย่างนั้นใช่ไหม?