2 สิงหาคม 2015 คออิมบาทอร์, รัฐทมิฬนาฑู
ทำไมผมถึงมารับคุณที่นี่?
เพราะยัยนี่ไง, เราต้องบินต่อไปบังกาลอร์, และไปต่อ.
- ไม่มีเที่ยวบินตรงไปโคจิงั้นเหรอ? - นีลส่งตั๋วมาให้.
ถ้าสายลับเก่าหาเส้นทางที่ดีกว่านี้ไม่ได้, แล้วเราจะทำยังไง?
- ไปศาลแขวงใช้เวลาเท่าไร? - สี่ชั่วโมงครึ่ง.
- เรามีเวลาเหลือแค่สามชั่วโมง. - รีบอะไรล่ะ?
- หุบปาก! - หุบปาก!
เร็วขึ้นอีกสิ! เหลือแค่14นาทีเอง เร่งเครื่องให้เร็วเป็นสองเท่าไปเลย!
-คุณผู้หญิงครับ, ได้โปรด. ผมไม่อยากตาย. -เธอจะฆ่าแก ถ้าแกไม่เร่งให้เร็วกว่านี้!
เฮ้, ระวัง!
- คุณมันบ้า! - เธอไม่ตายหรอก, แกเร่งให้เร็วขึ้นอีก!
- แต่ครั้งต่อไปตายแน่. - เลิกเถียงกันเถอะ!
- เดี๋ยว, เราข้ามพรมแดนมาแล้ว. - ใช่... ใช่สิ, แน่นอน.
- ยินดีต้อนรับสู่เกราล่า, คุณถูกจับแล้ว. - นี่มันบ้าชัดๆ.
- หยุด หยุด หยุด! - อะไร?
- เราเพิ่งผ่านบ้าน.
อะไรกันแต่เช้าเนี่ย?
คุณผู้หญิงครับ, เรามีเวลาเหลือแค่หกนาที.
ดูดีนะ.
ฉันจะฝากตัว ปูนัม เวอร์มา ไว้อยู่ในความดูแลของคุณ.
ผมก็ยังไม่เข้าใจ
ว่าทำไมสำนักงานจึงรู้สึกว่า มันจำเป็นต้องติดตามการสอบสวนในครั้งนี้.
ฉันก็แค่ทำตามคำสั่ง.
ฉันต้องรายงานกลับไปที่ส่วนกลาง, และฉันเชื่อในความร่วมมือของคุณอย่างเต็มที่.
นั่นเป็นเพราะแขกสำคัญของเราหรอ?
- ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน. - ผมจะส่งรายงานให้.
ฉันต้องเป็นคนเฝ้าเธอไว้ค่ะ, ท่าน.
เธอพูดโกหกซ้ำๆ. บอกเรามา. งาช้างอยู่ที่ไหน?
งาช้างอะไร? บอกแล้วไง, ฉันแค่ขายงานศิลปะ " ฉันไม่ได้ทำอะไรกับงาช้างเลย"
ยิ่งคุณกักตัวฉันไว้ที่นี่นานเท่าไร
คุณก็จะยิ่งแย่ ถ้าทนายความของฉัน...
ใช่, ฉันรู้. คุณมีทนายทหาร, แต่เค้ายังไม่มา.
แล้วตอนนี้เราก็จับคุณไว้ตามกฎหมาย.
คุณจะบอกความจริงกับเราเลย, หรือคุณอยากจะให้เราบังคับให้คุณพูดล่ะ.
- ฉันพูดในสิ่งที่ฉันไม่รู้ไม่ได้. - เธอมาที่นี่นานเท่าไรแล้ว?
- สองชั่วโมงครับ. - น่าขำ... ออกมา.
- อยากออกไปจากที่นี่ไหมคะ? - เฮ้, สำนักงาน, คุณด้วย.
กำลังทำอะไรกันอยู่? ซุบซิบนินทาอะไรกัน?
- พวกคุณควรทำอะไรบ้างแล้ว. - เรากำลังพยายามเปิดปากเธออยู่.
ผมแก่แล้ว, ผมเหนื่อย, ผมไม่สามารถช่วยคุณได้ตลอดไป.
นี่มันเชื่อมโยงกับปีศาจร้ายมากมาย, คุณต้องหาทาง. ทำอะไรสักอย่าง.
ไม่งั้นผมจะกลับบ้า, น ไปเล่นกับหลาน, ปล่อยให้พวกคุณทำไป.
ทนายความของเค้าจะมาแล้ว. ถ้าเรายังไม่มีอะไรเลย
เราก็จะเสียเธอไป, แม้ว่ามอริส ฟินน์ และราวี ดอนจะชี้ตัวเธอก็เถอะ.
เพราะถ้าเรามีแต่รูปปั้นพลาสติก, และไม่มีงาช้าง
เราก็ทำอะไรไม่ได้.
ผมจะไปพักดื่มกาแฟสักสิบนาที. ถ้าคุณไม่ได้ในสิ่งที่เราต้องการล่ะก็
ให้พระเจ้าช่วยคุณละกัน.
- เกิดอะไรขึ้น? - เดี๋ยวผมมา.
ทุกอย่างโอเคมั้ย?
ฉันไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว, เท่าที่ผมคิดได้ก็คือจะจัดการเธอยังไง.
ยังมีทางอื่น, แต่ต้องอาศัยโชคช่วยด้วย.
- ฉันต้องการอาหาร. - ฉันสั่งอาหารให้แล้ว.
- พาสเวิร์ดโทรศัพท์ของคุณคืออะไร? - ปัญญาอ่อนรึเปล่า?
แกจะบอกมา, หรือจะให้ขู่เข็ญคุณมากกว่านี้อีกล่ะ
ผมแค่ลงไวรัสไปที่เครื่องของคุณ เดี๋ยวมันก็ปลดล็อคแล้ว"
เก้า, แปด, เจ็ด, หก, ห้า...
สี่.
ดูนี่สิ.
ไม่มีเมลธุรกรรมเลย, แต่มีเมลจากลูกสาวฉบับเดียว, ชาชี
ที่พูดถึงเซฟเฮาส์. ผมต้องเข้าไปดูเมลของชาชี.
คุณรู้พาสเวิร์ด ของอีเมลลูกสาวไหม?
ชั้นสาบาน ชั้นไม่รู้.
แต่เธอไม่รู้เรื่อง. สิ่งที่คุณค้นหาไม่ได้อยู่ในนั้นหรอก.
- ฉันขอสาบานต่อพระพิฆเนศ. - ระวังเถอะ, แกเป็นคนแส่หาเรื่องเองนะ.
ไม่เป็นไร, ทุกคน, ผมทำเอง.
- บิงโก! ผมเข้าอีเมลของชาชีได้แล้ว. - ทำได้ไง?
ผมใช้วิธีส่งโทรจันเข้าเมลของชาชี ผ่านทางอีเมลของแม่เธอ
เธอรับมันซะด้วย.
โอ้, ว้าว, ดูสิ...
เอาล่ะ, คุณเวอร์มา
ดูเหมือนลูกสาวสุดที่รักของคุณ จะเป็นคนรักสัตว์ป่า.
ดูเหมือนกับว่าเธอกำลังดีล กับสัตว์ป่าเถื่อน.
พวกคุณกำลังยุ่งกับเสือสาว.
คุณคิดว่าไงล่ะ?
มีแค่ชั้นคนเดียวที่นั่งตรงนี้, บนเก้าอี้บ้านี่?
คุณกำลังยุ่งกับเครือข่ายการค้าอาวุธ, ยาเสพติด, การค้ามนุษย์.
คุณคิดว่าพวกเค้าจะอยู่เงียบๆ เหรอ?
ไอ้พวกป่าเถื่อน.
เราสามารถจับกุมลูกสาวคุณได้, อาจจะรวมไปถึงสามี
ด้วยข้อหาลักลอบล่าสัตว์, ลักลอบขนอาวุธ, ลักลอบขนงาช้าง, การฟอกเงิน
และหลีกเลี่ยงภาษี.
ซึ่งจะต้องโทษจำคุกตลอดชีวิต.
- เราควรออกหมายจับเลยไหม? - อย่านะ, ได้โปรด.
ฉันจะให้ความร่วมมือ.
ฉันไม่เคยทำการลักลอบขนสินค้าใดๆ
แต่สามีของฉันก็มีซ่อนไว้.
ห่างไปไม่กี่กิโล, เก็บไว้ในเซฟเฮ้าส์.
แต่มันเป็นงาช้างเก่า, จากเมื่อสิบกว่าปีก่อน.
ฉันจะให้คุณ, แต่อย่าไปยุ่งกับลูกสาวของฉัน.
- เซฟเฮาส์อยู่ไหน? - ในเดลฮี.
เดลฮีตะวันออก.
มันเป็นพื้นที่หนาแน่น, ยากที่จะเคลื่อนย้าย.
ผู้คนมาชุมนุมกัน, อาจเกิดการจลาจลได้ตลอดเวลา.
- มีแฟลตให้เช่าอยู่. - เห็นพื้นที่แล้ว, ขอจุดเด่นๆ ตรงนั้นหน่อย.
- คุณได้อะไรมาบ้าง? - ท่านครับ, ตำแหน่งครับ.
- มันคือไฟแดงที่สองหรือสาม... - รอสักครู่.
- ช่วยเดินออกไปข้างนอก. - อะไรนะ?
- ช่วยเดินออกไปข้างนอก, เดี๋ยวผมจะอธิบาย. - ไม่ค่ะ, ฉันต้องอยู่ฟังด้วย.
ผมจะไม่ถามอีกรอบ.
บาบู, ปิดประตูซะ.
ไปต่อเลย.
มันอยู่ที่ไฟแดงที่สองหรือสาม จากแยกลักษมีนคร.
หลังจากนั้นจะมีตรอกซอกซอย, ให้เดินเท้าไป, แล้วเลี้ยวซ้าย.
เดินต่อไปอีกสักพัก. จะมีซอยเล็กๆ อยู่ทางขวามือ.
ประตูแรกทางขวามือ หลังจากหัวเลี้ยวนั้น, นั่นแหละ.
ประตูสีน้ำตาล มีดอกไม้แกะสลักอยู่บนนั้น.
ใช่แล้ว, ตรงนั้น, อยู่ข้างถังขยะ.
กุญแจ?
มีตู้เก็บของอยู่ในแฟลตของฉัน.
ตู้ที่สาม ในนั้นมีถุงสีดำ.
มีซิปอยู่ด้านในกระเป๋า.
มีกุญแจหลายดอกอยู่ในกระเป๋านั้น, ใหม่เอี่ยมทุกดอก.
มีอยู่ดอกเดียวที่ขึ้นสนิม. นั่นแหละ กุญแจเซฟเฮาส์.
แล้ว, คุณขายงาช้างไปแล้วเหรอ?
แค่นิดหน่อย, ครั้งเดียว.
- ให้ใคร? - ถามราวี ดอน.
ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน.
ออกมา.
โทรศัพท์ค่ะ...
ใครล่ะ?
ดิฉัน IPS คีร่า, ผู้อำนวยการเพิ่มเติมของ สำนักงานควบคุมอาชญากรรมสัตว์ป่า, เดลฮี.
ครับ, คุณผู้หญิง, ใช่ครับ... เราเคยคุยกันเมื่อนานมาแล้ว. ว่ามาเลยครับ...
ดิฉันจำได้ค่ะ, คุณบาเนอร์จี.
ทำไมคุณถึงให้เจ้าหน้าที่ของดิฉัน ให้ออกจากการสอบสวนคะ.
คุณผู้หญิงครับ, มันมีข้อมูลละเอียดอ่อน ที่ถูกเปิดเผยเกี่ยวกับเซฟเฮาส์ในเดลฮี.
อันที่จริง, เราก็เพิ่งจะออกไป, เพื่อทำการยึดงาช้างที่นั่น.
เยี่ยมค่ะ. ส่งรายละเอียดให้ดิฉันหน่อย, ทีมของฉันจะยึดของเถื่อน.
ผมทำแบบนั้นไม่ได้, คุณผู้หญิง. เรามี โลเคชั่น, เรากำลังจะไปเดลฮีอีกครั้ง.
เราต้องการให้คุณเป็นแบ็คอัพ, และ เจ้าหน้าที่ของคุณ, ที่ช่วยเราก่อนหน้านี้...
- สถานที่อยู่ที่ไหน? - ผมบอกคุณไม่ได้ครับ, คุณผู้หญิง.
นี่คุณล้อเล่นรึเปล่า?
คุณผู้หญิงครับ, คดีนี้ มาภายใต้คำสั่งของศาลเกราล่า.
งาช้างถูกล่าจากที่นี่, และนำส่งไปที่เดลฮี.
เรากำลังมาทวงมันกลับคืน
ไม่ใช่ไปเก็บไว้ในล็อคเกอร์ ในเดลฮี
ที่ซึ่ง, ผมเสียใจที่ต้องพูดครับ, คุณผู้หญิง...
หลักฐานมักจะสูญหาย เพราะปลวกและหนู.
แล้วคุณคิดว่าคุณเป็นใครคะ? ฉันไม่ใช่เด็กฝึกงาน.
ฉันรู้วิธีจัดการกับคดีที่ละเอียดอ่อน, และเดลฮีคือถิ่นของฉัน...
คุณผู้หญิงครับ, ผมเข้าใจคุณดีครับ.
แต่ผมอยู่ในคดีนี้ตั้งแต่วันแรก
และถึงแม้ว่าคุณจะอยู่ในทีมหลักของผม
แต่คุณจะได้รู้แค่บางเรื่องที่ต้องรู้, เข้าใจไหมครับ?
เราไม่ได้เอา เอาผู้ต้องสงสัยไปเดลฮีด้วย.
เราไม่ทราบตำแหน่งที่แน่นอน
และเราได้ยินมาว่า สภาพแวดล้อมมันไม่เป็นมิตรเท่าไรนัก.
เรื่องนี้มันอาศัยความแยบยล, และเราต้องการคุณเป็นแบ็คอัพให้เรา.
- เรายังเป็นทีมเดียวกันอยู่. -พวกคนใต้ก็เหมือนกันหมด.
ได้, ถ้าคุณไม่ไว้ใจเรา, เราก็ไม่ไว้ใจคุณเช่นกัน.
- งั้น, คุณจะไม่เป็นแบ็คอัพให้เราเหรอ? - ใช่.
ฮัลโหล?
เชี่ยอะไรวะ! ผมไม่ใช่คนใต้.
คำสั่งของดิฉันยังอยู่.
ฉันจะอยู่ที่นี่จนปูนัม เวอร์มา ถูกสอบสวนจนจบ.
ดีล่ะ, งั้นก็อยู่ตรงนี้แหละ"
มานี่, เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อย.
ผมว่าเจ้างาช้างนั่น ไม่ได้อยู่ในบ้านของปูนัม เวอร์มา.
หลายเดือนก่อน, เวอร์มาโยกย้ายมันออกไป, หลังจากรู้ข่าวการจับกุมของมอร์ริส ฟินน์.
และเท่าที่รู้, ตอนนี้ครอบครัวของเธอกำลัง ย้ายของที่ซ่อนออกจากเซฟเฮาส์.
เราต้องไปถึงที่นั่นและยึดของซะ อะไรก็ตามที่เราหาเจอ, ในทันที.
ท่านครับ, บางทีถ้าให้สำนักงานจัดการจะดีสุด, ถ้าเวลาเป็นสิ่งสำคัญ.
พวกเขาต้องการการควบคุมการปฏิบัติการ, แต่ผมไม่ไว้ใจคนนอกทีม.
ฮัลโหล, คุณผู้หญิงครับ.
อยู่ตรงนี้ก่อนครับ, คุณเข้าไปคนเดียวไม่ได้. เราต้องเข้าไปด้วย.
แล้วพื่อนร่วมงานผมล่ะ, นูปู? เธอไว้ใจได้.
เธอไม่ได้อยู่ในฝ่ายการตลาดเหรอ? เราต้องการคนทำงานที่เกี่ยวข้อง
ใครที่หางาช้างเจอ, จัดการการต่อต้านในท้องที่
แล้วส่งมันกลับมาที่นี่, โดยที่ไม่มีใครรู้.
คุณสองคนไปได้. ใช่... ไปเลย, ไปเอางาช้างมา.
- ก่อนที่มันจะถูกย้ายอีกครั้ง. - ท่านคะ, โดยที่ไม่มีคนท้องที่ช่วยเหรอคะ?
- ตำรวจสองคนไง. -ท่านคะ, ฉันไม่รู้...
ไม่เอาน่า. ใครจะมาหยุดคุณล่ะ? ผมจะบอกอะไรให้นะ? ซานโตส!
นี่ไง, เอาเขาไปด้วย.
แต่การจับกุมต้องกระทำ ต่อหน้าผู้ต้องหานะคะ
หรือหลักฐานมีน้ำหนักไม่เพียงพอ.
ไม่มีทางที่ผมจะปล่อยยัยแม่มดนี่ กลับบ้านเด็ดขาด, เราจะเสียเธอไป.
ปล่อยให้หลักฐานมีน้ำหนักน้อยไปเถอะ, เราจัดการกับมันเอง, ไป, ออกไป.
ไป... โอเค.
-อาดิล, มานี่. -กลับไปที่เดลฮี.
คุณราวี ดอน.
ทุกคนอยู่ในความดูแลของเราแล้ว, รวมถึงปูนัม เวอร์มา.
แล้วเราก็รู้ตำแหน่งของงาช้างในเดลฮีด้วย.
ตอนนี้, เราต้องการความช่วยเหลือจากคุณ ในการถอดรหัสเจ้านี่.
เราต้องทำยังไงกับเรื่องนี้?
คุณเชคาร์! ผมคิดว่าสำนักงาน ไม่ได้เกี่ยวอะไร.
ใช่ไม่เกี่ยว, แต่ใครมันจะไปห้าม ให้ผมไม่เจอเพื่อนที่สนามบินล่ะ.
ได้นอนบ้างไหมเนี่ย?
ไม่ได้หลับตามาสามวันแล้ว.
พวกเจ้าหน้าที่คือผู้ร้ายตัวจริง, แถมยังตกเป็นเหยื่อของนักล่าอีก.
มีปูนัม เวอร์มาและราวี ดอน, และทนายความ
ที่บอกชาวบ้านว่า, 'ยิงต่อไป', เราจะดูแลที่เหลือเอง. '
และหากว่าจับคนยิงได้, เจ้าหน้าที่พวกนี้, ก็แค่เดินหน้าต่อไป
แล้วก็หามือปืนรายอื่น.
เวอร์มาผู้กระหายเลือด.
เราต้องยึดเธอเข้ากับกำแพง.
ทำลายเธอ, เพื่อให้คนอื่นๆ รับรู้.
มันเป็นชุมชนที่อ่อนไหว, ต้องระวังหน่อย.
มีแนวโน้มที่ตำรวจจะรุกราน และเกิดความรุนแรงในชุมชน.
ตอนนี้เราแค่จะมาดูสถานที่.
เราจะกลับมาในตอนเช้าพร้อมกุญแจ, และสิ่งของที่จะยึดมา.
เราแค่ไม่อยากเสียเวลา มองหามันในเวลากลางวันแสกๆ.
ฉันบอกว่าเราลืมกุญแจ, พังประตูเดี๋ยวนี้, แล้วเอาของไปให้หมด.
ไม่, ไม่. ถ้าแบบนั้นจะเป็นเป้าสายตา.
ถ้าเรามีกุญแจจะปลอดภัยกว่า. ไป, ผมจะไปวนรถรอ.
ไปกันเถอะ.
- เราเข้ามาผิดฝั่งนะ. - ไม่เป็นไร, ถนนมันตัดกันอยู่แล้ว.
มันน่าจะมีซอยอยู่ซักแห่งแถวนี้...
คอยติดตามมาลายาลัมเอาไว้.
เวอร์มาบอกว่า ที่ประตูมีกุหลาบแกะสลัก... ที่นั่น.
ไม่มีอะไรเลยพวก, ก็แค่เซลฟี่ตอนเที่ยงคืนในตรอกที่มืดมิด.
- ใช่โลเคชั่นนี้ไหม? -ใช่.
- ฉันนอนได้หรือยัง? - ยัง จนกว่าเขาได้ของก่อน.
ทำไมคุณไม่พักเบรคสักหน่อย?
-เราเพิ่งออกมา. -โอเค.
มันอยู่ตรงนั้นที่เวอร์มาพูดจริงๆ.
ซานโตส, เราต้องให้คุณอยู่ตรงนี้, เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรถูกขนย้ายออกไป.
โอ...
เราจะไม่ขอเลยถ้าใันไม่จำเป็นจริงๆ.
- ผมมีครอบครัว. - ทุกคนก็เหมือนกัน.
อย่าทิ้งผมไว้นานนัก, ผมไม่เหมาะกับการโดนรุมประชาทัณฑ์เท่าไหร่.
เดี๋ยวเราจะกลับมา.
- จะไปพักจิบชาสักหน่อย. เอาสักหน่อยมั้ย? -เอาสิคะ, ขอบคุณ.
- นั่นใช่คุณนีลรึเปล่าคะ? - ใช่.
คุณนีล, คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
ผมขึ้นไฟลท์ถัดไป. คุณอยากให้ช่วยอะไรล่ะ.
เราดีใจที่ได้พบคุณค่ะ.
ยึดไอ้เวรนี่ไว้กับกำแพงเลย.
ขอผ่านไปหน่อย.
อรุณสวัสดิ์.
- ภรรยาของผมอยู่ไหน? - เธอสบายดีมาก.
คุณเวอร์มาขอให้เรามารับกุญแจ เซฟเฮาส์, ช่วยเอาให้หน่อยค่ะ.
- คุณโกหกเรื่องศาล... - ถอยออกไป.
- ขอกุญแจให้เรา, แล้วเราจะไป. - ดูนี่, คุณ...
เราพบอีเมลจำนวนมาก ที่เกี่ยวพันกับคุณในคดีนี้.
ให้ความร่วมมือกับเราซะ, หรือไม่่งั้น แกอยากจะร่วมมือกับเมียของแก.
ใจเย็น. กุญแจอยู่ในห้องนอน, ใช่ไหม? เราจะรออยู่ข้างนอกกันทำไมล่ะ?
เข้าไปหากัน.
ในนี้ไม่เจออะไร.
ในนี้ไม่มีอะไร. แล้วคุณกำลังทำอะไรอยู่์
- นั่นมันของส่วนตัวนะ... เฮ้! - ไม่เจอกุญแจขึ้นสนิม.
- ขอดูหน่อย. - ฉันบอกแล้ว, ว่าไม่เจออะไรเลย.
พวกคุณหูหนวกหรือเปล่า?
- อลัน. - ครับ.
คุณครับ, ใจเย็นๆ ก่อน.
ปูนัมอาจได้รับโทรศัพท์ จากใครสักคน
แล้วบอกว่าเขาต้องทำอะไร.
หรือเขารู้อยู่แล้วว่าจะ ต้องเอากุญแจไปไว้ที่อื่น.
บาบูกำลังเฝ้าปูนัมอยู่, เขาไม่ปล่อยให้เธออยู่คนเดียว"
บาบูต้องการพักเหมือนกัน.
มันอาจจะเป็นไปได้ว่าของที่อยู่ในเซฟเฮ้าส์ ก็อาจจะถูกย้ายไปแล้วด้วย.
ถ้าเราไม่มีหลักฐานที่ ในข้อหาครอบครอง
นั่นหมายถึงว่าเราไม่มีอะไรเลย.
เราใกล้มากแล้ว.
คุณต้องรู้ว่าเรายังมีหลักฐาน พาดพิงลูกสาวของคุณ.
เปิดปากได้แล้ว, หรือจะให้พาลูกสาวคุณ ไปสถานีตำรวจ. พร้อมถูกจับหรือยังล่ะ?
เรือนจำหญิงติฮาร์มีสิ่งอำนวยความสะดวก ใหม่ ๆ. ฉันพาลูกคุณไปที่นั่นดีมั้ย?
คุณได้ตกลงเรื่องนี้กับปูนัมไว้ ตั้งแต่แต่งงานไม่ใช่หรือ?
เธอไม่ใช่เจ้าหญิงอย่างที่คุณคิด.
คุณพร้อมที่จะส่งลูกสาวเข้าคุก ไหมล่ะ?
เพราะหากว่าถ้าฉันไม่ได้กุญแจบ้านี่, ฉันก็จากลากตัวเธอออกไป.
ฉันจะโทรหาผู้ดูแลของเราที่ลักษมีนาการ์.
- เขาจะพาคุณไปที่แฟลต. -ดี.
- ฮัลโหล, นั่นบาฮาดูร์ใช่ไหม? - ใช่ครับ, ท่าน?
ผมจะส่งคนไปที่แฟลต.
ให้พวกเค้าเข้าไป, พวกเขาต้องการ มาเอากล่อง, ตกลงมั้ย?
แน่นอนครับ, ท่าน.
ไปหาบาฮาดูร์ที่นั่น, เค้าจะช่วยคุณหากล่อง.
มีป้ายเขียนว่านำเข้า, และมีงาช้างสองสามกิโลอยู่ในนั้น.
- สุดยอด. - ทำได้ดีมาก.
แล้วปล่อยตัวบาฮาดูร์ไป, เขาไม่ได้ทำอะไรผิด.
ได้ครับ, ท่าน.
- คุณทำสำเร็จแล้ว. -ใช่.
- มีใครเคลื่อนย้ายอะไรไหม? -ไม่มี.
-บาฮาดูร์. - ครับ, ท่าน.
- พาเราเข้าไป. - ครับ, ทางนี้.
-มีคนมาที่นี่ครั้งสุดท้ายเมื่อไร? -เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน.
-ที่นี่ปล่อยเช่าหรือเปล่า? -เขาจ่ายผม 2,000 รูปีทุกๆเดือน
ผมก็ให้กับเจ้าของตึก"
-คุณรู้มั้ยว่าข้างในมีอะไร? -ไม่รู้ครับ.
-แล้วคุณตกลงกับปูนัมโดยตรงเหรอ? -ครับ.
-ไม่เคยคุยกับลูกสาวหรือสามีเลยงั้นหรือ? -ไม่ครับ, พวกเขาไม่เคยมาที่นี่ครับ.
เขาบอกให้ผมเอาสิ่งนี้ให้คุณ.
งาช้างดิบ.
-เกิดอะไรขึ้นเหรอ? -ดูเหมือนว่ามีการจับกุม.
จับกุมเหรอ? เค้าจับกุมอะไรกัน?
ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน, แต่ต้องเป็นของมีค่า.
เอาล่ะ, เราได้ในสิ่งที่เราต้องการแล้ว.
แต่ถ้าเราไปตามสิ่งที่มอริส ฟินน์ และราวี ดอนได้พูดไว้
แล้วปูนัมก็ลักลอบนำเข้า มากกว่าสองสามกิโลกรัม.
-เราต้องเช็คทุกๆ กล่อง. -ใช่.
พลาสติก.
คุณน่าจะพูดถูกค่ะ, ท่าน. พวกมันย้ายทุกอย่างออกไปแล้ว.
แต่บาฮาดูร์ต้องรู้ก่อนแล้วแน่ๆ.
เราต้องบีบครอบครัวของปูนัมให้มากกว่านี้, พวกเค้าน่าจะรู้เรื่องมากกว่านี้.
ยิ่งกดดันพวกเค้าก็อาจจะก่อปัญหา, ถามไดนาดู.
- คุณนีล. -ครับ?
ดูเหมือนพวกมันไม่ได้ย้ายของ ทั้งหมดได้ทัน.
เปิดกล่องทุกใบ, เร็วเข้า. อย่าให้พลาดสักอัน.
นูปู, คุณเข้าใจ ทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นใช่ไหม?
รอตรงนี้, ไม่มีทาง ที่คุณจะไม่รู้เรื่องนี้.
- นีล, บอกผมมา. -ครับ, ท่านรัฐมนตรี, เราพบทั้งหมดครับ.
- มีมากแค่ไหน? - ยังไม่แน่ใจครับ.
แต่ผมคิดว่าที่นี่มีเงินมากกว่า เงินในห้องเก็บเงินธนาคาร.
- โช, เกิดอะไรขึ้นด้านใน? - ขอโทษครับ...
นี่เป็นการจับกุมยาเสพติดหรือเปล่า? คุณกำลังซ่อนอะไรอยู่?
ยืนให้ห่างออกไป, อย่าทำให้เกิดการจราจล.
- และหาข้อมูลเท่าที่จะหาได้. โอเคไหม? -ครับ, ท่าน.
12.2 กิโลกรัม.
อะไรกันวะเนี่ย?
ครับ, ท่าน.
เรานำเครื่องดื่มกับขนมมาให้ครับ.
-แบ่งให้ทุกคนเลย. -ครับ, ท่าน.
ท่านคะ, เราพบงาช้างทั้งหมด 360 กิโลกรัม, บางส่วนแกะสลักแล้ว, บางส่วนเป็นงาดิบ.
การยึดครั้งใหญ่ที่สุดในอินเดีย ก่อนหน้านี้คือ 51 กิโลกรัมค่ะ.
ปูนัม เวอร์มา ร้ายกาจมาก.
ตอนนี้เรามีปัญหาใหม่แล้ว, มีคนรวมกลุ่มจะต่อต้านอยู่.
ท่านครับ, ทุกคนคิดว่าในนี้มีทองคำ.
มันมีค่ามากกว่าทองคำน่ะสิ.
ถ้าพวกเค้าเข้ามาพบสิ่งนี้, เราก็จบกัน.
ไม่ครับ, ท่าน. ตอนนี้ผมคุยกับสื่อไม่ได้.
แค่สรุปสั้นๆ, เราภูมิใจกับการจับกุม ในครั้งนี้, ให้พวกเขามีส่วนร่วมด้วย.
แต่, ท่านครับ, พวกเรายังต้องนำกลับ เข้าไปที่รัฐเกราล่าโดยทันที.
ถ้าสื่อข่าวเผยข่าวนี้
และทุกคนรู้ค่าของสิ่งที่อยู่ในนี้, เราก็จบกัน.
โอเค. ผมจะให้คุณตัดสินใจนะ, แต่คุณก็รู้ความคิดผม.
ครับ, ท่าน, โอเค...
- ท่านครับ, ไปหาหมอมั้ย. - ไม่ล่ะ, ผมสบายดี.
เราแค่ต้องรีบออกจากที่นี่. เราจะเพิ่มเจ้าหน้าที่เข้ามาได้มั้ย?
- ผมต้องขออนุญาต. -ไม่, เราแจ้งใครไม่ได้
ไม่งั้นเราก็จะสูญเสียทั้งหมด ให้กับเกมทางตุลาการ.
เราต้องนำของไปที่เกราล่า, เดี๋ยวนี้.
ถ้าเป็นเช่นนั้น, ก็ขอให้เป็น ความประสงค์ของพระเจ้า.
- ซานโตส. -ครับ, ท่าน?
- ผมมีงานสำคัญให้คุณทำ. - โอเคครับ.
- ถ้าคุณพลาด, เราจบกัน. - ครับ, ท่าน.
ทุกคน, นี่คือวิชาล. ประธานมูลนิธิไวล์ไลฟ์ ทรัสแห่งอินเดีย.
- สวัสดีครับ, ท่าน. - สวัสดี, นูปู.
เราได้รักษาความปลอดภัยรถบรรทุก เพื่อนำงาช้างไปที่สนามบินแล้ว.
สมมติว่าเราจะออกจากที่นี่ได้.
- มีจำนวนเท่าไรแล้วตอนนี้? - ฉันไม่รู้...
- มากกว่า 300 กิโล. -ว่าไงนะ?
เป็นการฆ่าสัตว์ป่า.
ผมเป็นผู้ตรวจสอบสัตว์ป่าจากเดลฮี. ทั้งหมดนี้คืออะไร?
บ้าเอ๊ย, มันยังไม่จบ. ผมรู้จักไอ้หมอนี่, มันเน่าเฟะจนถึงแก่น.
ด้วยเงินที่เกี่ยวข้องกับที่นี่, เขานี่ตัวอันตรายพอๆ กับพวกข้างนอกนั่น.
ผมได้รับสายจากสำนักงาน, ผมมาที่นี่เพื่อนำเรื่องไปยื่นรายงาน.
พี่ชาย, ที่ตรงนี้ไม่ใช่ของกรมป่าไม้เดลฮี.
- นี่เป็นงาช้าง. - มานี่...
และตามที่ผมตรวจสอบล่าสุด, ที่นี่คือเดลฮี.
ทำไมคุณไม่ให้เราห่อของให้เสร็จก่อน? แล้วค่อยคิดว่าจะเอาไปไหน.
เรากำลังทำงานอยู่นะ, พักก่อน, ดื่มน้ำผลไม้สักหน่อย.
ห่ะเอ๊ย.
ตำรวจอยู่ด้านใน, และสื่อก็อยู่นี่, มาจากทางใต้.
ผมคิดว่าเค้าเจอทอง แล้วก็กำลังชั่งน้ำหนักอยู่.
- ในนั้นเหรอ? -ใช่.
เอาล่ะ, รวมพลพวกหนุ่มๆ.
ไม่มีทางที่ตำรวจเดลฮี จะเอาของของเราไปได้. เร็วเข้า.
ใช่...
- บอกเราหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นคะ, ท่าน? - ทำไมต้องเก็บซ่อน?
คุณต้องบอกพวกเรา!
- เรียกผู้สื่อข่าวเข้ามาข้างใน - ว่าไงนะ?!
เราต้องลองทำอะไรสักอย่าง, เรียกพวกเขาเข้ามา.
ชีวัน, ชีวัน...
- ให้พวกเขาเข้ามา. - ท่านคะ, บอกอะไรเราหน่อย?
ปิดทุกอย่าง ปิด, ปิด, ปิด... เดี๋ยวนี้! กดปิดซะ! คุณผู้หญิง, ปิด!
ไม่มีการบันทึกอะไรที่นี่, โอเคไหม?
ผมรู้ดีว่าพวกคุณมานี่ที่เพื่อหาข่าวใหญ่.
แต่ถ้าผมบอกคุณทุกอย่าง, เรื่องนี้จะจบลงที่นี่และตอนนี้.
ช่วยทำให้พวกเขาสงบลงก่อน!
ผู้คนโกลาหลก็เพราะพวกคุณ, ไปบอกพวกเขาว่าไม่มีสิ่งของมีค่าอยู่ในนี้.
เราไม่มีอาวุธ, และพยายามทำหน้าที่ของเรา.
- เราแค่ทำหน้าที่ของเราเหมือนกันค่ะ. - มีอะไรข้างในครับ?
เพื่อเป็นการตอบแทน, ผมสัญญาว่า, เมื่อเราไปถึงเกราล่า, คุณจะได้ข่าวพิเศษ.
แต่ขอให้เราเสร็จงานตรงนี้ก่อน, และได้ออกไปอย่างปลอดภัย.
- โปรดช่วยเรา. - แบบพิเศษเลย, ใช่ไหม?
ตามนั้นค่ะ, ท่าน. เราจะทำตามนั้น, ไม่ต้องห่วง. ไปเถอะ, พวกเรา, ไป, เร็วเข้า.
ขอโทษครับ.
คุณผู้หญิงครับ, สักครู่.
- สวัสดีครับ, ท่าน. - สวัสดี.
- ซานโตสครับ. - นั่งก่อนสิ.
-คุณมาจากกรมป่าไม้ใช่ไหม? - ครับ, รัฐเกราล่า.
- ผมช่วยอะไรคุณได้บ้าง? - ผมมีเรื่องใหญ่จะถาม.
บอกผมมา.
คุณชอบช้างไหม?
นี่, ไม่มีอะไรมาก, มันเป็นแค่เอกสาร.
เราเป็นนักข่าว, เราเคยเห็นเหตุการณ์ นี้มาก่อน, ไม่มีการปิดบังเรื่องใดๆ.
- เรารู้ว่ามีทองอยู่ข้างใน. - พวกแกดีลกัน!
ดูเหมือนแผนของท่านจะไม่ได้ผล. ยังมีอีกกี่กล่อง?
- แค่สาม. -เราเหลือเวลาน้อยแล้ว.
ผมมีคนของผมอยู่ในมวลชน, ดูเหมือนว่ามีบางสิ่งกำลังเกิดขึ้น.
- เราจะออกไปได้เร็วที่สุดยังไง? - เราทำเร็วสุดแล้วครับ, ท่าน.
ถ้าเราไม่ห่ออย่างดี, มันก็จะเสียหายระหว่างขนส่ง.
ไม่มีอะไรอยู่ข้างใน, เป็นแค่เอกสาร!
คุณโกหก, มันคือทอง, แล้วมันก็เป็นของพวกเรานี่!
ถอยออกไป!
พวกเขาพยายามออกไปกับรถบรรทุก!
ถอยไป! เปิดทาง!
พวกผู้ชายไปไหนหมด, เราต้องการพวกผู้ชายตอนนี้, ไอ้บ้าเอ๊ย!
ผมเรียกพวกเขาแล้ว, แต่พวกเขาอยู่ที่เทศกาลหนังกัน.
เริ่มขนของ, เร็วเข้า.
มาลา, รีบตรวจสอบสินค้าให้เสร็จสิ้น ตอนนี้เลย.
ผจญภัยสนุกไหม?
คุณรู้ไหม, จริงๆ แล้วฉันชอบที่จะทำงาน โดยไม่ต้องกังวลเรื่องการถูกผู้คนจับผิด.
คุณทำงานอาชญากรรมทางสัตว์ป่า ก็หนีไม่พ้นหรอกครับ.
ดี, ฉันใกล้จะเกษียณแล้ว. ขอบคุณนะ, เชคาร์.
เอากล่องพวกนี้ลงไปข้างล่าง.
วันนี้คุณสร้างประวัติศาสตร์, เยี่ยมมาก.
แต่เฝ้าดูให้ดีนะ, อีกไม่กี่นาทีถัดไปนี้สำคัญมาก.
ผมกำลังจะรอดแล้ว. ผมแก่เกินไป.
แน่นอนครับ, ท่าน. ขอบคุณครับ.
ผมจริงจังนะ, ระวังหน่อย.
ยังมีการต่อสู้อีกมาก เราต้องการคุณ.
เร็วเข้า, เร็ว...
มันดูเป็นยังไงบ้าง?
ไม่ค่อยดี, มีปัญหาถ้าไปทางนี้.
-คุณมาลา, เร็วเข้า! -เสร็จแล้วค่ะ, ท่าน.
พวกหนุ่มๆ มาแล้ว. เฮ้, พวกบ้า, เร็วเข้า, ไป!
มานี่, เร็วๆ...
ไปข้างหลัง...
เจอกันที่สำนักงาน, เราจะปกป้องความปลอดภัยในอาคาร.
- ฉันจะรอ. -ครับ.
เราจะควบคุมมวลชนที่นี่, แต่หลังจากนั้นคุณต้องพึ่งตัวเองล่ะนะ.
เราไม่สามารถเข้าร่วม ในการขนส่งสิ่งนี้, หรือ...
ฉันเข้าใจแล้ว, คุณต้องถามผู้บังคับ บัญชาของคุณ. ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง.
แน่นอน.
ใช้เส้นทางสำรองเถอะ, พวก, คุณรู้ว่าจะไปเจอที่ไหน.
- มาลา. -ค่ะ, ท่าน!
ถอยออกไป...
ขอผ่านหน่อย!
ถอยออกไป.
ไปกันเถอะ...
ไปข้างหลัง.
ถอยออกไป!
- ไอ้บ้า! ชั้นยังไม่ได้บอกลาเค้าเลย. - ไม่มีเวลาแล้ว. ไปเถอะ!
-ซูนิตา! ซูนิตา! - ถอยไป...
พวกแกจะเอาของๆ ฉันไปไหน!
เร็วๆ, ไอ้เวร! มานี่!
ไป! เฮ้... อลัน! ไป!
เฮ้! แก...
มาลา, ปิดหน้าต่าง!
ขับข้ามไปเลย!
ปิดหน้าต่าง.
ไป, ไป... เร็ว!
ผจญภัย.
หยุด!
ดูเหมือนเรื่องระหว่างสื่อจบแล้วล่ะ. เร็วขึ้น, เพื่อน, ไปเลย!
เพื่อความโชคดี.
เวรล่ะ! นักข่าวตามพวกเขาไป.
ใครที่ขับรถเร็วกว่า, คนนั้นชนะ. ทำให้พวกมันดูซิ!
คุณไปพบคนพวกนี้จากที่ไหน?
เขาคือความหวังสุดท้ายเลย. หวังว่าเขาจะเป็นคนดีนะ.
ท่านครับ, ผมเคยขับในเขตสงครามมาแล้ว, แค่นี้สบายมาก
หยุด!
โอเค, ไปเลย. เหยียบมันเลย. ไปกัน!
เร็วขึ้นอีก.
ตรงไปข้างหน้าและเร่งความเร็วสูง, แล้วตอนสุดท้าย, ใช้ความเร็วต่ำ.
เข้าใจแล้งครับ, ท่าน.
- นี่คือหลักปรัชญาในชีวิตของคุณงั้นหรือ? - ครั้งนี้ผมจะลองทำดู.
แบบนี้ดีกว่า การขนส่งผักชีมาก.
ท่านครับ, นั่นล่ะพวกมัน.
สวัสดีครับ, ท่าน.
- เข้ามา. - ไปกันเลย.
นี่เป็นการกระทำของคุณเหรอคะ, ท่าน?
ไม่.
- ซานโตสพูดหวานกับสายการบิน. -ผู้จัดการชอบพระพิฆเนศ.
ฉันไม่ขึ้นเครื่องบินลำนั้นแน่ๆ.
คุณควรจะคิดถึงเรื่องนั้น ก่อนที่จะเก็บงาช้าง, มานี่.
ท่านครับ, นั่นคือผู้จัดการ.
สวัสดีครับ, นีล บาเนอร์จี, ผู้อำนวยการ ภาคสนาม, กรมป่าไม้รัฐเกราล่า.
-ยินดีต้อนรับครับ, ท่าน. - ขอบคุณสำหรับทุกความช่วยเหลือ.
- ท่านครับ, พวกนี้คืออะไร? - ไม่ใช่เรื่องของคุณ, ช่วยพวกเค้า!
โอเคครับ, ท่าน.
- ระวังด้วย! - ระวังหน่อย.
ฉันบอกว่า, ระวังหน่อย!
-อลัน เร็วเข้า! -ท่าน.
สินค้ามีน้ำหนักเท่าไหร่?
- เฮ้อ? - น้ำหนักสินค้างั้นเหรอ?
- ต่ำกว่า 500 กิโลกรัม. - มาจากช้างกี่ตัวล่ะ?
- ก็ประมาณ 50, แต่เป็นแบบช้างตายนะ. - 50...
โอเคครับ, ท่าน. อย่าปล่อยให้พวกปีศาจร้ายหนีไปได้.
โอเค.
คุณพร้อมแล้วล่ะ, ที่เหลือผมดูแลเอง.
- ซานโตส. - ครับ, ท่าน.
- ขึ้นเครื่อง. - ขอบคุณครับ, ท่าน, ขอบคุณ.
- โอเคครับ, ท่าน, กล่องสุดท้ายแล้ว. - มาลา, อลัน, มาเถอะ.
คู่หู.
ดูแลตัวเองนะ.
มาลา, อลัน, มาเถอะ!
- อะไรนะ? ผมไม่ได้ยินที่คุณพูด! - ไว้ไปดูหนังฮินดีกัน!
โอ้, บ้าเอ๊ย...
-อลัน! -ครับท่าน, กำลังไป!
มาด่วนเลย!
-ไป... -ขอโทษครับ
ขอบคุณ, ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน.
เราขออภัยสำหรับความล่าช้า เล็กน้อยที่ห้องสินค้า.
ลูกเรือ, เตรียมพร้อมสำหรับการออกเดินทาง
ท่านคะ, แล้วเรื่องของผู้ตรวจนั้นล่ะ?
ในขณะที่เขาก่อปัญหา, เราจะอยู่ห่างไป 2,500 กิโลเมตร.
ค่ะ, คุณผู้หญิง?
และงาช้างก็จะอยู่ที่นั่น, ที่ที่มันควรอยู่.
นั่นอะไรคะ, ท่าน?
ผมไม่แน่ใจว่าคุณอยากรู้.
คุณผู้หญิงคะ, มีคนมาขอพบค่ะ.
มันเป็นการจับกุมงาช้างครั้งใหญ่เป็น ประวัติศาสตร์ของประเทศ.
พบในเซฟเฮาส์ของดีลเลอร์ งานศิลป์รายหนึ่งในเดลฮี
และเป็นส่วนหนึ่งของวงการล่าสัตว์ป่า การลักลอบนำออกนอกประเทศ
ได้กระทำการมาหลายปี.
- แล้วมันมาจากช้างกี่ตัวคะ? - บอกยากครับ, น่าจะหลายร้อยครับ.
ด้วยจำนวนนี้, จำนวนช้างในรัฐเกราล่า ถูกทำลายภายในระยะเวลาสิบปี.
เป็นความผิดของคุณไม่ใช่หรอ ที่นักล่าสัตว์ป่าไม่ถูกจับมานาน?
เรายอมรับว่า, การปกป้องในภูมิภาค ยังไม่ดีพอ
และเรากำลังทำงาน กับแผนปกป้องใหม่.
เราต้องการให้ทุกพื้นที่ ได้รับการสำรวจอย่างเหมาะสม.
และเจ้าหน้าที่ของเราต้องใช้เวลา มากที่สุดในพื้นที่อนุรักษ์
ทำการตั้งแคมป์และเฝ้าดู.
มีคนโดนจับอีกไหมคะ?
ใช่ครับ. อันที่จริง, ในทีมป่าไม้ของเราในเขตตันดาธิล
ทีมอื่นจากทั่วทั้งรัฐเกราล่า, และกรมป้องกันการค้าสัตว์ป่า
เราจับกุมผู้ต้องหา 74 คน เมื่อไม่กี่วันมานี้.
มีทั้งคนกลาง, คนขับรถ, ผู้ลักลอบ, คนขนของ, ช่างแกะสลัก, ช่างทำปืน.
และเรื่องการใช้ความรุนแรง ในการจับกุมคนของกรมป่าไม้ล่ะคะ?
เห็นไหม, ผู้อำนวยการตรีวันดรัมได้แจ้งอย่าง ชัดเจนในเรื่องข้อกล่าวหาทั้งหมด.
เป็นที่น่าอับอายสำหรับพวกคุณทุกคน
ที่ได้ทำให้แผนการแก้แค้นของนัก ล่าสัตว์ป่าเป็นเรื่องบันเทิง.
มันเหมือนกับพวกคุณกำลังนับถือผู้ต้องหา เช่นเวียร์แอพแพน.
เราจะใช้ของสต็อกนี้ เป็นหลักฐานและ
เมื่อมีคำพิพากษาแล้ว, แผนของเราก็คือการเผามัน.
ผมหวังว่าหัวหน้าสำนักงานดูแลสัตว์ป่า รัฐอื่นๆ จะได้รับข้อความนี้
และพวกเขาจะทำการเผาด้วย.
เข้ามาสิ.
นี่คืออลัน, หนึ่งในผู้นำ ในการสืบสวน.
และคุณได้พบกับมาลา.
คุณมีนอน, จาก สำนักงานสืบสวนกรณีพิเศษ.
อย่างที่ผมกล่าวไว้, สำนักงานสืบสวนกรณีพิเศษ มีความประทับใจมาก.
วิธีที่ทีมของคุณทำงาน ช่างน่าชื่นชมอย่างแท้จริง.
สิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือ ทำไมคุณเรียกผมมาที่นี่.
ผมต้องการความช่วยเหลือ, คุณมีนอน, เพื่อจับคนซื้องาช้างเหล่านี้.
สิ่งสำคัญที่สุดของคดีนี้คือ
ไม่ใช่แค่พวกชาวจีนที่ซื้อ, แต่คนอินเดียก็เช่นกัน.
- มีรายชื่อพวกหัวหน้าไหม? -แน่นอน.
เราได้รายชื่อจากคำสารภาพของราวี ดอน.
และผู้อำนวยการเขตป่าของทริวันดรัม พบว่าราวิ ดอนมีไดอารีส่วนตัว
ที่มีรายชื่อ ที่อยู่ และเบอร์โทร.
ซึ่งมีพวกมหาเศรษฐี
บางคนเป็นผู้มีอิทธิพลในอุตสาหกรรมอินเดีย.
- ใช่. -... มหาเศรษฐีระดับโลก.
- ใช่, แน่นอน. - ตะวันออกกลาง, ยุโรป...
นี่เป็น... เรื่องระดับนานาชาติ.
สำคัญมากที่คุณจะจับคนเหล่านี้, เป็นผู้ต้องหารายแรกๆ.
พวกเขาสั่งฆ่าช้าง เพื่อตกแต่งคฤหาสน์ตัวเอง
และพวกเขาอยู่นอกเหนือความสามารถของผม.
ถ้าพวกเขาหยุดการซื้อ, ระบบการจัดหาก็หยุด, และการล่าสัตว์ก็จะสิ้นสุด.
โอเค.
ผมจะเก็บไว้.
ท่านครับ, เราหวังว่าท่านจะรับคดีนี้.
ยินดีด้วย, ทีมของคุณได้ทำงาน ที่เยี่ยมยอดมาก.
คุณควรภูมิใจในตัวเอง.
และคุณได้รับมัน, การแสดงความยินดี, และการบอกลา.
งั้นพวกเขาจะไม่ช่วยหรอคะ?
-เขาทำได้, แต่ไม่ทำ. -ทำไมล่ะ?
เพราะผู้ซื้อเหล่านั้น มีอิทธิพลกับรัฐบาล.
ถ้างั้นเราก็ทำ, ชื่อของเราไม่อยู่ในการสืบสวนนี้.
ไม่มีใครรู้ว่าเรามีส่วนร่วมด้วย.
-มันอันตรายเกินไป. -ท่านครับ, ให้เราตัดสินใจเองเถอะ.
คุณพร้อมหรือยัง ที่จะให้แม่ของคุณตกอยู่ในอันตราย?
ไม่สำคัญหรอกว่าคุณจะทำงานอย่างเงียบๆ ยังไง.
ถ้าคุณติดตามพวกมัน, พวกเขาก็รู้ตัวอยู่ดี.
แล้ว RAW intelligence ล่ะคะ?
RAW ติดตามเส้นทางการค้า, ตามรอยเส้นทางการเงิน
แล้วดูว่าสุดท้าย มันอยู่ในมือของผู้ก่อการร้ายหรือไม่.
และสำหรับพวกเขา, การจับคนล่าสัตว์ป่า ด้วยตัวเอง มันไม่มีความหมาย.
แน่นอนว่า, เขาไม่สนใจที่จะตามหาพวกคนรวย
คนที่ตั้งงาช้างไว้หลังออฟฟิศ.
- เป็นแค่เกมใหญ่ของพวกเขา. - เกมงั้นหรือคะ?
กลับบ้านไปซะ, ไปพัก.
งานของคุณเสร็จแล้ว, และไปพักได้แล้ว.
เผื่อได้ใช้ครับ.
มาเถอะ. คุณต้องไปดูลูกหมานี่ไม่ใช่เหรอ?
มันคือสัตว์ชนิดต่อไป ที่ต้องได้รับการช่วยเหลือ.
ทำไมคุณพูดแบบนั้น?
พวกสารเลวนั่นมันจะ ออเดอร์งาช้างเพิ่มอีกน่ะสิ.
ฉันรู้, แต่ลูกหมาพวกนั้น จะรอตลอดไปไม่ได้.
- สวัสดีครับ? -สวัสดีค่ะ. คุณสบายดีไหม?
ผมรู้สึกแปลกใจที่ได้คุยกับคุณในเวลางาน.
มันเป็นเรื่องสำคัญ ที่ผมได้บอกคุณเอาไว้
เราแก้ปัญหาได้แล้ว.
ผมว่าจะเช็คอิน. ทุกอย่างที่บ้านโอเคไหม?
เหมือนเดิมเสมอ.
ฟังนะ, ฉันจะออกไปทานมื้อเที่ยงกับชิโยตี. ไว้เราค่อยคุยกันได้ไหมคะ?
โอ, โอเค...
ผมสงสัยว่า... คุณจะช่วยยกเลิกนัดได้ไหม
แล้วมาพบกับผมที่คลินิก ดร. ยาดาฟ?
ทำไมคะ? เกิดอะไรขึ้น?
ผมมีเรื่องจะบอกคุณ.
อลัน, ฉันไม่ได้หงุดหงิดนะ, แต่เราเดินแบบนี้มานานแล้ว.
- คุณรู้ไหมว่าเรากำลังจะไปไหนกัน? -ใกล้ถึงแล้ว.
ผมอยากจะโชว์จุดพิเศษให้คุณดู, แล้วเราก็จะตั้งแคมป์ใกล้ๆ นี้.
มานี่สิ, เห็นมั้ย?
มา, ไม่ต้องกลัว.
เห็นมันขดตัวเป็นลูกกลมมั้ย? นั่นเป็นเพราะว่ามันกลัวเรา.
งูพวกนี้ ส่วนใหญ่กินหนูและนก.
มันทำหน้าที่ควบคุมแมลง.
ไม่เหมือนกับคน, งูจะจู่โจม ก็ต่อเมื่อมีใครทำร้ายพวกมันก่อน.
สเน่ห์ของงู.
แล้ว, กลับไปที่เขตรักษาพันธุ์นก กันไหมครับ หลังจบเรื่องนี้?
พาร์ทไทม์. ฉันมาทำเรื่องนี้ เฉพาะตอนมีคดีเรื่องคนล่าสัตว์ป่า.
โดยเฉพาะเรื่องของปูนัม เวอร์มา, ผู้ซึ่งต่อสู้กับเราอย่างถึงที่สุด.
แล้วอลันก็มีแก๊งค์ใหม่แล้ว.
งั้น, ไม่พักงั้นหรือ?
คุณไม่ได้เรียนรู้อะไรจากฉันเลยหรอ?
นี่อะไรน่ะ?
- คุณคิดว่าไงล่ะ - ช้างงั้นเหรอ?
- มันถูกฆ่า, ลักลอบล่า. -ทำไมล่ะ?
เดี๋ยวเล่าให้ฟังนะ, เราแค่อยากให้คุณดู ตรงจุดนี้
และทำให้คุณได้รู้ว่า
เราจับคนร้ายส่วนใหญ่ ที่ทำแบบนี้.
- ส่วนใหญ่งั้นหรือ? - เราจะจับมันให้หมด.
เริ่มมืดแล้ว.
ที่สูงตรงนั้นเป็นลานหิน, เราจะไปตั้งแคมป์ที่นั่นกัน.
- พ่อครับ. -ว่าไงล่ะ?
- เราจะช่วยมันได้มั้ยครับ? -แน่นอนเราทำได้สิลูก.
แต่ไม่ใช่ช้างทุกตัวหรอกนะ, แต่เราสามารถช่วยเผ่าพันธุ์ของมันได้.
- ยังไงครับ? - ง่ายๆเลย...
เราทุกคนต้องไม่แตะต้องธรรมชาติ.
ธรรมชาติดูแลตัวเองได้, คนเราก็เหมือนกัน.
ถ้ามันเกิดเสียหาย, มันก็รักษาตัวเองและสร้างใหม่ได้.
เพื่อนที่ทำงานของพ่อ ก็พยายามทำแบบนี้อยู่
ซื้อที่ดินแล้วปล่อยให้ะรรมชาติรักษาตัวเอง.
- ลูกรู้มั้ยว่าช้างต้องอยู่ในป่าไม้สูงๆ? - กระเป๋าของผม...
ไม่เป็นไร, เดินต่อไป, เดี๋ยวพ่อไปเอาเอง.