Esa.
Cústache subir. Estás gordo.
Non estou gordo, nena.
Estou forte.
E meto hostias coma pans.
Condenada mocosa.
RAÍÑA VERMELLA
Non es coma os outros.
Abofé que non, rula.
Sonche rariño.
Dille a Mentor que non.
- Pero se nin me presentei. - Non fai falla.
Es policía, vasco, gai, e estás metido nun problema. Fin.
Vaites, nin que levase un cartel.
Pero se queres xogar, xogamos.
A túa pinta dáche igual,
pero empezas a ter celulite e iso amólate.
Este bloque de apartamentos é teu e os inquilinos páganche con comida.
Logo o gramo de cuscús sáeche a prezo de fariña.
E agora é cando te preguntas como adiviñei isto.
Non.
Pois dáme igual,
porque de tódolos xeitos vou compartir contigo a miña conclusión final.
Con esa simpatía que desbordas,
os veciños non te alimentan porque lles caias ben.
Agora si. Fin.
Contoucho todo Amina.
A nena do 4. º. Ten moitos dotes comunicativos.
Oe, non sei que conto vos traedes ti e o home que fuma,
pero en serio,
tanto che custa vir comigo?
Ergues o pandeiro de aí, acompáñasme,
dislle ao señor Misterios que non
e a min sácasme dunha boa.
- Non. - Pois dillo a el.
Vamos.
Non.
Pois nada, bonita, non foi un pracer, asegúrocho.
Grazas por nada.
Ten que ser unha sorte non necesitar a ninguén.
Quero que imaxines algo.
E que pasa co que quero eu?
Es capitán dunha plataforma petrolífera en alta mar.
De noite espértante cunha alerta de colisión
porque un petroleiro sen control vai cara á plataforma.
Estás con 25 operarios, levades un mes convivindo,
e non sabes cantos estraños hai no petroleiro.
Afundirías o petroleiro?
Que pregunta é esa?
Que farías?
Botaríame á agua e salvaría a cantos puidese.
Éche unha decisión absurda. Afogarías. Sería inútil.
Serviría para morrer dun xeito bonito.
Non se pode morrer dun xeito bonito.
Aviseite.
Quéroche facer outra pregunta.
Como cona o fixeches?
O que?
Baixar sen que te vexa.
Hai un ascensor.
ASCENSOR ROCHOS
Cago na miña puta vida.
- A ver, pregunta. - Que fixeches mal?
Nacer.
- Que fixen mal na vida? - Non, agora.
Podo outra?
Levas tres.
Gústame o que me gusta.
Gústache o que che fai mal, Desi.
Non te pases, non é tan malo comigo.
Mira.
Non, mírate.
Desi, mírate.
Non é tan malo contigo?
Xúroche que ese fillo de puta non che pon máis a man enriba.
Estamos?
Valo mallar a hostias?
Que se o vou mallar a hostias?
Son policía, Desi.
Agarda, imos facer ben as cousas.
Toma...
dúas destas antes de durmir.
Sempre me foron ben cando me partiron a cara.
Grazas.
- Veña. - Non queres subir?
Non, grazas.
Nunca o fixeches cunha tía?
Nin cun coala.
Sonche rariño.
Non saias ata que o encerren.
Dous días.
Prometido?
É para miña nai.
Jon, dá a volta e pon as mans ás costas.
Protéxea coa túa vida, Beltrán. Custoume cara.
En que cona estabas pensando?
- Era isto ou unha Thermomix. - Non me fodas.
Levas tres causas perdidas este mes.
Tedes probas ou andamos a dar paus de cego?
Probas non.
Proba.
Quen me gravou?
Quen vai ser? A Desi e o chulo.
Ela tivo o detalle de nos traer o vídeo.
O amor move montañas.
Daquela merézoo por pailaroco.
Se o fas, non o contas. Éche de primeiro de policía corrupto.
- Non son un policía corrupto. - Non?
E como lle chamas a meterlle a un tío 200 g de heroína no coche?
O que fago fágoo ao grande.
Grande é a que che vai caer.
Como te colla un fiscal con mal xenio, cáenche dez anos
por seres o cabaleiro andante dunha merdeira.
Se polo menos estiveses fodéndoa...
Gústame o que me gusta, comisaria.
Creste moi especial, non si?
Non es tan especial.
Que non entre ninguén.
É para miña nai.
Está de aniversario.
A porcelana sempre fai fogar.
Un cigarro?
Non fumo.
Eu tampouco.
Pódeme chamar Mentor, inspector Gutiérrez.
E podo sacalo deste enredo.
Pero terá que me botar unha man.
Está vostede fumando.
Oia, mire,
teño un pequeno problema.
E por que o tería que crer?
Porque non ten alternativa, inspector.
Quero a miña placa e a pistola.
E que me limpen o expediente.
A placa.
A pistola e o expediente...
cando cumpra o que lle vou pedir.
CORPO NACIONAL DE POLICÍA
Siga falando.
Ten que convencer unha persoa para que volva traballar comigo.
Por que eu?
Porque é un sentimental.
Reparei no seu expediente.
Encántanlle as causas perdidas.
A quen teño que traer?
Chámase Antonia Scott.
Antonia Scott.
Ten nome de avoíña inglesa.
Pois non.
Ten 34 anos.
E un cociente intelectual de 242.
Iso é moito, non si?
Iso faina a persoa máis intelixente do mundo.
Adoitas facer cousas así?
Ti que pensas?
- Fáltanme datos. - Que datos che faltan?
Es bo policía?
Sonche un policía da hostia.
Daquela vamos.
Non esqueces algo?
Non hai tempo.
A min váleme.
Abre.
Como sabías que era este?
Mentor non é creativo cos coches.
Xa.
Queres conducir?
Non. Abres?
Nesta primavera, a moda respondeu á incerteza
cunha sacudida de enxalzada beleza e escapismo.
Non se pode dicir máis alto e claro.
Necesitamos volver amar a roupa, e por iso Wave...
Abonda, Carla.
Vou ser sincero, non o vexo.
Por que? Non che gusta o concepto ou non o ves factible?
Non é o momento para sacar unha nova liña, aviseicho.
Papá, levamos con isto tres meses.
Síntoo, non direi que me convence algo que non o fai.
Porque non o viches en condicións. Despacháchelo en dez minutos.
Se leses o informe que che enviei,
saberías que te enganas.
Ai, si? Engánome?
Direiche unha cousa.
Hoxe á mañá, un xefe de sección chorou
ao dicirlle que pechamos.
Un mangallón de 50 anos.
Lidaches algunha vez con iso?
Facéndome caso poderiamos facer rendible...
Carla, non quero discutir máis sobre isto.
Xa abonda.
E Mario? Como está o meu neto?
Está ben, papá.
Viu as miñas fotos no deserto?
Carla, gústame como traballas, pero tes que coñecer os teus límites.
Hai cousas que aínda non aprendiches porque levan unha vida.
Como cal, papá?
Dálle un bico a Mario. Traereille algo de Londres.
Boa viaxe.
Que veña Carmelo por min.
Decontado.
INICIE SESIÓN PARA COÑECER DESTINO
Como sabías que estaba nun apuro?
Os policías en apuros son o de Mentor.
Pero comigo viñeches.
A túa misión é levarme ao meu destino, non leriar.
Señor, si, señor.
E o teu destino é?
Se non mo dis, non vou poder cumprir a misión.
Identificación confirmada.
Urbanización La Finca.
Carallo!
Aí vive medio cadro do Madrid.
Sabemos de quen é a casa?
Laura Trueba.
Hostia!
Laura Trueba.
- Trueba? Laura Trueba? - Iso dixen.
Carallo!
Pensei en meter os meus aforros no seu banco,
pero non o fixen.
Máis ben, porque non teño aforros.
Vítima de perfil alto.
Por que sabes que hai unha vítima?
Porque Mentor me chamou a min.
De que ris? Non ten graza.
Unha pouca tena.
Non?
A miña Maggie fermosa!
Ola!
Ola, moi ben.
Ben.
Non vai pasar nada, tranquila.
Vamos, veña.
Déixoa a vostede na casa e veño despois por ela?
Non, Carmelo, está intranquila. Non lle gusta viaxar.
Grazas.
Boas noites.
Baixas a lanterniña, corazón?
Poden seguir.
Estabas hai dúas noites?
Non.
- E o teu compañeiro? - Ninguén viu nada.
Preguntei se alguén viu algo?
Pregunteino, Toñi?
Non, non preguntei.
Siga recto ata a segunda rotonda.
Logo xire á dereita ata o final.
Hostia puta!
Éche unha zona VIP nunha urbanización VIP.
Coma unha cebola.
Coma as bonecas rusas, as matrioskas.
Sabes o que che digo? Xa, tanto che dá.
Chegamos, Antonia Scott.
Desexamos que tivese unha viaxe agradable
e esperamos non vela a bordo nunca máis.
Antonia ten os seus tempos.
Xa notei que é especialiña.
Sabía que non me enganaba con vostede. Como se portou?
Pois houbo intres nos que case preferín ir á cadea.
Irá afacéndose.
Diso nada, amigo.
Tróuxenlle a mascota. Eu xa cumprín.
Non ten curiosidade polo que pasou nesta casa?
O que teño é unha nai xubilada agardando polo seu agasallo.
Lémbrolle que ía colaborar.
O que me lembra é que me ten collido polas bólas.
É vostede un poeta, inspector.
Mira que non suba a temperatura.
Por favor.
Ten vostede un problema.
- Para! Non! - Tranquila.
Non!
Como era o teu rostro antes de nacer?
Estás fraca, Scott.
Ao final, saíches coa túa.
Había que atopar o momento axeitado.
Non sei se é o axeitado.
E por que estás aquí?
Vin preguntarche se descubristes algo.
Aínda segues así?
Despois de tanto tempo?
O teu fantasma inventáchelo para sobrepoñerte á dor.
Isto non mo fixo un fantasma.
- Un criminal común. - Non.
Sexa o que sexa,
non volveu dar sinais de vida.
Daraos.
Non podes seguir así.
Tes un don.
Unha responsabilidade.
Espero que isto sexa importante abondo para me amolar.
Dimo ti.
Analizaron a sala. Só falta retirar as probas.
Pódense mover con liberdade, pero con coidado.
Deixaron o aire acondicionado a todo dar.
Non só o aire.
Inspector, supoño que non debo lembrarlle
que todo o que vexa e oia aquí é confidencial.
Daquela borro o chío, ou?
Restos de cranio,
masa encefálica,
globos oculares e cartilaxe nasal...
Somerxeron parte da cabeza en nitróxeno líquido.
Cómpre rematar decontado.
Procuramos gañar tempo baixando a temperatura da casa.
Inspector Gutiérrez, a doutora Aguado.
Forense de Raíña Vermella.
Leva todo o día con isto
mentres te decidías a vir, Scott.
Álvaro Trueba.
Fillo de Laura Trueba.
Prepárese para o espectáculo.
Non é a primeira vez que vexo alguén pensando.
Vostede e eu pensamos.
Ela fai outra cousa.
Que ves, Scott?
Sen signos de violencia.
Nin feridas superficiais nin marcas defensivas nos brazos.
Causa da morte?
Choque hipovolémico.
Ou hipoxemia?
- Ambas. - Na nosa fala?
Por favoriño?
Morreu desangrado.
O autor meteulle unha cánula na carótide e baleirouno.
Fíxoo amodo.
Deliberadamente amodo.
Hai algo raro.
É unha morte dolorosa, pero sen resistencia.
Atopei rastros de tubocurarina.
Curare!
Curare? O dos indios das pelis?
Na dose xusta bloquea a contracción muscular e produce parálise.
Quería que a vítima soubese que a baleiraban.
Que vise como se enchía o recipiente.
Que ten no queixo?
- Aceite e canela? - Aceite de oliva ó 99 %.
O resto é canela e un composto por determinar.
Óleo sacramental.
Viño, aceite...
Hai un salmo que di...
"Ti pos para min a mesa, á cara dos meus inimigos,
únxesme con aceite a cabeza, e a miña copa reborda. " Amén.
Fun acólito.
Como conseguiu que a policía non saiba nada disto?
A policía somos nós.
E unha merda! Perdón por me pór poético de novo.
A policía non sabe nada de todo isto.
A fiscalía non sabe nada de todo isto.
Ninguén sabe nada de todo isto.
A excepción, por suposto, de Laura Trueba, que o chamou
para que ninguén saiba nada de todo isto.
A ver se á parte de poeta vai ser vostede listo.
Non me toque moito as bólas.
A súa especialidade son os asuntos turbios, non si?
É vostede o mandado dos millonarios.
Detrás desa despregadura e da fachada,
non hai máis ca un varredor.
Pois vai ser só poeta.
Sexa claro comigo.
Gáñeo.
Se quere saber máis, comprométase máis.
Por que non pode durmir Maggie na casa?
Porque ten que descansar ben antes da carreira.
Ti tamén dormes antes de ir ao cole, non?
- Virás darme un bico? - Imos facer unha cousa.
Se non chego a tempo, cóome nos teus soños e doucho aí?
Vale.
Ceou ben, Adela?
Comeuno todo, señora.
- Verdade, Mario? - Si.
- Oe, mamá. - Dime.
Que Carmelo ten que me dar unha volta.
Está a carón de min e estate oíndo.
- Está feito. - Di que si.
Veña, un bico, cariño.
- Veña, hora de durmir. - Adeus.
Botóusenos a noite enriba.
Hai días mellores ca outros.
Vaia.
Obras. Case as como.
Teñen uns collóns...
Perdoe.
Imos ter que dar un rodeo.
- Seguimos? - Claro.
Repite a proba do bromocresol.
Non está ben feita.
De acordo.
Que máis ten, Scott?
Volverao facer. Non o matou aquí.
Álvaro Trueba estivo secuestrado.
O asasino trouxo o cadáver, burlando os mellores controis.
Preparou con coidado un bodegón.
Unxiu o corpo con aceite, coma na unción dos enfermos,
pero non untou mans e pés, só botou aceite baixo o labio.
Esqueceríase.
Pódese ser fillo de puta e chafalleiro. Non son excluíntes.
Na vida vin nada mellor planificado.
Non ten sentido.
Non o ten.
Scott.
Mångata.
Scott!
Está marchando.
Acompáñaa á casa.
Cando está así é mellor deixala.
Non digo que non sexa a reencarnación de Clarice Starling,
pero calquera podería confundila cunha puta tola.
Vaia descansar.
Gañouno.
Quere dicir que podo ir á miña casa?
Logo, cumprín?
Á miña enteira satisfacción.
Ola, amatxu.
Que horas son estas?
Pois as que son.
Que tal o día, fillo?
Coma sempre.
Cantas veces che teño que dicir
- que non tomes esas cousas? - Déixame.
Véñenme moi ben para durmir.
Son policía, ama.
Non podo ter una nai drogadicta.
Entendes iso?
Ben que me ripabas anfetas da farmacia de rapaz.
Para estudar, amatxu.
E eu chucho o dedo.
- E iso que é? - Non é nada.
Mañá saberás o que é.
Xa deben de pasar das 00:00.
É o meu aniversario.
Dixen que mañá saberás o que é.
As modas cambian,
pero unha figuriña de porcelana sempre fai fogar, fillo.
Cando eu falte, non te desfagas dela.
Así, cando a mires, lémbraste de min.
Por certo, ceaches? Frítoche unhas croquetas?
Non teño fame.
Dígoche que hai croquetas e dis que non tes fame?
A ti pásache algo.
Que non.
Ai, que vai ser outra cousa.
Estás namorado!
- Por que tardamos tanto? - Non o sei.
Ruta non atopada.
Isto non vai a ningures.
Redirixindo.
Reconfigurando traxecto.
- Esta si que é boa. - Que pasa?
Vou ver. Agarde.
Houbo sorte.
- Un garda forestal. - Ben.
Boas noites.
Seica nos perdemos.
- O hipódromo queda lonxe? - Non, non moito.
Ve aquelas luces?
Carmelo!
Abre a porta.
Non.
- Abre a porta ou mancarei o animal. - Non, por favor.
Por favor, non!
Non!
Non! Déixaa!
Por favor, déixaa!
Déixaa, por favor! Non!
Olla a lúa! Que grande está!
Antonia,
que palabra tiñan os daneses para o reflexo da lúa na auga?
Os suecos.
Iso, os suecos. Como era?
- Boas noites, Pilar. - Boas noites, Antonia.
Non sabiamos onde te meteras.
Mångata. Dise mångata.
FICHA CUSTODIA DETIDO
Axuda!
Socorro!
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Luisa Lage