Carla?
Carla, słyszysz mnie?
Słyszę pana doskonale.
Kim pan jest?
Mam pańską córkę.
O czym pan mówi?
Na pewno często pan ją kąpał, gdy była mała.
Zatem musi pan wiedzieć, że ma znamię
na wewnętrznej stronie uda.
Proszę mnie posłuchać.
Jeśli mówi pan poważnie,
nie ma pan pojęcia, w co się pakuje.
To raczej pan nie ma pojęcia, co się dzieje.
Ty draniu. Nie waż się jej skrzywdzić.
Już to zrobiłem.
A skrzywdzę ją bardziej, niż pan myśli.
Podaj kwotę.
Nie chcę pieniędzy.
To czego chcesz?
Odebrać panu coś drogiego.
Coś bardzo drogiego.
CZERWONA KRÓLOWA
TATUAŻ
Słucham.
Wciąż pan śpi?
Nie, ćwiczyłem CrossFit.
Córka Ramóna Ortiza została porwana.
Co to ma wspólnego ze mną?
Prześlę panu adres. Spotkajmy się za 45 minut.
Chwila.
Nie tak się umawialiśmy.
Halo?
Rozłączył się.
Co za dupek.
MENTOR LEPIEJ ZA PÓŁ GODZINY
Skończony dupek.
Filiżanka kawy to żadne śniadanie, synu.
Nie mam wyboru, mamo.
Albo zjem omlet, albo przekonam tę wariatkę.
Synu, może ta dziewczyna wiele w życiu przeszła.
- Co o niej wiemy? - Co wiemy?
Wiemy, że jest dziwna jak torreador w okularach.
Ty też byłeś dziwny.
No idź, spóźnisz się. Omlet poczeka.
Pa, Jon!
Dlaczego uciekłaś?
Nie wiem.
Nie wiesz?
Zawsze musi być ten pierwszy raz.
Znam tę minę.
Nie można cię oszukać, babciu.
Dlatego...
Dlatego cię lubię.
Głupia staruszka.
Liczyłam na inne słowo.
Ostatnio trudno mi je wypowiedzieć.
Przestań.
To nie twoja wina.
Niby mądra, a nie ma racji.
Od ciebie nie jest mądrzejsza. Nikt nie jest.
A jednak na to pozwoliłam.
Zadajesz sobie złe pytanie.
A jak brzmi to dobre?
Gdyby nie ty,
ilu ludzi by zginęło?
Nie zdążyłem zjeść śniadania.
Nie mogliśmy spotkać się w barze jak każdy?
Wie pan, że ostatnio zdarzają się ataki gołębi na ludzi?
Niepokojące, prawda?
Bardzo.
Jak w Ptakach Hitchcocka.
Świetny film.
Powie mi pan, kim jesteście,
czy bawimy się w Facetów w czerni?
Projekt Czerwona Królowa.
Brzmi jak nazwa użytkownika serwisu randkowego.
Długo pracował pan na ulicy.
Myśli pan, że wszystko widział.
W sumie tak, do wczorajszego wieczora.
Świat ma strukturę i mechanizm.
Ale pewne rzeczy nie pasują do żadnej kategorii.
I właśnie tym się zajmujecie.
Normalni ludzie nie potrafią sobie wyobrazić pewnych zbrodni.
Nie trafiają one do gazet.
Potwory są wśród nas.
Ale policja jest zbyt wolna.
Jasne.
A wy stanowicie odpowiedź.
Odpowiedzią jest walka przy użyciu tej samej broni.
Poza systemem.
Kilka lat temu w Europie utworzono program,
by wyłonić najlepszych oficerów z każdego kraju.
- Czerwonego Króla lub Królową. - Niewiele mi to mówi.
Tajemnica to część tej pracy. Ta rozmowa nie ma miejsca.
Co to, Z archiwum X?
Antonia była naszym filarem,
ale odeszła.
Teraz chętnie posłucham. Czemu odeszła?
Sprawy osobiste.
- Znajdźcie inną osobę. - To musi być ona.
I to musi być pan.
Jak miło.
Chcę, by opiekował się pan Antonią.
Chcę, żeby został pan giermkiem Czerwonej Królowej.
Wybraliście mnie ze względu na moją czarującą osobowość.
Jest pan niezdarnym gliną, ale zna pan ulice.
Ma pan intuicję i jaja.
A ona pana polubiła.
Trudno w to uwierzyć, prawda?
W schowku znajduje się koperta z umową.
Projekt nie istnieje, ale nie pracujemy za darmo.
Proszę.
Tabletki.
Antonia czasami je bierze. Będzie pan jej musiał je podawać.
- Kiedy je bierze? - Będzie pan wiedział.
Proszę jechać do szpitala Monsalve i wejść na 7. piętro.
Rozpoczynamy poszukiwania Carli Ortiz.
Pańska broń jest w schowku.
A moje akta?
Nie jestem zły, ojcze.
Myślę, że po prostu za tobą tęsknię.
Mówią, że to wszystko dlatego, że prawie nie śpię.
Ale ja nie śpię,
bo wszystko pamiętam.
Proszę!
Pamięć to wirus.
Jest tam kto?
Ojcze, teraz rozumiem.
Jest tam kto?
Grzechy naszych rodziców nie są ciężarem.
Pomocy!
- Są ziarnem, które kiełkuje... - Proszę!
- ... i daje plon.
Jest tam kto?
Pomocy!
Chce mi się pić.
Wody, proszę!
Pozwól mi napić się wody.
Proszę.
Zostaw mnie!
Przestań!
Zostaw mnie!
Przestań!
Nie jestem już słaby,
ojcze.
Byłbyś dumny z tego, czym się stałem.
Pyszne, prawda?
- To bardzo miłe, detektywie... - Gutiérrez.
Czyli przychodzi tu co wieczór?
Bez wyjątku. Prawda?
To dla niego ładnie się ubiera.
Nie wierzę.
Proszę nie maczać ich w kawie, to nie są churros.
Albo panią aresztuję.
Przepraszam.
MENTOR ONA NIE ZNOSI DOTYKU
Jest szansa, że jej mąż wybudzi się ze śpiączki?
Nie.
Pocisk zadał nieodwracalne obrażenia. Może tak spędzić całe życie.
Bardzo mi jej szkoda.
Moja mama też tak powiedziała.
Dziękuję za informacje.
Tatuś zabiera to ciacho.
- Nie ukrywaj radości na mój widok. - Nie. Nie tutaj.
Chodźmy do kawiarni.
W końcu ktoś to proponuje.
Gdy powiedziałaś „kawiarnia”,
wyobraziłem sobie coś innego.
Zawsze tu przychodzę. Znają mnie.
Piękna sukienka.
Więc kiedy nie ma cię w swoim przytulnym domu
ani w sali numer 726, jesteś...
Mogę zjeść twoje pincho?
To...
nie jest pincho.
To kawałek odgrzewanej tortilli.
I co z tego?
„I co z tego?”
Nigdy się nie dogadamy.
Kto został porwany?
Skąd, do cholery, wiesz, że kogoś porwano?
Ta zbrodnia to nie był przypadkowy akt okrucieństwa.
Takie zbrodnie odczytuje się jak tekst. To wiadomość.
I to nie dla byle kogo.
Otrzymaliśmy pierwszą linijkę, pora na kolejną.
Carla Ortiz.
To może być inny porywacz.
To ten sam.
To pierworodne dzieci milionerów.
Została porwana w dniu, w którym znaleziono ciało.
Widziałem ją w mediach. To taka osoba, która ma wszystko.
- Nieważne. I tak umrze. - Więc to tak?
Kolejne zwłoki?
Co sekundę na świecie umierają dwie osoby.
To jest co innego. Mogłabyś temu zapobiec.
Ale nie zapobiegnę.
Nie wrócę.
Będziesz mogła zasnąć, wiedząc, co spotka tę kobietę?
Nigdy nie śpię spokojnie.
„Nigdy nie śpię spokojnie”.
Ma małego synka, do cholery.
Wiesz, co czuje dziecko, które traci matkę?
Zastanawiałaś się nad tym?
Wiesz, co czuje dziecko, które traci matkę?
Hej.
Wszystko gra?
Nigdy mnie nie dotykaj.
W porządku.
Pojadę do domu i się przebiorę.
Ramón Ortiz jest w mieszkaniu Carli.
Nie każmy mu czekać.
Nie tak szybko.
Zjawiła się jednostka ds. uprowadzeń.
Świetnie, zajmą się sprawą.
To nie Ortiz.
Jego prawnik ich wezwał, Torres.
Na własną rękę.
Myślą, że jesteście z Interpolu.
Nie wspominajcie o Truebach.
Jasne?
Czemu patrzy pan na mnie?
Dobrze, że zmieniłaś zdanie.
Gdy tak się zachowuje, trzeba dać jej spokój.
Dzień dobry.
Panie Ortiz, rozumiem, co pan czuje, ale pierwsze godziny są kluczowe.
Każdy szczegół, nawet pozornie nieistotny, może bardzo pomóc.
Dzień dobry wszystkim.
To wy.
- Proszę kontynuować. - Dziękuję.
Pan Ortiz już wszystko powiedział.
- Potrzebujemy kilku minut. - Lekarz kazał mu odpoczywać.
W porządku, Luís. Kilka minut.
Sporządzamy listę potencjalnych podejrzanych.
Guzmán, jej były mąż...
- Niemożliwe. - Dlaczego go pan wyklucza?
To biedaczysko.
Nie miał nawet odwagi rozstać się z moją córką.
To człowiek słaby psychicznie.
- Nie jest dość bystry. - A kierowca? Nie wrócił do domu.
Nie zaplanowałby tego.
Z prawnego punktu widzenia wszystko jest załatwione.
Po Carli dziedziczy bezpośrednio jej syn.
Pozbycie się Guzmána było moją najlepszą inwestycją.
Córka wyszła za niego, by mnie sprowokować.
- Nie skupiasz się. - Nie.
Dlaczego jeszcze nie wstałeś?
Udajesz, że śpisz? Powinieneś być już na nogach.
No już!
Mógł komuś zapłacić, żeby ją śledził.
Niemożliwe. Carmelo to dobry człowiek.
Wiedział pan...
Długi hazardowe...
Nie, mówię wam.
Powierzyłem Carmelowi opiekę nad córką.
Chcemy z panem porozmawiać o Guzmánie i Carmelo, kierowcy.
Muszę pana spytać...
Nie byliby do tego zdolni.
Wiedział pan, że ma długi hazardowe wynoszące 100 000 euro?
Ma problemy, jak każdy, ale nie mógł tego zrobić.
Carmelo jest dla nas jak rodzina.
Zawsze chronił Carlę, jakby był jej drugim ojcem.
Gdy ten drań Guzmán ją zdradził, poprosiłem Carmela, by miał na nią oko,
żeby nie zrobiła nic głupiego.
Zawsze była słaba.
Nawiązała ostatnio jakieś znajomości?
- Nie. - Może weszła w nowy związek?
- Nie wiem. - Spotkała się z kimś wczoraj?
Detektywie Sanjuán.
O której godzinie Carla wyszła z biura?
O 19.30.
Przyjechał po nią Carmelo.
Pół godziny później widziano ich na stacji benzynowej.
Nie marnujmy czasu, powtarzając to, co wiemy.
Sam pan to powiedział.
Każdy szczegół, nawet pozornie nieistotny,
może bardzo pomóc w śledztwie. Prawda?
Moja córka bardzo chroni swoją prywatność.
A ja nie mam czasu, by śledzić każdy jej ruch.
- Jasne? - Czego zażądał?
- Czego zażądał porywacz? - Mówiliśmy, niczego.
Jest pan pewien, panie Ortiz?
Przedstawił się jako Ezequiel.
To musi być pseudonim.
Czy to nie dziwne, że niczego nie zażądał?
To moja córka!
Rozumiecie?
Moja córka!
Panowie, nie ma sensu kontynuować tego spotkania.
- Czekamy na wiadomości. - Proszę zająć się swoją pracą.
„Bóg jest moją siłą”.
Moją siłą jest moja mama.
Ezequiel oznacza „Bóg jest moją siłą”.
Przyjąłem.
- Nie możecie państwo wyjść. - Dlaczego?
Mamy problem.
Mówcie, kim jesteście, i nie wciskajcie kitu.
Jak wiecie, jesteśmy z Interpolu.
Odsuń się, zanim przez przypadek oberwiesz.
Takiego wała.
Przeniesiono cię tu z Bilbao, bo działałeś przeciwko swoim, grubasie.
A ja nie lubię kanalii.
Spokojnie, detektywie.
My tylko obserwujemy.
Nie lubi pan tego?
Nie wciskaj mi kitu.
- Pedale. - Detektywie Parra.
To ja poprosiłam o współpracę z jednostką ds. uprowadzeń.
Kim pani jest?
Biorę udział w projekcie dotyczącym przestępców,
którzy wykraczają poza przeciętne ramy.
Detektyw Gutiérrez to mój giermek. Jestem na niego skazana.
- Nie można było tak od razu? - O pewnych projektach lepiej milczeć.
Obserwacja pańskich metod może nam bardzo pomóc.
Chcemy tylko zobaczyć, jak rozwinie się ta sprawa,
i jeśli to możliwe, zaoferować pomoc.
Będziecie działać po naszemu?
A ty...
Nie cwaniakuj, Gutiérrez.
Proszę!
Wody!
Pić mi się chce! Wody!
Dlaczego nie pozwalasz mi spać?
Bo sen sprzyja zapominaniu.
A ja chcę, żebyś była świadoma tego, co się z tobą dzieje.
Posłuchaj,
- nazywam się Carla Or... - Wiem o tobie wszystko.
Potrzebuję jednego.
Hasła.
Jakiego?
Do twojego telefonu i chmury. Mów.
Nie.
Podaj hasło.
- Nie. - Carla, hasło.
Nie.
Jak ci powiem, będę zdana na ciebie.
Już jesteś.
Niezupełnie.
Dlatego potrzebujesz hasła.
Jestem przyzwyczajona do zarządzania setkami ludzi.
Wiem, kiedy ktoś się boi.
Ty się boisz.
Bo wiesz, że cała policja
właśnie mnie szuka.
A to niemożliwe, że nie popełniłeś żadnego błędu
albo że nie zostawiłeś żadnego śladu.
Podasz mi to hasło.
Nie.
Masz dużo pieniędzy.
Ale pieniądze są abstrakcją. To tylko liczby.
Wiesz, co jest prawdziwe?
Ból.
Ból jest niezaprzeczalny.
Co to jest?
- Czujesz? - Proszę!
- To wolniejsza śmierć, niż się wydaje. - Nie, proszę! Przestań!
- Nim spłoną końcówki nerwowe... - Przestań!
...będziesz czuła, jak skóra odchodzi od mięśni.
- Proszę! - Jak topi się tłuszcz.
Czasami gałki oczne wybuchają.
Nie!
- Dostałaś szansę. - Proszę!
Sześć, pięć, cztery...
HL9X7.
Proszę!
Proszę.
Nazywam się Ezequiel.
Nieźle połechtałaś ego Parry.
Wybaczam ci ten tekst o byciu skazaną.
Nie biorę tego do siebie. Już zapomniałem.
Wszystko gra.
Jako dyplomatka sprawiłaś wrażenie towarzyskiej.
Będziesz taka cały czas?
- Twoje żarty mnie nie bawią. - Nic cię nie bawi.
Nie bawi mnie, że przez ciebie Parra jest przeciwko nam.
Broniłem cię. Nie lubię, gdy ktoś zadziera z moimi partnerami.
Prosiłam cię o to?
Odwiedzimy Guzmána?
„Jasne, Jon. Fantastyczny pomysł”.
Boże, ale przystojniak. Seksowny facet.
Zrobiłbym tak...
i schrupał w całości.
Musimy z nim pogadać.
Czy on ci wygląda na osobę zdolną do takiej zbrodni?
Kumam, 242, ale może nam coś powiedzieć.
Wszystkie informacje są tutaj.
Ludzie mają słabą pamięć. Są stronniczy.
Kłamią.
Okłamują samych siebie i innych.
Nie są tego warci.
Szkoda, że nie dorównują twoim standardom.
Szkoda.
To jej były mąż. Mają razem dziecko.
Na pewno wie o niej więcej niż jej ojciec.
Nic nie wie, bo nie powiedziałaby mu nic ciekawego.
Czemu mówisz, jakbyś znała ją od urodzenia?
Carla ma osobowość narcystyczną, ale czasem brakuje jej pewności siebie.
Jest bardzo dumna ze swoich włosów, ale nie ze swojego ciała.
Ucieka w fałszywe wspomnienia o radosnym dzieciństwie, którego nie miała.
Kocha syna,
ale czuje się winna, bo spędza z nim za mało czasu.
Miewa przypływy energii, a później gardzi samą sobą.
Próbuje wyjść z cienia ojca.
Boi się ciemności.
To właśnie Carla. Niewiele poza tym.
A hasło do jej telefonu to 654HL9X7.
Więc nie marnuj mojego czasu i namierzmy jej telefon.
Wywnioskowałaś to hasło z wystroju jej sypialni?
Nie. Było na karteczce w szufladzie.
Gdybym nie wiedział, że nie lubisz być dotykana,
udusiłbym cię na miejscu.
W tej chwili.
- To nie ma sensu. - Co?
Geolokalizacja nie działa.
Ezequiel jest o krok przed nami.
Nie mogę wejść. Zmienił hasło.
Wygląda na to, że musimy jednak pogadać z byłym Carlity.
Pani wszystkowiedząca.
Przestań!
Bułka z masłem. Weszliśmy, 242.
Więc masz w zwyczaju dawać łapówki.
Techniki motywacyjne. Łapówek nie daję.
Jon Gutiérrez.
Jak się ma mój ulubiony policjant?
Pomylił mnie pan z kimś.
Wyglądasz... masywnie.
Na silnego, Lejarreta. Chciałeś powiedzieć „na silnego”.
Co robisz w tak ekskluzywnym miejscu?
Nie może być aż tak ekskluzywne, skoro tu jesteś.
Do widzenia, ślepa Gienia.
Zabawny z ciebie gość, Jon.
- Skąd go znasz? - To dziennikarz. Raz go aresztowałem.
- Za co? - Za bycie dupkiem.
Zostaw to mnie. Znam podstawy psychologii.
Dziękuję.
Guzmán Salinas.
Detektyw Gutiérrez? Witam w moim lokalu.
Widzę, że jest pan bardzo zajęty.
Niestety.
Myślałem, że jako właściciel będę tylko witał ludzi
i jadł darmowe posiłki.
Ładny garnitur. Uwielbiam klimat Toma Forda.
Ja lubię jego filmy, ale nie mogę ich nosić.
- Pomówimy o Carli? - Chyba nie myślicie...
- że mogłem to zrobić? - Ależ skąd.
W takim razie napijmy się campari.
Uwielbiam je.
- Ja też. Poproszę. - A dla pani?
Dla mnie cola. Dla detektywa Gutiérreza też.
I jakieś orzechy.
Kochałem ją.
Ludzie myśleli, że byłem z nią dla pieniędzy.
Przyjacielu,
są dwa typy ludzi: źli goście i prawdziwi skurwiele.
Carla nie była w stanie nikogo pokochać.
- Może poza dzieckiem. - Nieprawda.
Kocha też swoją klacz.
Skąd pani wie? To jej pasja.
Miała dziś wystartować w zawodach
w Royal Club jak co roku.
Wierz lub nie, ale ona jest genialna.
A wiadomo, jak to jest z geniuszami.
Popisałaś się.
Straciliśmy godzinę na twojej psychologii.
Więc tu śpią konie bogatych ludzi.
Ale nie klacz Carli.
Nie dotarła tu.
Krew.
Zaatakowano ją, gdy była w aucie. Uciekła tutaj.
Samochód musi być w pobliżu.
Próbowała wejść do środka. Uważaj! Ślady butów.
Muszę tu wejść.
Po co?
Tu już skończyłam. Chcę zobaczyć otoczenie. Pomóż mi.
- Te ręce nie dotkną twojego tyłka. - Wystaw je tak.
No już, teraz ty.
Ja pierdolę.
O cholera.
Powinieneś bardziej o siebie dbać.
Dbam.
Nie jestem gruby, a silny.
WZROST 193 CM - WAGA 104,5 KG TŁUSZCZ 28,98 KG
Nie oszukuj się.
Już po moim garniturze.
Jak to możliwe, że policjanta stać na Toma Forda?
Jak to możliwe, że z IQ wynoszącym 242
nie zauważyłaś, że to podróbka?
Dziwny z ciebie człowiek.
Przyganiał kocioł garnkowi.
Nie jestem kotłem.
„Co widzą twe elfie oczy”?
PRĘDKOŚĆ
Tam. Mnóstwo ptaków.
To sugeruje nadzwyczajną liczbę owadów.
Zwolnij.
Skręć w prawo.
- Widziałaś? - Tak.
- Zatrzymać się? - Nie.
Musiał je wystawić, żeby kierowca zawrócił.
Nie mów mi rzeczy oczywistych.
Najlepiej nic nie mów.
A ty się wal.
Czemu nie prowadzisz?
Bo to kiepski pomysł.
„Bo to kiepski pomysł”.
Nie.
Niemożliwe.
Nie masz prawa jazdy.
Na razie przechwalasz się tylko zdolnościami umysłowymi,
bo brakuje ci społecznych, ale mnie to nie imponuje, Antonio Scott.
Może nie jestem najmądrzejszy, ale dobry ze mnie glina, wiesz?
Tak powinno brzmieć twoje nazwisko.
Wiesz, na czym polega twój problem? Gardzisz tym, czego nie rozumiesz.
A naszym zadaniem jest rozumieć ludzi,
pobrudzić sobie ubrania, wyprzedzić tych złych i skopać im tyłki,
a przynajmniej mieć cholerne prawo jazdy.
Zatrzymaj się.
Jak to?
Zatrzymaj się.
Dalej pójdziemy pieszo.
Słyszałaś, co mówiłem?
Antonia!
Zostaw mnie!
Ruchy.
Zapnij pas.
- Niezły z ciebie kieszonkowiec. - Milcz.
Nic nie widzisz. Jak możesz prowadzić?
Z pamięci.
Wjedzie na autostradę.
Ma przewagę. Szybsze auto.
Dwieście dziewięćdziesiąt pięć do 225 km/h.
Nie przekroczy 220.
A ty?
O kurwa.
Co się dzieje?
Daj mi tabletki.
- Tabletki? - Dawaj!
Cholera, tabletki.
Trzymaj kierownicę i licz do 10.
- Co? - Licz do 10. Kierownica!
Raz, dwa, trzy, cztery...
Obudź się!
Pięć.
Antonia!
Jasna cholera.
Dawaj.
Zrób mu zdjęcie.
Mama mówi, że jestem beznadziejnym fotografem.
Jesteś cała?
- Drań. Ucieknie nam. - Tak mu się wydaje.
Antonia, nie.
Antonia!
To nie na moje nerwy.
Sukinsyn.
Zbliż się do niego.
Szybko!
Jeszcze raz.
Teraz.
Świetnie.
Centrala, pojazd czwarty w drodze.
Mijaliśmy minivan z rodziną. Nic im się nie stało?
Nikt nie zgłaszał obrażeń.
- Jest pani pewna? - Tak.
Sanitariusze zajmują się kilkoma osobami z napadami lęku.
Nie wiem, co się stało. Jechałam szybciej, niż myślałam.
Dlaczego ścigaliście to cayenne?
- Myślę, że z kilku powodów. - Powinna pani z nami współpracować.
- Współpracuję. - Proszę mi wierzyć.
- Wezwie pan lekarza? Boli mnie kark. - Już, za chwilę.
Nie rozumiem. „Już” i „za chwilę” to dwie różne rzeczy.
Proszę wezwać lekarza.
Dobry wieczór.
Chyba już skończyliście, prawda? Świetnie.
Nie mam nic do dodania.
- Oczyśćcie teren. Dajcie im spokój. - Oczywiście.
Nie chciałam...
Nie sądziłem, że ucieszy mnie pański widok.
Brawurowa jazda, rozbity samochód, tuzin świadków...
Mam podobne odczucia.
Parra wie już o zwłokach?
Myślę, że w tej chwili wie już każdy.
Będzie przedstawienie.
Co wy narobiliście?
Dobry wieczór, detektywie.
Ścigaliśmy podejrzanego. Zaatakował nas w miejscu znalezienia zwłok.
- Myślimy, że wrócił... - To wy potraficie myśleć?
Wolnego. Znaleźliśmy ciało kierowcy
- i prawie dopadliśmy porywacza. - Prawie!
I co mi po tym? Cholera jasna!
Zdenerwowaliście go.
Będą trąbić o was w wiadomościach.
To wasz ostatni wybryk. Koniec obserwacji. Definitywnie.
Mają porzucić sprawę. Natychmiast.
Porzucić?
Zajmijcie się Álvarem Truebą.
- Nic z tym nie zrobisz? - Trzeba było go złapać.
Proszę.
Jeśli ten też skasujecie,
potrącę wam z wypłaty.
To było niemożliwe.
Masz dokonywać niemożliwego.
- Dziękujemy za ten szokujący materiał. - Dziękuję.
Równie szokujący był samobójczy wyścig na drodze M-501,
który spowodował chaos.
Na szczęście nikt nie ucierpiał.
Policja rozmawia już z jednym z kierowców.
Drugi kierowca, który uciekł z miejsca zdarzenia porsche cayenne,
miał rozpocząć wyścig,
przez co drugi samochód zjechał z drogi,
wjechał na przeciwny pas i omal nie zderzył się z koparką.
Na szczęście nie doszło do innych wypadków,
a wszystkie jednostki policji aktualnie poszukują porsche.
Więc to jest laboratorium szpiegów.
Nie jesteśmy szpiegami.
Daj spokój, to mi przypomina CSI.
Program jest świetny, ale nie liczcie na cuda.
Co wy na to?
To portret duszy sukinsyna.
Ręka. Ma na niej coś ciemnego.
Większa rozdzielczość.
Mamy tylko to, co na zdjęciu.
Jest więcej zdjęć.
Prześlijcie to do każdego studia tatuażu.
To bardzo niewiele.
Czasem wystarcza tylko tyle.
Halo?
Cześć. Kim jesteś?
Słyszysz mnie?
Boję się.
Ciebie też zamknął?
Tak.
Chcę do domu.
Jak masz na imię?
Sandra.
Sandra...
NA PODSTAWIE CZERWONEJ KRÓLOWEJ JUANA GÓMEZA-JURADA
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski