15 ABRIL, LUNS
Número 794.
Esta tampouco semella gran cousa.
Ninguén dixo que fose doado.
Número 794, grazas por participar no noso estudo.
Primeiro, voulle formular un dilema,
e, por favor, esfórcese ao máximo, de acordo?
- Óeme? - Perfectamente.
Esforzándome ao máximo.
É vostede a capitá da plataforma petrolífera Kobayashi Maru,
situada no medio do mar.
Espértana de madrugada, hai unha alerta de colisión.
Soa a alarma. Un petroleiro diríxese cara a vostedes.
Atención: velaquí vén o dilema.
Ordenaría vostede afundir o petroleiro?
- Onde está situada a plataforma? - Iso é irrelevante.
Vostede está no mar, lonxe de calquera axuda.
O que importa é que hai 25 vidas humanas
coas que leva convivindo un mes
e que non sabe cantos descoñecidos van no petroleiro.
Pero iso si que é irrelevante.
Eu preciso saber a localización exacta.
Chúfase de nós?
Non.
Déixaa.
Por que precisa coñecer ese dato?
Quero saber onde estou respecto ao problema.
83º 44' N.
64º 35' O.
- Que vai facer? - Mirar o calendario.
23 de xaneiro de 2013.
- E agora? - Vou para a cama e sigo durmindo.
Coóusenos un puto trol?
Ou sexa, que van morrer todos, ou?
Non. Non vai morrer ninguén.
Iso é o Ártico.
Se é xaneiro, co mar conxelado, non irá rápido.
Bum!
Si, iso.
Bum.
Como se chama o trol?
Antonia Scott.
Acabamos xa?
Aínda non empezamos, Antonia Scott.
RAÍÑA VERMELLA
Sandra.
UNHA PASTILLA
Estás aí?
Si, estou aquí.
Pensaba que non existías.
Temos que falar máis baixo.
Se nos oe...
- mancarame. - Hai unha cámara.
Non podo máis.
Escoita, fala coa cabeza cara a abaixo, para que non nos vexa a boca.
Mancoute a ti?
Non quero falar diso.
Ti como estás?
Non me deixa durmir.
Voume volver tola.
- Pensas que nos vai matar? - Non.
Non digas iso.
Viches Hostel? Non quero que me faga esas cousas.
- E se nos... ? - Cala, por favor.
Polo menos estamos xuntas nisto.
Si.
Tes razón.
Estamos xuntas.
- Ti por que estás aquí? - Non o sei.
Nin sei canto tempo levo aquí.
Eu por cartos metinme nun enredo, pero fixen mal.
Agarda, que dis?
Son taxista.
Ofrecinme a levar un paquete no maleteiro. Parecía arriscado e perigoso...
- Pero ofreceume unha diñeirada. - Quen?
Quen che ofreceu unha diñeirada?
Por favor, sexan concretos nas preguntas.
En 15 minutos Laura ten unha reunión moi importante.
Máis ca un fillo morto?
Lembren, 15 minutos.
Non pode conseguir algo máis?
É o que a xefa lles pode dar.
E vostede?
Eu non sei nada.
- Non lle preguntou iso. - Outra cousa.
Unha pregunta inapropiada e remata a reunión. Queda claro?
Moi claro.
Oe, simpática, búscame preguntas apropiadas
sobre nenos desangrados.
Síntoo, non che podo axudar con iso, simpático.
Son incapaz de imaxinar que reunión
é máis importante cá morte dun fillo.
Unha co FMI.
Non.
Estás ben?
Lamento o enredo.
Teresa diríalles que é...
o peor momento para responder as súas preguntas.
Non se preocupe.
Só precisamos saber se esta fotografía lle di algo.
É el?
Cremos que si.
Síntoo.
Non vin esa tatuaxe na vida.
E agora, se me desculpan...
Púidolle dar ao secuestrador o que lle pediu.
Como di?
- Por que non acordaron nada? - Non teño por que aturar isto.
É mellor que non perdamos nin o seu tempo nin o meu.
Atopar o asasino de seu fillo é perder o tempo?
Ese ataque é moi baixo.
Nada nin ninguén mo vai devolver.
Non a atacamos, Sra. Trueba. Hai máis vidas en xogo.
Onte secuestrou a Carla Ortiz.
Coñecíaa.
Era boa rapaza.
Era?
Pódena dar por morta.
Señora Trueba, cinco minutos.
Só chamou unha vez.
Non fixo falla máis.
E por que?
Pediu algo imposible.
Algo que nin eu lle podo dar.
Que pode haber imposible para alguén como vostede?
- Que lles dixo o pai? - Quen pregunta son eu.
- Que pediu? - Queren que colabore?
- Foi algo imposible. - El di que non pediu nada.
Mentiulles. Algo que nin eu lle podo dar.
Non a atoparán viva.
Engánase. Atoparémola.
Antonia.
Se me desculpa...
Antonia!
Agarde! Ezequiel díxome algo.
"Os fillos non deben pagar polos pecados dos pais. "
El pagará polos seus, asegúrollo.
- Vamos. - Vai vostede armado?
Chega vostede ben a fin de mes?
Quero que lle voe a cabeza a ese monstro.
E eu, señora, pero só son un policía.
E no noso mundo, malia que lle custe crelo, temos regras.
- Non a atoparán con vida. - Non sei nada.
A información da foto é a que hai.
Ten un neno, hostia.
Quería que a vítima soubese...
Morreu desangrado.
...como se enchía...
O asasino...
Antonia.
Eh, Antonia.
Antonia.
Aguanta un pouquiño.
Está ben todo.
Xa pasou. Xa está.
Xa está.
Ei.
Antonia, tranquila.
Xa. Iso é.
Iso é.
Agarda.
Espera.
Vamos.
Veña.
Iso é.
Iso é, xa está.
Onde vas?
Vale, xa pasou.
Tres donuts e medio litro de Coca-Cola.
E o que se ten que coidar son eu.
Necesitaba glicosa.
O que non sei é onde o metes.
Tes o metabolismo dun colibrí.
- Falaches con Parra? - Falei.
Díxenlle que non se fíe de Ortiz,
que nos consta que Ezequiel lle pediu algo imposible
e que non lle podemos dicir a fonte.
- E? - Nada, que moitísimas grazas
e que estará encantado de compartir con nós o informe do coche de Carla.
Non é verdade.
Carallo, a superdotada.
Claro que non é verdade. Mandoume tomar polo cu.
- Que esperabas? - Iso non nos deixa moita marxe.
Pensas o mesmo ca min.
É imposible que pensemos o mesmo.
A Toñi volveu.
Teresa sabe máis do que nos dixo.
- Sigue. - Vin como se lle dilataban as pupilas.
Cómpre acceder a ela cando non estea Laura Trueba.
Ben.
Vamos.
Moi pouca xente me viu así.
Non me vas explicar para que precisas esas cápsulas, verdade?
Chámalle danos colaterais.
- Non lle escapa unha. - Moi lento. Non abonda.
Baixa o nivel de osíxeno na sala.
REDUCIÓN O2
- Onde estás? - No xardín do Edén.
Como o sabes?
Hai un home e unha muller sen embigo.
- Dous segundos, 17 milésimas. - Non abonda.
1559, 1567, 1571, 1579,
1584.
Perdón! 1583,
1597, 1601, 1607, 1609,
1613, 1621...
Que pasa hoxe?
Que levo 73 horas e 11 minutos sen durmir.
Moi ben. Sigue.
1613, 1619,
1621, 1637...
Hai un límite no que sempre se detén. Hai que superalo.
Non lle prometín milagres.
Aseguroume que o fármaco melloraría as súas capacidades intelectuais.
Ninguén é máis intelixente ca ela.
E para que lle pago tanto?
O composto estimula o hipotálamo e aumenta a histamina.
É coma estar en alerta permanente.
O que precisa é claridade, focalización.
Quere arriscarse cos efectos secundarios?
Nada é gratis.
PRAZA DE ESPAÑA
Que miras?
Cruella de Vil está saíndo.
Discretamente, Jon.
A miña especialidade éche seguir sospeitosos.
- Chamábanme giza itzala. - Sombra humana?
Merca un patinete!
Seica chegamos.
Agarda.
Interesante.
Igual lle tocou o típico taxista que pon Radiolé.
Ou un que non cala.
Non a perdas, giza itzala.
Agora, a agardar.
Todos os secuestradores asustan as familias por se van á policía.
Fanlles crer que controlan os seus movementos, pero non é real.
Señor Ortiz, os secuestradores sempre deixan cabos soltos.
Xa lle dixen que non volveu chamar nin me pediu nada.
De acordo.
Á parte de desconfiaren de min, fixeron algo?
Disque descubriron o coche abandonado de Carla. Acharon algo nel?
Parece que o secuestrador usou o extintor para...
romper os cristais.
E que súa filla se defendeu botándolle escuma na cara.
Correu descalza ata o club hípico e aí desapareceu o rastro.
E? Algunha...
- pegada? - Acabará cometendo un erro.
Que cometerá un erro.
Vostede gústame. É un bo profesional.
Informeime e a súa unidade é das mellores.
Non o nego.
Tamén me informei do que gaña.
Un home da súa capacidade debería estar mellor pagado.
Podo facer cousas por vostede, Parra, e a súa unidade.
Déame motivos para facelas.
E rescáteme a filla.
"Gústame cando calas porque estás como ausente. "
Díxenche que non se fuma nesta casa.
- Temos problemas. - Arranca.
- Non ten sentido. - Ningún.
Porque se a nai te cacha fumando, lévalas.
Eu...
Débil... Padre...
Débil...
Débil.
Se a carne é débil, hai que castigala friamente.
Sen perder a calma.
Cun propósito.
- Había un rapaz na túa cela. - Que dis?
Si, antes de chegares.
Tiña medo e berraba moitísimo.
Pero seguro que non te asusta sabelo.
Es máis forte ca min.
Como es?
Non te entendo.
Loura, morena?
Morena.
Es bonita?
Agora estarei horrible.
Cortoume o pelo.
Como é teu pai?
Por que queres saber iso?
Pois...
Porque estar aquí fíxome pensar...
A ver...
Son orfa.
Cando era pequena,
sentíame segura a carón del.
Pensaba que pasase o que pasase, el ía protexerme.
Xa está aquí de novo.
Non.
Non, por favor!
Non!
Déixame, por favor!
Non! Para!
Non!
Para!
Non poñas o pixama! Convidei a cear o padre Iñaki.
Delicioso!
Grazas.
Non estou seguro de que estas cocochas non sexan pecado, Maritxu.
Que aloumiñeiro, padre.
Non quero máis, ama, grazas.
- Máis viño, padre? - Claro.
E o traballo?
Pois semellante ao seu: confesións e hostias.
Jon!
De verdade cre vostede no pecado?
Preocúpache o pecado, Jon?
Máis ben non poder pecar coa frecuencia que me gustaría.
Non lle faga caso, padre. Énos algareiro.
¿Coñece vostede a cita:
"O fillo non pagara o pecado do pai"?
"Nin o pai pagará o pecado do fillo".
- Ezequiel 18. - Vaia!
Tivo que ser vostede o catro ollos do seminario.
Non pero...
interésame. Dille algo esa frase?
A linguaxe dos profetas adoita ser figurada.
Non me foda, padre.
Para min, significa
que o pecado non é unha herdanza que pase de pais a fillos,
porque Deus perdoa a todos.
Segue vostede sen me dicir gran cousa.
Unha cousa son os pecadiños que lle conta a xente coma min, padre,
pero nunca oíu nada que o faga pensar:
"Igual Deus perdoa isto, pero eu non"?
Quérote, ama.
E isto?
Por lista.
Pasou algo?
Non daba durmido.
Eu tampouco.
Xa o imaxino.
Sabes que non vemos o mesmo?
Vemos tal.
Vemos un ceo cheo de estrelas. Vai unha noite fermosa.
Xa, pero onde ti ves algo bonito,
algo poético, eu vexo outra cousa.
Vexo datos.
Ten que ser unha merda vivir na túa cabeza.
Non.
Vexo todo cunha linguaxe.
Daquela o mundo é un texto por descifrar.
E Ezequiel está mandando unha mensaxe
nun idioma que aínda non entendo.
Estiven ceando cun cura na casa que...
Miña amatxu fixo unhas cocochas que...
- Ao conto, Jon. - Si, perdoa.
Estivemos a falar da frase esa dos pecados dos pais.
E penso que Ezequiel o que nos quere dicir é que...
Antonia...
Antonia.
Os fillos sempre pagamos polos pecados dos pais.
Sempre.
Ezequiel manca os fillos para castigar os pais.
Sigue.
Mentíronnos todos.
Todos.
Ramón e Laura...
É evidente que Ramón Ortiz e Laura Trueba estaban asustados.
Pero non tiñan medo de Ezequiel.
- É miña filla! Entenden? - Tiñan medo de nós.
- Miña filla! - Non vou aturar isto.
É mellor que non perdamos o tempo.
Un medo máis forte ca o desexo de salvar os seus.
Todos temos segredos, pero algúns son inconfesables.
Iso é o que lles pide Ezequiel.
Un recoñecemento de culpa.
- Unha declaración pública. - Iso é.
Pois iso é o que che viña dicir eu.
Hoxe imos durmir mellor.
Descansa.
E ti.
Jon.
Dime.
Onte arriscaches a vida.
O coche puido esmagarnos aos dous.
Non o pensei. Se non, non o fago.
Non é verdade.
Lembras o do petroleiro que che dixen o primeiro día?
Nunca ninguén me contestara así.
Miña amatxu di que son rariño.
Xa, vale, Jon.
Vale.
Boas noites, Antonia.
Pola distancia entre o cóbado e o pulso,
e a proporción respecto do habitáculo,
eu diría que Ezequiel é un home de 1,75 m aproximadamente.
Logo xa o temos.
Podemos cerrar máis o campo.
Polo estado da pel, andará polos 50.
Agora si que o temos.
Hai novas da foto?
Repartímola por tódolos sitios de tatuaxes de España.
- Aínda non houbo resposta. - A cousa non podería estar peor.
Home, mira.
Podería tal.
Bo día, xefe.
Importaríalle deixarnos sós, doutora?
Non. Só é o meu laboratorio.
Non sabedes a rifa que me botou Laura Trueba.
- Non a volvades molestar. - Molestar?
Estamos intentando deter o asasino do fillo.
Teresa Robles non é sospeitosa.
Oia, esa muller cambia de taxi a medio camiño volvendo á casa.
- Non lle parece sospeitoso? - Inspector,
é a man dereita de Laura Trueba.
É normal que estea asustada e queira protexer a súa familia.
Ti sabías que o xefe tiña xefa?
Se Laura levanta o teléfono,
os funcionarios de Bruxelas recórtannos os fondos.
Igual non foi tan boa idea xuntarte con Gutiérrez.
- Mellor así? - Impórtache de verdade?
Chegar ao límite é parte do adestramento.
Por que eu?
Por un petroleiro á deriva.
Ninguén respondera así.
Os que brillan coma ti están condenados á soidade.
Dende nena, afixécheste a un xeito de sobrevivir.
Sen destacar.
Equivócome?
Vouche ensinar outro xeito.
- Cal? - Xusto o contrario.
Estás a punto de chegar.
Pero ese cume que desexas escápache.
E non sabes ben por que.
Para acadalo, hai que querelo.
Quérelo?
Aquí non estás soa, Scott.
Queres ser a nosa Raíña?
Odio as agullas.
Nada é gratis.
Por favor, non!
Como era o teu rostro antes de nacer?
6899, 6907, 6911, 6917,
6947, 6949...
Temos o milagre que lle pedín, doutor.
...7069, 7079,
7103, 7109...
7121, 7127, 7129...
Hai que arranxalo xa.
Axuda!
Non!
Axuda!
Axuda! Non!
Quita! Non!
Guzmán, Guzmanciño.
Disque tes un novo colega
investigado por Asuntos Internos.
Non me ías dicir nada?
Lejarreta, hoxe non. Non ves que estou cos números?
Que casualidade. Sempre facendo números.
Ou montándoos?
Para ti son un libro aberto.
Pero se me pilla o exsogro, quítame a asignación.
Imos falar en serio.
Cóntame todo o que saibas de Ramón Ortiz.
Podemos engadir outro á lista.
Que lista?
A dos que nos menten.
Estás comigo ou con el?
Oféndesme coma policía, coma marica e coma bilbaíno.
Entón xa sei como facer.
Vou atopar o camiño.
Que terán os gardacostas?
Bos días, señores.
Necesito subir falar co señor Ortiz.
- Se é posible. - Imposible.
Bingo.
Señorita, onde vai? Non pode pasar.
Oia, señorita, por favor. Por aí non hai saída.
Oia, por favor!
Oia! Señorita!
Oia, policía? Hai alguén coándose polo restaurante.
Poden vir?
Ese longo do pantalón está ben, o teu está algo longo.
- As gravatas están ben. A túa tamén. - Baixa, temos un problema na porta.
Avisa a policía.
Que fai vostede aquí?
Non teño moito tempo. E súa filla tampouco.
Suxeríronme que non fale con vostede.
O inspector Parra non ten idea. Non lle faga caso.
Quere dicir que a Unidade de Secuestros
non sabe o que ten entre mans?
Por favor...
Desculpe.
Non llo dixo todo á policía.
Ezequiel pediulle algo. Necesito sabelo.
Por favor.
Somos compañeiros.
- É subir e baixar. - Que non pasas.
Sóltaa!
- Jon! - Sóltaa, hostia!
Veña, Jon. Dános tallada.
Sóltaa, hostia!
- Sóltaa, cago en todo! - Tranquilos.
- Vale, xa está! - Que carallo facedes vós aquí?
- Por favor, escóiteme. - Non!
Tedes que escoitarme vós a min dunha puta vez.
O secuestrador non quere cartos.
Quere unha confesión pública, cómpre saber cal.
Liscade de aquí ou durmides na comisaría.
Non debemos estar en guerra.
Estamos no mesmo lado.
No mesmo lado, maricón?
Eu no lado dun acusón?
Hostia!
Sabes o que acaba de pasar, cebolo?
Que un maricas che meteu unha hostia.
Estás acabado, Gutiérrez.
Vaiche sentar ben iso agora?
Isto sempre me senta ben.
- Desculpe, tráeme un coitelo? - Claro.
Esa labazada pódenos saír moi cara.
E tanto.
Que queres dicir?
- Velaquí ten. - Grazas.
Sabes o que che digo?
Que había tempo que o buscaba.
Demóstrasme que es humana
e disme que gozaches véndoo?
Non mo vas preguntar, verdade?
Non.
Non son tal.
Pero hai veces que se un quere durmir polas noites,
hai certas cousas que non pode tapar.
Pedín eu o traslado a Madrid.
Era mellor para todos que o "acusón" marchase.
Non preguntei, Jon.
Pódoche volver preguntar por que che dou as pastillas?
Co estrés prodúcese un desequilibrio na miña química cerebral.
Pásome de revolucións.
Esas pastillas fréanme.
Fanme máis parva.
Pois menos mal, non?
Sandra.
Estás aí?
Por que non me respondes?
- Fíxoche algo? - Díxome quen es.
Por que non mo contaches?
Dá igual quen sexa eu.
- O importante é que ti e eu somos... - Iguais?
Ías dicir "iguais"?
Escóitame, temos que estar xuntas nisto, vale?
Mira, a min este tipo viólame
e a ti non che pon a man enriba.
Logo iguais non somos. Nin o somos aquí nin fóra.
Non digas iso.
Teu pai ao final pagará o que lle pida,
e ti estarás libre.
Eu estarei morta
nunha cisterna porque non lle importo a ninguén.
Non, a min impórtasme.
Non digas parvadas.
Puta.
Da outra vez que estiven aquí facías meditación ou ioga ou algo así?
Algo así.
Zumba non parecía.
Algo así, Jon.
Que pasa? Non estou ben?
Si, estás...
ben, pero poderías estar moi ben.
Podo?
Et voilà!
Vamos.
Estás cansado.
Despois dun día coma o de hoxe, un pouco, si. Ti non?
Non me canso facilmente.
É o que ten ser un Terminator.
Deberías ir á casa.
E ti deberías aprender a fechar a porta,
por seguridade.
Vaite, de verdade.
- Seguro? - Si.
Pasan taxis todo o tempo.
Mira!
Antonia...
- Debo dicirche algo. - Sei o que pasou en Bilbao.
Fixeches o que debías.
MINISTERIO DO INTERIOR ANÁLISE FACIAL
Perdoe, non é por aquí.
Tiña moitas ganas de coñecelo, Ezequiel.
Que é o que quere?
O que eu quero non importa.
Gústanlle os enigmas.
Voulle propoñer un.
Como era o teu rostro antes de nacer?
Pensas matarme?
Segues sen entender nada.
"Agora vemos a través dun espello,
en enigmas.
Mais entón veremos cara a cara. "
BASEADO EN REINA ROJA DE GÓMEZ-JURADO
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Luisa Lage