PONIEDZIAŁEK, 15 KWIETNIA
Numer 794.
Ta też nie wygląda zbyt obiecująco.
Nikt nie mówił, że będzie łatwo.
Numer 794, dziękujemy za przystąpienie do naszego badania.
Przedstawię pani pewną zagwozdkę,
więc proszę maksymalnie się skupić, dobrze?
- Słyszy mnie pani? - Doskonale.
Postaram się.
Dowodzi pani platformą wiertniczą Kobayashi Maru
na pełnym morzu.
W środku nocy budzi panią ostrzeżenie przed kolizją.
Słychać alarm. W waszą stronę płynie tankowiec.
I tu pojawia się zagwozdka.
Rozkazałaby pani zatopić ten tankowiec?
- Gdzie znajduje się platforma? - To nieistotne.
Na środku morza, daleko od jakiejkolwiek pomocy.
Ważne jest to, że na pokładzie jest jeszcze 25 osób,
z którymi mieszka pani od miesiąca.
Nie wie pani, ile osób jest na tankowcu.
To jest nieistotne.
Muszę znać dokładne położenie.
Pogrywa sobie z nami?
Nie.
Odpowiedzmy.
Po co pani ta informacja?
Chcę poznać swoje położenie względem problemu.
Położenie to 83 stopnie 44 minuty szerokości północnej
i 64 stopnie 35 minut długości zachodniej.
- Co teraz? - Spojrzałabym w kalendarz.
Data to 23 stycznia 2013 roku.
- A teraz? - Poszłabym spać.
Wpuścili tu trolla?
Więc wszyscy by umarli?
Nie. Nikt by nie umarł.
To Ocean Arktyczny.
W styczniu morze jest zamarznięte. Tankowiec płynie wolno.
Bum.
Zgadza się.
Bum.
Jak nazywa się ten troll?
Antonia Scott.
To już koniec?
To dopiero początek, Antonio Scott.
CZERWONA KRÓLOWA
Sandra.
TABLETKA
Jesteś tam?
Tak.
Myślałam, że nie istniejesz.
Musimy mówić po cichu.
Jeśli nas usłyszy...
- zrobi mi krzywdę. - Tu jest kamera.
Dłużej nie wytrzymam.
Gdy mówisz, kieruj twarz w dół, a nie zobaczy twoich ust.
Zrobił ci krzywdę?
Nie chcę o tym mówić.
Jak się trzymasz?
Nie pozwala mi spać.
Tracę zmysły.
- Myślisz, że nas zabije? - Nie!
Nie mów tak.
Widziałaś film Hostel? Nie chcę, żeby zrobił mi coś takiego.
- A jeśli... - Przestań. Proszę.
Przynajmniej jesteśmy w tym razem.
Tak.
Masz rację.
Jesteśmy w tym razem.
- Dlaczego tu jesteś? - Nie wiem.
Nie wiem też, jak długo tu jestem.
Potrzebowałam kasy i wpadłam w kłopoty, źle zrobiłam.
Chwila, o czym ty gadasz?
Jeżdżę taksówką.
Miałam przewieźć paczkę w bagażniku. To wydawało się ryzykowne i niebezpieczne.
- Ale zaoferował dużo pieniędzy. - Kto?
Kto ci je zaoferował?
Proszę zadawać konkretne pytania.
Laura ma ważne spotkanie za 15 minut.
Ważniejsze od martwego syna?
Proszę pamiętać, 15 minut.
Nie poświęci nam chwili dłużej?
Szefowa ma dla państwa 15 minut.
A pani?
Ja nic nie wiem.
- Nie o to pytała. - Proszę posłuchać.
Jedno niestosowne pytanie, a spotkanie się zakończy. Jasne?
Jak słońce.
Cześć, kochanie. Znajdź mi stosowne pytania
o dzieci, z których spuszczono krew.
Przykro mi, ale nie mogę pomóc, kochanie.
Jakie spotkanie jest ważniejsze
od śmierci własnego syna?
Takie z MFW.
Nie.
Wszystko gra?
Przepraszam za zamieszanie.
Teresa zapewne wspominała,
że to bardzo kiepski czas na rozmowę.
Bez obaw.
Chcemy tylko spytać, czy to zdjęcie coś pani mówi.
To on?
Tak myślimy.
Przykro mi.
Nie kojarzę tego tatuażu.
A teraz proszę wybaczyć...
Mogła pani spełnić każde żądanie.
Słucham?
- Czemu się nie dogadaliście? - Nie muszę tego wysłuchiwać.
Nie marnujmy już czasu.
Poszukiwania zabójcy pani syna to strata czasu?
To był cios poniżej pasa.
Nic nie zwróci mu życia.
Nie chcemy pani gnębić. W grę wchodzi ludzkie życie.
Wczoraj porwał Carlę Ortiz.
Znałam ją.
Była miłą dziewczyną.
Była?
Można założyć, że już nie żyje.
Pani Trueba. Pięć minut.
Zadzwonił tylko raz.
Nie musiał dzwonić ponownie.
Dlaczego?
Zażądał czegoś niemożliwego.
Czegoś, czego nawet ja nie mogłam mu dać.
Przepraszam, ale czego nie może dać taka osoba?
- Co powiedział jej ojciec? - Ja zadaję pytania.
- Czego chciał? - Mam współpracować?
- Czegoś niemożliwego. - Powiedział, że o nic nie prosił.
Okłamał was. Czegoś, czego nawet ja nie mogłam mu dać.
Nie znajdziecie jej żywej.
Myli się pani. Znajdziemy.
Antonia.
Przepraszam.
Antonia!
Chwileczkę! Ezequiel coś mi powiedział.
„Dzieci nie powinny płacić za grzechy swoich rodziców”.
On zapłaci za własne grzechy, słowo.
- No już. - Jest pan uzbrojony?
A pani bogata?
Chcę, żeby wpakował pan temu potworowi kulkę w łeb.
Ja też, ale jestem tylko policjantem.
A w naszym świecie, proszę wierzyć lub nie, istnieją pewne zasady.
- Nie znajdziecie jej żywej. - Ja nic nie wiem.
Mamy tylko to, co na zdjęciu.
Ma małego synka, do cholery.
Chciał, żeby chłopak wiedział...
Wykrwawił się.
...jak naczynie...
Morderca...
Antonia.
Hej, Antonia.
Antonia.
Trzymaj się. Jeszcze troszeczkę.
Wszystko w porządku.
To koniec. Już dobrze.
Już dobrze.
Hej.
Antonia, spokojnie.
Już. Właśnie tak.
Świetnie.
Czekaj.
Chwila.
No już.
No dalej.
Tak.
Świetnie. Już dobrze.
Ostrożnie.
Już w porządku.
Trzy pączki i półlitrowa cola.
I to ja powinienem bardziej o siebie dbać.
Potrzebowałam glukozy.
Nie wiem, gdzie ty to mieścisz.
Masz metabolizm kolibra.
- Rozmawiałeś z Parrą? - Tak.
Powiedziałem mu, żeby nie ufał Ortizowi
i że wiemy, że Ezequiel zażądał od niego czegoś niemożliwego.
I że nie możemy ujawnić źródła.
- I co? - Nic. Podziękował mi
i powiedział, że chętnie przekaże nam raport z badania samochodu Carli.
Ściemniasz.
Faktycznie jesteś genialna.
Pewnie, że ściemniam. Kazał mi spierdalać.
- A czego się spodziewałaś? - Mamy za mało swobody.
Myślisz o tym, co ja?
Nie możemy myśleć o tym samym.
Toñi wróciła.
Teresa wie więcej, niż twierdzi.
- Mów dalej. - Jej źrenice się rozszerzyły.
Musimy z nią porozmawiać pod nieobecność Laury Trueby.
Dobrze.
W drogę.
Niewiele osób mnie taką widziało.
Nie powiesz mi, po co ci te tabletki, prawda?
Powiedzmy, że na skutki uboczne.
- Zawsze w punkt. - Za wolno.
Obniż poziom tlenu w pomieszczeniu.
REDUKCJA O2
- Gdzie jesteś? - W raju.
Skąd wiesz?
Widzę mężczyznę i kobietę bez pępków.
- Dwie sekundy i 17 milisekund. - Za wolno.
1559, 1567, 1571, 1579,
1584.
Przepraszam! 1583,
1597, 1601, 1607, 1609,
1613, 1621...
Co z tobą?
Nie spałam od 73 godzin i 11 minut.
Dobrze. Dalej.
1613, 1619,
1621, 1637...
Zawsze kończy na tym samym. Musimy przekroczyć limit.
Nie obiecywałem cudów.
Gwarantował pan, że ten lek rozwinie jej zdolności intelektualne.
Nie można być już inteligentniejszym.
Więc za co panu płacę?
Lek stymuluje podwzgórze do produkcji większej ilości histaminy.
To jak ciągły stan czujności.
A ona potrzebuje jasności. Skupienia.
Jest pan gotowy zaryzykować efekty uboczne?
Nie ma nic za darmo.
Na co się tak patrzysz?
Cruella De Mon wychodzi.
Bądź dyskretny, Jon.
Jestem ekspertem w śledzeniu podejrzanych.
- Wołali na mnie „Giza Itzala”. - Cień?
Hulajnogę se kup!
Chyba dojechaliśmy.
Zatrzymaj się.
Ciekawe.
Może kierowca słuchał Radiolé.
Albo gadał bez końca.
Nie zgub jej, cieniu.
No to czekamy.
Porywacze próbują zastraszyć rodziny, żeby nie poszły na policję.
Dają im złudne wrażenie kontroli.
Ale zawsze popełniają jakieś błędy.
Mówiłem. Nie dzwonił drugi raz, niczego nie żądał.
Dobrze.
Czy oprócz braku zaufania macie dla mnie coś jeszcze?
Podobno znaleźliście auto Carli. Coś odkryliście?
Wygląda na to, że porywacz użył gaśnicy,
by wybić szybę.
Pańska córka broniła się, pryskając mu pianą w twarz.
Pobiegła boso do klubu jeździeckiego i tam urywa się jej trop.
Znaleźliście jakieś...
- ślady? - Prędzej czy później popełni błąd.
„Popełni błąd”.
Lubię pana. Jest pan profesjonalistą.
Sprawdziłem. Pańska jednostka jest najlepsza.
Nie zaprzeczę.
Wiem także, ile pan zarabia.
Człowiek o takich umiejętnościach powinien więcej zarabiać.
Mogę wesprzeć pana i pańską jednostkę.
Ale potrzebuję dobrego powodu.
Proszę uratować moją córkę.
„Lubię, kiedy milczysz, bo to tak, jakbyś była nieobecna”.
Zabraniałam ci palić w domu.
- „Houston, mamy problem”. - Jedź.
- To nie ma sensu. - Ani trochę.
Gdy mama przyłapuje cię na paleniu, dostajesz lanie.
Ja...
Słaby... Ojcze...
Słaby...
SŁABY
Słaby...
Słaby.
Jeśli ciało jest słabe, należy je surowo ukarać.
Metodycznie.
W określonym celu.
- Przedtem w twojej celi był facet. - Co?
Zanim się tu pojawiłaś.
Bał się i ciągle krzyczał.
Ciebie to na pewno nie przeraża.
Jesteś silniejsza ode mnie.
Jak wyglądasz?
Co masz na myśli?
Blondynka, brunetka?
Brunetka.
Jesteś ładna?
Teraz wyglądam okropnie.
Obciął mi włosy.
Jaki jest twój ojciec?
Czemu o to pytasz?
Cóż...
Bo odkąd tu jestem, myślę o...
No więc...
Jestem sierotą.
Gdy byłam mała,
czułam się przy nim bezpiecznie.
Myślałam, że przed wszystkim mnie ochroni.
Wrócił.
Nie.
Nie, proszę!
Nie!
Zostaw mnie w spokoju, proszę!
Nie! Przestań!
Nie!
Przestań!
Nie wkładaj piżamy! Zaprosiłam ojca Iñakiego na kolację.
Wyborne.
Dziękuję.
Nie jestem pewny, czy ta cococha to nie grzech, Maritxu.
Proszę się nie wygłupiać.
Ja już dziękuję, mamo.
- Dolać ojcu? - Pewnie.
Jak w pracy?
Jak u ojca. Wyznawanie grzechów i piekielne sprawy.
Jon!
Naprawdę wierzy ojciec w grzech?
Martwią cię twoje grzechy?
Martwi mnie, że nie mogę grzeszyć tak często, jakbym chciał.
Proszę go nie słuchać. To żartowniś.
Zna ojciec cytat:
„Syn nie poniesie kary za winę ojca”?
„Ani ojciec nie poniesie kary za winę syna”.
- Ezechiel, rozdział 18. - O rany.
Musiał ksiądz być seminaryjnym kujonem.
Nie, ale...
Jestem ciekawy. Czy to coś dla księdza oznacza?
Prorocy posługują się zazwyczaj metaforami...
Proszę nie wciskać mi kitu.
Ja rozumiem to tak,
że grzech nie jest dziedzictwem, które przechodzi z rodziców na dzieci,
bo Bóg wybacza nam wszystkim.
Nadal niewiele mi ksiądz mówi.
Małe grzechy ludzi takich jak ja to jedno, ojcze.
Ale czy pomyślał kiedyś ojciec o jakimś grzechu:
„Bóg by go wybaczył, ale ja nie”?
Kocham cię, mamo.
Czemu teraz mi to mówisz?
Jesteś taka mądra.
Coś się stało?
Nie mogę spać.
Ja też nie.
Wyobrażam sobie.
Wiesz, że widzimy co innego?
Widzimy to samo.
Niebo pełne gwiazd. To piękna noc.
To prawda. Ale ty widzisz coś pięknego,
coś poetyckiego, a ja coś zupełnie innego.
Widzę dane.
Pewnie ciężko się nosi taki łeb na karku.
Wcale nie.
Dla mnie rzeczy mają swój język.
Więc świat jest tekstem, który trzeba rozszyfrować.
Dlatego myślę, że Ezequiel wysyła nam wiadomość
w języku, którego jeszcze nie rozumiem.
Jadłem dziś kolację z księdzem, który...
Mama ugotowała gulasz i był...
- Do puenty, Jon. - Racja. Wybacz.
Rozmawialiśmy o cytacie dotyczącym grzechów rodziców.
Wydaje mi się, że Ezequiel chce nam powiedzieć...
Antonia?
Antonia.
My, dzieci, zawsze płacimy za grzechy naszych rodziców.
Zawsze.
Ezequiel krzywdzi dzieci, aby ukarać rodziców.
Mów dalej.
Okłamali nas.
Wszyscy.
Ramón i Laura...
To oczywiste, że Ramón Ortiz i Laura Trueba się przestraszyli.
Ale nie Ezequiela.
- To moja córka! - Przestraszyli się nas.
- Moja córka! - Nie muszę tego wysłuchiwać.
Nie marnujmy już czasu.
Ich strach jest silniejszy od chęci ocalenia dzieci.
Wszyscy skrywamy tajemnice, ale niektóre są niewyobrażalne.
Tego właśnie chce od nich Ezequiel.
Przyznania się do winy.
- Publicznego oświadczenia. - Zgadza się.
Właśnie to chciałem ci powiedzieć.
Możemy spać spokojnie.
Odpocznij.
Ty też.
Jon.
Tak?
Wczoraj ryzykowałeś życie.
Mógł potrącić nas oboje.
Nie myślałem nad tym. Inaczej bym ci nie pomógł.
To nieprawda.
Pamiętasz, jak pytałam cię o tankowiec, gdy się poznaliśmy?
Nikt nie odpowiedział tak jak ty.
Mama mówi, że jestem dziwakiem.
Wystarczy.
Jasne.
Dobranoc, Antonia.
Sądząc po odległości między łokciem a nadgarstkiem
i proporcji do wysokości wnętrza auta,
szacuję, że Ezequiel ma około 175 cm wzrostu.
No to go mamy.
Możemy nieco zawęzić poszukiwania.
Sądząc po jego skórze, ma około 50 lat.
Teraz to już na pewno go mamy.
A co ze zdjęciem?
Wysłaliśmy je do każdego studia tatuażu w Hiszpanii.
- Na razie cisza. - Czyli gorzej już być nie może.
No proszę.
A jednak może.
Dzień dobry, szefie.
Zostawi nas pani na chwilę?
Oczywiście. To tylko moje laboratorium.
BIURO MENTORA
Dostałem reprymendę od Laury Trueby.
- Nie zawracajcie jej już głowy. - Słucham?
Chcemy dopaść mordercę jej syna.
Teresa Robles nie jest podejrzaną.
Ta kobieta zmieniła taksówkę w połowie drogi do domu.
- Dla pana to nie jest podejrzane? - Detektywie.
Jest prawą ręką Laury Trueby.
To naturalne, że się boi i chce chronić swoją rodzinę.
Wiedziałaś, że szef ma szefową?
Jeden telefon od Laury Trueby,
a jakiś brukselski urzędnik obetnie nam finansowanie o połowę.
Może dobranie was w parę było złym pomysłem.
- Tak lepiej? - Naprawdę cię to obchodzi?
Przekraczanie granic to część szkolenia.
Dlaczego ja?
Z powodu dryfującego tankowca.
Nikt nie odpowiedział tak jak ty.
Ludzie tak genialni jak ty są skazani na samotność.
Od małego robiłaś jedno, by przetrwać.
Nie wychylałaś się.
Mam rację?
Pokażę ci inny sposób.
- Jaki? - Przeciwieństwo twojego.
Jesteś prawie gotowa.
Ale szczyt, którego pragniesz, wymyka ci się.
Nie wiesz, dlaczego tak jest.
Żeby go zdobyć, musisz tego chcieć.
Chcesz tego?
Nie jesteś tu sama, Scott.
Chcesz być naszą Królową?
Nienawidzę igieł.
Nie ma nic za darmo.
Proszę, nie!
Jak wyglądała twoja twarz, nim się urodziłaś?
6899, 6907, 6911, 6917,
6947, 6949...
W końcu doczekaliśmy się cudu, o który prosiłem.
...7069, 7079,
7103, 7109...
7121, 7127, 7129...
Musimy to natychmiast naprawić.
Pomocy!
Nie!
Pomocy!
Pomocy! Nie!
Zostawcie! Nie!
Guzmán, mój drogi Guzmán.
Podobno masz nowego kumpla,
obserwuje go wydział spraw wewnętrznych.
Nie zamierzałeś mi powiedzieć?
Lejarreta, nie dzisiaj. Nie widzisz, że coś liczę?
Zabawne. Zawsze coś liczysz.
Ale czy na pewno?
Nie mam przed tobą tajemnic.
Ale jeśli mój były teść się dowie, zabierze mi kieszonkowe.
Bądźmy poważni.
Mów wszystko, co wiesz o Ramónie Ortizie.
Nasza lista się wydłuża.
Jaka lista?
Osób, które nas okłamały.
Jesteś ze mną czy z nim?
Obrażasz mnie jako policjanta, pedała i mieszkańca Bilbao.
Wiem, co robić.
Znajdę drogę.
Aż tylu ochroniarzy?
Dzień dobry, panowie.
Muszę porozmawiać z panem Ortizem.
- To możliwe? - Nie.
Bingo!
Przepraszam, nie może pani tu wejść.
Proszę pani! To nie jest wyjście.
Chwileczkę!
Proszę pani?
Policja? Obca kobieta weszła do naszej restauracji.
Przyślijcie pomoc.
Ty masz dobre spodnie, twoje są trochę za długie.
- Ale krawaty obaj macie świetne. - Jest problem przy drzwiach.
Wezwij policję.
Co pani tu robi?
Nie mam wiele czasu. Pańska córka też nie.
Odradzono mi z panią rozmawiać.
Detektyw Parra nic nie rozumie. Proszę go nie słuchać.
Twierdzi pani, że jednostka ds. uprowadzeń
nie rozumie, z czym ma do czynienia?
Proszę...
Przepraszam.
Nie powiedział pan policji wszystkiego.
Ezequiel czegoś zażądał. Muszę wiedzieć czego.
Proszę.
Jesteśmy kolegami.
- To zajmie tylko chwilę. - Nie wejdziesz.
Puść ją!
- Jon! - Puszczaj, do cholery!
Śmiało, Jon. Popisz się.
Puść ją, do diabła!
- Kazałem ją puścić! - Spokój!
- Dobra! - Co wy tu, u licha, robicie?
- Proszę mnie posłuchać. - Nie!
To wy mnie posłuchajcie i to uważnie!
Porywacz nie chce pieniędzy.
Chce publicznego oświadczenia. Musimy wiedzieć jakiego.
Wynoście się albo spędzicie noc w celi.
Nie musimy toczyć wojny, detektywie.
Mamy ten sam cel.
Ten sam cel, pedale?
Mam ten sam cel, co kapuś?
O cholera!
Wiesz, co się właśnie stało, grubasie?
Pedał uderzył cię w twarz.
Już po tobie, Gutiérrez.
Zadowolony?
Przy stole zawsze.
- Mogę prosić o nóż? - Oczywiście.
Ten wybryk może nas słono kosztować.
Żebyś wiedziała.
Co masz na myśli?
CZEKOLADZIARNIA
- Proszę. - Dziękuję.
Wiesz co?
Prosił się o to od dawna.
Udowodnij, że jesteś człowiekiem
i powiedz, że ci się podobało.
Nie zadasz mi tego pytania?
Nie.
Nie jestem.
Ale czasami, jeśli chcesz spać w nocy,
nie możesz ukrywać pewnych rzeczy.
Zażądałem przeniesienia do Madrytu.
Wszystkim było na rękę, że „kapuś” zniknął.
Nie pytałam, Jon.
A czy ja mógłbym spytać, po co bierzesz te tabletki?
Gdy się stresuję, równowaga chemiczna w moim mózgu jest zaburzona.
Jakby się przegrzewał.
Te tabletki mnie uspokajają.
Otępiają.
Co za ulga.
Sandra.
Sandra!
Jesteś tam?
Czemu nie odpowiadasz?
- Zrobił ci coś? - Powiedział mi, kim jesteś.
Czemu nic nie mówiłaś?
Bo to bez znaczenia.
- Teraz liczy się to, że jesteśmy... - Takie same?
To chciałaś powiedzieć?
Posłuchaj. Musimy trzymać się razem.
Ten facet mnie gwałci.
Ale ciebie nawet nie dotyka.
Więc nie mów, że jesteśmy takie same. Ani tutaj, ani na zewnątrz.
Nie mów tak.
Twój ojciec spełni jego żądania
i będziesz wolna.
A ja będę leżała martwa
na dnie zbiornika, bo nikomu na mnie nie zależy.
Mnie zależy. Naprawdę.
Nie opowiadaj bzdur.
Dziwko.
Kiedy byłem tu ostatnim razem, uprawiałaś jogę, medytowałaś albo coś?
Coś w tym stylu.
Zumba to to nie była.
Coś w tym stylu, Jon.
Nie wyglądam ładnie?
Tak, wyglądasz...
ładnie, ale może być jeszcze lepiej.
Mogę?
Et voilà!
Chodźmy.
Jesteś zmęczony.
W końcu mieliśmy ciężki dzień. Ty nie jesteś?
Nie męczę się tak łatwo.
Zalety bycia Terminatorem.
Lepiej wracaj do domu.
A ty lepiej zamykaj drzwi.
Dla bezpieczeństwa.
Poważnie. Jedź do domu.
- Jesteś pewna? - Tak.
Taksówek nie brakuje.
Patrz.
Antonia.
- Muszę ci coś wyznać. - Wiem, co stało się w Bilbao.
Nie miałeś wyjścia.
MINISTERSTWO SPRAW WEWNĘTRZNYCH ANALIZA TWARZY
To nie jest właściwa droga.
Nie mogę się doczekać spotkania, Ezequielu.
Czego chcesz?
To bez znaczenia.
Widzę, że lubisz zagadki.
Mam jedną dla ciebie.
Jak wyglądała twoja twarz, zanim się urodziłeś?
Zabijesz mnie?
Nadal nic nie rozumiesz.
„Teraz widzimy jakby w zwierciadle,
niejasno.
Wtedy zaś zobaczymy twarzą w twarz”.
NA PODSTAWIE CZERWONEJ KRÓLOWEJ JUANA GÓMEZA-JURADA
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski