Bravo!
Bilita mpash.
Como?
Sabíao eu.
Esta é difícil.
Bilita mpash?
Recoñezo a raíz.
África Central.
Filo... Níxer-Congo.
Bantú.
Que non tes nin idea.
Ti gañas.
Vaia!
Conseguino por fin.
Que boa pinta. Grazas.
Perdoa, tráesnos dous cafés?
- Claro, señor. - Grazas.
Insistiches en traerme cear para me dicir "bilita mpash".
E para abraiarte co flamenco.
E para regalarche ese vestido co que estás tan guapa.
Antonia, preparar esta cea levoume mes e medio.
E varias visitas á Biblioteca Nacional.
E todo para que entendas unha cousa.
Que cousa?
Nada.
Porque se non entendes nada,
pero sentes todo...
comprenderás o que es para min.
- Síntoo. - Non pasa nada.
Non é nada, descoida.
En serio. Lávoa no baño e seca axiña.
Non hai ninguén no baño. Ten tres minutos máximo.
- Que quere? - Advertila.
A vostede e a organización.
Saque do peto o que me queira amosar.
Que é?
- Unha foto nas rúas de Londres? - Exacto.
Antonte estaba en Londres, móvese polo mundo rápido.
Faise chamar Mr. White.
Quen é e en que me incumbe?
É o home máis intelixente do mundo.
Polo tanto, o seu peor inimigo, Antonia Scott.
- Que lle fixen? - Nada.
E todo.
Ser Raíña Vermella.
Sabe máis do que debería.
O de Valencia non foi nada discreto.
Pode estar en Madrid.
Vén por vostede. Daquela antes virá por min.
Quere destruír Raíña Vermella.
Escóiteme, por favor. Para facelo acabará con vostede.
E cos que máis quere.
- Acábaseme o tempo. - Sálvenos aos dous.
Fareino antes se me di quen é vostede.
O seu verdugo.
Ei, levantácheste.
Estás ben?
Si, pero prefiro ir á casa contigo.
Pois vamos.
RAÍÑA VERMELLA
UNHA TORTILLA
Hostia, Antonia, menos mal. Onde estás?
Aínda non o sei.
Onte non fuches ao hospital. Que pasou?
- Bilita mpash. - Como?
É bantú.
- Significa "soños de felicidade". - Soños de felicidade?
Potruak! En vasco "os collóns"! Que onde estás!
COMPARTIR LOCALIZACIÓN
Navalquejigo?
E que hostia fas aí? Porque de tendas non fuches.
Díxencho. Estaba durmida.
Ezequiel secuestroume.
- Ezequiel... - Drogoume.
- Que Ezequiel te secuestrou? - Tráeme roupa para mudarme.
E agora abre a porta como poidas.
Por favor!
Lavapiés.
La Finca. O Retiro.
O hipódromo.
Praza de España.
Antonia!
3000 DESPEDIDOS EN XORA MODA
STOP DESAFIUZAMENTOS
BANCA ALTAMIRA, MULTA POR DESAFIUZAMENTOS ILEGAIS
Será... !
Non me volvas colgar así. Preocupeime.
Non hai tempo para esas cousas. Vamos.
Estas cousas?
Eu non marcho sen ver se o cabrón deixou rastro.
Dentro deixou unha proba, pero fóra non.
As marcas do taxi,
pero non fan falla porque sei a matrícula.
Imos?
Así non, Antonia. Así non.
Grazas por vires buscarme?
Volve facerme isto e como crúa esa cabeza privilexiada que tes,
coas túas superideas de gornición.
Entendíchelo, rula?
Que se o entendiches.
Ben.
- A onde imos? - A La Finca.
Estasme asustando.
Mentíchesme.
Perdoa.
Perdóame.
Non estás aquí, verdade?
Non.
Que queres?
Contarche algo.
Aínda que non o mereces.
Cando ese monstro
me violou...
Non.
Non, por favor, non.
Non!
Levaba unhas chaves no peto,
coas que abría e pechaba tódalas portas.
Agarda.
Sandra.
Que fas?
Hai un azulexo algo solto.
Voute sacar de aquí.
Pero cunha condición.
Tes que me axudar a matalo.
Dime que me vas axudar a matalo.
Outra vez calas?
Non falas.
Por que non falas?
Hai cousas que non entendo.
É coma coas palabras.
Ás veces non as entendo, pero busco o significado.
Asusteite.
Non te quería asustar.
Estamos chegando.
Por que volvemos a La Finca?
Para ver se o taxi de Ezequiel entrou alí co corpo de Álvaro Trueba.
Ezequiel levoume a esa casa para ver un mural.
Xa cho dixen, todo é unha mensaxe.
- Unha mensaxe nun mural? - Si.
Nel hai un taxi cunha matrícula.
Sigue.
Por que non me matou?
Vale, Ezequiel...
- Que che quere dicir? - Que sigamos o taxi.
A matrícula é EGJ 0105, corazón.
Dáme igual a matrícula que sexa.
Xa lles dixemos que non lles podiamos dar información.
Sabes que podería buscar o xeito de te arrestar?
Xa, pero a min páganme por calar.
Non vai dicir nada. Marchamos.
HEIRES SEGURIDADE
Calar ou non calar éche unha decisión de vida, rei.
Dis que che pagan por calar, que che dá igual,
pero non é verdade.
Es dos que se enfadan cando ven un can abandonado.
Dos que presentan queixas na oficina do consumidor.
Queres ser profesor de educación física.
E faste pasar por heterosexual para non facerlle dano a teu pai
nin á túa fermosísima moza,
que de aquí a uns anos quere ter fillos contigo, pero...
es gay.
E pódeste dicir que calar
é a mellor decisión posible, pero o certo é que tes medo.
O único que che digo é que se es quen eu penso,
impórtache o que pasou aí dentro.
E non che pagan abondo por calares,
bombón.
Ei! Que fas?
A ver, que matrícula era?
EGJ 0105.
Esa noite houbo unha festa.
Unha festa?
- Non consta. - Díxenllelo aos policías.
- Que policías? - Non che sei, os outros.
Dixeron que a festa non tiña relación co voso.
Tomás, trae ese libro. Non estamos autorizados.
Quen deu a festa? Un futbolista?
Non.
Os outros.
Que outros, hostia?
Vale, aquí está. Dixeches EGJ 0105? Si.
REXISTRO VEHÍCULOS
- 3:17 da madrugada. - Iso é confidencial.
É policía e pódeme arrestar.
- Podemos ver as cámaras? - Claro que non.
- Traen unha orde? - Aquí non hai orde que valla.
Moi ben.
Pois marchando.
Xa sei como facer. Arranca.
Á dereita.
Quen pensas que son? Os outros, digo.
Se non son futbolistas, serán artistas ou políticos.
É un político.
- Que político vive alí? - Moitos, pero non é político ningún.
A 242 falou.
Non mo vas dicir, verdade?
Son só o teu escudeiro.
Se non é futbolista nin artista nin político, ti dirás, raíña.
Non...
Manda carallo cos outros!
E ti como sabías todo iso sobre o garda?
Oíches falar do gaydar?
Soubeches todas esas cousas por unha intuición aleatoria?
Por unha intuición...
e polo Grindr.
1111.
Fíxome match cando viñemos o outro día.
Stalkeeino un pouco, mireille as fotos e...
cando ía facer unha palla á súa saúde, vin que tiña moza e...
depriminme.
E ti que estás vendo?
Un vídeo.
Non fodas!
- De que? - Para aprender a xogar ao blackjack.
Pódese saber para que?
É unha puta tola, pero cáeme ben.
Non veñas. Volvo en 10 minutos.
"Si, señorita Escarlata. "
Manda carallo.
Non facían falla dez minutos.
Que é iso?
Os 10 000 € que gañei ao blackjack.
E iso como foi?
Contando cartas, coma no vídeo.
E pódese saber para que, Antonia?
Pensaches xa o de saíres comigo?
Vasme buscar un problema.
É que o necesitas.
Propoñemos un trato.
Un suborno?
Motivación extra.
Suborno nunca, non?
Abonda. Estádesme tocando os collóns!
É o último que querería facer.
Pois que queredes?
Que nos deixedes mirar as cámaras da noite da festa.
Boa noite. Veñen á festa?
Si, vimos á festa.
Nomes, por favor?
- Ahmed. - Mohamed.
3:05.
Dous leriantes. Seguinte.
3:12, as animadoras.
Un momento, o 3:17 non está.
- Dixeches que o taxi pasou ás 3:17? - Dixen.
Quéroo ver.
Hai un glitch.
- Como? - No 3:17:15 hai un glitch.
Ves?
Mira a diferenza entre a 3:17:14 e a 3:17:15. É obvio.
- Hai un glitch. - Si, hai un glitch.
Deberon de trucar a cámara dalgún xeito.
Temos que comprobalo.
Diso nada. Desta garita non sae ninguén.
Mira, bonitiño,
ela di que hai un glitch.
Non che teño nin idea do que é un glitch, pero sei o que son 10 000 pavos.
Daquela ergue o cu e tira.
Non. Eu non penso subir.
Díxenche eu que penses?
- Díxenche que subas. - Non.
Eses tipos veñen cada semana. Téñennos controlados.
Fágoo eu.
Subo eu.
- Non quero saber nada disto. - Moi ben.
Que pasou esa noite?
Mataron unha persoa.
O fillo de alguén importante.
Un rapaz. Matárono dun xeito horrible.
Pensamos que o taxi trouxo o corpo aproveitando a festa.
O asasino sabía da orde de facer a vista gorda.
- Revisaron as cámaras hai pouco? - Si.
- Fano tódalas semanas. - Tamén a da festa?
Si. Como dous ou tres días antes.
Intervida.
Hai 76 cámaras no recinto, dúas patrullas de seguridade no perímetro,
rexistro por raios ultravioletas... e traédesme esta trapallada?
Non é unha trapallada.
É un glitch.
Non podemos ver quen vai dentro?
Dentro non, pero se cadra no reflexo da garita.
O único que podo asegurar é que ían dúas persoas diante.
Non é unha pista, non?
Non.
É un nó gordiano.
Un nó gordiano éche o que teño eu coa fame.
Asustáchesme. Tiven que saír da casa sen almorzar.
Levamos todo o día de arriba a abaixo e estou ata os collóns.
E como que hai Deus,
este hoxe bota unha sesta de pixama e ouriñal.
Desculpen, señoritas, a fame saca o ogro que levo dentro.
Ti nin chío!
E ti, CSI, xa nos estás a dar algo para podermos seguir investigando.
Biquiños.
Insisto, prefiro comer na cafetería de sempre.
Insisto, prefiro escoitar mil veces o Aserejé bailándoo
que volver a esa cafetería de merda.
Por favor.
Fermosa.
Ti debes de ser Antonia.
Que susto nos deches, filla.
Pero se o tolo ese non che fixo nada,
para que te secuestrou?
Para mandar unha mensaxe.
E logo que mensaxe?
Non o sabemos aínda, pero dirixiunos a unha pista.
O taxi no que a secuestraron.
Eses tipos usaron o taxi para levar o cadáver á casa da Trueba.
Aproveitaron unha festa para pasar o control.
O truco do chupón.
E iso adiviñáchelo ti, bonitiña?
Coa miña axuda, amatxu. Abofé.
Oe, que emocionante é ser investigadora.
De que era a festa?
"De que" non.
De quen.
- Dálle auga. - Toma.
Non te atragoes, filla.
Grazas.
A ver, conta logo. De quen era a festa?
Iso cóntacho a Toñi encantada.
Pero primeiro comemos a tortilla de pataca.
Devece por ela.
De verdade? Que ilusión me fai.
Antonia é experta en tortillas de pataca.
En petiscos de tortilla de pataca, máis ben.
Concho, que presión.
Aquí competindo.
Toma, rapaza, bo proveito.
Toma, fillo.
Grazas, amatxu.
Ramè.
O que?
E iso que significa?
Que está caralluda, ama.
Caralluda.
Dixécheslle a Rodríguez que estamos co noso caso máis importante
- e que non temos tempo? - Dixen.
- Nin caso che fixo. - Nunca fai.
Estamos afogados. Durmín no despacho.
Meu fillo deixoume mensaxe de que mercase Krispies.
- Nin a escoitei. - Mellor, teñen moito azucre.
E o cabrón do xefe quere un informe. Sabes que día é hoxe?
- Sei... si. - Si? Sábelo?
Sorpresa!
Parabéns, cariño.
Oíuseche todo.
Parabéns, Parra.
- Xefe. - Sei que son días duros.
Mira a quen tes aí.
Grazas a todos.
Socio!
Canto tempo!
- Que tal? - Ben.
- Diga. - Algún avance?
Non moito.
Son o axente Sanjuán.
Ou se cadra si.
Xuventude, divino tesouro. Como gozan!
Neses programas sempre pelexan.
Pero fano de broma.
Xa sabes, para dar espectáculo.
Non te preocupes, non me importa cambiar.
Póñoo por el.
Está durmido.
Traballa demasiado.
- O mono araña... - Que che parece isto?
Non... Non me agradan os primates.
Agás o meu.
Vostede e Jon leiran moi ben.
Eu só o teño a el, e el a min.
Gustaríame que non fose así.
Podes crer que nos anos que leva en Madrid non fixera un amigo de verdade?
- Gústame que estea contigo. - Si?
Por que?
Porque el necesita coidar.
Díxolle Jon que non me gusta que me toquen?
- Si. - E por que me toca constantemente?
Porque o necesitas, cariño.
É estraña.
Non sei...
É vostede moi...
persuasiva.
Fai cousas que non entendo.
Que hai que entender?
Para ser a Sherlock española, escápanche moitas cousas.
Vostede non é viúva, é nai solteira.
O pai de Jon deixounos hai moito, por iso non hai fotos del.
Vasca, dunha vila de interior.
Porén, estudou. Unha rareza para a época.
Fíxoo por el, para sacalo adiante.
É farmacéutica.
Vese na disposición das caixas de relaxantes que toma
inutilmente para conciliar o sono.
Por iso goza véndoo durmir.
Gustaríalle poder durmir coma el.
Aínda que agora mesmo leva exactamente dous minutos e 20 segundos esperto,
escoitándonos.
A que é un espectáculo?
É Aguado.
- Temos algo. - Oe, agarda.
- Preciso un café. - Non.
E o vestido? Xa secou. Non o vas levar?
- Si, iso si. - Ben.
- Hora da chamada? - 15:55, hai 25 minutos.
- Chegada dos compañeiros? - 16:10, hai 10 minutos.
Puta merda, Sanjuán.
Dez minutos máis tarde da única pista fiable do caso?
Localizaron a muller que chamou?
Non.
- Sae o taxi nas cámaras? - Estano comprobando.
Un zapato de marca?
Coincide co número de Carla Ortiz. Analizamos a herba.
Roubaron o taxi hai unha semana.
Malia que o borraron todo, igual sacamos pegadas.
É probable que a que chamou coñeza o secuestrador.
Logo fuches ti o da festa de aniversario?
Grazas.
- Guapa! Que mona levo. - Que raro.
Quero unha tatuaxe na cara.
Non cha fago. Vaste arrepentir.
A ver, xa llo dixen á tipa esta...
- Aguado. - Iso.
Sei que a fixemos aquí, iso só.
Como estás tan segura, se aí non se distingue nada?
Porque é a serpe de meu pai. Inconfundible.
Mira, eu penso que é esta.
É, si.
Tes os nomes das persoas?
Meu pai adoita ser metódico, pero non teño máis nada.
Teño esta foto.
Podemos falar con el por se lembra algo?
Deulle un ictus hai seis meses.
Non fala.
Levo o taller eu, pero non é igual.
El é o mellor.
Como se chama?
Daniel.
Iso é para consumo privado. O té faille ben a meu pai.
Cheira moi ben.
Seguro que lle senta fenomenal.
Xa. Non sei se o dis de chufa.
Non.
Buscamos o home da tatuaxe.
Precisamos a túa axuda.
Non podemos saber algo máis?
Non. Pasou antes de que meu pai...
Eu tamén quero ser libre.
- Agarda... - Que pasa?
Tes que lle pór máis luz.
E moverlle a cadeira algunha vez.
É importante que poida cambiar de foco. Se non, estaralo torturando.
Daniel.
Lembra vostede a quen lle fixo estas tatuaxes?
N.
B.
Q.
NBQ.
Policías do subsolo.
Esta é a cela.
As súas dimensións son de 10 x 10, aproximadamente.
Está cuberta de azulexo branco
para limpar máis facilmente o sangue das vítimas.
Aí, ao parecer, colgan as vítimas,
coma min,
para que se desangren mellor.
Teño que saír de aquí, papá.
E que pensas facer?
Agardar a que eu o resolva todo?
Coma sempre.
Por suposto que non.
Teño un plan.
Sandra.
- Sandra! - Déixame en paz.
- Non me contestaches. - Escóitame.
Decidín que o vou facer.
O que?
Matalo.
Estás segura?
Serías quen de cravarlle a baldosa no pescozo, na cara, nos ollos?
As veces que faga falla.
A quen imos ver a Cuatro Vientos?
O único que segue vivo. Tivemos sorte.
1997, o ano da tatuaxe, foi a primeira promoción.
Só catro pasaron o exame.
Dous faleceron. Un nunha explosión, outro de cancro.
O terceiro vive en Alemaña.
A noite do asasinato estivo na tele,
logo descartámolo.
En que programa?
Un game show. Pregunta irrelevante.
Só queda este.
Moito gusto, Ezequiel.
- Quedas fóra. - Son a túa superior.
E eu o teu escudeiro. Quedas fóra.
Jon!
- Jon, para! - Onde está?
- Jon, para!
Non é Ezequiel.
El non conducía.
Había unha pegada no taxi.
Un poli da NBQ?
Ese é o seu domicilio actual e esta, a orde para entrar.
Témolo. Non hai tempo que perder.
Vamos! Xa o temos!
Sabes se hai alguén, aínda que sexa doutra promoción,
que poida ter a tatuaxe da NBQ?
Dubídoo.
Montouse unha boa por esas tatuaxes.
E iso que non era o emblema oficial da unidade.
Por que se montou unha boa?
Non aprenden iso na escola de espías?
Non somos espías.
Por que non me deixa as revistas porno no caixón?
A ver...
Entón, só vostede, Álvarez, Quiroga e Fajardo tiñan esa marca.
Álvarez non ten nada. Morreu de cancro.
Quiroga volveuse maricón e foi para Alemaña.
Agora seica só lle interesan as mariconadas.
Canto marica solto, non si? Son unha condenada praga.
E Fajardo tamén está morto?
Máis ben...
evaporado.
Como evaporado?
Mandárono a un psiquiátrico unha chea de tempo
despois do accidente da filla.
Non deu superado a súa morte.
Dicían que estaba ben ao saír, pero...
non é verdade.
Buscaba as misións máis perigosas
ata que voou nesa explosión do túnel.
Os cabróns dos xefes din que se suicidou.
Pero algo raro pasou.
Non deron co corpo.
Evaporado.
Parra.
Que pasa agora, Scott?
- Nicolás Fajardo. - Que sabes del?
Policía da NBQ.
Suicidouse no subsolo de Madrid, non deron co corpo.
- Pode ser Ezequiel. - Dime algo que non saiba.
Atopamos un taxi matrícula EGJ 0105
nun descampado, coas pegadas de Fajardo.
Sabemos onde vive e ímolo deter.
Nin se vos ocorra meter o fociño.
Que che dixo?
Atoparon a súa residencia e van por el.
Logo que hostia pintamos en todo isto?
Non me matou. Está xogando ás adiviñas.
Sigue.
Ese home deixaría un taxi abandonado nun descampado sen motivo?
A onde imos?
Ao manicomio.
Putos novatos. Non me gusta que saiban o de Fajardo.
- A canto estamos? - Unha hora.
Veña.
Vamos coller ese fillo de puta!
Imos por ese cabrón!
BASEADO EN REINA ROJA DE GÓMEZ-JURADO
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Luisa Lage