Brawo!
Bilita mpash.
Słucham?
Wiedziałem.
To jest trudne.
Bilita mpash?
Poznaję pochodzenie.
Afryka Środkowa?
Języki... nigero-kongijskie?
Bantu?
Więc nie masz pojęcia.
Wygrałeś.
Tak!
W końcu.
Wygląda przepysznie. Dziękujemy.
Mogę prosić o dwie filiżanki kawy?
- Oczywiście. - Dziękuję.
Zaprosiłeś mnie na kolację, żeby powiedzieć mi „bilita mpash”.
I oszołomić cię flamenco.
I podarować ci sukienkę, w której wyglądasz olśniewająco.
Planowałem tę kolację przez półtora miesiąca.
Kilka razy musiałem odwiedzić bibliotekę.
Zrobiłem to, żebyś coś zrozumiała.
Co takiego?
Nic.
Bo jeśli nic nie rozumiesz,
ale wszystko czujesz...
zrozumiesz, ile dla mnie znaczysz.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Wszystko w porządku.
Przemyję to w łazience, zaraz wyschnie.
Nie ma kolejki do toalety. Ma pan góra trzy minuty.
- Czego pan chce? - Chcę panią ostrzec.
I pani organizację.
Proszę mi pokazać to, co pan tam chowa.
Co to jest?
- Zdjęcie z kamery w Londynie? - Zgadza się.
Był tam dwa dni temu, ale szybko porusza się po świecie.
Każe się nazywać panem White'em.
Kto to? Co ma ze mną wspólnego?
Nie ma inteligentniejszego człowieka.
To czyni go pani najgorszym wrogiem, Antonio Scott.
- Co ja mu zrobiłam? - Nic.
I wszystko.
Jest pani Czerwoną Królową.
Za dużo pan wie.
O wydarzeniach w Walencji było głośno.
Musi już być w Madrycie.
Przyjdzie po panią. Więc najpierw przyjdzie po mnie.
Chce zniszczyć Czerwoną Królową.
Proszę mnie wysłuchać. By to osiągnąć, spróbuje panią zabić.
I osoby, które pani kocha.
- Muszę już iść. - Proszę nas uratować. Nas oboje.
Jak tylko się dowiem, kim pan jest.
Katem.
Tu jesteś.
Wszystko gra?
Tak. Zabierz mnie do domu.
Chodźmy.
CZERWONA KRÓLOWA
HISZPAŃSKA TORTILLA
Cholera, Antonia. Dzięki Bogu. Gdzie jesteś?
Jeszcze nie wiem.
Nie było cię wczoraj w szpitalu. Co się stało?
- Bilita mpash. - Co?
To bantu.
- Oznacza „sny o szczęściu”. - Sny o szczęściu?
Potruak! Co po baskijsku oznacza „bzdura”! Mów, gdzie jesteś!
UDOSTĘPNIJ LOKALIZACJĘ
Navalquejigo?
Co ty tam robisz? Na pewno nie poszłaś na zakupy.
Mówiłam ci, spałam.
Ezequiel mnie porwał.
- Ezequiel cię... - Odurzył mnie.
- Ezequiel cię porwał? - Potrzebuję ubrań na zmianę.
Ciekawe, jak otworzysz drzwi.
Proszę!
Lavapiés.
La Finca. Park Retiro.
Tor wyścigowy.
Plaza de España.
Antonia!
XORA MODA ZWALNIA 3000 PRACOWNIKÓW
STOP EKSMISJOM
BANK ALTAMIRA W OBLICZU GRZYWNY ZA NIELEGALNE EKSMISJE
Co jest?
Nie rozłączaj się tak. Martwiłem się.
Nie mamy czasu na takie rzeczy. Ruchy.
Jakie rzeczy?
Muszę sprawdzić, czy ten drań zostawił jakiś ślad.
Tylko w środku. Na zewnątrz nie.
Z wyjątkiem śladów opon,
ale nie musimy identyfikować auta. Znam numery.
Jedziemy?
Tak być nie może, Antonia. Nie może.
Dziękuję, że mnie odebrałeś?
Jeśli to się powtórzy, zjem tę twoją utalentowaną główkę
i te genialne pomysły na przystawkę.
Wyrażam się jasno, kochana?
Wyrażam się jasno?
Świetnie.
- Dokąd jedziemy? - Do La Finki.
Przerażasz mnie.
Okłamałaś mnie.
Przepraszam.
Wybacz mi.
Nie ma cię tutaj, prawda?
Nie.
Czego chcesz?
Powiedzieć ci coś.
Nawet jeśli na to nie zasługujesz.
Gdy ten potwór...
mnie gwałcił...
Nie.
Proszę, nie.
Nie!
W kieszeni miał pęk kluczy.
Do wszystkich drzwi.
Czekaj.
Sandra.
Co ty robisz?
Znalazłam luźną płytkę.
Wyciągnę cię stąd.
Ale pod jednym warunkiem.
Pomóż mi go zabić.
Powiedz, że mi pomożesz.
Teraz będziesz milczeć?
Nic nie mówisz.
Dlaczego?
Pewnych rzeczy nie rozumiem.
Słów też nie.
Wtedy sprawdzam ich znaczenie.
Przestraszyłam cię.
Nie chciałam.
Zaraz dojedziemy.
Czemu wracamy do La Finki?
Sprawdzimy, czy tamtej nocy Ezequiel przewiózł taksówką ciało Álvara.
Zawiózł mnie do tego domu, żeby pokazać mi mural.
Jak mówiłam, to wiadomość.
- W formie muralu? - Tak.
Widziałam taksówkę i numer rejestracyjny.
Mów dalej.
Czemu mnie nie zabił?
Dobra, Ezequiel...
- Co chce przekazać? - Żebyśmy podążali za taksówką.
Numer rejestracyjny to EGJ0105, słonko.
Nie obchodzi mnie to.
Mówiliśmy, nie możemy udzielać żadnych informacji.
Wiesz, że mogę cię aresztować?
Tak, ale płacą mi za milczenie.
Nic nie powie. Jedźmy już.
OCHRONA HEIRES
Słuchaj, milczenie to życiowa decyzja, słonko.
Mówisz, że ci za to płacą i udajesz obojętnego,
ale ja cię przejrzałem.
Wkurzasz się, gdy widzisz bezpańskiego psa.
Składasz skargi do Urzędu Ochrony Konsumentów.
Chcesz być nauczycielem wuefu.
Udajesz, że jesteś hetero, bo nie chcesz skrzywdzić swojego taty
lub swojej przeuroczej dziewczyny,
która za kilka lat chce mieć z tobą dzieci, ale...
jesteś gejem.
Może ci się wydawać, że milczenie
to najlepsze, co możesz zrobić, ale ty po prostu się boisz.
Jeśli się nie mylę,
to przejmujesz się tym, co tam się stało.
A za milczenie płacą ci stanowczo za mało...
przystojniaku.
Chwila! Co ty wyprawiasz?
Dobra, jaki to był numer?
EGJ0105.
Był duży ruch z powodu imprezy.
Imprezy?
- Nie wiedzieliśmy. - Mówiłem innym glinom.
- Jakim? - Nie wiem. Innym.
Miałem wam o tym nie wspominać, bo to bez związku.
Tomás, oddaj ten rejestr. Nie mamy pozwolenia.
Kto urządzał tę imprezę? Piłkarz?
Nie.
Inni.
Jacy inni?
Dobra, mam. EGJ0105?
WYKAZ POJAZDÓW
- Siedemnaście po trzeciej nad ranem. - To poufne.
Zagroził, że mnie aresztuje.
- Możemy obejrzeć nagranie z kamer? - Nie.
- Macie nakaz? - Nie ma tu zastosowania.
Otóż to.
Proszę odjechać.
Mam pomysł. Ruszaj.
20A - AL. VALLADOLID PLAC PINTOR ROSALES
Skręć w prawo.
Jak myślisz, kogo miał na myśli?
Jeśli nie piłkarzy, to albo artystów, albo polityków.
Pewnie polityków.
- Jacy politycy tam mieszkają? - Różni, ale nie chodzi o polityka.
242 przemówiła.
Nie powiesz nic więcej?
W końcu jestem tylko giermkiem.
Skoro to nie piłkarz, artysta ani polityk, to kto?
Nie...
Chyba sobie, kurwa, jaja robisz.
Skąd wiedziałeś to wszystko o ochroniarzu?
Słyszałaś o „gejdarze”?
Więc wystarczyła ci intuicja?
Intuicja...
i Grindr.
Cztery jedynki.
Znalazłem go, gdy ostatnio tu byliśmy.
Trochę go obserwowałem, oglądałem zdjęcia.
A gdy miałem sobie do niego zwalić, zobaczyłem, że ma dziewczynę...
i się załamałem.
Co oglądasz?
Film.
Nie pierdol.
- O czym? - O tym, jak grać w blackjacka.
Po co?
KASYNO
Stuknięta jak cholera, ale ją lubię.
Zostań. Wracam za dziesięć minut.
„Tak, panienko Scarlett”.
Pieprzyć to.
Uwinęłam się szybciej.
Co to?
Dziesięć tysięcy euro wygrane w blackjacka.
Jak tego dokonałaś?
Policzyłam karty jak na filmie.
A po co to zrobiłaś?
Pójdziemy na randkę, przystojniaku?
Narobisz mi kłopotów.
Przydadzą ci się.
Chcemy się dogadać.
Łapówka?
Dodatkowa motywacja.
Łapówek nie dajemy. Co nie?
Wystarczy! Nie zawracajcie nam już tyłków!
Nie zbliżyłabym się do waszych tyłków.
To czego chcecie?
Obejrzeć nagranie z kamer z wieczoru przyjęcia.
Dobry wieczór. Panowie na przyjęcie?
Tak, na przyjęcie.
Nazwiska, proszę.
- Ahmed. - Mohamed.
Godzina 3.05.
Dwóch dowcipnisiów. Dalej.
Godzina 3.12, damy do towarzystwa.
Chwila, nie ma 3.17.
- Mówiłeś, że wtedy podjechała taksówka. - Tak.
Pokaż.
Glitch.
- Co? - Glitch. Piętnaście sekund po 3.17.
Widzisz?
Różnica między czternastą a piętnastą sekundą jest oczywista.
Widzisz?
- To glitch. - Masz rację.
Ktoś musiał zhakować kamerę.
Musimy to sprawdzić.
Nie ma mowy. Nigdzie nie idziemy.
Słuchaj, pięknisiu,
ona mówi, że był glitch.
Za chuja nie wiem, co to znaczy, ale wiem, co to dziesięć kawałków.
Więc rusz tyłek i wyjdź.
Nie. Raczej nie powinienem tam wchodzić.
A pytałem cię o zdanie?
- Kazałem ci tam wejść. - Nie.
Oni są tu co tydzień. Znają nas.
Ja to zrobię.
Zrobię to.
- Nie będę się mieszał. - Jasne.
Co się stało tamtej nocy?
Ktoś został zabity.
Syn ważnej osoby.
Dzieciak. Zamordowano go w okropny sposób.
Podejrzewamy, że tą taksówką wwieziono tu ciało.
Morderca wiedział, że nakazano wam przymykać oko.
- Czy ostatnio sprawdzano kamery? - Tak.
- Jak co tydzień. - W tydzień imprezy też?
Tak. Dwa, trzy dni przed imprezą.
Coś tu wpięto.
Kompleks wyposażony jest w 76 kamer. Patrolują go dwa zespoły ochroniarzy.
Są też czujniki ruchu, a wy przynosicie mi takie gówno?
To żadne gówno.
To glitch.
Można jakoś sprawdzić, kto jest w środku?
Nie w aucie, ale może coś odbiło się w oknie stróżówki.
Pewna jestem tylko tego, że z przodu siedzą dwie osoby.
Niewielkie pocieszenie.
Nie.
To węzeł gordyjski.
Jestem tak głodny, że mam taki w brzuchu.
Przestraszyłaś mnie. Wyszedłem z domu bez śniadania.
Cały dzień byliśmy w ruchu i mam tego cholernie dość.
Bóg mi świadkiem,
idę uciąć sobie maraton drzemek w piżamie.
Przepraszam, drogie panie, ale głód budzi we mnie ogra.
Ani słowa!
A pani CSI niech lepiej znajdzie jakiś trop.
Narka!
Nalegam. Wolę zjeść w kawiarni.
A ja wolę przesłuchać i zatańczyć do Aserejé tysiąc razy,
niż wrócić do tej gównianej kawiarni.
Proszę.
Piękna.
Antonia, prawda?
Martwiliśmy się o ciebie, kochanie.
Jeśli ten szaleniec cię nie skrzywdził,
to po co cię porwał?
By przekazać nam wiadomość.
Jaką?
Jeszcze nie wiemy, ale naprowadził nas na trop.
Dzięki taksówce, którą ją wywiózł.
Ci goście wwieźli taksówką ciało do domu Truebów.
Podali się za gości.
Sztuczka darmozjada.
I sama się tego domyśliłaś, kochanie?
Z moją pomocą, mamo.
Praca detektywa musi być ekscytująca.
Co to za przyjęcie?
Nie „co”.
Tylko „czyje”.
- Nalej jej wody. - Proszę.
Nie udław się, dziecko.
Dziękuję.
Dobra, wykrztuś to z siebie. Czyje to było przyjęcie?
Toñi chętnie ci powie.
Ale najpierw zjedzmy tortillę.
Nie może się doczekać.
Naprawdę? Bardzo mnie to cieszy.
Antonia jest ekspertką od takich potraw.
A dokładniej od pincho w formie omletu.
Rany, czuję ogromną presję.
Jakby to były zawody.
Proszę, kochanie. Smacznego.
Proszę, synu.
Dziękuję, mamo.
Ramè.
Słucham?
Co to znaczy?
Że jest cholernie dobry.
Cholernie dobry.
Mówiłeś Rodríguezowi, że to najważniejsza sprawa w naszej karierze
- i nie mamy na to czasu? - Tak.
- Nie posłuchał. - Nic nowego.
Jesteśmy w kropce. Dziś spałem w biurze.
Syn mi się nagrał, żebym mu kupił płatki.
- Nawet nie odsłuchałem. - I dobrze. Mają za dużo cukru.
A mój cholerny szef żąda raportu. Wiesz, co dzisiaj jest?
- Wiem. - Doprawdy?
Niespodzianka!
Sto lat, kochanie.
Wszystko słyszeliśmy.
Najlepszego, Parra.
- Szefie. - Wiem, że jest ci ciężko.
Patrz, kto tu jest.
Dziękuję wszystkim.
Młody!
W końcu się widzimy.
- Jak tam? - Dobrze.
- Halo? - Macie coś nowego?
Niestety nie.
Funkcjonariusz Sanjuán.
A może i mamy.
Ach, ta młodość! Patrzcie, jak się świetnie bawią.
Zawsze się kłócą.
Ale tylko żartują.
No wiesz. Pod publikę.
Spokojnie, mogę zmienić kanał.
Ale Jon to lubi.
Usnął.
Za dużo pracuje.
- To czepiaki... - Co powiesz na to?
Nie lubię naczelnych.
Z wyjątkiem mojego.
Świetnie się dogadujecie.
Mam tylko jego, a on tylko mnie.
Choć wolałabym, żeby tak nie było.
Dasz wiarę, że przez te lata w Madrycie z nikim się nie zaprzyjaźnił?
- Dobrze, że teraz ma ciebie. - Tak?
Dlaczego?
Potrzebuje kogoś, kim mógłby się zająć.
Nie mówił pani, że nie lubię, gdy ktoś mnie dotyka?
- Mówił. - To dlaczego pani to robi?
Bo tego potrzebujesz, skarbie.
To dziwne.
Nie wiem...
Jest pani bardzo...
przekonująca.
Nie rozumiem pani zachowania.
A co tu rozumieć?
Jesteś hiszpańskim Sherlockiem, ale sporo ci umyka.
Nie jest pani wdową, tylko samotną matką.
Tata Jona odszedł dawno temu, dlatego nie ma tu jego zdjęć.
Jest pani Baskijką z małego miasta.
Studiowała pani. Wtedy było to niespotykane.
Zrobiła to pani, żeby go utrzymać.
Farmaceutka.
Wnioskuję po sposobie ułożenia środków uspokajających,
które bezskutecznie zażywa pani na sen.
Dlatego lubi pani patrzeć, jak syn śpi.
Chciałaby pani spać tak jak on.
Chociaż obudził się 2 minuty i 20 sekund temu
i nas słucha.
Niezłe z niej ziółko, co?
To Aguado.
- Mamy coś. - Czekaj.
- Potrzebuję kawy. - Nie.
Sukienka już wyschła. Nie weźmiesz jej?
- Wezmę. - Dobrze.
- Godzina połączenia? - 15.55, 25 minut temu.
- Kiedy przyjechali nasi koledzy? - Dziesięć minut temu.
Cholera, Sanjuán.
To nasz jedyny trop, a spóźniliśmy się dziesięć minut?
Zlokalizowali dzwoniącą?
Nie.
- Kamery uchwyciły taksówkę? - Sprawdzamy to.
Markowe buty?
W rozmiarze Carli Ortiz. Badamy próbkę trawy.
Taksówkę skradziono tydzień temu.
Została wyczyszczona, ale może coś znajdziemy.
Kobieta, która zadzwoniła, może znać porywacza.
Przyjęcie niespodzianka to twój pomysł?
Dzięki.
- Hej. Ale się zjarałem. - Nie gadaj.
Mam pomysł na tatuaż na twarzy.
Nie wytatuuję ci twarzy. Żałowałbyś.
Już mówiłam tej babce...
- Aguado. - Tak.
Wiem tylko, że zrobił go tutaj.
Skąd ta pewność? Ledwo go widać.
To wąż mojego taty. Rozpoznaję go.
Myślę, że to ten.
Tak.
Macie nazwiska klientów?
Tata jest bardzo skrupulatny, ale nic więcej nie mam.
Tylko to zdjęcie.
Możemy z nim pomówić? Może coś pamięta.
Sześć miesięcy temu miał udar.
Nie mówi.
Przejęłam interes, ale to nie to samo.
Jest najlepszy.
Jak ma na imię?
Daniel.
Do użytku prywatnego. Herbatka służy tacie.
Pachnie niesamowicie.
Na pewno mu pomaga.
Nie jestem pewna, czy to żart.
Nie.
Szukamy tego faceta z tatuażem.
Potrzebujemy pomocy.
Możesz coś o nim powiedzieć?
Niestety nie. To było przed...
Ja też chcę być wolna.
- Chwila. - Co się dzieje?
Potrzebuje więcej światła.
Od czasu do czasu przesuwaj krzesło.
Musi zmieniać punkt koncentracji. Inaczej będziesz go torturować.
Danielu.
Pamiętasz, komu wykonałeś te tatuaże?
N.
B.
Q.
NBQ.
Policja Podziemna.
To moja cela.
Ma mniej więcej 10 na 10 metrów.
Została wyłożona białymi płytkami,
by łatwiej zmywało się krew ofiar.
Najwyraźniej na tym wiesza ofiary.
Takie jak ja.
Żeby łatwiej się wykrwawiały.
Muszę się stąd wydostać, tato.
Co zamierzasz?
Poczekasz, aż wszystko załatwię?
Jak zawsze.
Oczywiście, że nie.
Mam plan.
Sandra.
- Sandra! - Daj mi spokój.
- Nie odpowiedziałaś mi. - Posłuchaj.
Zrobię to.
Co?
Zabiję go.
Jesteś pewna?
Dasz radę wbić mu tę płytkę w szyję, twarz, oczy?
Tyle razy, ile to konieczne.
Kogo odwiedzimy w Cuatro Vientos?
Tego, który wciąż żyje. Mamy szczęście.
W 1997 roku, gdy wykonano tatuaże, funkcjonowała pierwsza jednostka.
Dostało się czterech mężczyzn.
Dwóch zmarło. Jeden w wybuchu, drugi na raka.
Trzeci mieszka w Niemczech,
ale w noc morderstwa był w telewizji,
więc go wykluczamy.
W telewizji?
W teleturnieju. Do rzeczy.
Został tylko jeden.
Miło cię poznać, Ezequielu.
- Zostajesz. - Jestem twoją przełożoną.
A ja twoim giermkiem. Zostajesz.
Jon!
- Zostaw! - Gdzie ona jest?
- Jon, przestań!
To nie jest Ezequiel.
To nie on był kierowcą.
W taksówce znaleźliśmy odcisk palca.
Policjant z NBQ?
To jego aktualny adres i nakaz.
Mamy go. Nie traćmy czasu.
Ruszamy! Mamy go!
Wie pan, czy jest ktoś, nawet z innego roku,
kto mógł wytatuować sobie NBQ?
Wątpię.
Mieliśmy kłopoty z powodu tych tatuaży.
To nawet nie było oficjalne logo jednostki.
Czemu mieliście kłopoty?
Nie uczą was tego w szkole szpiegowskiej?
Nie jesteśmy szpiegami.
Proszę odłożyć moje świerszczyki do szuflady.
Więc...
Tylko pan, Álvarez, Quiroga i Fajardo macie ten tatuaż.
Álvarez już nie. Zmarł na raka.
Quiroga okazał się pedałem i wyjechał do Niemiec.
Podobno teraz zależy mu tylko na pedalskich sprawach.
Cholerne pedały, prawda? To jakaś jebana plaga.
Fajardo też nie żyje?
Raczej...
zniknął.
Co to znaczy?
Przez długi czas przebywał w szpitalu psychiatrycznym.
Po wypadku córki.
Nie pogodził się z jej śmiercią.
Ponoć po wyjściu wrócił do zdrowia...
ale tak nie było.
Wybierał najgorsze misje,
aż w końcu zginął w wybuchu tunelu.
Góra uznała, że popełnił samobójstwo.
Ale stało się coś dziwnego.
Nigdy nie odnaleziono ciała.
Zniknęło.
Parra.
Co jest, Scott?
- Nicolás Fajardo. - Co o nim wiesz?
Policjant z NBQ.
Po samobójstwie w madryckim metrze nie znaleziono jego ciała.
- To może być Ezequiel. - To akurat wiem.
Znaleźliśmy taksówkę z numerem rejestracyjnym EGJ0105.
Na pustej działce. Fajardo zostawił odciski.
Mamy jego adres. Aresztujemy go.
Nawet się tu nie pokazujcie.
Co powiedział?
Mają jego adres. Jadą go aresztować.
Więc jak wygląda nasza rola?
Nie zabił mnie. Zostawia zagadki.
Mów dalej.
Czy ten człowiek porzuciłby bez powodu taksówkę?
Dokąd jedziemy?
Do psychiatryka.
Wrzody na dupie. Niedobrze, że wiedzą o Fajardo.
- Daleko mieszka? - Godzinę stąd.
Jedziemy.
Złapmy tego sukinsyna!
Dorwijmy drania!
NA PODSTAWIE CZERWONEJ KRÓLOWEJ JUANA GÓMEZA-JURADA
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski