Eu...
Non quería que isto rematase así.
Papá...
Mamá.
Por favor.
Ola.
Quen es?
Chámome Jorge.
Es un neno.
Teño medo.
Por que choras?
RAÍÑA VERMELLA
UN DISFRACE
...conmocionados polo tiroteo perpetrado por unha muller
no St. Barbara School.
A policía non confirmou o número de mortos e feridos...
Hostia...
Vamos.
Sabemos algo da asasina?
Era unha muller morena, de branco.
Matou unha profesora e dous colegas.
Houbo baixas entre os nenos?
Non, todos están ben, por sorte.
Menos un, que o levaron.
O neto do embaixador británico.
Papá?
Onde está?
Levo tres anos sen verte.
Non sei se esperaba afecto, pero esperaba algo.
Afecto?
En serio esperabas afecto?
Viñeches por Jorge?
Pásalle algo a Jorge?
Non o fagas máis difícil.
Teño dous homes abaixo.
Tes que vir comigo.
Quedas detida por asasinato e secuestro.
- Bule! - Traede o carro.
- Cuarto de Marcos Lorente! - O carro!
Que escapa!
Oe! Alto!
VESTIARIOS
É ela!
- Alto, policía! - Detéñase!
Hostia, Antonia.
Merda!
Noso Pai...
Que non lles faga nada.
Alto!
Significa que xa non es Raíña Vermella.
Chama unha ambulancia!
Oia!
Antonia!
Ven.
Vai por Jorge.
Ezequiel e Carla están no subsolo. Búscaos.
Corre!
Policía!
Detéñase!
Está vostede ben?
- Desbloqueáchesme. - Non por moito tempo.
Rastréxanche o móbil.
Non o podo apagar.
- Vaime chamar. - Ezequiel?
Dáme tempo, por favor.
Xa vivín isto con Marcos. Non quero volver vivilo con meu fillo.
Quince minutos. Nin un máis.
Isto é polos vellos tempos e porque o neno me gusta.
Pero non caerei contigo.
Quince, Antonia.
Chamará antes.
Grazas.
Velaí está!
Vamos!
- Están ben? - Quen?
Os compañeiros do coche.
- Si. - O que está nunha boa es ti.
- Estás detido. - Vaia novidade.
Central, vírona polos baixos de AZCA.
Mandade patrullas.
Vamos!
NON ESTOU TOLA ESTOU ATA A CONA
- Ola, Antonia. - Ezequiel.
Estas non eran as regras do xogo. Solta a meu fillo.
Engánaste. O xogo sempre foi este.
Os fillos pagarán polos pecados dos pais.
Quero falar con ela.
Non sei o que me dis.
Si que sabes.
Quero falar con ela.
Foi ela dende o principio.
Sandra?
Sabes o meu nome. Que perspicaz.
Es a filla de Fajardo.
Exacto, Antonia.
- Sorpresa! Aquí estou. - Non é sorpresa.
Nunca morriches.
Talvez si.
Esta historia vai de fillos que morren e pais que resucitan.
Meu fillo non pode morrer. Devólvemo.
Mira ti por alí. Eu vou por aquí.
Pobre Antonia.
Agora entendes o que é estar inseguro.
Éche moi simple.
Se non queres que morra,
terás que elixir, coma os outros pais.
Entre que?
A vida de teu fillo...
ou a de Carla Ortiz.
- Non a querías salvar? - E se non elixo?
Nese caso, a Jorge quedaríanlle 30 horas.
As mesmas que a Carla.
Sempre tan exacta, Antonia Scott. Tan exacta.
Si, pero estou insegura e teño a policía detrás.
Se queres que xogue coas túas novas regras, dáme algo máis.
Tes que ser forte, Antonia.
Non o esquezas. Sé forte coma min.
"Fun sobre auga edificada.
Os meus muros de lume son. "
Ei! Alto!
Que sentido ten mancar un neno?
O mesmo que mancar a Carla ou a Álvaro Trueba.
Ti repítelo sempre, é a túa misión.
Cómpre frear os pais,
e o único xeito de facelo é a través dos fillos.
E Jorge Scott é fillo desa muller.
Non quero, óesme? Non quero!
Non quero.
- Non vou mancar ese neno, óesme? - Papá!
Claro.
Queres protexelo, coma a min.
Esa muller ameázame.
Protéxeme.
Por favor.
Tedes esa manía os avogados, pero non te me achegues a furto.
Dime...
É certo?
Confírmase.
Inda que a policía quere ocultalo.
Matáronos.
A USE case en pleno, mortos ou feridos graves.
- Parra tamén? - Sen perna, na UCI.
E o seu segundo?
Ramón,
temos que decidir algo.
"Temos"? Vou.
Vou decidir eu, coma sempre.
Se traes algún documento para asinar, déixao enriba da mesa.
E agora preferiría quedar só.
Onde está Antonia?
E vostede é... ?
Seu pai.
Eu non teño pai.
Xa me informei de que o seu é facer chistes sen graza.
Señor Gutiérrez, coido que non acaba de entender
a gravidade da situación.
Poderíame pasar o mando, por favor?
Por que a protexe?
E vostede por que non?
Secuestraron a Jorge.
Estou convencido de que Antonia ten algo que ver.
Leva anos medicándose para non perder o control.
Non é dona dos seus actos. Sei que vostede a aprecia.
Axúdeme.
Se me axuda a atopala, conseguirei que o deixen libre sen cargos.
E regalarame unha gravata tan chula coma a que leva?
Non se engane.
Ela non é amiga súa.
Ela non ten amigos. Vostede sábeo.
Só se sente por enriba de todos nós.
Teña compaixón dun pobre eivado e achégueme o mando, por favor.
Todo o que Antonia toca malógrase.
Morreu súa nai. O seu home, en coma.
E Jorge... sabe Deus onde está.
E vostede está acabado.
Sir Peter...
Non ten vostede nin puta idea de quen é a súa filla.
Peche a porta ao saír, por favor.
Jorge!
Estás aí?
Estou.
Estás ben?
Dóenme os pulsos.
Atáronme.
Fixéronche algo máis?
Non. Máis nada.
Dáche medo a escuridade?
A miña cela non está escura.
De verdade?
Tes luz aí, Jorge?
Xogamos ao "vexo vexo"?
Para quitarnos un pouco o medo. Queres?
Non xogo dende cativo.
Con miña nai.
E a que máis xogabas?
Ao vexo vexo,
ás palabras encadeadas,
ao duck... Era o meu favorito.
A min tamén me gusta xogar con meu fillo.
Malia que me gustaría xogar máis.
Veña, empeza ti.
Eu non podo, porque aquí non hai luz.
Okay. Vexo vexo...
Que ves?
Unha cousiña.
E que cousiña é?
Empeza por pe.
Por pe...
Non sei que pode comezar por pe.
Ímolo facer ao revés.
Eu dígoche algo e ti disme se me achego.
Vale.
Hai unha mesa?
Unha especie de mesa, cun espello e lámpadas arredor.
Un toucador.
Hai un cepillo?
Si, e pinturas.
Unha brocha, moitas pestanas... Danme noxo.
E roupa enriba, envurullada.
Que máis hai?
Máis roupa colgada nunha barra.
- De que estilo é a roupa? - Non sei, é moi variada.
Hai de todo.
E enriba da mesa hai algunhas pinzas ou tesoiras?
Non, non hai nada diso.
Só hai... perrucas. Diso era o pe.
Mirou todo antes de marchar.
Colleu algunhas cousas e meteunas nunha bolsa.
E deume unha labazada.
Nunca me pegaran.
Quero que o fagas amodo.
Quéroo ver.
Que note como se desangra.
Como digas.
Que se sinta soa.
Por que insistes niso agora?
Porque os últimos pantalóns que lle merquei
fanme cu de carpeta. A min! E iso é imposible.
Que pasa?
Pensas que non son tan boa coma ti?
- Non é iso, pero... - Xa sei.
Ás veces non me recoñeces.
Que esperabas, papá, despois do que me fixeches?
Que regresase feliz?
Que fose unha persoa normal?
Síntoo.
Abracei esta merda de misión.
Deberías darme as grazas.
Precioso, non si?
Marchas outra vez?
A onde?
Non é boa idea.
É a mellor idea posible.
Si que estás desesperada.
Mira.
Apagas iso? Ponme nerviosa.
Sigue as instrucións. Non ten que quedar bonito.
Preciso que non volva sangrar, así que aperta os puntos, por favor.
Vale, é unha tatuaxe. Un debuxiño. Veña.
Dálle.
Merda, ho. Non.
...péchase por primeira intención o plano superficial.
Cunha sutura monofilamento non absorbible 3-0...
- Toma, así non berras. - Non tomo substancias psicoactivas.
- Case. - Apareces na miña casa,
pídesme que te cosa, coma se o fixese acotío...
Dáme medo mancarte.
- Traballas con agullas. - Con ninguén de 50 kg.
- Non o fago sen anestesia. E xa. - E os efectos secundarios?
Son obsesiva.
Dáme medo axitarme, ter ideas paranoides ou mareos.
Pensa na relaxación, na risa, na rexouba,
pensamento creativo...
Veña, que isto alivia a dor, faime caso.
Moi ben. Ale, veña.
E...
Isto dáseme de carallo.
E que lle dixo ela?
- Jorge. - Non o quero dicir.
Jorge, es os meus oídos.
Necesito que me digas o que lle dixo.
Díxolle que quere que sufras.
Logo el díxolle que por que se comporta así.
E ela contestoulle
que que pretendía despois do que el lle fixo.
Que ela xa non pode ser unha boa persoa por culpa del.
E que máis?
E logo ela marchou.
El pedíalle que non marchase, pero ela non lle fixo caso.
Ela chamálle... "papá, papá"...
E el choraba e choraba.
Sabes o que, Jorge?
Penso que teño unha idea.
Papá, papá!
Deixa de berrar!
A quen chamas? A quen?
Déixao!
A quen pensas que chama? A seu pai! Porque ten medo, non o ves?
Déixao saír!
Vasme violar a min tamén? Ai, non, que é teatro.
É un teatro para me enganar.
Coma se isto non fose sufrimento abondo.
Saber que meu pai non fixo nada para me sacar de aquí.
Xa sei que me ides matar.
E acéptoo.
Pero non o neno.
Por que quererías mancar o neno?
Oín como lle falas.
Con que desesperación.
É terrible oír chorar un neno.
Non queres ese son na cabeza, verdade?
Déixao saír.
Sei que es boa persoa.
Só fas o que ela che pide.
- Túa filla... - Cala!
Non sabes nada da miña filla.
Veuche ben o porro, eh?
Vives aquí?
Vivo.
Tralo de meu pai non podía con dous alugueiros.
Pero aforro as escaleiras.
Ti dormes nese cuarto e eu no sofá, vale?
E non te emociones, quero recuperar a miña vida.
Xa o entendo.
E logo que fixeches?
Secuestraron a meu fillo e acúsanme a min.
Carallo, si que...
Si que a fixeches, eh?
E por que?
Tes algo que ver, ou?
Non.
En realidade, si.
Ei, estás ben?
Deuche forte, non si?
É que hoxe levaches unha boa xeira tamén.
Tes que durmir.
Non.
Non podo durmir. Faltan 24 horas.
Pero se non descansas, non vas atopar o teu neno.
- Antonia? - Tes razón.
Tes razón.
Non entres.
Por que?
Tiñamos que chegar hai dez minutos.
Pagámosllos.
- Pagamos o que sexa. - Non.
Non. Aínda está esperto?
Coñécelo, Antonia. Non quería durmir.
- Xa, ódiao. - Papá!
- Ven comigo, campión. - Con papá.
Que fixestes?
Pois nada, desplumoume ás cartas Pokémon.
- Toma. - Grazas.
- Voute bicar, vale? - Vale.
Vale!
- Adeus. - Abur.
- Abur, familia. - Grazas, Cristina.
- Ola! Mírame. - Vale.
E agora a papá.
O xersei.
Vou eu. A ver se o convences para durmir.
- Ven! - Opa!
Non vou durmir.
Antonia!
Jorge! Cariño, mírame!
Estás ben? Jorge, mírame!
Tranquilo. Queda quieto.
Marcos!
Marcos! Marcos!
Marcos!
Marcos! Marcos!
Marcos!
Jorge!
Non, por favor!
Por favor!
Por favor, non!
Por favor.
Jorge, vai ao cuarto!
Sigue chorando, Antonia.
Podes facelo.
Mamá, axúdame, por favor.
Mira arredor, Antonia.
Non podes seguir ás escuras.
Sígueme.
Eles non te atacan.
Avísante.
- Quen? - Sígueos.
FUN SOBRE AUGA EDIFICADA OS MEUS MUROS DE LUME SON.
Fun sobre auga edificada.
Os meus muros de lume son.
Papá, eu estaba dicíndolle:
"Tes que durmir. Se non, non vas atopar o neno... "
Pero dicíao como o típico
"todo vai ir ben" que ninguén cre, obviamente.
Pois ela si.
E durmiu. Puxo cara como de pensalo,
e durmiu.
Éche un can verde, papá.
Non, os cans verdes son de Gran Canaria.
Por iso a illa se chama así.
- Eu non son canaria. - Perdón.
- Bos días. - Bos días.
Queres almorzar? Que che gusta?
Calquera cousa insá desas túas.
Outra coma min.
- Tes Coca-Cola? - Non.
Toma, as madalenas animan.
Tes que cambiar de aspecto para pasar inadvertida.
Sempre paso inadvertida.
Se todos os polis de Madrid teñen a túa foto, igual non. Digo eu.
Sigue.
Para pasar inadvertida por un poli,
tes que ser o contrario do que buscan.
Que non deas a nota.
Por exemplo?
Por exemplo, se che gustan as camisas de cadros,
enfúndate nun xustillo sado.
Nunca falla, míranche as tetas.
Mira. Isto.
ELA
Tamén...
NON TEN
Pantalóns elásticos...
GUSTO NINGÚN
Os de cebra, os heavys, a cazadora de coiro...
Ou a da capucha, que a podes subir.
- Non che sei. Convéncete algo? - Non sei.
- Ten razón. - Teño cousas dark, e como es rariña...
pois pégache. Se non, teño isto,
que é algo máis lady. Estas botas... Mira, esta camiseta pode ser perfecta.
Se non... A ver. Isto...
De rosa! Nunca vas de rosa.
MÁTAME
POR FAVOR
Tamén teño... Mira!
Isto! A tenda en casa!
Mira. Se non, tamén teño...
A ver.
PRÉGOCHO
Isto é medio transparente.
NON PODO
Mira.
Estades a falar?
Ven.
Ven, inténtao ti.
Fíxeno ben?
"Papá. "
"Bícame. "
Papá, quérote.
Non te preocupes. Xa non vas estar só.
Nada nos vai separar nunca.
Menos mal que volves estar comigo. Non volvas marchar.
A xente non sabe que a cidade está afuracada.
Hai outro Madrid debaixo do Madrid da superficie.
REDE DE EVACUACIÓN
Podiamos entrar mesmo no Palacio Real, se queriamos.
Gustáballes traballar alí abaixo?
Depende.
Ao final da unidade, cando nos cambiaron o nome
de Nuclear, Biolóxica e Química e nos integraron nos TEDAX,
uns acopláronse mellor ca outros.
Que quere dicir?
Os putos terroristas amaban o subsolo.
Os primeiros narcotraficantes.
Os asasinos en serie, que tamén existiron en Madrid.
"Que divertida é Madrid", pensamos todos. "Canta vida. "
Non ven o que hai debaixo. As ratas, as pantasmas, os malos.
O equilibrio é fráxil. Demasiado.
Vas converténdote nun deles para os atrapar.
Eu perdín a vista aquí.
- Bomba? - Ácido.
Impórtalle que tire unha foto do mapa?
- Non. - Ao prender o móbil,
a policía aparecerá aquí.
Non me importa.
Aprecio as visitas, nunca as recibo.
Recolla os mapas.
Pode non facerme este favor,
pero non lle diga a ningún policía o que vin facer aquí.
Grazas.
Fajardo era amigo seu?
Era.
Por que cre que finxiu a morte?
Como lle dixen, coido que a finxiu para algúns.
Os parvos.
Os que eramos como el
sabiamos que un corpo non se evapora, nin con esa explosión.
Sempre imaxinei que fuxiu coa moza.
Que moza?
- A do manicomio. - Non coñeceu moza ningunha alí.
Era a filla.
Iso é imposible.
Vamos, bulide!
- Abride a porta, axiña! - Vamos!
CATRO ANOS ANTES
Vés ou que?
Papá.
Non estou morta.
Carla...
Carla.
Jorge!
Que foi, Jorge?
É de día e non almorcei.
É de día?
Como o sabes?
Porque teño fame.
Tes fame.
E...
E que queres comer?
Dimo, que cho fago.
Sonche moi boa cociñeira, sabes?
Xogamos a que cociñamos, paréceche?
- Dime. - Un...
sándwich de xamón e queixo.
E que máis?
Beicon. Moi feito.
Quero orange juice.
E chocolate.
O avó non me deixa comelo de almorzo.
Tes sorte de que eu sexa nai.
Non!
Miña nai non está. Nunca está.
Non digas iso, Jorge.
Estou segura de que túa nai daría a vida por ti.
Eu vivo con meu avó. Meu avó daría a vida por min.
Que estiveches a facer?
Estiven descubrindo cousiñas.
Teño novas.
E ti?
Maritxu, son Antonia, tranquila.
- Non está a policía, verdade? - Pasa, ven.
Que susto, rapaza.
Síntoo. Escondinme, non quería chamar.
Refírome ás túas pintas.
Vas de mal en peor.
Estás ben?
Jon salvoume.
Xa o sei.
Lévolle unhas luriñas. Está detido.
Tamén o sei.
Por iso vin. Dixéchesme que podía contar contigo.
- Podo contar contigo? - Para que?
Para rescatar a Jon.
Claro.
Bótaa se queres volver camiñar.
É antibiótica.
Grazas.
Non mas deas.
Adiantamos a hora da túa morte.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Luisa Lage