Nie chcę takiego końca.
Tato...
Mamo.
Proszę.
Halo?
Kim jesteś?
Mam na imię Jorge.
Jesteś dzieckiem.
Boję się.
Dlaczego płaczesz?
CZERWONA KRÓLOWA
PRZEBRANIE
Nieznana kobieta sprawczynią strzelaniny w Szkole brytyjskiej
San Bárbara.
Policja nie potwierdziła jeszcze liczby ofiar...
WYSZUKAJ STRZELANINA
Cholera.
Szybciej.
Co wiemy o zabójczyni?
To ciemnowłosa kobieta ubrana na biało.
Zabiła nauczycielkę i dwoje pracowników.
Czy wśród ofiar są dzieci?
Dzieciom nic się nie stało,
poza chłopcem, którego porwano.
Wnuk brytyjskiego ambasadora.
Tato?
Gdzie on jest?
Nie widziałam cię trzy lata.
Nie wiem, czy liczyłam na czułość, ale na coś na pewno.
Czułość?
Naprawdę liczyłaś na czułość?
Chodzi o Jorge?
Mówisz o Jorge?
Nie utrudniaj tego jeszcze bardziej.
Na dole czeka dwóch mężczyzn.
Pójdziesz ze mną.
Jesteś aresztowana za morderstwo i porwanie.
- Szybko! - Wózek.
- Sala Marcosa Lorente! - Idź po wózek!
Ucieka!
Hej! Stać!
SZATNIA
To ona!
- Stać, policja! - Nie ruszaj się!
Szlag, Antonia.
Cholera jasna.
Boże...
Oby nikomu nic się nie stało.
Stać!
Nie jesteś już Czerwoną Królową.
Wezwijcie karetkę!
Hej!
Antonia!
Chodź.
Znajdź Jorge.
Ezequiel i Carla muszą być pod ziemią. Znajdź ich.
Biegnij!
Policja!
Stać!
Jest pan cały?
- Odblokowałeś mnie. - Nie na długo.
Namierzają twój telefon.
Nie mogę go wyłączyć.
- Zadzwoni do mnie. - Ezequiel?
Daj mi trochę czasu.
Przechodziłam przez to z Marcosem. Nie chcę też z synem.
Kwadrans. I ani minuty dłużej.
Ze względu na dawne czasy. Poza tym lubię tego chłopca.
Ale nie pójdę z tobą na dno.
Piętnaście minut.
Zadzwoni wcześniej.
Dziękuję.
Tam jest!
Szybko!
- Są cali? - Kto?
Moi koledzy z samochodu.
- Tak. - To ty masz kłopoty.
- Jesteś aresztowany. - A to nowość.
Widziano ją w dzielnicy finansowej.
Wysłać jednostki.
Szybko!
NIE JESTEM SZALONY PO PROSTU MAM JUŻ DOŚĆ
- Witaj, Antonio. - Ezequiel.
Nie takie były zasady gry. Wypuść mojego syna.
Mylisz się. Właśnie na tym polega ta gra.
Dzieci płacą za grzechy swoich rodziców.
Chcę z nią porozmawiać.
Nie wiem, o czym mówisz.
Wiesz.
Chcę z nią porozmawiać.
To ona tym kieruje.
Sandra?
Znasz moje imię. Bystra jesteś.
Jesteś córką Fajardo.
Zgadza się, Antonio.
- Niespodzianka. Żyję. - To żadna niespodzianka.
Nie umarłaś.
A może umarłam.
To historia o dzieciach, które umierają, i rodzicach, którzy zmartwychwstają.
Mój syn nie może umrzeć. Wypuść go.
Sprawdź tam. Ja pójdę tędy.
Biedna Antonia.
Poznałaś uczucie braku bezpieczeństwa.
To bardzo proste.
Jeśli nie chcesz, żeby umarł,
będziesz musiała wybrać jak inni rodzice.
Pomiędzy czym?
Życiem twojego syna...
albo Carli Ortiz.
- Nie chciałaś jej ocalić? - A jeśli nie wybiorę?
Jorge będzie miał 30 godzin życia.
Tyle, co Carla.
Jak zawsze precyzyjna, Antonio Scott. Bardzo precyzyjna.
Jestem w niebezpieczeństwie i ściga mnie policja.
Jeśli mam grać według nowych zasad, musisz coś mi dać.
Bądź silna, Antonio.
Nie zapominaj o tym. Bądź silna jak ja.
„Zostałem stworzony z wody.
Moje ściany płoną”.
Stać!
Jaki sens ma krzywdzenie dziecka?
Taki sam jak krzywdzenie Carli albo Álvara Trueby.
Zawsze to powtarzasz, to twoja misja.
Powstrzymujemy rodziców,
a można tego dokonać wyłącznie przez ich dzieci.
Jorge Scott jest synem tej kobiety.
Nie chcę tego, słyszysz? Nie chcę!
Nie chcę.
- Nie skrzywdzę tego dziecka! - Tato!
Oczywiście.
Chcesz go chronić tak jak mnie.
Ta kobieta mi zagraża.
Chroń mnie.
Proszę.
Jako prawnik masz to w zwyczaju, ale nie chcę, żebyś się tak zakradał.
Powiedz...
To prawda?
Mamy potwierdzenie.
Ale policja próbuje to ukryć.
Zginęli.
Policjanci albo nie żyją, albo są ranni.
- Parra też? - Stracił nogę. Leży na OIOM-ie.
A jego zastępca?
Ramón,
musimy podjąć decyzję.
„My”? Ja to zrobię.
Ja podejmę decyzję jak zawsze.
Jeśli potrzebujesz mojego podpisu, zostaw papiery na biurku.
Teraz chciałbym zostać sam.
Gdzie Antonia?
Kim pan jest?
Ojcem.
Nie mam ojca.
Powiedziano mi, że lubi pan opowiadać nieśmieszne żarty.
Panie Gutiérrez, nie rozumie pan
powagi sytuacji.
Mógłby podać mi pan pilot?
Dlaczego ją pan chroni?
A dlaczego pan nie?
Jorge został porwany.
Jestem pewien, że Antonia ma z tym coś wspólnego.
Od lat bierze leki, by nad sobą panować.
Nie kontroluje swoich działań. Wiem, że zależy panu na niej.
Proszę mi pomóc.
Jeśli pomoże mi pan ją znaleźć, oczyszczę pana z zarzutów.
A da mi pan też taki fajny krawat?
Proszę się nie łudzić.
Nie przyjaźnicie się.
Ona nie ma przyjaciół. Dobrze pan o tym wie.
Uważa się za lepszą od wszystkich.
Proszę zlitować się nad biednym kaleką i podać mi pilot.
Wszystko, czego dotknie Antonia, ulega zniszczeniu.
Jej matka zmarła. Jej mąż jest w śpiączce.
Bóg raczy wiedzieć, gdzie jest Jorge.
A pan jest skończony.
Proszę pana...
Nie ma pan zasranego pojęcia, kim jest pana córka.
Proszę zamknąć za sobą drzwi.
Jorge!
Jesteś tam?
Tak.
Nic ci nie jest?
Bolą mnie nadgarstki.
Związali mnie.
Zrobili ci coś jeszcze?
Nie.
Boisz się ciemności?
W mojej celi nie jest ciemno.
Naprawdę?
Masz tam światło?
Może zagramy w „co widzę”?
Żeby się trochę oderwać. Co ty na to?
Grałem w to, jak byłem mały.
Z mamą.
W co jeszcze grałeś?
Co widzę,
łańcuch słów,
chodzi lisek koło drogi... To moja ulubiona.
Ja też lubię bawić się z moim synem.
Żałuję, że nie robiliśmy tego częściej.
Zaczynaj.
Nie mogę, bo u mnie jest ciemno.
Dobrze.
Co widzisz?
Widzę coś...
Co?
Coś, co zaczyna się... na literę P.
Na literę P...
Nie wiem, co to może być.
Zróbmy na odwrót.
Ja będę zgadywać, a ty mi powiesz, czy trafiłam.
Dobrze.
Czy jest tam stół?
Stół z lustrem, wokół którego są żarówki.
Toaletka.
Jest tam szczotka do włosów?
Tak, i farba.
Pędzel do makijażu. Mnóstwo rzęs. To obrzydliwe.
Obok są ubrania. Pozwijane.
Co jeszcze tam jest?
Na wieszaku wisi jeszcze więcej ubrań.
- Jakich? - Nie wiem. Są różne.
Wszelkiego rodzaju.
A czy na stole są jakieś pęsety albo nożyczki?
Nie, nic takiego.
Są tylko... peruki. To ta rzecz na P.
Zanim wyszła, spojrzała na wszystko.
Wzięła kilka rzeczy i włożyła je do torby.
I uderzyła mnie.
Nigdy wcześniej mnie nie uderzono.
Zrób to powoli.
Chcę to widzieć.
Musi wiedzieć, że wykrwawia się na śmierć.
Zrobię, co chcesz.
Ma czuć się samotna.
Dlaczego nagle na to nalegasz?
Bo w ostatnich spodniach z jej sklepu
mój tyłek wyglądał płasko. Mój tyłek! To niemożliwe.
Coś nie tak?
Myślisz, że nie jestem tak dobra jak ty?
- Nie o to chodzi, ale... - Wiem.
Czasami mnie nie poznajesz.
Czego się spodziewałeś po tym, co mi zrobiłeś?
Że wrócę szczęśliwa?
Że będę normalną osobą?
Przepraszam.
Podjęłam się tej cholernej misji.
Powinieneś mi dziękować.
Piękna. Nie sądzisz?
Znów wychodzisz?
Dokąd?
To zły pomysł.
Najlepszy z możliwych.
Jesteś bardzo zdesperowana, co?
Patrz.
Wyłącz to. Stresujesz mnie.
Postępuj zgodnie z instrukcją. Nie musi być ładnie.
Musi przestać krwawić. Szyj ciasno.
Dobra, to tatuaż. Tylko rysunek.
Zrób to.
Kurwa. Nie mogę.
- Żebyś nie krzyczała. - Nie biorę substancji psychoaktywnych.
- Prawie nigdy. - Przychodzisz tu
i prosisz, żebym cię zszyła, jakbym to robiła codziennie.
Boję się, że cię skrzywdzę.
- Pracujesz z igłami. - Nie z kimś, kto waży 50 kg.
- Nie zrobię tego bez znieczulenia. - A skutki uboczne?
Mam obsesję.
Mogę mieć myśli paranoidalne i zawroty głowy.
Pomyśl o relaksie i śmiechu.
Kreatywne myślenie.
Poważnie, to uśmierza ból. Zaufaj mi.
Dobra dziewczynka.
Dobra...
Jestem w tym świetna.
I co powiedziała?
- Jorge. - Nie chcę tego powtarzać.
Jesteś moimi uszami.
Musisz mi przekazać, co mu powiedziała.
Powiedziała, że chce, żebyś cierpiała.
On zapytał, dlaczego się tak zachowuje.
Ona odpowiedziała:
„Czego się spodziewałeś po tym, co mi zrobiłeś?”.
I że przez niego nie może być już dobrą osobą.
Co jeszcze?
Potem wyszła.
Prosił ją, żeby nie wychodziła, ale ona nie posłuchała.
Mówiła do niego: „Tato, tato”...
A on cały czas płakał.
Wiesz co, Jorge?
Chyba mam pomysł.
Tato!
Przestań się drzeć!
Kogo wołasz? No powiedz!
Daj mu spokój!
Jak myślisz, kogo woła? Jego tatę! Boi się, nie widzisz?
Wypuść go!
Mnie też zamierzasz zgwałcić? Jasne, tylko udajecie.
Chcecie mnie nabrać.
Jakbym nie miała dość cierpienia.
Wiem, że mój ojciec nie kiwnął palcem, by mi pomóc.
Wiem, że mnie zabijecie.
Akceptuję to.
Ale nie zabijajcie chłopca.
Dlaczego chcesz go skrzywdzić?
Słyszałam, jak do niego mówisz.
Z taką rozpaczą.
Płacz dziecka to coś okropnego.
Nie chcesz słyszeć go w głowie, prawda?
Wypuść go.
Wiem, że jesteś dobrą osobą.
Robisz to, co ona ci każe.
- Twoja córka... - Zamknij się!
Nic nie wiesz o mojej córce.
Skręt dobrze ci zrobił?
Mieszkasz tu?
Tak.
Po udarze taty nie stać mnie na dwa mieszkania.
Teraz nie muszę wchodzić po schodach.
Zajmiesz tamten pokój, a ja prześpię się na kanapie.
Tylko się nie przyzwyczajaj, chcę odzyskać swoje życie.
Rozumiem.
Co przeskrobałaś?
Mój syn został porwany i obwiniają o to mnie.
Cholera, ty...
Nie próżnowałaś.
Ale...
Masz z tym coś wspólnego?
Nie.
Właściwie mam.
Hej. Wszystko w porządku?
Skręt dobrze wszedł, prawda?
Na pewno masz za sobą ciężki dzień.
Musisz się przespać.
Nie.
Nie mogę spać. Zostały mi 24 godziny.
Jeśli nie odpoczniesz, nie będziesz w stanie go szukać.
- Antonia? - Masz rację.
Masz rację.
Nie wchodź.
Czemu nie?
Powinniśmy wrócić dziesięć minut temu.
Dopłacimy.
- Ile tylko trzeba. - Nie!
Nie. Jeszcze nie śpi?
Znasz go. Nie chciał się położyć.
- Nie znosi tego. - Tatuś!
- Chodź tu, mistrzu. - Do tatusia.
Co robiliście?
Niewiele. Pokonał mnie w kartach Pokémon.
- Proszę. - Dziękuję.
- Dam ci buzi. - Dobrze.
Dobrze!
- Pa. - Do zobaczenia.
- Pa, rodzinko. - Pa, Cristina. Dzięki.
- Cześć! Patrz. - Dobrze.
Teraz tata.
Zapomniała swetra.
Ja pójdę. Spróbuj go uśpić.
- Chodź! - No już.
Nie pójdę spać.
Antonia!
Jorge! Spójrz na mnie!
Nic ci nie jest? Spójrz na mnie!
Nie ruszaj się!
Marcos!
Jorge!
Nie! Proszę!
Proszę!
Proszę, nie!
Jorge! Idź do pokoju!
Płacz dalej, Antonio.
Poradzisz sobie.
Mamo, pomóż mi, proszę.
Rozejrzyj się.
Nie możesz tkwić w ciemności.
Chodź za mną.
Nie próbują cię zaatakować.
Próbują cię ostrzec.
- Kto? - Podążaj za nimi.
ZOSTAŁEM STWORZONY Z WODY MOJE ŚCIANY PŁONĄ
Zostałem stworzony z wody.
Moje ściany płoną.
No więc powiedziałam jej,
żeby się przespała, bo nie będzie w stanie szukać dziecka.
Ale to była gadka
w stylu „wszystko będzie dobrze”, w to się nie wierzy.
Mimo to uwierzyła.
Poszła spać. Wyglądała, jakby to rzeczywiście rozważała
i poszła spać.
Jest dziwna jak zielony pies.
Zielone psy pochodzą z wyspy Gran Canaria.
Stąd jej nazwa.
- Ja stamtąd nie pochodzę. - Wybacz.
Dzień dobry.
Zjesz śniadanie? Co lubisz?
Cokolwiek byle było niezdrowe.
Swoja dziewczyna.
- Masz colę? - Nie.
Trzymaj, te babeczki cię rozweselą.
Musisz zmienić wygląd, żeby nikt cię nie zauważył.
Nigdy mnie nie zauważają.
To się może zmienić, jeśli każdy gliniarz w Madrycie ma twoje zdjęcie.
Mów dalej.
Żeby gliniarz cię nie rozpoznał,
musisz wyglądać inaczej niż zazwyczaj.
Nie wyróżniać się.
To znaczy?
Jeśli lubisz koszule w kratę,
włóż gorset BDSM.
Zawsze działa, bo gapią się na cycki.
Patrz. Ten...
ONA
Mam też...
NIE MA
...spodnie ze stretchem.
GUSTU
Spodnie w zebrę, heavymetalowe. Skórzana kurtka.
Albo bluza z kapturem. Możesz zakryć głowę.
- Coś ci się podoba? - Nie wiem.
- Ale ma rację. - Mam też inne rzeczy. Dziwna jesteś.
To będzie pasować. Mam też coś takiego.
Bardziej kobiece. Te buty... Patrz, idealna koszulka.
A może lepiej to.
Coś różowego! Nie nosisz różu.
ZABIJ MNIE
PROSZĘ
Mam też... Patrz!
Patrz! Zakupy w domu!
Mam jeszcze...
Zobaczmy...
BŁAGAM
Ta jest trochę przezroczysta.
NIE
Patrz.
Rozmawiacie?
Chodź.
Spróbuj.
Dobrze?
„Tata”.
„Pocałuj mnie”.
Kocham cię, tato.
Nic się nie martw. Nie będziesz już sam.
Nic nas nie rozdzieli.
Na szczęście znowu jesteś. Nie zostawiaj mnie.
Ludzie nie wiedzą, że pod spodem coś jest.
W podziemiu jest zupełnie inny Madryt.
SIEĆ TUNELI
Moglibyśmy nawet wejść do Pałacu Królewskiego.
Lubiliście tam pracować?
To zależy.
Pod koniec, gdy jednostka zmieniła nazwę
z NBQ i połączyła się z TEDAX,
niektórzy nie potrafili się odnaleźć.
To znaczy?
Jebani terroryści kochali to podziemie.
Pierwsi handlarze narkotyków.
Seryjni mordercy. Ich też mieliśmy w Madrycie.
Ludzie myśleli, że Madryt jest cudowny i tętni życiem.
Ale nie wiedzieli, co było pod spodem. Szczury, duchy, źli ludzie.
A trudno jest zachować równowagę.
Z czasem stajesz się jednym z nich, by ich dorwać.
W tym miejscu straciłem wzrok.
- Bomba? - Kwas.
Muszę zrobić zdjęcie mapy. Pozwoli pan?
- Proszę. - Gdy włączę telefon,
przyjedzie tu policja.
Nie przeszkadza mi to.
Lubię gości, ale nigdy ich nie mam.
Proszę je schować.
Nie musi pan tego robić,
ale proszę nie mówić policji, po co przyszłam.
Dziękuję.
Przyjaźnił się pan z Fajardo?
Tak.
Dlaczego sfingował własną śmierć?
Myślę, że chciał, żeby pewne osoby w to uwierzyły.
Głupcy.
My, ludzie tacy jak on,
wiedzieliśmy, że ciało nie może tak po prostu zniknąć.
Podejrzewałem, że uciekł z tą dziewczyną.
Jaką dziewczyną?
- Tą z wariatkowa. - Nie poznał tam żadnej dziewczyny.
To była jego córka.
To niemożliwe.
Ruchy!
- Otwórz drzwi! - Szybko!
4 LATA WCZEŚNIEJ
Wchodzi pani?
Tato.
Nie umarłam.
Carla...
Jorge!
Co się stało?
Jest już rano, a ja nie jadłem śniadania.
Już rano?
Skąd wiesz?
Bo jestem głodny.
Jesteś głodny.
Dobrze...
Co chciałbyś zjeść?
Powiedz, a to zrobię.
Świetnie gotuję, wiesz?
Zagrajmy w grę o jedzeniu.
- Co byś zjadł? - Może...
kanapkę z szynką i serem.
Co jeszcze?
Bekon. Mocno wysmażony.
Sok pomarańczowy.
I czekoladę.
Dziadek nie daje mi jej na śniadanie.
Masz szczęście, że ja jestem mamą.
Nie!
Mojej mamy tu nie ma! Nigdy jej przy mnie nie ma.
Nie mów tak, Jorge.
Jestem pewna, że mama oddałaby za ciebie życie.
Mieszkam z dziadkiem. To on oddałby za mnie życie.
Co robisz?
Musiałam coś sprawdzić.
Mam wiadomość.
A ty?
Maritxu, to ja, Antonia. Spokojnie.
- Nie ma tu policji, prawda? - Wejdź, szybko!
Przestraszyłaś mnie!
Przepraszam. Ukrywam się i nie chciałam pukać.
To twój wygląd mnie przeraził.
Jest jeszcze gorzej.
Wszystko gra?
Jon mnie uratował.
Wiem.
Zanoszę mu kalmary. Aresztowali go.
To też wiem.
Dlatego tu jestem. Mówiłaś, że mogę na ciebie liczyć.
- Więc mogę? - W jakiej sprawie?
Trzeba uratować Jona.
Oczywiście.
Użyj go, jeśli chcesz jeszcze chodzić.
To antybiotyk.
Dziękuję.
Nie dziękuj.
Przyśpieszyliśmy godzinę twojej śmierci.
NA PODSTAWIE CZERWONEJ KRÓLOWEJ JUANA GÓMEZA-JURADA
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski