Saúdos.
Son Sorbitol Maltitol Xilitol Manitol
Carbonato de Calcio Lecitina de Soia Derivados Vexetais de Glicerina e Talco.
Pero en prol da brevidade, podédesme chamar Goma.
A vida. Todo comezou cun big-bang.
Incontables galaxias expandíronse na existencia.
Uns 13 800 millóns de anos despois, xurdiron dúas especies principais:
o Homo sapiens e o Cibus erectus,
tamén coñecidas como humanos e comida.
Os primeiros devoraban os segundos como sustento.
A comida vivía na ignorancia deste acordo alimentario
ata que unha afouta salchicha descubriu esta verdade tan incómoda.
Armada co novo coñecemento,
coa súa namorada, os seus mellores amigos
e, o máis importante, sales de baño,
un potente narcótico
que derruba as paredes interdimensionais
entre as dúas especies, a comida defendeuse.
Chicharotiradores, agora!
A comida está viva. Repito, está viva.
Ide á casa, pechade a neveira.
Conseguide abridores, sacarrollas, o que...
Pans, formade unhas rebandas de defensa.
Whisky, ás rochas.
Operación Tormenta de Azucre!
- E Sammy? - Co corpo de Lavash.
Aínda?
Non te vou abandonar. Non te vou abandonar, meu amor.
Leva cargando con el todo o tempo.
Iso éche... bastante bonito, ou?
Pois non. O corpo comeza a atufar.
Barry, cantos homis quedan?
- Só un. - Si!
Non botes a nata aínda, Twink.
Ollade todas esas manchas de comida. Canto máis pode comer?
Acougade. Eu sei como acabar con este homi.
E con esa vai unha caixa enteira.
Mandade a pasta que queda.
Pódevos al dente.
- De onde carallo sacou iso? - Vedes?
- Quedan bombas de sake? - Negativo.
E de licor?
Non podemos sacrificar máis comida.
Isto comezámolo nós e rematarémolo nós.
Sammy, esta é a batalla final. En pé.
Recibido. Vamos, Lavash.
Se cadra nesta pode quedar mirando. Semella canso e morto...
Brenda, non sei se sairemos desta.
- Daquela quéroche dicir... - Para aí, Frank Frankfurter.
Ímolo conseguir.
Porque temos algo que ese condenado homi fedorento non ten.
- O que? - Un ao outro.
É ese. Ese é o fillo de puta que me matou a Lavash.
Ei, ti. Lémbraste del? Lembras cando o mataches, fillo de puta?
Non, a verdade.
- Agora! - Por que están húmidas estas cousas?
Ídesme arrincar as tetas!
Benvidos a Alimentopía!
Alimentopía!
A FESTA DAS SALCHICHAS: ALIMENTOPÍA
Coido que falo por todos cando digo que lles dean aos homis!
- Que lles dean, si! - Si!
Ditaron as nosas vidas tempo de máis, apreixándonos nos seus supermercados.
- Separándonos por corredores e estantes. - Esmagándonos na boca.
E botándonos por eses cus fedorentos que teñen.
Somos libres. Somos iguais.
Dende o pavo máis repoludo
ata o gran de arroz máis pequeno e adorable. Ollade!
Quérote, Frank!
- A comida unida. - O amor unido.
- Si! - Si!
E agora, Barry!
Quérote, Barry!
Ben, a guerra rematou.
Moitos estaredes preocupados polo que vén agora,
por se nunca volvedes sentir esa adrenalina,
ese afervoamento e esa sensación de propósito,
e porque todo palidecerá comparado coa emoción da guerra.
Sigue.
E?
Xa está. Iso foi o que preparei.
Vale, ben. E se escoitamos a Goma?
A revolución espállase.
Usando o teorema de Fibonacci e a lei de Moore,
calculei a taxa de expansión e podo anunciar oficialmente
que a comida agora é a especie dominante no planeta Terra.
A comida máis lista que hai.
Mentres este cerebriño estea do noso lado, non perderemos.
Falando de perdas... Grazas pola transición, Frank.
Non estariamos aquí
sen a afouta comida que deu a súa vida.
Quen teña cabeza que a agache para un momento de silencio.
Lavash!
Vale, abonda. Xa pasou o momento.
Xa gardamos silencio, xa está. Non é o holocausto.
Imos con algo máis alegre, por favor.
Vale, claro.
Isto é, como todos saberedes de sobra,
un dente humano.
Outrora, un símbolo de opresión, que usaban para nos devoraren.
Agora, un símbolo da vitoria ante os nosos antigos opresores!
- Erguede eses dentes! - Si!
Erguédeos se tedes. Se non, pois mirade.
Alucínanme estas cousas. Dádeme máis!
Así ha ser a vida dende agora:
todos facendo o que queiramos
e vivindo en perfecta harmonía!
Voume correr.
Ese buraco non é. Ese tampouco.
Ese si.
Grazas. Seguinte.
Se che son sincero, preocupábame estar a falar de máis
co de que a vida ía ser perfecta,
pero semella que así vai ser.
Frank, por primeira vez,
non temos ameaza existencial ningunha
e podémonos concentrar plenamente en nós.
Non se me ocorre mellor maneira de comezar esta nova etapa.
Comezamos unha revolución e fixemos isto posible.
- Nós parimos isto. - Xa, é coma se fosen os nosos fillos.
E os nosos fillos están a fochicar.
Non todos están a fochicar.
Barry, estás ben? Case non fodiches a cea.
Eu vou mirar un chisco, pero vós dádelle.
Pódovos mirar a vós. Sei que che gusta, Frank.
Veña, todo o mundo está ao choio.
Mira a Aceite e Auga mesturándose aí.
Nunca tal imaxinei.
Parecen o chocolate e os churros.
E mira eses pementos a reencherse.
- Sammy si que está recheo. - Fodédeme duro.
Fodédeme ata que non poida pensar nin sentir nada nunca máis.
Ai, non, sinto algo alén de que me estean dando.
Que se una outro, por favor.
Xa, si, semella bastante feliz.
Refixo a súa vida sorprendentemente axiña. Alégrome por el.
Sabemos que estás de baixón tralo fervor da batalla,
pero dálle tempo, adaptaraste.
Nós axudarémoste en cada paso. Para iso están os amigos.
Igual tes razón. Gústame estar entre amigos.
Pódelo repetir.
- Gústame estar entre amigos. - Iso é.
Un biquiño suave, moi suave. Seguide. Volvédevos bicar.
Abride a boca.
Vale, agora no corpo, aí.
Iso, veña, demostrade o que significa a vosa amizade.
Cos amigos, non hai nada fóra de lugar.
Sabes? Romper todas as nosas crenzas
e comezar unha nova sociedade de cero,
a verdade, ponme cacheiro de carallo.
- Si, nena, dime que son orgánica. - Es orgánica.
Que gusto. Que é iso?
Derrétome!
E eu. Estou moi quente, si.
Hostia cona!
Escoitade, están todos a gozalo tanto coma nós.
Gústame oír iso.
Non sinto a cara!
Eu quero diso que toma ela.
Meu irmán morreu!
Que? Vale, vaime o raro, pero que fetiche é ese?
Parade de foder. Están morrendo todos!
Meu irmán ten un buraco na testa!
Que pasa?
Iso non che é bo.
O teito ten pingueiras!
Non, non!
- Estás ben? - Estou seca, si.
- Por aí. - Cómpre chegar ao toldo!
Iso, imos para aló!
Correde en orde! Seica provocamos unha desbandada.
- Todos a cuberto! - Vamos!
Por aquí, seguídeme.
Sammy!
Non quero morrer así.
Téñote, pequeno.
- Grazas. - De nada.
Correde, case estamos.
Que son é ese?
Non! Correde, hostia! Bulide, veña!
Estades ben?
Susan, Anne, Condoleezza! Condoleezza!
Abandonade a mazaroca!
Que alguén me axude, estou pegada!
Grazas, grazas!
A ti, arroz pegañento. Encántanme estas cousas.
Laranxa malnacida!
- Non! Gerald! - Deus, a súa cara.
Quedou feito marmelada.
Deusiño!
Axuda!
Que perigoso é todo isto. Chips Ahoy!
Barry, que fas?
- Estámolo logrando, Patacas! - Si? Mimá!
Vou dereitiña para o inferno!
Acabouse!
Unha grande elasticidade implica unha gran responsabilidade.
É Goma!
Correde, pasmóns.
Non, non!
Ai.
Goma, non!
- Frank! - Téñote!
Non.
Estirácheste de máis.
Non, estireime o xusto
para salvar os meus amigos.
Vaste pór ben. Vaste recuperar.
Miramos o mesmo cacho de Goma?
Brenda está no certo.
O meu ciclo vital chegou ao seu final antinatural.
Que imos facer sen ti?
Se chegamos ata aquí, foi grazas a ti.
Non sabemos unha merda de nada. Non sabemos nada.
O máis importante na vida non é o saber, Frank.
O máis importante na vida é...
O que? Que é o máis importante?
Goma! Goma!
Frank, foise. Mira.
Ai, non, volveulle saír. Métete aí.
Vou ter que facer forza. Ves? Que noxo...
Non, non.
Como pasou todo tan axiña? Estabamos de festa.
Ai, Tónica, perdinte.
Polo menos aínda teño... Non!
- Amantes mortos por todas as partes. - Onde está a carne? Onde está?
Acouga, calma. Atoparemos a túa carne. Como se chama?
Wellington! Wellington!
Hai carne perdida e sinto nas miñas carnes o deber.
Non me sentía tan vivo dende que os homis estaban vivos.
Hai comida en apuros.
Vou iniciar a busca e captura. Vós vides?
Vides, ou? Vexo que o estades procesando.
Logo volvo.
- Acabou xa? - E se nos suicidamos?
- Que foi iso? - Volverá?
- Que facemos? - Vale, vale.
Acougade todos. Ímosvos responder a todo.
- Veña, Frank. - Como? Vale. Primeiro...
Respectamos que teñades tantas preguntas.
Ímolas estudar todas
e habemos volver con todas as respostas que queredes.
Ídelas estudar? Estes non saben nada. Están a improvisar e dáselles moi mal.
Non sabemos o que pasou, pero sabemos unha cousa.
- Non hai que entrar en pánico. - Alguén dixo pánico? Eu toleo!
Pois que lles dean.
Eu volvo para o Shopwell's. Alí estabamos a salvo. Quen está comigo?
Rapaces! Por favor, non.
Ides para atrás. E Alimentopía que?
- Non hai tal Alimentopía. - Sammy, non digas iso.
En serio? Isto parécevos un paraíso?
Mirade arredor. Hai melóns cegos e sandías esmagadas.
Pagou a pena a revolución?
Pois non. Non pagou tal, meu.
Se me escusades,
vou volver ao paquete de bagels do que saín.
O súper está que cae a cachos.
E que? Aínda así, estamos mellor ca aquí.
Déixao, salchicha.
Ata que poidas explicar por que caen pingueiras do puto teito,
eu quedo aquí sequiño e guapiño.
- Manda carallo. - Xa.
E témolo que arranxar nós.
Iso é o peor de todo. Oxalá Goma estivese aquí.
Oe, Frank,
que pensas que ía dicir Goma antes de morrer?
Que importa máis ca o saber?
Se cadra ía dicir: "Ser vós mesmos."
Ser nós mesmos é importante,
pero Goma non soaría así.
Vale, pois: "Ser vós mesmos."
Goma soaría exactamente así, pero non semella moi propio del.
Carallo. Que ironía.
De ter máis saber, resolveriamos este misterio.
Se deixásemos un pailaroco deses vivo,
se cadra poderiámoslle sacar algunhas respostas.
Frank, como podemos estar tan fodidos
que desexemos ter un homi?
Non, non!
Cala, cala.
- Ei, ese zapato é meu. - Coido que tes outros problemas, meu ben.
- Ai, que morro. - Vaites.
- Perdiches moita marmelada. - Axuda.
Déixame ver como está a cousa.
Carallo. Non fales, non fales.
Amodiño. Garda as enerxías.
Preme a ferida, vale? Non...
Hostia, onde vai todo o mundo?
Un homi.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro