Witajcie.
Składam się z sorbitolu, malitolu, ksylitolu, mannitolu,
węglanu wapnia, lecytyny sojowej, trójglicerydów roślinnych i talku.
Ale dla własnej wygody mówcie mi Guma.
Życie zaczęło się od wielkiego wybuchu.
Wytworzyły się niezliczone galaktyki.
Jakieś 13,8 miliarda lat później pojawiły się dwa naczelne gatunki:
Homo sapiens i Cibus erectus,
które znane są powszechnie jako ludzie i żarcie.
Ten pierwszy gatunek żywił się drugim, by przetrwać.
Żarcie było nieświadome tej żywieniowej hierarchii,
aż pewna nieustraszona parówka odkryła tę niewygodną prawdę.
Miała więc teraz nową wiedzę,
prawdziwą miłość, najlepszych przyjaciół,
no i najważniejsze: sól do kąpieli,
silny narkotyk
zdolny rozbić międzywymiarowe bariery
dzielące te gatunki, co pozwoliło żarciu stanąć do walki.
Groszkostrzelcy, teraz!
Żarcie ożyło, powtarzam, żarcie ożyło.
Kryjcie się, lodówki na kłódkę,
łapcie za otwieracze do butelek lub coś...
Chleby, pora na drożdże oporu.
Szkocka, sponiewierać go!
Zaczynamy operację „Deserowa burza”.
- Gdzie Sammy? - Przy Lawaszu.
Nadal?
Nigdy cię nie opuszczę, ukochany.
Cały czas go ze sobą nosi.
To... nawet urocze.
Nie do końca, bo zaczyna już cuchnąć.
Barry, ilu ludków zostało?
- Jeden. - Tak!
Nie podniecaj się tak, Twink.
Patrzcie, jak się upaćkał. Ile jeszcze może zjeść?
Spoko loko, wiem, jak pokonać tego ludka.
Łyknął tak całą kratę.
Dajcie mi tu makaron.
Będziecie al dente!
- Skąd on to wziął? - Teraz rozumiecie?
- Masz jeszcze bomby sake? - Nie.
Jäger?
Nie możemy stracić więcej żarcia.
My to zaczęliśmy i my to zakończymy.
Pora na ostatnią linię obrony. Wstawaj!
Tak jest. Chodź, Lawaszu.
Lepiej niech zostanie. Widać, że jest zmęczony i martwy.
Brendo, nie wiem, czy to przeżyjemy.
- Musisz wiedzieć, że... - Cicho, Franku Frankfurterze.
Przeżyjemy.
Mamy coś, czego ten przeklęty ludek nie ma.
- Co? - Siebie.
To ten gnój, który zabił Lawasza!
Hej, ty! Pamiętasz go? Pamiętasz, jak go zabiłeś, sukinsynu?
Nie bardzo.
- Teraz! - Czemu są takie mokre?
Wykręcicie mi sutki!
Witajcie w Żarciotopii!
Żarciotopia!
SAUSAGE PARTY: ŻARCIOTOPIA
Myślę, że mogę mówić w imieniu nas wszystkich. Pieprzyć ludki!
- Tak jest! - Pieprzyć ich!
Za długo już nami rządzili. Trzymali nas w tych swoich supermarketach.
- Rozdzielali nas na alejki i półki. - Żuli nas w buzi.
A potem wydalali nas przez śmierdzące tyłki.
Jesteśmy wolni! Jesteśmy równi!
Od najtłustszego indyka
po najmniejsze ziarenko ryżu. Spójrzcie tylko!
Kocham cię, Frank!
- Jedno żarcie. - Jedna miłość!
Tak jest!
Przed wami Barry!
Kocham cię, Barry!
To już koniec wojny.
Wielu z was pewnie boi się o przyszłość:
że już więcej nie poczujecie tej adrenaliny,
tej ekscytacji, tego celu,
a w porównaniu z wojną wszystko inne wypadnie blado.
No mów.
No i?
To tyle. Więcej nie przygotowałem.
No dobrze, to posłuchajmy, co powie Guma.
Rewolucja się rozrasta.
Twierdzenie Fibonacciego i prawo Moore'a
pozwoliły mi obliczyć szybkość ekspansji i mogę już oficjalnie ogłosić,
że żarcie jest obecnie dominującym gatunkiem na Ziemi.
Najmądrzejszy wśród żarcia!
Póki ten umysł jest z nami, nie będziemy na straconej pozycji.
A co do strat... Dzięki za płynne przejście, Frank.
...nie byłoby nas tu,
gdyby nie poświęcenie odważnych pobratymców.
Pochylmy głowy, kto je ma, i uczcijmy to minutą ciszy.
Lawaszu!
Dobrze, już wystarczy tej ciszy.
Nie róbmy z tego drugiego Holocaustu.
Przejdźmy do czegoś milszego.
Racja.
Jak wszyscy dobrze wiecie,
to jest ludzki ząb.
Dawny symbol opresji, którym nas konsumowano.
Teraz to symbol zwycięstwa nad naszym oprawcą!
- Zęby w górę! - Tak jest!
Kto ma, podnosi, kto nie, stoi.
Uwielbiam te ząbki. Dawać je!
Tak od teraz będzie wyglądać nasze życie.
Będziemy robić, co chcemy.
Będziemy żyć w idealnej harmonii!
Zaraz wystrzelę!
Nie ta dziurka. Ta też nie.
O tak.
Dzięki. Następny.
Szczerze mówiąc, bałem się, że zapeszę
tą wizją o idealnym życiu,
ale chyba się udało.
To pierwszy raz,
kiedy nic nam nie zagraża.
Możemy skupić się na sobie.
Lepiej nie mogłabym sobie wyobrazić tego nowego rozdziału.
Wywołaliśmy rewolucję i doprowadziliśmy ją do końca.
- To nasze dzieło. - Tak. Są jak nasze dzieci.
I wszystkie nasze dzieci się pieprzą.
Nie wszystkie.
Co jest, Barry? Ledwie przeleciałeś obiad.
Ja tylko popatrzę. Ale wy się nie krępujcie.
Ja na was popatrzę. Wiem, że to lubisz, Frank.
No weź, wszyscy się wkręcili.
Patrz tylko na Wodę z Olejem.
Niespotykane.
Jak czekolada i masło orzechowe.
A tam papryki się faszerują.
- Nie tak jak Sammy. - Wyruchajcie mnie z uczuć.
Dosłownie. Nie chcę czuć kompletnie nic.
O nie, wracają inne uczucia.
Niech ktoś jeszcze dołączy.
Wygląda na zadowolonego.
Dość szybko odmienił swoje życie. Ale to dobrze.
Wiemy, że jeszcze żyjesz wojną, ale przywykniesz.
Tylko daj sobie czas.
Będziemy ci pomagać, bo od tego są przyjaciele.
Macie rację. Wspaniale mieć przyjaciół.
Powtórz to.
- Wspaniale mieć przyjaciół. - No proszę.
Delikatny buziak. Tak, tak. Jeszcze raz.
Otwórz usta.
Dobra, a teraz po ciele.
Tak jest. Okażcie sobie przyjaźń.
Dla przyjaciół nie ma granic.
Zburzyliśmy cały system wartości
i tworzymy nowe społeczeństwo.
Cholernie mnie to podnieca.
- O tak, powiedz, że jestem organiczny. - Jesteś organiczny.
Wspaniale. A to co?
Topię się!
Ja też. Jara mnie to.
O kurwa!
Słyszycie? Wszyscy ostro się pieprzą.
I to mi się podoba.
Nie czuję twarzy!
Ja też tak chcę.
Mój brat nie żyje!
Że co? Lubię fetysze, ale bez przesady.
Przestańcie się już pieprzyć. My tu umieramy!
Mój brat ma dziurę w głowie!
Co się dzieje?
Nie jest dobrze.
Sufit przecieka!
Nie, nie, nie!
- Jesteś cała? - Tak, sucho.
- Tam. - Pod markizę!
Tak, chować się!
Biegnijcie ostrożnie! Chyba wywołaliśmy masową panikę.
- Schowajmy się! - Biegiem!
Tędy! Wszyscy za mną!
Sammy!
Nie w ten sposób.
Mam cię, mały.
- Dzięki. - Luzik.
Biegiem! Już niedaleko.
Co to za dźwięk?
Kurwa mać, biegiem!
W porządku? Nic wam nie jest?
Susan, Anne, Condoleezzo!
Opuścić kolbę!
Pomocy! Utknęłam!
Dziękuję!
To ja dziękuję. Uwielbiam ząbki.
Ty pomarańczowy gnoju!
- Nie! Geraldzie! - I po twarzy!
Będzie z niego dżem!
O Boże!
Pomocy!
Nutka niebezpieczeństwa. Ahoj, Chipsy!
Co robisz, Barry?
- Damy radę, Chipsy. - Tak? O Boże!
Spadam do piekła!
To koniec!
Wielka elastyczność to wielka odpowiedzialność.
To Guma!
Uciekajcie, głupcy.
Nie!
Auć!
Gumo, nie!
- Frank! - Trzymam cię!
Nie.
Za bardzo się naciągnąłeś.
Nie, naciągnąłem się wystarczająco,
by ocalić moich pobratymców.
Będzie dobrze, wyjdziesz z tego.
Chyba widzisz inną Gumę niż ja.
Brenda ma rację.
Moje życie dobiegło nienaturalnego końca.
Co my bez ciebie poczniemy?
To dzięki tobie zaszliśmy tak daleko.
Nie wiemy, jak działa ten cały bajzel.
W życiu nie jest najważniejsza wiedza.
Najważniejsze w życiu jest...
Co? Co jest najważniejsze?
Gumo!
On nie żyje, Frank. Widzisz?
Co... Wracaj do środka.
Dobra, trzeba na siłę. Widzisz? Ohyda.
Nie.
Jak to się stało? Dopiero świętowaliśmy.
Mój Tonic, Boże drogi. Nie zostawiaj mnie.
Przynajmniej nadal mam... Nie!
- Wszędzie martwi kochankowie. - Gdzie moja wołowinka?
Spokojnie. Znajdziemy twoją wołowinkę. Jak ma na imię?
Wellington!
Zniknęły steki. Znowu mam po co żyć.
Nie czułem się tak dobrze, odkąd zniknęły ludki.
Żarcie potrzebuje pomocy.
Przeprowadzę poszukiwania. Idziecie?
Halo! Widzę, że jeszcze to trawicie.
Wrócimy do tematu.
- To koniec? - Mamy się pozabijać?
- Co to było? - Powtórzy się?
- Co robimy? - Okej.
Uspokójcie się. Zaraz wszystko powiemy.
- Mów, Frank. - Co? Dobra. Po pierwsze...
Doceniamy to, że macie tyle pytań.
Znajdziemy na nie odpowiedzi
i wrócimy do tematu.
Jak to? Oni nic nie wiedzą. Improwizują, i to bardzo kiepsko.
Nie wiemy, co się wydarzyło, ale jedno wiemy na pewno.
- Nie panikujcie. - Panikujcie? Jestem kłębkiem nerwów!
Dobra, pieprzyć to.
Spadam do sklepu. Tam jest bezpiecznie. Kto jest ze mną?
Proszę was, zostańcie.
Nie wracajcie tam. Co z Żarciotopią?
- Nie ma Żarciotopii. - Nie mów tak, Sammy.
Serio? Tak ma wyglądać raj?
Rozejrzycie się. Ślepe melony, rozwalone dynie.
Że niby rewolucja miała sens?
Nic z tego, kolego.
A teraz przepraszam.
Wracam do kosza na pieczywo, z którego przyszedłem.
Ten sklep zaraz runie.
Co z tego? To lepsze niż siedzieć tutaj.
Odpuść już, parówo.
Póki nie wyjaśnisz, dlaczego z sufitu cieknie woda,
ja wolę siedzieć w suchym.
- Powalone to. - Tak.
I my musimy to naprawić.
A to komplikuje sprawę. Szkoda, że nie ma z nami Gumy.
Hej, Frank.
Co Guma chciał powiedzieć przed śmiercią?
Co jest najważniejsze?
Może autentyczność?
Autentyczność jest ważna.
Ale czy powiedziałby tak?
A może „autentyczność”?
O tak, to brzmiało jak on, ale nadal nie wiem, czy by to powiedział.
O ironio.
Z jego wiedzą rozwikłalibyśmy tę zagadkę.
Szkoda, że nie zostawiliśmy żadnego ludka.
Moglibyśmy wyciągnąć z niego odpowiedzi.
Sprawy tak się popieprzyły,
że brakuje nam ludka, dasz wiarę?
Nie, nie, nie!
Zamknij się już.
- To mój but. - Teraz masz inne problemy.
- Umieram. - O Boże.
- Straciłeś dużo nadzienia. - Pomóż.
Pokaż mi się.
Ja pierdolę. Tylko nic nie mów.
Spokojnie. Zachowaj siły.
Uciskaj ranę i nie...
Co jest? Gdzie są wszyscy?
Ludek.
Napisy: Krzysztof Łuczak
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger