Alimentopía!
A FESTA DAS SALCHICHAS: ALIMENTOPÍA
Axuda! Que alguén me axude!
Que carallo pasa? Onde están todos?
- Vou...? Vou...? - Non, vaste pór ben, J. D.
Vai ir todo ben. Ti aguanta, si? Un médico!
Arre demo, que lle pasou?
- Canta lle queda? - Non sei.
Case toda a marmelada está fóra, o cal obxectivamente pinta mal.
- Non creo que sobreviva. - Que? Non?
- Non lle digas iso. - Óiovos.
Óesnos? Tes os sentidos en plena forma.
Ese é un claro sinal de que te vas pór ben.
Vou probar algo.
Pois foi mala idea.
- Iso é...? - É unha dentada. Unha dentada humana.
O que oídes. Vin un. E levou reféns.
- Si! Perfecto! - Incrible!
Non o dos reféns. É malo e preocúpanos.
- Pero precisamos ese homi. - Como que o precisamos?
Que carallo facedes aquí? O teito está a piques de colapsar.
Ai, si? Pois colápsame este buraquiño tan bonitiño.
- Non imos saír. - Iso.
Este teito colapsará pouco a pouco,
pero non sabemos cando contraatacará o teito de fóra.
Podería ser agora.
- Ou agora. - Ou agora.
- Xa.
- Hai incerteza, si. - Ou agora.
Ves? Precisamos o homi para que nos diga como vai o da auga
ou estes parvos han morrer aquí esmagados.
Xa, vale.
Pero así que teñades a resposta, mato ese fillo de puta.
- Como gustes. - Tanto me ten.
Ei, Sammy, imos a outra grande aventura. Úneste, ou?
Xaora que si.
Ou mellor tirádeme unha xerra de auga
neste corpo fariñento
e aforrádeme a ansiedade de preguntarme que terrible e lenta morte me agarda.
Hostia, Brenda, ten razón. Ti es unha boliña e se saes...
Xa me adiantei. Só teño que arranxar unha cousiña.
Estamos.
Sales de baño? Listos. Lanzas? Listas. Cinta? Lista.
Nós temos cintas?
Só teño unha, e é o meu selo.
Non é cousa do grupo.
Vou rebandalo así...
Vou mallar nel e apuñalalo así.
Vou rebandalo así. Deste xeito. Dáme máis.
Á caza de homis.
Repítocho: primeiro preguntar, despois matar, si?
Antes de matalo sen piedade...
Xa, xa. Tranquilo, pilleino.
Pero non teño claro se o homi saberá
que carallo é a auga do teito.
- Son ben parvos. - Non será tanto.
Construíron unha sociedade duradeira.
Crédeme.
Pasei un día con un que cortou a cabeza por parvo.
Non teñen o cerebro na testa. Téñeno no cu.
- Non tal. - Non.
Lembrade o de Douche co Señor Escuro.
Se lles metes a cabeza polo cu, controlas o seu cerebro.
Por que? Porque teñen o cerebro no cu.
Á dereita.
Esquerda.
Barry, iso soa ridículo.
Non é nada ridículo. Échevos como funciona.
Escorrégaste polo buraco para arriba, xusto detrás da pirola,
e controlas os movementos.
- Merda. - Que? Que ves?
Acábovolo de dicir.
Honramos os caídos. Loitastes con afouteza.
Un respecto.
Nunca esqueceremos os Grans de Millo.
Col, Apio... O que sexa iso.
Arandos, coido. Ou Remolacha. Non estou certo. Está fresco.
- E húmido. - Xenial.
E megafedorento.
- Cheirade. - Non fai falla.
Isto é que o homi anda preto.
Gústame o cheiro a sales de baño pola mañá.
Pois eu só cheiro merda.
A neveira está rota.
Esa non.
- Non hai máis sitio aquí. - Por favor! Ímonos derreter.
Desculpe. Ola. Podería...?
- Onde atopaches ese dente, Xulio? - Caeulle a un arroz parvo.
Sería Arroz nun Minuto,
porque iso foi o que tardaron en deixar atrás esta beleza.
- Xulio, que malo. - Xa, pero este malo está ben guapo, ou?
Xaora que si. Mirade!
Mira ese cu.
Este sitio é unha merda. Estes desalmados vanme seguir pisando todo o tempo.
Impórtavos?
Con este ruído non oio os meus pensamentos intrusivos.
- E iso non é bo? - Desculpa.
Non falaba contigo, Torta de Queixo malcocida.
Vai que che dean "mascarpene".
- Oe, tes graza. Agora eu. - Agora ti?
Ti cala, cara de leite fervido,
que só se che pon dura na neveira.
Sabes peor ca un insulto.
Moi ben. A ver que máis teño.
Isto é un cogombro, un tomate e unha oliva negra que van a un bar.
Un, dous, tres, catro...
Que che di a póla?
Nada. Gustoume e quería tocala.
Aínda está fría e ten burbullas. O homi está preto.
Hai alguén aí fóra?
Ben. El é un e nós somos tres.
Gústanme eses números.
Frank e eu subxugámolo e dámoslle cos sales de baño,
que rompen os muros da comunicación entre especies.
Isto xa o falaramos, pero non está de máis repetilo.
Así queda claro.
E sacamos a información mentres Barry salva os reféns.
Putas patacas secas.
- Sóltame, monstro. - Deus!
Vaille papar os miolos a Dip se non actuamos xa!
Carallo.
Que cona...?
Arre demo!
- Por que caeu a auga? - Que?
Por que cae a auga do teito, mangallón?
Quen manda a auga que mata a todo o mundo?
- É unha adiviña? - Cando volve?
Non sei.
Merda!
- Vainos esmagar. Matádeo! - Non temos respostas!
- Que non vos pise! - É velenosa?
Hai feitizos para parala? É o mexo de Deus?
A auga ten un horario de caída?
Tes o horario? Dásme o horario?
Cona, Barry. Tiñamos que sacarlle información.
- Temos algo. - Paro e rodo!
Temos a información de que aínda estou en forma, cariño.
- Que? Íanos matar. - Queima!
Tiña que actuar.
Non está morto de todo. Podédeslle preguntar máis.
Señor, pare de berrar e menearse un segundo.
Temos algunhas preguntas.
Xenial. Fantástico. Que perda de tempo.
Á parte da comida liberada. Benvidos!
Meu, a apocalipse foi dura,
pero estades ti e Ritchie.
Tres é o número perfecto para un equipo.
Pénsao: Os tres mosqueteiros, Apartamento para tres, Os tres porquiños...
Ai, Deus! Ritchie está ardendo! Está pasando outra vez!
- Non! - Cabróns.
- Hai máis! - Si!
Dálles coas bombas de baño!
- Non respires! - Tarde.
- Algúns xa me entraron polo nariz. - Ei, homi, aquí!
Collédeo!
Lanzamento!
Lanzamento de martelo! Por debaixo!
Merda!
Podemos con eles. É só comida.
Non podo! Teño un ataque de pánico! Vaime moi rápido o corazón.
Hostia! Corre!
Non pasa nada.
Ti agóchate aquí, agarda e a mona pasará.
Ti podes, Barry. Velaí a ventá, cariño.
Imos aló.
Estou enchufado.
Que me pasa?
Hostia. Estao a facer.
- Si! - Barry, axúdanos!
Fillo de puta. Jack, que fas?
Non sei. Teño unha salchicha no cu!
Que dis?
O que oes. Teño unha salchicha no ollo do cu!
- E contrólame. - Como?
Tirándome das bólas, como en Ratatouille. Eu non quero facer isto.
- Pois sácaa de aí, meu. - Non podo.
Para iso preciso as mans,
e non obedecen as miñas ordes.
Tenta empurrar cos músculos do cu. Empurra!
- Lamaze, meu. - Non funciona.
Vale, vouche axudar. Isto igual doe.
- Como me axuda iso? - Deixándote inconsciente.
- Merda! Vai saír! - Hoxe non.
Jack, mira o que me obrigaches a facer.
Outra vez, eu non fixen nada. É a salchicha.
Non, non.
E iso que? Fillo de puta.
Non vexo nada. Vou ás cegas.
Síntoo, Jack, pero téñoche que cortar iso do cu.
Non! Barry!
Deixa o noso amigo no cu do teu amigo!
Saídeme de enriba.
Saltade!
Non, non.
Perdón!
Merda!
Donny, érguete.
Deus, mirade o que me obrigastes a facer.
Por favor, non me manquedes. Farei o que me pidades.
E a miña cinta?
Hai moitas orxías por aquí ultimamente. Vístelas? Participastes nelas?
Alguén de aquí fodeu cunha pera que lle pediu
que lle fixese unha pera?
Confuso, non si? O outro día deiteime cuns plátanos.
Pódese dicir que fodín unha manchea.
E que me dicides dos dátiles?
Os pobres nunca mocean.
Éche así. As engurras non se levan.
Vale. Un día fixen un trío cunha galiña e un ovo.
Non sei que foi primeiro, pero sei que os dous se foron antes ca min.
Uns egoístas como amantes. As ostras son máis elegantes.
Onde está o marisco aquí?
Típico. Estaba a facelo de morte e agora morreremos todos.
Abride!
- Un homi! - Ola, rapaces!
- Estanos intentando salvar? - Non lle deades tanto mérito.
Estou controlando este pasmón dende o cu.
Soa incrible, xa sei, pero funciona. Vedes?
- Correde! A que agardades? - O exterior tampouco é seguro.
Cóntallelo.
A auga que caeu do ceo chámase "chuvia".
Aquí non pasa moito. E menos coa seca que hai.
É un problema enorme, pero sempre se reduce a...
Non uses palabras raras.
Síntoo. Non teño claro que sabedes e que non.
Ao que lle chamades "teito" é o ceo,
e esa auga chámase "chuvia".
Chuvia?
Só cae cando hai esas cousas esponxosas
que flotan aí arriba que parecen malvariscos.
Pois iso. Ceo azul, ben.
Ceo gris, mal. Liscade, cona!
- Está azul. - Ben entón.
- Hai que apurar! Imos morrer! - Non imos morrer.
Hoxe non.
Ben, semella que Shopwell's pechou oficialmente.
E iso é bo.
Porque nunca foi o noso sitio. O noso sitio é ese.
Moito mellor, ou?
Sei que tivemos un comezo algo traumático,
pero Alimentopía está de volta!
Agora, adiante. Buscade un fogar. Facede o que vos pete.
Supoño que pasou o momento de Sammy.
E agora que vai pasar comigo?
Temos o que precisabamos, logo estás nas mans de Barry.
Que dilema. Obviamente voute matar, pero como?
¿Métoche unha pedra polo cu,
átoche os collóns e bótote por un cantil
ou fago algo máis creativo, un bo espectáculo?
Esa, o espectáculo, si.
Que vaia toda a comida da vila
para verte facer o que mellor fas: matar este parvo.
Soa bastante ben.
Por suposto, precisarás algunha actuación abraiante
para captares a atención da comida antes do gran final.
Aí é onde entro eu.
Non pasa nada. Non é real.
Un bagel e unha salchicha preparando un festival no que te executan.
Non, este é só un dos teus pesadelos postenchenta.
O pesadelo só acaba de comezar.
Si.
Esperta, Jack.
Esperta, Jack. Esperta.
A onde me levas?
Todos andan por aí buscando casa, e eu queríate sorprender.
Abre os ollos.
Unha árbore. Xenial. Encántame.
Mira para arriba, parvo.
Como deches con este lugar?
Na guerra matei un dos homis pequenos aquí.
Decoráchela.
Sei que isto está tecnicamente na Zona Escura,
pero pensei que estaría ben ter un sitio tranquilo para nós.
É perfecto.
Son a salchicha máis feliz da vila.
- Conseguímolo. - Vaia se o conseguimos.
Dende agora, e xa me lembrarás isto no futuro,
penso que as cousas van ser absolutamente perfectas.
Amodo!
Meu. Isto é meu. Agora vivo eu aquí. Cheguei antes ca vós.
Cheguei antes ca ti. E ca ti. E ca ti.
É meu! É meu, meu, meu!
Isto é meu e non podedes entrar.
É meu.
É meu. Liscade, Ovos.
Meu!
Apartade do medio, pataquiñas.
- Meu! - Meu!
Meu!
Meu! Meu!
Meu.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro