Żarciotopia!
SAUSAGE PARTY: ŻARCIOTOPIA
Niech mi ktoś pomoże!
Co tu się odpierdziela? Gdzie wszyscy?
- Czy ja... - Nie, nic ci nie będzie, JD.
Wszystko będzie dobrze. Trzymaj się. Lekarza!
Cholera, co mu się stało?
- Ile nadzienia stracił? - Nie wiem.
Chyba większość jest już na zewnątrz, a to niedobrze.
- Raczej nie przeżyje. - Co? Już po mnie?
- Tylko mu nie mówcie. - Słyszę was.
Słyszysz? Chyba wyostrzyło ci zmysły.
A to pewnie znak, że z tego wyjdziesz.
Mam pomysł.
No dobra, kiepski.
- To... - Rana po ugryzieniu ludka.
Tak, znalazłem ludka. Wziął zakładników.
- Znakomicie! - Wspaniale!
Nie mówię o zakładnikach, bo to przykre.
- Koniecznie potrzebny nam ludek. - Jak to?
Co wy tu robicie? Przecież dach zaraz runie.
Co ty nie powiesz? A weź pocałuj mnie w moją piękną dupeczkę.
- Zostajemy. - Tak.
Wiemy, że sufit się wali,
ale kto wie, kiedy ten na zewnątrz znów zaatakuje.
Może nawet teraz.
- Lub teraz. - Albo teraz.
- Teraz. - Czaję.
- Nie ma pewności. - Lub teraz.
Widzisz? Musimy dowiedzieć się od ludka, o co chodzi z tą wodą,
bo inaczej dach zawali się na tę bandę idiotów.
No dobra.
Ale jak tylko wyciągniecie z niego odpowiedź, zatłukę skurwiela.
- Rób, co chcesz. - Wisi mi to.
Sammy, czeka nas kolejna przygoda. Idziesz z nami?
Pewnie.
Albo lepiej wylejcie dzban wody
na moje drożdżowe ciało
i oszczędźcie mi stresu związanego z niewiedzą, w jaki sposób zginę.
Kurna, on ma rację, Brendo. Bułka na zewnątrz...
Już to przemyślałam. Jeszcze tylko jeden drobiazg.
Gotowe.
Sole do kąpieli? Są. Włócznie? Są. Bandana? Jest.
A nasze bandany?
Mam tylko jedną. To mój znak.
Nie całej drużyny.
Pociąć go...
Zdzielić mu. O tak.
Pociąć go. Pokazać mu, gdzie raki zimują.
Polowanie na ludki.
Pamiętaj: najpierw pytamy, potem zabijamy.
Nim zabijemy ludka...
Tak, tak, tak. Spokojnie, czaję.
Nie wiem, czy ten ludek ogarnia,
co to za woda z sufitu.
- Ludki to idioci. - Nie aż tak.
Ich społeczność przetrwała pokolenia.
Mówię wam.
Spędziłem dzień z ludkiem, który odciął sobie łeb.
Nie mają mózgów w głowie, tylko w tyłkach.
- Skąd. - Znowu?
Wiecie, co Douche zrobił Czarnemu Panu.
Wystarczy wsadzić im głowę w tyłek, żeby nad nimi panować.
A czemu? Bo mają mózgi w tyłku.
W prawo.
W lewo.
Bredzisz, Barry.
Nie bredzę. Tak to działa.
Wystarczy wejść do centrum dochodzenia, czyli otworu pod fiutem,
żeby przejąć kontrolę.
- Ale gówno. - Co jest?
Przecież mówię.
Uczcijmy poległych kompanów. Byliście dzielni.
Trochę szacunku.
Nie zapominajmy o kukurydzy.
Jarmużu. Selerze. Cokolwiek tam jest.
O żurawinie. Może burakach. Sam nie wiem. Jest świeża.
- I mokra. - Cudownie.
No i cuchnie jak cholera.
- Powąchajcie. - Nie.
Ludek musi być gdzieś blisko.
Lubię zapach soli do kąpieli o poranku.
Ja to czuję raczej gówno.
Lodówka wysiadła.
Ta działa.
- Tu już nie ma miejsca. - Proszę! Roztopimy się!
Przepraszam, czy mógłbyś...
- Skąd masz nowy ząb, Juliuszu? - Jakiś ryż go zgubił.
Pewnie błyskawiczny,
bo musiał strasznie szybko uciekać, skoro go zostawił.
- Jesteś okropny. - Ale przynajmniej dobrze wyglądam, nie?
O proszę. Patrzcie tylko!
Niezły tyłek, co?
Do bani tutaj. Nigdy nie przestaną mi dokuczać.
Możesz ciszej?
Przez ten hałas nie słyszę własnych samokrytycznych myśli.
- To chyba dobrze? - Słucham?
Czy ja mówiłem do ciebie, ty tępy serniku?
Jak się czujesz obrzucony serem?
- Dobry jesteś. Teraz weź się za mnie. - Za ciebie?
Nie da rady, maślaku.
Tobie staje tylko w lodówie.
Jak to jest być obnażanym i obrażanym?
No dobra, kolejny żart.
Ogórek, pomidor i oliwka wchodzą do baru sałatkowego.
Raz, dwa, trzy...
Co mówi gałąź?
Nic, ale wygląda fajnie i chciałem jej dotknąć.
Nadal zimna i lekko gazowana. Ludek musi być blisko.
Jest tam kto?
No dobra, jeden ludek na nas troje.
Mamy niezłe szanse.
Ja i Frank obezwładnimy go solami do kąpieli.
To umożliwi nam komunikację międzygatunkową.
Chyba już to ustaliliśmy, ale zawsze warto powtórzyć.
Dla jasności.
Przepytamy go, a Barry uwolni zakładników.
Suche jak wiór, kurwa.
- Odłóż mnie, potworze. - O Boże.
Pospieszmy się, bo dobierze mu się do kremowego mózgu!
Kurwa mać.
Co jest?
Co jest, kurwa?
- Skąd ta woda? - Że co?
Czemu z sufitu leci woda, wielkoludzie?
Kto sprowadził tę wodę, która nas zabija?
- To zagadka? - Kiedy ona wróci?
Nie wiem.
Cholera!
- Zdepcze nas. Zabijcie go! - Nie odpowiedział!
- Nie daj się! - Woda jest trująca?
Umiesz ją powstrzymać? To siki Boga?
Pojawia się według harmonogramu?
Masz go? Udostępnisz go nam?
Cholera, mieliśmy zdobyć informacje.
- Zdobyliśmy. - Na ziemię!
Wiemy, że nadal mam w sobie to coś.
- No co? Chciał nas zabić. - Parzy!
Musiałem działać.
Poza tym jeszcze żyje. Możecie pytać.
Możesz przestać się drzeć i rzucać?
Mamy parę pytań.
Znakomicie. Tylko straciliśmy czas.
Ale uwolniliśmy żarcie. Witajcie!
Apokalipsa była straszna,
ale mam ciebie i Ritchiego.
Trzyosobowa ekipa to akurat idealnie.
Trzej muszkieterowie, Three's Company, Trzy ślepe myszy.
Boże, Ritchie płonie! Znowu to samo!
- Nie! - Skurwiele!
- Następni! - Tak!
Solami w nich!
- Nie wdychaj! - Za późno!
- Już dostało się do nosa. - Tutaj, ludku!
Brać go!
Rzucam!
Rzucam! Spod nogi!
Cholera!
Damy im radę. To tylko żarcie.
Ja nie dam. Mam atak paniki! Serce mi wali.
Kurwa, w nogi!
Spokojnie, Jack.
Schowaj się i poczekaj. Zaraz ci przejdzie.
Dasz radę, Barry. To twoja szansa.
Do dzieła.
Podłączony.
Co się ze mną dzieje?
Ja pierniczę, serio to zrobił.
- Tak! - Barry, pomocy!
Kurwa mać, co ty odpierdalasz?
Nie wiem. Mam parówę w dupie!
Jak to?
Po prostu. Mam parówę w dupie!
- Ma nade mną kontrolę! - Ale jak to?
Ciągnie mnie za jaja jak w Ratatuj. Nie chcę tego robić.
- To ją wyciągnij. - Nie mogę.
Musiałbym użyć rąk,
a one mnie nie słuchają.
Spróbuj ją wypchnąć mięśniami tyłka.
- Jak przy porodzie. - Nie działa.
Dobra, pomogę ci, ale to będzie boleć.
- To miało pomóc? - Chcę cię odurzyć.
- Cholera, już po nim! - Nie dziś.
- Widzisz, do czego mnie zmusiłeś? Krew. - To nie ja, tylko ta parówa.
Nie, nie, nie.
A masz, sukinsynu!
Nic nie widzę. Nie wiem, co robię.
Wybacz, Jack, ale muszę ją porąbać.
O nie, Barry!
Hej, zostaw naszego kumpla w jego tyłku!
Złaźcie ze mnie!
Skaczcie!
Nie, nie, nie.
Przepraszam!
Cholera!
Wstawaj, Donny.
Boże, do czego ty mnie zmusiłeś?
Proszę, nie róbcie mi krzywdy. Zrobię, co każecie.
Gdzie bandana?
Ostatnio odbywa się sporo orgii. Widzieliście? Braliście udział?
Zdarzyło się wam ruchać gruchę i walić gruchę?
Jednocześnie.
Ja ostatnio spałem z bananami.
Można powiedzieć, że wyruchałem kiść.
Czy was też dziwi, że daktyle
są tak w tyle z randkami?
Chyba zmarszczki nie są w modzie.
Dobra. Miałem raz trójkąt z kurczakiem i jajkiem.
Nie wiem, które było pierwsze, ale oboje doszli przede mną.
Tacy byli samolubni. Nie to, co rybolubna zupa z owocami morza.
Gdzie te owoce morza?
Standard. Rozjebałem skalę, więc teraz umrzemy.
Otwórzcie!
- Ludek! - Siemka!
- Czy on chce nam pomóc? - Bez przesady.
Mam nad nim kontrolę poprzez dupsko.
Wiem, to szaleństwo, ale działa.
- Uciekajcie! Na co czekacie? - Na zewnątrz nie jest bezpiecznie.
Powiedz im to, co nam.
Ta woda z nieba to deszcz.
Nie zdarza się często. Ostatnio nawet rzadziej z uwagi na susze.
W sumie to poważny problem, ale wszystko przez to...
Używaj prostych słów.
Przepraszam. Nie wiem, co wiecie, a czego nie.
To, co nazywacie „sufitem”, to tak naprawdę „niebo”,
a spadająca woda to „deszcz”.
Deszcz?
Przychodzi, kiedy pojawiają się
te wielkie, puchate obłoczki przypominające pianki.
Niebieskie niebo jest wporzo,
a szare nie, tak że wyłazić!
- Niebieskie. - To wporzo.
- Uciekajmy, bo zginiemy! - Nie zginiemy.
Nie dziś.
To już chyba oficjalne zamknięcie sklepu.
A to dobry znak.
To nigdy nie było nasze miejsce. Ono jest tam.
Ładnie, co?
Wiem, że początek był dość traumatyczny,
ale zacznijmy jeszcze raz!
A teraz znajdźcie sobie domy i róbcie, co chcecie.
No to chyba koniec dla Sammy'ego.
A co ze mną?
Wyciągnęliśmy z ciebie, co trzeba. Barry się tobą zajmie.
Trudna akcja. Zabiję cię, ale nie wiem jak.
Wsadzić ci kamień w dupsko?
Związać ci jajca, byś skoczył z klifu?
A może coś kreatywnego i bardziej widowiskowego?
Tak, widowisko.
Takie, na które przyjdą wszyscy,
żeby zobaczyć, jak go zabijasz.
Brzmi zarąbiście.
Przydadzą się też jakieś fajowe występy,
żeby utrzymać uwagę widowni przed wielkim finałem.
Zajmę się tym.
Okej. To się nie dzieje naprawdę.
Bajgiel i parówa wcale nie planują mojej publicznej egzekucji.
To na pewno kolejny koszmar po zjedzeniu indyka.
To dopiero początek koszmaru.
Właśnie.
Obudź się, Jack.
Obudź się.
Dokąd idziemy?
Wszyscy szukają domów, a ja chciałam ci zrobić niespodziankę.
Otwórz oczy.
Drzewo. Super. Podoba mi się.
Spójrz na górę, głupku.
Jak to znalazłaś?
Na wojnie zabiłam tu jednego małego ludka.
Ozdobiłaś go.
Wiem, że to już Ciemna strefa,
ale uznałam, że przyda nam się spokojny kąt dla nas dwojga.
Jest idealnie.
Jestem najszczęśliwszą parówką.
- Udało nam się. - Tak.
Możesz przypomnieć mi, że to teraz mówię,
ale sądzę, że teraz już wszystko będzie idealnie.
Uważaj!
To mój dom. Teraz ja tu mieszkam. Byłem tu przed tobą.
I przed tobą. No i przed tobą też.
To mój dom! Mój, mój!
Cały mój. Nie macie tu wstępu.
To mój dom.
To mój dom. Spadówa, jajca.
To mój dom!
Z drogi, ziemniaczki.
- Mój dom! - Mój!
Mój!
Napisy: Krzysztof Łuczak
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger