Alimentopía!
A FESTA DAS SALCHICHAS: ALIMENTOPÍA
Por que me cortastes o dedo?
Grazas. Boa pregunta.
Para ver o que tardas en arder.
Non queremos que sexa nin moi rápido nin moi amodo.
Pero ves iso? Seica vas arder o tempo xusto.
- Por favor, non tedes que facer isto. - Meu,
non sentes a emoción? É por ti.
É a Queima do Home.
Imos queimar un home!
- Non os decepciones. - Non.
Teño que recoñecelo.
Crear todo un festival pola morte do parvo este
éche moi inspirador.
Tamén é un bo xeito de ver novos talentos
e, o mellor, o meu rango vocal.
Vas cantar?
Non sei se o sabes, pero teño bastante bo oído.
Romeu, manteiga, miolo e caramelos de limón,
verduras varias e millo aceléranme o corazón...
Grazas, moza, xa te chamaremos.
Frank, oíches? Vaime chamar.
Igual saio no show.
Barry, ollo con non acenderes o papón
antes do meu crescendo.
Oído. Como sei cando?
Cando a piroliña che manche de leite
eses zapatiños tan bonitos que tes, aí.
Estouno desexando.
Do-ces, mel, flan, ron, la-sa-ña.
Vale, coido que oín abondo, Aneta.
Porque vas estar na Queima do Home.
Ai, mi madriña, grazas!
Vale, xenial. Seguinte, Megan Ceboliño.
- Cantos candidatos quedan? - A ver o que temos aquí.
Temos a Mario Pasas, Celine Dijon,
Xelatino Casal, Red Hot Chili Papas,
Millo Jagger e Pita Ora.
Pita!
Mira unha cousa, Katy. Non podo ver pans de pita nin lavash ningún.
Non quero pans planos de ningunha clase, si?
Este espectáculo é para celebrarmos e evadírmonos.
Non queremos imaxinería
que me lembre á única comida que me fixo sentir coma na casa.
Síntoo, rula, descualificada.
Ben, moito mellor, daquela...
Aínda segue aí? Podería mirar para ela todo o día.
Miña nai querida!
Que carallo é iso?
- Mimá! - Como dura tanto no aire?
Corre!
Isto significa que non só nos comen os homis?
Manda carallo!
Vai chafar a presentación da Queima do Home de Sammy Bagel júnior.
Quedádevos co que vos digo. Ese home vai arder.
- Si, Barry! - Mátao, Barry! E ten coidado.
Onde está a entrada? Como vou controlar esta cousa?
Bocadillo de salchicha.
Barry, non!
Que lista, rapaza.
Está ben. Deu bastante noxo, pero está ben.
Como o imos parar?
Non! Non.
Eran as miñas primeiras sonecas dende a apocalipse.
Pois espabila, paspán. Tes que arranxar outro problema.
Dinos o que é esa cousa que nos come un por un
ou arríncoche eu un por un os pelos das cellas.
Non, por favor. Logo medran raras.
- Pois vai falando. - Vale, sei o que é.
Pero antes, teño moita sede. Dádesme auga?
Ai, non. A auga está viva?
Vin botellas de auga por aí, pero...
E a auga da billa normal?
A vida comeza cando entra na botella?
E que parte está viva? A botella ou a auga de dentro?
Síntoo, non pillo as regras.
É moi frustrante para min, tédelo que entender.
As nosas regras son simples, mamalón. Que pena dás.
Se queres beber, primeiro tes que resolver.
Vale, sabemos como parar esta cousa, pero hai que colaborar.
Ei, lémbraste de min? Cagáchesme na cara.
Ven onda Barry, puto merdeiro.
Agora!
Si!
- Choca! Que boa idea. - Non foi idea nosa, foi del.
- Foi de Pavo? - Non, cona. Aparta, Pavo.
Foi del.
Axuda! Axuda!
Pedísteslle máis consellos ao homi?
E fixestes que o felicitase en contra da miña vontade?
A Queima do Home segue en pé!
Sobre iso, é o máis intelixente
queimar a quen nos salvou xa dúas veces?
Perdoa, a ver se te entendo.
Estás a suxerir que non o queimemos? Nada de nada?
Coido que Frank só di que deberiamos pospolo, non si?
- Si, só un pouco. - Ata que teñamos todo máis controlado.
Iso. E se vén outra cousa que non saibamos arranxar?
Eu podía resolver o do monstro do ceo.
Pero cagoume.
- É un paxaro. - Eu non lle chamo así.
Goma morreu. Precisabamos información nun apuro e pareceume ben.
Pero é un camiño esvaradío.
Dentro de pouco usaredes o homi para cada problema.
Non para todos. Só os raros e inexplicables.
Non o precisamos.
Ás primeiras de cambio corredes onda os opresores?
Non derrubamos a súa sociedade nun tempo ridículo?
Pois si.
E non acabamos con todos os estigmas de foder e chuchar?
Tamén fixemos iso.
Daquela amosade orgullo pola vosa especie, carallo.
Tede fe en vós mesmos. É o noso momento, non o deles.
Hoxe ese arde.
Benvidos ao show.
Eu son, como sabedes, Sammy Bagel.
Compráceme presentarvos o primeiro grupo de comida da velada.
Arriba esas manciñas para os Talking Breads!
Torrámonos e pómonos marróns e dourados.
Ai, manteiga, non nola botes na cara.
Outrora fomos pan, logo expuxéronnos á calor
e agora somos torradas.
Si!
Pumpernickel, masa nai, tantas clases de fogazas hai...
Focaccia, ciabatta...
Si!
Baguette, brioche, centeo.
Que pan queres arreo?
Se cadra unha bola?
Tedes problemas para ver o show?
Estades de sorte. Aquí hai boas vistas.
A cambio só vos pido que me deades unha cousiña.
Xa.
- Cómoche ese cu laranxa que tes? - O que?
O cu. O ollo ese grande que che sae entre as nádegas.
Xa.
Oferta tentadora,
pero interésame máis a perliña bonita da boca que tes.
Como saben tocar música? Nada ten sentido.
Migas...
Ben, está todo listo.
O lume vai subir por esta corda deica o alto do outeiro,
arderá a cortina e verase o homi...
Que tamén vai estar ardendo. É brillante.
Pois non entra en razón.
Non sei que me dá que morra a nosa fonte de información.
E se non morre?
Xa tiñas o meu corazón e agora, a miña atención.
Nós sabemos o que é mellor para Alimentopía.
E matar este tipo non o é. Hai que parar isto.
Agarda, suxires que vaiamos en contra dos desexos de Barry?
E os nosos desexos, que?
- Non contan? - Contan.
- Non queres que conten? - Quero.
- Pois sabes o que? Vouno dicir. - O que?
Nós somos dous. Por que o seu desexo vale máis ca os nosos dous?
Iso. Pero e Sammy? Está igualado.
Non, o que pasa é que se anula. Anúlase o anhelo.
Vale, e que pasa cos empates cando se anula o anhelo?
Está claro que recae en nós.
Porque nós procuramos o mellor para Alimentopía, non si?
Isto vai saír ben.
Barry cederá e verá que facemos o correcto.
Pero o ideal é que non saiba un carallo disto.
Vale, estou contigo, pero a cousa vaise pór fea se se decata.
- Pero non se decatará. - Non. Estou contigo.
- Non se decatará. - De sabelo, sería terrible.
Son un pequeno e bailarín macarrón,
non espaguete nin penne nin collóns.
Non unha lasaña nin un canelón.
Son Macarrón.
Son un pequeno e bailarín macarrón,
non espaguete nin penne nin collóns.
Non unha lasaña nin un canelón.
Son Macarrón.
Cando vistes un macarrón bailar?
É unha cousa que paga a pena mirar.
Seduzo co meu nome ao cantar.
Son un bo macarrón.
Son un pequeno e bailarín macarrón,
non espaguete nin penne nin collóns.
Non unha lasaña nin un canelón.
Son Macarrón.
Como imos facelo?
Non podemos desatalo e xa. Vano ver todos.
Frank, lembras que no Shopwell's cando escollían un alimento
alguén viña e o substituía no intre co mesmo alimento?
Lembro, como non o vou lembrar? E éche un bonito recordo,
pero témonos que centrar en como carallo imos...
Dixéronme dous porros que estiveches con ela.
Para ser unha pataca, non vales un pataco.
Grazas. Moitas grazas.
Oliva Rodrigo, con todos vós.
Non me gustaría ser a pataca que mancou esa oliva.
Merda. Hai que bulir. Como imos mover esta cousa?
Se cadra podemos pilotar un polo buraco, coma Barry.
Como? Están mortos.
Non sei. Igual a algún lle queda algo de substancia.
- Non hai que ir moi lonxe. - Haino que intentar.
Nada. Un fracaso.
Vale, vale.
Chegou o momento que todos agardabades,
o meu número estelar,
acompañado do acendido cerimonial do homi!
Merda.
Merda. O gran final de Sammy. Bule.
Monte de chatarra.
Agarda, oíches iso?
- Coido que temos un vivo. - Si!
Vou entrar.
Estouno facendo. Estou dentro. Está camiñando?
Non, nada por agora. Pero ti sigue, cariño, ti podes.
Move as mans. Colle cousas.
Aí, Frank! Vamos!
Si! Entra por aí para arriba, que eu te vexa.
Si!
Hostia!
Móvese.
Estame saíndo!
Fariña, patacas fritidas, champiñóns, tódalas comidas.
Tomate, patacas, e queixo nas butacas.
Si!
Berenxena, chocolate, marmelada nun bote granate.
Sandía, mazá, limón, chícharos en desconxelación.
Imos prender lume!
Que chulo vai ser ver o homi arder.
Imos prender lume!
Merda, non nos dá tempo.
Vou gañar un pouco.
Uva, ameixa, parmesano, salsa doce, polo asado.
Mozzarella, mortadela, ramas de canela.
Cantalupo, coliflor, regalicia da mellor.
Chacina de vaca, pavo e froitos secos variados.
Imos prender lume!
Que boa ocasión para a persuasión.
Brenda, que boa es. Tan boa que manda carallo.
O lume vai brillar e todos vanme admirar.
Salvia, tomiño e romeu, Sammy está a facer o seu.
A atención ponme a cen...
Ei, mirade para min!
Imos prender lume!
Que boa ocasión para a persuasión.
Que carallo...?
Apagouse a chama. Teño que prendela. Podes improvisar uns versos máis?
E se fodes cunha remolacha quédache vermella?
Lata de atún, lata de fabas, coliflor, verduras varias.
Mostaza, pastel de crema, un bagel que fai poemas.
Soda, pastilla para a tose e unha madalena entre nós.
Whisky, xenebra e ron, a cabaza estoupa de emoción.
"Noso Pai que estás no Ceo, santificado é o teu..."
Agarda. "Santificado é" ou "sexa"? Hostia. A ver.
"Santa María, fillo de..." Puta. Como era, ho?
Non sei ningunha oración. Vou morrer en pecado.
Hoxe non.
Os sales de baño estanme fritindo o cerebro.
- Es ti. Trouxéchesme auga? - O que? Non.
Brenda, estou case na posición.
Témolo que facer xa!
- Levántao! - Quen é ese?
Quero esa camisa.
Bóla dereita.
Bóla esquerda.
Frank, a cortina sobe.
Quente! Queima! O lume queima!
Salchichiña, non fai falla que te me metas no...
O homi xa está a arder!
Que marabilla. Frank, Brenda, vide aquí.
Que arda polo cu!
Que morra queimado!
Frank? Brenda?
- Queres ter coidado? Que torpe é o tipo. - Non o controlo eu.
Barry facía que parecese máis doado.
É un erudito do cu.
Grazas, de verdade, por me salvardes.
Disque o lume é das peores mortes.
- Conseguímolo. - Si!
- Fixemos o correcto, non si? - Claro, por suposto. Non si?
Por supostísimo. Debédesvos sentir moi orgullosos de vós mesmos.
É un pouco raro dicirlle isto á comida, pero levo sen comer moito tempo.
Non servirei de moito se morro de fame.
Os Talking Breads soaban ben ricos.
E o Macarrón. Non son esixente. Váleme calquera das actuacións.
Non quero ser avaro. Non pido o cabeza de cartel.
Sei que o bagel é amigo voso. Un abreconcertos, un técnico...
O que sexa. Decidide vós. Que me dicides?
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro