Alimentopía!
A FESTA DAS SALCHICHAS: ALIMENTOPÍA
- Fagan as súas apostas. - Un dente por Fabas.
Dous dentes por Atún.
Atún!
Vamos, Fabas!
- Si! - Fillo de puta.
Agora paga, monte de legumes parsimonioso.
Boas. Sinto interromper a diversión.
Só quero dicir que tedes unha casa estupenda
e que a quero para min.
Tómasnos por parvos? Non me enlataron onte.
Non temos intención de darche esta fortaleza que acabamos de descubrir.
Agás que nos queiras saquear.
Non vai haber saqueo ningún.
Parabéns polo dente que gañaches na carreira.
- Espero que te poña contento. - Pon! Toda a comida adora os dentes.
Ninguén desmerece o seu simbolismo.
Vouche contar un segredo. Un dente non é moito.
Sabes que é moito?
Cento sete dentes.
Vide contalos.
Moitos brancos hai aquí. Algún amarelo tamén. E de leite.
Reparaches no molar. Chulo, non si? Éche bicúspide.
Hai algunha peza rara.
Eses encaixan. Mira, xúntaos, hai un oco.
Son ósos da boca da mellor calidade.
Polos ventos do norte! Este échevos un botín ben bo.
Hai trato, camarada laranxa.
Empurra, meu, empurra.
Deica outra!
Putos parvos.
Todo isto é meu!
Mesmo ti.
Lavash, meu amor.
Cando estou contigo, é coma se non tivese buraco.
Porque mo enche o teu amor,
a túa admiración e, de cando en vez,
a túa pastosa e pinta...
- Por que berrabas? - Como? Berrei eu?
Era un pesadelo. Prefiro non sacalo neste momento.
- Foi caralluda a noite. - Foi, e acabouse.
- Xa. Acabouse a emoción. - Acabouse o amor.
- Xa. - Acabouse a atención.
A vida será así dende agora.
Só nos queda sentar aquí e relembrar os días de gloria,
sabendo que non vai haber ningunha...
Solución ós meus problemas.
Xenial!
Mi madriña, mira para eles. Encántalles.
Esta caixa de atención é xusto o que preciso.
Iso. Así se fai, carallo.
Ei.
Oe, tes un bo público.
Podo eu? Se cadra cinco minutos?
Moitas grazas, Pan Papán. Por ti fixen mal un paso.
Perdoa. É que busco un medio para compartir o meu don co mundo
e este semella o formato perfecto.
Busca o teu propio sistema de difusión. Este está collido.
- Non me entendiches. Precísoo. - Non me entendiches ti a min.
Este sitio é meu e impórtame unha merda o que precises.
Só me importa unha cousa, unha nada máis, e é isto.
Raio!
Metícheste co bagel equivocado.
Agarda.
Que tal un aplauso para o meu acto inaugural, "Caixa de Cereais lesionada"?
Estou de volta. Que continúe o show.
O meu ex pilloume fodendo con outra comida o outro día.
Pódese dicir que metín a "moca".
O homi comerá un dos seus?
Dixo que tiña fame.
Non o imos alimentar cun dos nosos.
Daquela ou morre de fame ou bon ap-pé-tit.
Ei, coidado! Hos... Merda, ho.
- Estás ben? - Non! Vistes a Polo?
- Que Polo? - O vello Polo de Laranxa.
Tiña un dente no peto e veu correndo cun pico e rouboumo!
Desdentoute?
Pero a comida non lle rouba á comida.
Pois dicídello ao cabrón que me roubou o que era meu.
- Está a pasarlle a todos. - Que alguén a deteña!
A ver, agarda, non sabemos a versión completa.
Tiña un dente e ela rouboumo!
Pois xa a sabemos. Temos un problema.
Merda. Velaí vén outro.
Non. Cachounos? Vénse encarar con nós?
- Non sei! Actúa normal. - Vale.
- Que fas? - Non sei.
- Non sei actuar normal. - Pois beliscándome, non.
- Boas, Barriño. - Iso non é normal.
Ola, a que andades? Podo pasar todo o día convosco?
- Todo o día? - Si, dende agora ata a noite.
É que... Por que ides por aí con este pé?
Por nada. Só queriamos este zapato con rodas.
O pé tanto nos ten, pero non o demos sacado.
- Eu nin o vira. - Ti sabías que había un pé dentro?
Eu non, acáboo de ver.
- Xa, que raro. - Déixao aí.
Eu axúdovos a sacalo. Algo sei disto.
- Imos aló. - Non tes por que.
Antes salvaba a comida.
Agora saco pés de zapatos con rodas coma un parvo.
Para isto quedei. O único que me anima
é que vou estar convosco deica a noite.
Hostia, que di? Non pode estar connosco deica a noite.
É unha petición absurda. Moi específica.
Témonos que librar del.
Frank, non podemos deixalo así. Está triste e só.
Non ten nada. Nadiña de nada.
Oe, igual nos podes axudar
cunha cousiña máis urxente e moito máis perigosa.
O que?
Hai roubos por toda a vila. Precisamos paralos.
E ti es a única comida coa afouteza necesaria.
Vaites. Iso empalmoume.
Pois si, gañaches uns centímetros.
Estás a roubar? Por riba da miña carne, cariño.
Frank, logo teño que presentarche a alguén.
A quen?
Un problema que non podemos arranxar. Ai, que non hai.
Seica os vosos corpos febles precisan sustento, logo aquí tes.
- Traémosche algo para comer. - Deus.
Canto volo agradezo.
Entendo o dilema moral que debeu ser para vós, daquela...
Pois non. Pasámosche a ti o dilema moral.
Ademais é un pé de muller.
Non sei por que é peor, pero é.
Pero se non o como, pode que sexa máis machista?
Que estou dicindo? Non podo comer un pé!
Non pode comer un pé... Que mamalón. Ai, si?
A min comeríasme, non si?
Animaríaste a facelo?
- Non sei. - Sabes, ho.
Seguro que só con mirarme lembras o meu sabor.
- Brenda, amodo. - Non! Coido que este tío me quere comer.
Non si? Que? Queres que me abra de todo?
Quéresme botar maionesa?
Meterme un ravo? Mollarme en soda?
Pórme nunha tallada de sandía e logo comerme? É iso?
Eu nunca faría tal. Ese perfil nutricional é malsán.
Perfil nutricional? Oíches, Frank? Está a xulgar o meu perfil.
A ver, perdoa. É que un pé é moito para min.
Se cadra se me traes uns dedos, pódoos fritir en aceite ou...
Vállame Deus. Xa. Síntoo, perdón.
O aceite é unha persoa para vós. Non quería dicir iso.
- Frank, arreamos. - Non me deixedes aquí só.
Non ía axudarvos a crear unha sociedade?
Es máis ben un humano paraugas.
Usarémoste nos días de chuvia ou paxaros.
Ou cando non entendamos algo. Hoxe non.
O último que queremos é que a nosa sociedade se asemelle á vosa.
Faremos as cousas ao noso xeito.
Ben. Estou a crear un equipo
para patrullar as rúas e acabar cos ladróns de dentes.
Os voluntarios, cando vos chame,
vide e collede unha placa e unha espada de cóctel,
que vos dará unha sensación de poder
que sei que non acabará sendo un problema.
Chris Mortadela.
Kishka Winslet.
Ola, Kishka. Té Xeado.
E o resto. Imos para as rúas!
POLICÍA
O zume esfúmase!
Eu non fun!
XEADO DE VAINILLA
Nata, sabemos que es amigo de Polo. Onde está?
Vale. Que queres de min?
Coñezo moitos Polos. De Limón, de Curral...
- Coñezo uns putos... - Afórrao.
Sabes ben de que Polo falamos. Do de Laranxa. Polo de Laranxa.
Oe, coidado coa terrina, meu. Vale. Mirade, velaí está.
Non vos quentedes. Grazas.
Polo! Conxélateme aí!
Iso intento facer.
Axentes.
Abride a puta porta!
Síntoo. Rematou a festa.
- Onde carallo me levades? - Xa o saberás.
Que facemos con Polo e coa outra comida que roubou?
Encárgome eu.
O tribunal inicia a sesión.
Todos en pé para recibir a honorable xuíza Rutabaga Ginsberg.
- Volvémolo arranxar. - De nada, Alimentopía.
Vale.
O noso primeiro caso é Lentellas Vermellas contra Polo.
Ben. Cal é o problema?
Polo rouboume un dente. Puto ladrón de dentames.
- Polo, é verdade iso? - Xaora que si. E volveríao facer.
- Non se arrepinte. - Acouga.
Colleron o cabrón. Isto funciona.
Non o entendedes. Non é tan doado.
Polo só fixo o que tiña que facer.
Estábame derretendo.
E non só eu. Os mozos tamén: Nata, Caramelo...
A familia Xeado enteira, a piques da licuación.
Precisabamos un conxelador. E axiña.
Pero os conxeladores non son baratos en Alimentopía.
Por iso lle roubei o dente a Lentellas.
Este puto sitio obrigoume a cambiar!
E o peor
é que cando volvín co dente que collín polas malas,
toda a miña familia xa se derretera.
Aínda vexo a cara de Carameliño esvarándolle polo corpo,
caendo polo chan e salpicándome os zapatos.
Zapatos fóra da bandexa.
É triste,
pero este é un tribunal de xustiza
e igual ca o peche hermético dun bote de cogombriños,
as leis non se poden romper.
Pola presente, ordeno que Polo lle devolva o dente a Lentellas Vermellas.
- Folla de Loureiro. - Miña naiciña!
Se acabaron xa de se conmocionaren,
o tribunal atenderá agora o caso de Spritzer contra Leituga Romana,
a quen se lle acusa de roubar tres dentes de leite.
Non notas un padrón preocupante
en todas as comidas que roubaron?
Aínda queda espazo abondo no meu amplo conxelador de seis andeis,
con refrixeración central, sen luz natural e con porteiro.
Que non che chegan os dentes?
Tamén vendemos cadrados de auga fría baratiños.
E serás a envexa de todos
cando saias nun lustroso control remoto.
Pilas non incluídas.
Manda carallo. A comida está a usar dentes a cambio de bens?
E servizos.
Apartade.
Ei, non acaparedes a zona de vento.
Que carallo é isto? Agora temos suburbios de comida?
E castigámolos por roubar dentes,
pero fano porque os precisan para sobrevivir.
Hostia, que mal. Non sei o que facer. Isto escápame.
Deberiamos falar disto co homi ou...?
Non, Frank.
Isto non é auga nin monstros do ceo.
Non o precisamos.
Non queremos contaxiarnos das súas malas ideas.
Este é un problema da comida e precisamos solucións da comida.
Unha comi-lución. Ves? Dei cunha comilución para un problema.
"Solución da comida" era complexo.
- Ves? Acáboo de facer. - Tes razón. É doado.
Hai comida con moitos dentes. Outra sen ningún.
Só hai que pedirlles a quen teñen moitos que lles dean uns poucos aos outros.
Si. Non será nada conflitivo
e todos van estar de acordo.
Xenial. Como llelo contamos?
Vale, que tal este?
Cómo lle chamas a un noodle que intenta ser algo que non é?
Un "impastor".
A estrutura dese chiste é igual ca a do anterior.
Ti si que es un impostor! Fóra!
Ei, que fac...? Non marchedes na metade.
Non, Sammy, estalos perdendo. Pérdelos.
Pensa. Como podo seguir sendo relevante?
Sammy, temos que lanzar unha mensaxe oficial
que todo o mundo debe oír.
Si.
Boa noite. Eu, como saben, son Sammy Bagel.
Os meus convidados iniciaron a revolución
e recentemente crearon o noso sistema xudicial:
Frank e Brenda.
Incrible. Frank, Brenda, quérovos, meus.
Seica tedes un gran comunicado que dar.
Temos.
Basicamente, ideamos un sistema, bastante enxeñoso que consiste
en coller unha parte dos dentes de cada un,
para coidarmos da comida que non ten ningún.
Xa, si. Para demostrar o que dicimos, pensade nunha torta.
Ou mellor, que suba ao escenario. Torta?
Quero mandarlle un saúdo ao meu amigo Ruibarbo. Ola, Barbo!
Vale, imaxinade que Torta representa todos os dentes de alguén.
- Son dentes. - Claro que si, grazas.
Como dicía, se ti non tes moitos dentes,
só che quitariamos un cachiño así de pequeno.
- Non é moito. - Exacto.
En serio, para. Non comentes. Só es un apoio visual.
E se tes moitos máis dos que precisas,
pagarías algo así.
Que xa é,
pero mira que aínda che queda un cacho bastante grande de Torta.
- Buu. Buu. - Como?
Un momento. Oín un apupo? Alguén está a apupar? Quen é o que apupa?
- E sabedes que? Buu! - Vale. Vostede?
Seica ten un problema co plan de "compartición".
Pois si. Son Xulio e teño un problema.
Estes non cren na comida!
Como? Iniciamos a revolución. Cremos na comida.
- Eu estaba alí! - Ten razón.
Pois non o parece.
Queredes repartir esmola
porque non pensades que nos poidamos arranxar nós.
Si, manda truco.
- Manda carallo. - Si.
- Non dicimos iso. - Érgase, fale no micro.
Pode dirixirse directamente a Frank e Brenda.
Despois da guerra, dixestes que eramos libres para facermos o que nos petase.
E agora estádesnos a dicir o que facer. Daquela en que quedamos?
Nas dúas?
- De ningún xeito. - Mentireiros!
Pódovos facer unha pregunta? Si?
Estades mellor agora do que estabades hai catro días?
Eu non.
- Non. - Eu estou peor.
Daquela por que os escoitamos?
- Iso. - Quen os puxo ao mando? Eu non.
- E ti? - Non.
- Non.
- Polo carallo. - Queres estar ti ao mando?
Non. Quero que todos nós esteamos ao mando
de quen está ao mando.
Iso! Ten razón, hostia.
E se a miña querida comida me elixe,
estou completamente certo de que o faría mellor ca vós.
Que alguén chame a Sandía porque isto estase a pór zumarento.
Que pensan vostedes?
Os meus vellos amigos Frank e Brenda deberían estar ao mando?
Non, hostia.
Ou pensan que o membro do público Xulio debería estar ao mando?
Xulio, Xulio!
Agárdoos na próxima cita,
onde o gañador será elixido en exclusiva no meu programa, Debates!
Presentado polo seu bagel favorito.
Bo traballo, vós os dous. Bo espectáculo.
Como que "bo espectáculo"? Fodíchesnos ben.
Como? Non entendo. Estábavos a mirar toda a vila.
Quedo perplexo de que o vexades
como algo que non sexa magnífico.
Sammy, fodemos?
Mirade, adóranme.
Desculpade, teño que ir bicar unhas bicas. Aburiño.
Que acaba de pasar? Foi un puto desastre.
Algunha comilución para este problema?
Agora mesmo non, pero podía ser peor, non si?
Como?
Pensas que podes fuxir?
Non te resistas. Non te quero esmagallar.
Que hostia é isto?
Pois supoño que é oficial.
Son un caníbal agora.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro