Żarciotopia!
SAUSAGE PARTY: ŻARCIOTOPIA
- Przyjmuję zakłady! - Stawiam ząb na Fasolę.
Dwa zęby na Tuńczyka.
Tuńczyk!
No dawaj, Fasolo!
- Tak! - Sukinsyn.
No to teraz płać, strączkowy ślimaku.
Hej, wybaczcie, że przeszkadzam.
Macie tu naprawdę fajną chatkę.
Chciałbym ją mieć.
Masz nas za frajerów? Mam już swoje konserwowe lata.
Nie oddamy ci naszej nowo odkrytej twierdzy.
Chyba że nas ograbisz.
O nie, nie, nie będę was grabił.
Gratuluję zęba wygranego w wyścigu.
- Oby dał ci szczęście. - Daje. Żarcie lubi zęby.
Każdy zna ich symbolikę.
Zdradzę ci pewien sekret. Jeden ząb to nie jest nic czadowego.
A wiesz, co jest?
Sto siedem zębów.
Proszę, policz.
Sporo białych. Żółtych też. Są i mleczaki.
O, trzonowy wpadł ci w oko. A to przedtrzonowy.
Tamte są ukruszone.
Te tworzą zestaw. Docelowo z diastemą.
Same pierwszej klasy kości ustne.
Niech mnie zawieje, niezły łup.
Dobijmy targu, pomarańczko.
Pchaj, przyjacielu.
Narka!
Pojebani frajerzy.
To wszystko jest moje!
Łącznie z tobą.
Lawaszu, kochany mój.
Przy tobie czuję, jakbym nie miał dziury,
bo wypełniasz ją miłością,
podziwem, no i od czasu do czasu
tym swoim ciastowatym...
- Hej, co tak krzyczysz? - A krzyczałem?
Miałem koszmar. Nie mówmy o tym.
- To był dobry wieczór. - Ale się skończył.
- Koniec wrażeń. - Koniec miłości.
- Tylko... - Nikt nie zwróci uwagi.
Chyba tak już teraz będzie.
Będziemy siedzieć i wspominać dni chwały,
wiedząc, że nie będzie tak łatwo...
Mam rozwiązanie!
Czad.
Jejku, nie do wiary. Uwielbiają go.
Właśnie takiego źródła atencji mi trzeba.
Tak jest, sukinsynu.
Hej.
Siemka. Spora widownia, co?
Mogę spróbować? Pięć minut.
Wielkie dzięki, buło. Przez ciebie się pomyliłem.
Wybacz, po prostu chcę pokazać jakoś światu swój talent,
a to miejsce jest idealne.
Znajdź sobie swój nadajnik. Ten jest już zajęty.
- Zrozum. Potrzebuję tego. - To ty zrozum.
To moje miejsce i mam gdzieś, czego ty potrzebujesz.
Zależy mi tylko na jednej rzeczy, a mianowicie na tym.
Furia!
Zadarłeś z niewłaściwym bajglem.
Czekaj.
Dobrze, to może jakieś brawa za numer „Ranne płatki”?
Wróciłem do was, tak że zaczynamy.
Moja była przyłapała mnie ostatnio na seksie z innym żarciem.
Naprawdę wpadłem jak śliwka w kompot.
Myślisz, że zje innego ludka?
Jest głodny, co nie?
Przecież nie nakarmimy go żarciem.
Albo umrze z głodu, albo wsunie nóżkę.
Hej, uważaj. Cholera jasna.
- W porządku? - Nie! Widzieliście Loda?
- Loda? - Starego Loda Napatyku.
Miałam ząb w kieszeni, a on wziął wykałaczkę i ukradł mi go.
Wykałaczkował cię?
Ale żarcie nie okrada się nawzajem.
Powiedz to temu gnojowi, który zajumał mój ząb.
- To się dzieje wszędzie. - Zatrzymać ją!
Zaraz, zaraz. Nie wiemy wszystkiego.
Ukradła mi ząb!
Dobra, już wiemy. Mamy problem.
Kurna, kolejny problem.
O wszystkim wie? Uderzy z grubej rury?
- Nie wiem! Bądź naturalna. - Dobra.
- Co robisz? - Nie wiem.
- Jak być naturalną? - Po prostu nie szczyp!
- Hej, Bareczku. - Nienaturalnie.
Siemka, co tam? Mogę spędzić z wami dzień?
- Dzień? - No od teraz do wieczora.
Czemu właściwie jeździcie ze stopą?
Chcieliśmy mieć taki but z kółkami.
Właśnie, po prostu nie mogliśmy wyjąć stopy.
- Nawet jej nie zauważyłam. - Widziałaś tam stopę?
Nie, dopiero teraz.
- Dziwne. - Niech już zostanie.
Pomogę wam ją wyjąć. Znam się na tym.
- Do roboty. - Nie trzeba.
Kiedyś ratowałem żarcie,
a teraz wyciągam stopy z jakichś butów z kółkami.
Co za degradacja. Ale pociesza mnie fakt,
że spędzę z wami czas do wieczora.
Że co? Nie możemy z nim spędzić całego dnia.
Przecież to absurd. Strasznie konkretny.
Musimy się go pozbyć.
Nie możemy ot tak go zostawić. Jest taki samotny.
Nie ma kompletnie nic.
W sumie to możesz nam pomóc
z czymś pilnym i dużo bardziej niebezpiecznym.
Z czym?
Żarcie okrada się nawzajem. Musimy coś zrobić.
Tylko ty masz na tyle odwagi, by coś zdziałać.
Kurna, aż się podnieciłem.
Urosłeś o cały centymetr.
Kradniesz, tak? Po moim mięsie!
Przypomnij mi, bym ci kogoś przedstawiła.
Kogo?
Problem, z którym sobie nie radzimy. Zaraz, nie ma takich.
Wiemy, że wasze słabiutkie ciałka muszą się żywić, więc proszę.
- Mamy coś dla ciebie. - Boże.
Bardzo wam dziękuję.
Wiem, że to dla was okropna zagwozdka moralna, tak że...
Nie do końca. Kwestie moralne zostawimy tobie.
Kobieca stopa.
Nie wiem czemu, ale to jeszcze gorzej.
Ale jeśli jej nie zjem, to wyjdę na seksistę, co nie?
Czemu gadam do siebie? Nie mogę zjeść stopy!
Nie zje stopy. Co za dupek.
Ale do mnie byś się dobrał, co?
Zrobiłbyś to?
- Nie wiem. - Wiesz.
Patrzysz na mnie i dobrze pamiętasz, jak smakuję, co?
- Spokojnie, Brendo. - Nie! Z chęcią by się do mnie dobrał.
Co nie? Chcesz wziąć mnie do buzi?
Wysmarować mnie musztardą?
Wsadzić we mnie rzodkiewkę?
Potrzeć mną swojego arbuza i mnie wylizać? Tak?
W życiu. To jakiś chory smak.
Chory smak. Słyszałeś, Frank? On ocenia mój smak.
Dobra, sorki. Po prostu muszę przetrawić jakoś w głowie tę stopę.
Może mógłbym spróbować jakichś paluszków w oleju albo...
Boże drogi, no tak. Przepraszam.
Olej to dla was osoba. Nie przemyślałem tego.
- Spadamy, Frank. - Nie zostawiajcie mnie.
Miałem wam pomóc zbudować społeczność.
Jesteś „deszczowym ludkiem”.
Od pomocy w przypadku deszczu. Lub ptaków.
Albo czegoś niezrozumiałego.
Nie chcemy, żeby nasze społeczeństwo było tak pojebane jak wasze.
Zrobimy to po swojemu.
Chcę stworzyć oddział specjalny,
który będzie patrolował ulice, by zapobiec kradzieżom zębów.
Każdy wywołany ochotnik
proszony jest o wystąpienie i odebranie odznaki oraz miecza.
Dadzą wam one poczucie władzy,
które oczywiście nie przerodzi się potem w problem.
Chris Mielonka.
Kishka Hargitay.
Hej, Kishka. Iced Tea.
I pozostali. Na ulice!
POLICJA
Łapać soczek!
To nie ja!
Kumplujesz się z Lodem. Gdzie on jest?
Czego ode mnie chcecie?
Znam sporo lodów.
- Znam nawet... - Morda.
Wiesz dobrze, o kogo chodzi. Gdzie jest Napatyku?
Hej, ostrożnie z moim opakowaniem. Dobra, jest tam.
Trzymaj się zimniutko.
Lód! Zastygnij!
Taki mam zamiar.
Panowie.
Otwierać!
Wybacz, Lód, to koniec.
- Dokąd mnie zabieracie? - Chciałbyś wiedzieć, co?
A co zrobimy z Lodem i resztą złodziejskiego żarcia?
Ja to ogarnę.
Zaczynamy posiedzenie sądu.
Proszę wstać, idze sędzia Ruth Brukiew Ginsberg.
- Znów się nam udało. - Nie musicie dziękować.
No dobrze.
Sprawa pierwsza: Soczewica czerwona kontra Lód.
To w czym problem...
Ukradł mój ząb. Pieprzony złodziej.
- To prawda, Lód? - Owszem. I zrobiłbym to ponownie.
- Zero skruchy. - Spokojnie.
Złapali go. System działa.
Ale to nie takie proste. Nic nie rozumiecie.
Robiłem, co musiałem.
Zacząłem się topić.
Tak samo moje maleństwa. Śmietana. Krówka.
Cała rodzina na skraju roztopienia.
Potrzebowaliśmy zamrażarki na już.
Ale za zamrażarkę trzeba sporo zapłacić.
Dlatego ukradłem ząb Soczewicy czerwonej.
To miejsce mnie zmieniło.
Ale najgorsze,
że zanim wróciłem z zębem,
to wszyscy zdążyli się już roztopić.
Nadal widzę ściekającą twarz mojego maleństwa.
Krówka zalała podłogę i moje buty. Patrzcie!
Precz z buciorami.
Przykra sprawa.
Ale jesteśmy w sądzie
i tak jak uszczelki w słoikach z kiszonkami
sąd nie może pęknąć.
Nakazuję, by Lód zwrócił ząb Soczewicy czerwonej.
- Liściu laurowy. - Boże!
Skoro skończyliście już wzdychać,
przejdźmy do sprawy Szprycer kontra Sałata rzymska,
którą oskarża się o kradzież trzech zębów mlecznych.
Widzisz może, co łączy żarcie,
które dopuściło się kradzieży?
W mojej sześciopółkowej lodówce nadal jest sporo miejsca na wynajem.
Centralne chłodzenie, portier i zero światła dziennego.
Nie stać cię na lodówkę?
Sprzedajemy też kostki lodu za pół ceny.
Możesz też wzbudzić zazdrość,
jeżdżąc nowym, zdalnie sterowanym autkiem.
Zestaw bez baterii.
Co jest? Zaczęli płacić zębami za towary?
I usługi.
Odsuńcie się.
Hej, nie zasłaniaj.
Co to ma być? Żarciowe slumsy?
Karzemy żarcie za kradzież zębów,
a każdy potrzebuje ich, żeby przeżyć.
Kurwa, niedobrze. Nie wiem, co robić. Zaraz zwariuję.
Powinniśmy poradzić się ludka albo...
O nie, nie, Frank.
To nie woda z nieba i latające potwory.
Niepotrzebny nam ludek
ani jego prymitywne i chujowe pomysły.
To problem żarcia i sami musimy znaleźć rozwiązanie.
A raczej rozwiążarcie. Widzisz? Znalazłam rozwiążarcie.
Po co dwa słowa, skoro może być jedno?
- Zrobiłam to ot tak. - Masz rację, to prosta rzecz.
Jedni mają sporo zębów, inni nie mają w ogóle.
Poprośmy, żeby ci, którzy mają dużo, podzielili się z biednymi.
Pewnie, zero kontrowersji.
Wszyscy się na to zgodzą.
A jak to ogłosimy?
No to kolejny.
Jak nazywa się makaron, który udaje kogoś, kim nie jest?
Makaroniarz.
Identyczny żart jak ten poprzedni.
Makaroniarz! Oszust!
Ale... Nie wychodźcie w trakcie.
Jejku, Sammy. Tracą zainteresowanie.
Myśl. Jak utrzymać ich uwagę?
Sammy, musisz coś ogłosić publicznie
i wszyscy muszą to usłyszeć.
O tak.
Dobry wieczór, tutaj Sammy Bajgiel.
Moi pierwsi goście to prowodyrzy rewolucji
i twórcy wymiaru sprawiedliwości,
Frank i Brenda.
Znakomicie. Frank, Brendo, uwielbiam was.
Podobno chcielibyście coś ogłosić.
Owszem.
Opracowaliśmy dość zmyślny system,
który zakłada, że każdy odda część zębów,
abyśmy mogli objąć biednych opieką.
Żeby lepiej to zobrazować, wyobraźmy sobie ciasto.
Albo lepiej zaprośmy je na scenę. Ciasto?
Pozdrawiam mojego przyjaciela, Cześć, Rabarbarze!
Załóżmy, że Ciasto to wszystkie zęby, która ma żarcie.
- Jestem zębami. - Tak, tak, dzięki.
Jeśli któreś z was nie ma zbyt wiele,
to zabierzemy wam taką małą część waszych zębów.
- Niewiele. - Właśnie.
Serio, nie komentuj. Jesteś rekwizytem.
Ale jeśli ktoś ma dużo zębów,
zapłaci tyle.
Całkiem sporo,
ale, jak widać, zostało jeszcze dużo Ciasta.
- Bu! - Co?
O nie, zaraz. Czemu buczycie? Kto to buczy?
- Jeszcze raz: bu! - Dobrze, proszę.
Wyczuwam tutaj problem z projektem Dziel-się.
Tak. Jestem Juliusz i mam z tym problem.
Oni nie wierzą w żarcie!
Że co? To my zaczęliśmy rewolucję. Wierzymy w żarcie.
- Byłam przy tym. - Racja!
Odnoszę inne wrażenie.
Chcecie rozdawać zęby,
bo uważacie, że jesteśmy za słabi, by ogarnąć je sami.
Fakt. Serio?
- Kurna, naprawdę? - No.
- Nie o to chodzi. - Proszę mówić do mikrofonu.
Masz okazję porozmawiać z Frankiem i Brendą.
Po wojnie powiedzieliście, że żarcie może robić, co tylko zechce.
A teraz mówicie nam, co robić. To jak to w końcu jest?
Jedno i drugie?
- O nie! - Kłamcy!
Mogę o coś zapytać?
Lepiej wam teraz niż cztery dni temu?
Nie.
- Nie. - Dużo gorzej.
To czemu ich właściwie słuchamy?
- Właśnie. - Kto dał im władzę? Ja nie.
- A ty? - Nie.
- Skąd.
- Noż kurwa! - A co, ty chciałbyś rządzić?
Nie, wszyscy powinniśmy decydować,
kto będzie rządził.
Dobrze gada.
Gdyby żarcie wybrało mnie,
to na pewno sprawdziłbym się lepiej niż wy.
Wołajcie arbuza, bo robi się soczyście.
Jak myślicie?
Czy to moi starzy przyjaciele, Frank i Brenda, powinni rządzić?
Ni chuja.
A może Juliusz, który siedzi na widowni, powinien przejąć władzę?
Juliusz, Juliusz!
Oglądajcie nas!
Zwycięzcę wybierzemy już w kolejnym odcinku Argumentów!
Poprowadzi go wasz ulubiony bajgiel!
Świetna robota. Znakomity odcinek.
Jak to znakomity? Zrobiłeś z nas miazgę.
Ale jak to? Wszyscy was oglądali.
Nie rozumiem, jak możecie twierdzić,
- że to nie jest wspaniałe. - Sammy.
Prześpij się ze mną.
Spójrzcie. Kochają mnie.
Pozwólcie, że pójdę pomiziać się z makaronikami. Nara.
Co to miało być? Totalna katastrofa.
Jakieś rowiążarcia tego problemu?
Chwilowo nie. Ale jeszcze może być gorzej, nie?
Jakim cudem?
Nie zwiejesz Barry'emu.
Nie rzucaj się. Nie chcę cię zmiażdżyć.
Kurwa mać, a to co?
No dobra, stało się.
Jestem kanibalem.
Napisy: Krzysztof Łuczak
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger