Alimentopía!
A FESTA DAS SALCHICHAS: ALIMENTOPÍA
Un dente cada un.
Benvidos ao spa de Xulio. Queredes un bafo facial de cogombro?
Iso soa de marabilla.
Ei, votade a Xulio.
Gozade das masaxes.
Non te preocupes. Ímosche sacar esas engurras.
Vota a Xulio.
Veña, máis forte. Se queres un dente, tesme que abrandar.
Síntoo, é que levo facendo isto todo o día. Dóenme as mans.
Non hai nada peor ca que che falen.
- Ovidia! - Ola, meus cativos.
Mamá tense que sentar un momento.
Ovidia, semellas baldada, nena.
Sei que a vida non é sempre cocer e escalfar, pero estou frita.
Mírame ás claras dos ollos e escoita.
Es un bo ovo e fas o correcto pola túa oveira.
Un día gañarás dentes abondo para a neveira dos nosos soños.
Pero non te me podes romper agora. Tes que mirar a xema medio feita.
Tes razón, Xema. Quérote.
Acabouse o temporizador.
Sinto andar revolta, pero non me quero estrelar no meu outro traballo.
A dirección detectou demasiados descansos para o café.
Daquela, todos os cafés quedan suspendidos de emprego e soldo.
Ninguén se anotou para o posto de coitelas.
Lembrámosvos que non é o que pensades que é.
Quen opere maquinaria pesada
é responsable de non se pelar, picar...
Axuda!
- Deus! - Estame relando vivo!
Xa te teño.
Estás rota.
Merda. Agora teño que vos substituír aos dous.
Ti, para aló.
Non, por favor, señor Barbacoa Afumada. Aínda podo traballar.
Síntoo, rula. Se non obedezo as regras, Xulio substitúeme a min.
Chegas cedo. Que foi? Dóeche a barriguiña?
Oístes iso? Ovidia! Xema!
Non!
Non! A miña familia! Están todos mortos!
Traizoados polos seus febles corpos,
velaí xacen nun charco coas súas propias xemas, cascas e vísceras.
Nunca coñecerán o fresco acubillo da refrixeración.
Só o xélido apreixo da morte.
Vale, grazas, Veiner Hotzdog,
por outra das súas megadeprimentes
pero cativadoras historias reais da vida.
Samuel, viaxaría deica as biliares profundidades do estómago humano
se fose para capturar a dura realidade da nosa existencia.
Éncheme dun xúbilo inmenso, case erótico,
así como dunha tristeza inenarrable.
Vaia combinación. E agora, imos co tema principal.
Onte, a división da comida sobre quen debería dirixir Alimentopía
desembocou nun balbordo descomunal. Voulle chamar "A loita polo liderado".
Imos en directo á rúa Maior, onde Frank e Brenda van...
Es Sammy Bagel júnior?
Non, son John Pastrami sénior. Claro que son o puto Sammy Bagel júnior.
- Vale. Espósao. - Vés comigo.
Ei, amodo. Que cona fixen eu?
Déchesme unha malleira e roubáchesme as teles!
Xa.
Ola, querida comida!
Miro para o público e vexo demasiado leite callando,
demasiadas leitugas murchando, demasiados conxelados derreténdose.
E co plan de compartición meteremos toda esa comida
nas neveiras que tan desesperadamente precisa.
Escoitade. Como comida, temos a responsabilidade de axudármonos.
Porén, hai outra comida, coma Xulio Laranxa,
que só pensa en si mesma.
Pero por sorte, nós somos máis ca eles.
E se traballamos xuntos, nada nos pode parar.
Vimos parar isto. Este mitin está descontrolado.
Que? Non tal. Só estamos a dar a nosa mensaxe.
Xa non. Ímosvos calar a boca.
Que pasa? Non creamos as forzas especiais para isto.
Fuches ti, non si?
Frank, só porque me vises dándolles dentes
e fixesen o que lles dixen non quere dicir que os controle.
- Agarda aló. - Si.
Mirade, son unha froita rica. Non me agocho.
Teño molares nas solas dos zapatos. Védelos?
Que chulos.
Frank e Brenda quérenme quitar os meus dentes.
Pero se o pensades, os meus dentes son os vosos.
Úsoos para darlle traballo a case toda a vila.
Creo postos de traballo a diario.
E se teño que participar na compartición, terei que botarvos
e subirvos o alugueiro e encarecer o prezo dos coches.
Eu non quero facer tal. En todo caso, quérovos dar máis dentes.
Co orgullo que dá gañalos. Pero eles non me van deixar.
Non é verdade.
Deixas de inventar merda?
Se os escolledes a eles, os prezos subirán.
Perderedes o traballo.
Perderedes a casa.
Garántovolo.
Merda. Usou o noso mitin para pólos a todos na nosa contra.
Acouga, Frank. O noso historial fala só.
Non controlamos o grupo especial,
pero queda a integridade do tribunal.
Seguinte caso:
Cereais de Canela contra Samuel Bagel júnior.
Preside a sesión a xuíza Rutabaga Ginsberg.
Vale, por favor, senten.
Dixo "sementen"?
Orde!
Veña, Sammy, tómao en serio.
- Deberiámolo axudar? - Non podemos ter favoritismos.
As regras son iguais para toda a comida.
Señor Bagel, as súas grazas serán un mecanismo de defensa,
pero non lle servirán como defensa legal no meu tribunal.
- Cal é a súa verdadeira defensa? - Vale, mire.
Sei que mallar na Caixa de Cereais e tomar a tenda estivo mal,
pero actuar diante das cámaras é o que me queda.
Sen elas...
Non quero nin pensar o que faría sen elas.
Esa é a súa defensa? De verdade?
Vale, este é un caso pechado.
O meu veredicto é que a tenda de electrónica legalmente pertence a...
Sammy Bagel júnior. Caso pechado.
Dentes, dentes... Adoro os dentes.
Xulio volveuno facer.
Mercou a Ginsberg. Era das mellores.
O sistema podrece máis rápido cás mazás vellas.
Aquí non, Frank. Estannos mirando. Sorrí e saúda...
- Seguro que é fresca? - É fresca, Té Xeado.
Hai algo dentro de min que mo está a dicir.
Respecto os teus instintos, pero iso non me di un carallo.
- Preciso probas reais, meu. - Mira isto.
Na Queima do Home, corteille un dedo ao homi.
Esta pegada tamén ten catro dedos.
Daquela, a pregunta é: os homis adoitan ter cinco dedos, non si?
Vaiche interesar isto, Barry.
Imposible. Con isto atei eu o homi.
Non ataches forte abondo.
É imposible que se desatase el só.
- Queres dicir que tivo axuda? - Non digo que non.
Que comida querería falar cun homi? Quen querería rescatalo?
E que conseguen con iso?
Xa ten que ser algo importante como para enganalos a todos,
especialmente os máis achegados.
Isto está descontrolado.
Xulio vai gañar. E todo quedará así para sempre.
Os ricos mandando nos pobres. Que facemos?
Non sei. Cona, merda.
- Por que se nos corrompen as ideas? - Porque son humanas.
Óiovos dende aquí, por certo. A casa da árbore non ten porta.
Tiñades crime, daquela creastes forzas policiais e xudiciais.
E logo corrompeunas un político candidato a presidente.
Que?
E o "plan de compartición" son impostos.
Moi polémicos para os humanos. Non me extraña que se rebelasen.
Creamos merda humana?
Especificamente, merda capitalista occidental.
Daquela pódovos axudar.
Porque a comida e os humanos somos moi semellantes.
- Cala. Non somos coma ti. - Un humano diría iso.
- Mentira. - Non, en serio.
Dicíanmo sempre cando eu dicía que era coma eles.
Dicían que a cagaba acotío, que era un papón correntiño.
Pero seivos cousas.
Non hai que escribir House of Cards
para saber que a política vai de cartos.
Con mirala chega.
E eu vin dúas tempadas e media.
Pero non vos preocupedes.
Parei de vela así que saíu o de Kevin Spacey.
De que carallo falas?
Non precisamos a túa axuda. Isto é simple.
Se conseguimos que os que nos apoian dean o que poidan,
malia que sexa un dente, xa está.
Ós humanos ocorreríaselles algo tan intelixente, mamalón?
Si. Chámase recadar fondos e só funciona se van os ricos.
E os que vos apoian non son ricos.
Vexo uns 20 dentes bos neste tipo.
Sacámosllos?
Non, non! Precisades moito máis ca iso.
E se llos quitades ao máis rico da vila?
Nós non imos roubar.
Iso vai en contra da regra que creamos.
Certo. Ademais, sería moi difícil.
Tenos gardados en caixas.
Ao dicires iso,
vénme á memoria a saga Fast & Furious.
Que é iso?
Un dos maiores logros da historia do cine e da humanidade.
E no clímax da quinta parte,
rouban unha caixa forte atándoa a un coche...
Non. De ningún xeito. Queremos liderar Alimentopía.
Temos que dar exemplo.
Non é mal exemplo se ninguén o ve.
Esa é a maxia dos exemplos.
Frank, non imos facer iso. De gañarmos, ha ser polas boas.
Vale, polas boas logo.
Que cona acaba de pasar?
Mazel tov pola vitoria.
É que son totalmente culpable.
A xuíza esa, Rutabaga Ginsberg... Vaia tola.
Podes crer que ditaminou que as teles debían ser miñas?
Tecnicamente, suborneina eu, logo son miñas.
A boa nova é que quero que saias nelas.
- Agarda. Entón podo...? - Seguir facendo o que amas.
- ...en exclusiva no meu programa... - Sammy. Sammy.
En serio, non...
Non sei como cho vou pagar, pero podes considerar isto un anticipo.
Iso está ben, pero teño outras ideas.
Non nos mastigues.
Rómpesnos as costas e mátasnos.
Que bo é este rapaz, non si?
Dato curioso: rescatárono do fondo do bolso dunha vella morta.
E mira para el, aí arriba, vivindo a vida.
Si. Conseguimos algún dente?
Abondo para pagarlle a Bombón Withers.
E aínda non comezou a poxa.
Moi ben. O primeiro artigo da poxa é un Candy Warhol orixinal.
O éxito deste evento depende enteiramente disto.
Comezamos cun dente. Alguén dá un dente por alí?
Un dente por alá? Vexo alí a Manteiga. Vamos, Manteiga!
Non podo crer que non sexa Manteiga. Ti, Pastinaca?
Non. Oín por aí a Patacas? Unha man?
- Non, só rañei o cu. - Ninguén?
E Canela? Non queres pór un pouco de sabor? Non.
E Candy Warhol está debidamente desolado.
Isto vai mal. Á de unha, á de dúas, acabouse!
E o cadro vai para ninguén por nada!
Vota a Xulio.
A ver, son 11 dentes máis ca os que tiñamos.
Con isto temos un vaso medio cheo.
Si, un vaso pequeno.
Vota a Xulio.
Xulio pagoulles a eses para que repartan adhesivos.
Vota a Xulio. É laranxa.
- Como imos competir con iso? - Frank, teño unha idea.
Vamos polas portas coa nosa mensaxe.
Por separado, iremos a máis portas.
Mi madriña, tes razón. Chegariamos a... Sete, dous, un...
O dobre de portas!
Vota a Xulio.
Un estudo recente descubriu que 10 de 10 alimentos odian estar vivos.
Esta é a Alimentopía de Frank e Brenda.
Non vos protexeron da chuvia. Non vos protexeron do paxaro.
E agora non vos poden protexer deles mesmos.
"Compartición"? Que palabra é esa? E como a van aplicar?
Quérenvos quitar os dentes que tanto vos custou gañar.
Eu non vos quero quitar os dentes.
Eu quérovos dar dentes contratándovos nun dos meus moitos negocios.
Non volo digo eu só.
Ola. Coñeceranme polo famoso que son na vila
e polas miñas múltiples facetas.
Pero foi Xulio quen me deu unha plataforma e este micrófono sen fío.
Hai canto que Frank e Brenda non me dan nada?
Cando me deron algo? E a vostedes?
Son Sammy Bagel júnior e apoio a laranxa.
Patrocinado pola Fundación de Comida de Xulio.
Si.
Que carallo, Sammy. Como nos fixeches iso?
Síntoo. É unha campaña "decrematoria".
ASISTENTE QUEIXO CREMA
Foi cousa dela, non foi decisión miña.
Xulio díxome que só podía quedar nas teles se facía o anuncio.
O que acabas de describir é unha decisión. Iso é unha decisión. Acaba con esta merda.
Esa decisión non a toma Sammy, pero esta si.
- Escolle un coche. O que queiras. - Que chulos.
Se Frank te fai sentir mal,
tes unha fila de comida que te quere de amigo.
- Ola, mozo. - Que sensuais. Mi madriña. Ves, Frank?
Non deixa de adularme e darme todo o que quero.
Non teño poder para paralo.
Elixo o Corvette vermello e os Flocos de Avea.
Excelente elección.
Písalle, meu!
É a oferta e a demanda.
Ofrézolle dentes á comida e demándolle que faga o que quero.
Non te enfades comigo. Faino contigo por non pensalo ti.
Como cona imos competir con este?
Onde carallo fuches, Frank?
Ola, Frank.
Vale, tróuxenche uns dedos.
Agora apréndeme a ser como o de Fast & Furious.
Daquela estaba cun pexego supersexy
e chego abaixo e sabes o que? Nada de pelo, meu.
E por que vou querer saber eu iso?
- Ei! - Iso é unha pataca?
Tomade polo tubérculo, cabróns!
É unha pataca, é.
Collédeo!
Arre carallo.
Esta cousa non vai ben. Non é bo este coche.
Merda. Frank, por que creaches un puto corpo de policía?
A todas as unidades, temos un atraco de dentes.
Precisamos reforzos. Esta merda é de mentira.
Merda! Non!
Si, hostia!
Vou polas casas pedindo doazóns...
Síntoo. Píllasme fodendo coa miña muller.
Sei que maquinas algo, Frank. Onde te agochas?
Atrás, porcos!
Non! Merda!
Estou sequísima.
Se non queres acabar coma min, non te poñas ao sol.
Claro, avoa.
Hostia!
Non, non!
Non, Uvas!
Si! Conseguino!
Non!
Que fago? Que fago?
Lisca, salchicha! Pero ten coidado.
Non, Barry! Por favor, que esteas ben. Por favor.
Son unha pataca!
Sorpresa!
- Mimá. Fuches ti? - Foi emocionante, Brenda.
Primeiro fun rápido e logo, furioso.
E logo, por un glorioso momento, fun rápido e furioso.
Pero non acordamos iso.
Xa, pero intentámolo ao teu xeito e non funcionou.
E agora estamos listos. Por fin podemos competir.
Podemos pagar pola axuda.
Podemos conseguir Galletas Scouts para a nosa campaña.
Podemos facer spam. O spam amola, pero éche efectivo.
Non o podo crer.
Os homis teñen un dito:
"Hai que romper ovos para facer tortilla."
- Iso é asasinato! - Non, é unha metáfora.
A tortilla é a sociedade perfecta
e os ovos son as cousas desagradables
que fas por ela.
Exacto. E por desgraza,
un dos ovos rotos neste caso é que Barry case me colle.
Pero non o fixo. Grazas ao meu caralludo disfrace de pataca.
- Vestícheste de pataca? - Dez minutos. Pero mira o que teño.
Seica agora isto vai de quen ten máis dentes.
- Si. E agora podemos ser nós. - Si ou que?
Non. Falo da nosa sociedade toda. Non era así como tiña que ser.
Non lle hai moito que facer xa.
Podemos abolir os dentes e facer diso o noso novo programa.
Si. Outra oportunidade. Sen comida rica nin pobre.
De que cona ris, mangallón?
Síntoo. É que iso non vai funcionar xamais.
Nunca na vida, xamais. Endexamais. Nunca xamais.
- Ten razón, Brenda. - Perdoa.
Ten razón? Poste de parte do homi? E non da miña?
Brenda, tes que parar de tratalo coma o malo.
Este homi foi sempre bo connosco.
Non só funcionan as súas ideas. Parece que lle importamos.
Por suposto, importádesme moito. Estou convosco ao 100 %.
Mira para el. Deixou de comer comida.
Temos unha cousa que Xulio non ten, e é el.
Para gañar e arranxar Alimentopía,
témonos que fiar da súa intuición.
Barry tiña razón.
Dixo que era un camiño esvaradío
e ti estás máis esvaradío ca un cascarolo.
Se pensas que vou quedar aquí mirando como roubas e mentes,
ti e mais o teu homi podedes ir a que vos dean polo cascarolo.
Os cascarolos son lesmas?
Non te poñas tan altiva. Axudáchesme a roubar a este. Lémbraste?
Lembro, e arrepíntome. Isto foi demasiado lonxe, Frank.
Aparta. Vou acabar co cabrón este e romper a maldición que che botou.
- Non, Brenda, precisámolo! - Precísalo ti.
Porque pensas que non podes facelo só.
Isto é todo por ti, Frank, polas túas inseguridades.
Non, é polas túas inseguridades
e polas dos outros! Non as miñas!
Mira, voucho pór doado, Frank. Escolle.
Ou me deixas matar o cabrón este ou lisco coma o puto marisco.
Síntoo.
Precisámolo.
Pois todo teu.
Estas bolas, como son.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro