Żarciotopia!
SAUSAGE PARTY: ŻARCIOTOPIA
Każdy po zębie.
Witaj w spa u Juliusza. Może orzeźwiająca mgiełka z ogórka?
Bardzo chętnie.
Głosujcie na Juliusza.
Miłego masażu.
Spokojnie, pozbędziemy się tych zmarszczek.
Głosuj na Juliusza.
Mocniej. Musisz mnie porządnie ubić, jeśli chcesz dostać ząb.
Przepraszam, ręce mi już odpadają po całym dniu.
I jeszcze gada. Najgorzej.
- Jajgata! - Hej, maleństwa.
Mamusia musi na chwilę usiąść.
Jesteś cieniem jajka, Jajgato.
Życie nie zawsze idzie na miękko. Dziś jest na twardo.
Spójrz mi prosto w białka i posłuchaj.
Jesteś dobra. Poświęcasz się dla wytłaczanki.
W końcu zarobisz na naszą wymarzoną lodówkę.
Nie możesz pęknąć. Musisz być silna.
Masz rację, Żółtko. Kocham cię.
Już czas.
Muszę zmykać do roboty, bo zrobią ze mnie jajko sadzone.
Pracownicy zbyt często robią sobie przerwy na kawę.
W związku z tym wszystkie kawy zostają zawieszone.
Nikt nie zgłosił się do podnośnika widłowego.
Pamiętajcie, to nie jest widelec.
Obsługa ciężkich maszyn
odbywa się na własne ryzyko...
Pomocy!
- Boże! - Potnie mnie żywcem!
Trzymam cię.
Pękłaś.
Kurna, muszę znaleźć zastępstwo za was dwoje.
Ty, zastąpisz ją.
Proszę, panie Smokey Barbeque. Nadal mogę pracować.
Przykro mi, muszę pilnować zasad, bo Juliusz mnie wyleje.
Wcześnie wróciłaś. Co jest? Brzusio cię rozbolał?
Co to było? Jajgato! Żółtko!
Nie!
Cała moja rodzina nie żyje! Wszyscy są martwi!
Zdradzeni przez swe wątłe ciałka
leżeli w kałuży własnego żółtka, skorupek i wnętrzności.
Nie zaznają już przytulnego chłodu lodówki,
a jedynie mroźny uścisk śmierci.
Dzięki, Veinerze Hotzdogu,
za kolejną niezwykle przygnębiającą,
aczkolwiek poruszającą historię opartą na faktach.
Wyruszyłbym nawet w głąb żółci w ludzkim brzuchu,
bo uchwycić te trudne momenty naszego istnienia.
Daje mi to niezwykłą, wręcz erotyczną radość,
a zarazem ogromnie mnie smuci.
Co za mieszanka. A teraz nasz główny temat.
Wczorajszy spór o to, kto powinien rządzić Żarciotopią,
rozrósł się do poziomu afery, którą nazwałem „Konkurs na przywódcę”.
Łączymy się na żywo z Ulicą Główną, gdzie Frank i Brenda...
Sammy Bajgiel Junior?
Nie, Johnny Pastrami Senior. No raczej, że Sammy Bajgiel Junior.
- Skuć go. - Idziesz z nami.
Spokojnie. Co takiego zrobiłem?
Pobiłeś mnie i ukradłeś moje ekrany!
No tak.
Witajcie, żarełka!
Tak na was patrzę i widzę, że zbyt wiele mleka się zsiada,
zbyt wiele sałaty więdnie i zbyt wiele mrożonek topnieje.
Wierzę, że nasz projekt Dziel-się
pozwoli każdemu schronić się w lodówce.
Słuchajcie, jesteśmy żarciem i musimy sobie pomagać.
A tacy jak Pomarańcza Juliusz
myślą tylko o sobie.
Na szczęście nas jest więcej niż tych samolubów.
Trzymajmy się razem, a nic nas nie powstrzyma.
To zgromadzenie wymknęło się spod kontroli i musimy to ukrócić.
Co? Wcale nie. Po prostu wygłaszamy orędzie.
No to koniec orędzia.
Co to ma być? Nie po to powstał wasz oddział.
To twoja sprawka, co?
Może i widziałeś, jak daję im zęby,
a oni robią, co każę, ale to nie znaczy, że nimi steruję.
- Zaczekaj tam. - Okej.
Bogaty ze mnie owoc i nie kryję się z tym.
Nawet na podeszwach mam zęby, spójrzcie.
Czad.
Frank i Brenda chcą odebrać mi moje zęby.
A tak naprawdę moje zęby to wasze zęby.
Dzięki nim mogę was wszystkich zatrudniać.
Każdego dnia tworzę miejsca pracy.
Jeśli miałbym się dzielić, musiałbym zwolnić wielu z was,
podwyższyć wam czynsz czy ceny aut.
A tego bym nie chciał. Chcę wam dać więcej zębów.
Chcę, byście byli dumni, że je zarabiacie, a oni chcą to ukrócić.
To nie tak.
Przestań nas w końcu oczerniać.
Jeśli ich wybierzecie, ceny wzrosną.
Stracicie pracę.
Stracicie dach nad głową.
Gwarantuję wam to.
Cholera, przejął nasz wiec i nastawił żarcie przeciwko nam.
Spokojnie, nasz program się broni.
Przekupił oddział specjalny,
ale nadal działa uczciwy sąd.
A teraz sprawa
Chrupiące Płatki Cynamonowe kontra Samuel Bajgiel Junior.
Prowadzi sędzia Ruth Brukiew Ginsberg.
Proszę zająć miejsca.
Moje już zostało zajęte.
Proszę o spokój!
Sammy, podejdź do tego poważnie.
- Może mu pomożemy? - Nie możemy faworyzować przyjaciół.
Wszystkich obowiązują te same zasady.
Panie Bajglu, pańskie żarty to zapewne mechanizm obronny,
ale w moim sądzie to żadna obrona.
- Co więc ma pan na swoją obronę? - No dobrze.
Wiem, że źle zrobiłem, atakując Płatki i przejmując sklep,
ale występy na dużym ekranie to jedyne, co mam.
Bez nich
nawet nie chcę myśleć, co by ze mną było.
I to ma być pańska obrona? Naprawdę?
No dobrze, sprawa jest dość oczywista.
Ogłaszam, że zgodnie z prawem właścicielem sklepu z elektroniką...
jest Sammy Bajgiel Junior. Sprawa zamknięta.
Ząbki. Uwielbiam ząbki.
Znów to zrobił.
Ginsberg była naszą ostatnią nadzieją.
Ten system gnije szybciej niż stare jabłko.
Nie tutaj. Żarcie patrzy. Uśmiechaj się i machaj.
- Myślisz, że to świeże? - No raczej.
Moja osłonka zaczyna mrowić jak cholera.
Szanuję twoje przeczucie, choć teraz gówno mnie ono obchodzi.
- Potrzebuję twardych dowodów. - Zobacz.
Przed festiwalem odciąłem ludkowi palec.
W tym odcisku też są cztery palce.
Nasuwa się więc pytanie: czy ludki zwykle mają pięć palców?
Weź no spójrz tylko na to, Barry.
Niemożliwe. Tą liną związałem ludka.
Widać za słabo.
Nie ma szans, żeby sam się z tego uwolnił.
- Sugerujesz, że ktoś mu pomógł? - Nie mówię, że nie.
Ale kto chciałby gadać z ludkiem? A już tym bardziej go ratować?
Jakie miałby z tego korzyści?
Pewnie spore, skoro warto było wszystkich tak oszukać.
Nawet najbliższych.
To wymyka się spod kontroli.
Juliusz wygra i tak już zostanie na zawsze.
Bogaci będą rządzić biednymi. Co robimy?
Nie wiem. Kurwa mać.
- Czemu nasze pomysły się wypaczają? - Bo to pomysły ludzi.
Wszystko słyszę. Nie macie tutaj drzwi.
Stworzyliście policję i sąd, by walczyć z przestępstwem.
Tyle że przekupił je polityk kandydujący na prezydenta.
Co takiego?
No i to całe wasze Dziel-się. To podatki.
Dość kontrowersyjne wśród ludzi. Dlatego straciliście posłuch.
Stworzyliśmy ludzkie bagno?
A konkretnie zachodni, amerykański kapitalizm.
Mogę wam się przydać.
Widać ludzie i żarcie są do siebie podobni.
- Pierdol się, wcale nie. - Tak powiedziałby człowiek.
- Nieprawda. - Prawda.
Ludzie mówili mi to, gdy się do nich porównywałem.
Mówili, że jestem przegrywem, zwyczajnym pojebusem.
Ale ja wiem swoje.
Może nie napisałem House of Cards,
ale wiem, że w polityce chodzi o kasę.
Wystarczyło go obejrzeć.
Przebrnąłem przez dwa i pół sezonu.
Ale spokojnie.
Odpuściłem wcześnie, jak tylko wyszła sprawa ze Spaceym.
Co ty bredzisz?
Nie potrzebujemy twojej pomocy. To proste.
Jeśli każdy, kto nas popiera, da tyle, ile może,
choćby jeden ząb, to nam wystarczy.
Myślisz, że ludzie wpadliby na tak świetny pomysł, kretynie?
Tak, to się nazywa zbiórka i działa tylko dzięki bogatym.
A wasi wyborcy nie są bogaci.
Koleś ma jakieś 20 zdrowych zębów.
Może je weźmiemy?
Nie, nie! Potrzebujecie ich dużo więcej.
To może zgarnijcie je od najbogatszego?
Nie będziemy kraść.
To wbrew naszym zasadom.
Tak. A poza tym to zbyt trudne.
Pilnują ich w śniadaniówkach.
Kiedy tak was słucham,
nasuwa mi się skojarzenie z serią Szybcy i wściekli.
A co to?
Jedno z większych osiągnięć w historii ludzkiej kinematografii.
W piątej części jest scena,
w której kradną sejf, mocując go do auta...
Nie ma mowy. Chcemy rządzić Żarciotopią.
Musimy świecić przykładem.
Ale jeśli nikt się o tym nie dowie...
W tym tkwi piękno przykładów.
Nic z tego, Frank. Jeśli mamy wygrać, zróbmy to uczciwie.
Dobrze, uczciwie.
Co się tam wydarzyło?
Gratuluję zwycięstwa.
Przecież ewidentnie byłem winny.
Co za idiotka z tej całej Brukwi.
Przyznała mi własność tych ekranów, dasz wiarę?
To ja jej zapłaciłem, więc ekrany są moje.
Ale chcę, żebyś nadal tam występował.
- Czyli nadal mogę... - Robić to, co kochasz.
- ...już w kolejnym odcinku Argumentów... - Sammy, Sammy.
Naprawdę? Nie wierzę.
Nie wiem, jak ci się odpłacę. Potraktuj to jako zaliczkę.
To urocze, ale mam inny pomysł.
Weź nie cyckaj nas
Bo kręgosłup złamiesz nam
Brzmi cudownie, prawda?
Uratowano go z dna torebki ludzkiej babci.
A teraz żyje pełnią życia.
Zarobiliśmy jakieś zęby?
Na razie tyle, żeby opłacić Billa Werthera.
Nie zaczęliśmy aukcji.
Pora na jedyny przedmiot na dziś: obraz, który namalował Candy Warhol.
Powodzenie tej aukcji zależy od tego obrazu.
Cena wywoławcza: jeden ząb. Kto da jeden ząb?
No kto da jeden ząb? Widzę tam z tyłu Masło.
Nie wierzę, że to nie Masło. To może Pasternak?
Nie? Czy to szelest Chipsów z tyłu?
- Drapałem się. - Ktokolwiek?
Może Cynamon? Gotów podkręcić atmosferę? Chyba nie.
Candy Warhol jest załamany.
Jest naprawdę źle. Po raz pierwszy, po raz drugi i po raz trzeci.
Obraz nie trafi do nikogo!
Juliusz górą.
To i tak o 11 zębów więcej niż mieliśmy.
Szklanka jest prawie do połowy pełna.
Tak, chyba mała.
Juliusz górą.
Juliusz płaci żarciu za rozdawanie naklejek.
Głosuj na Juliusza.
- Jak mamy z tym konkurować? - Mam pomysł, Frank.
Będziemy chodzić po domach.
Osobno pójdzie sprawniej.
No tak, masz rację. Odwiedzimy... siedem, dwa, jeden...
Dwa razy więcej domów!
Juliusz górą.
Ostatnie badania wykazały, że 10 na 10 żarcia ma dość życia.
To właśnie jest Żarciotopia Franka i Brendy.
Nie uchronili was przed deszczem ani przed ptakiem,
a teraz nie uchronią was przed sobą.
Dziel-się? Co to w ogóle jest? Jak chcą to egzekwować?
Chcą wam odebrać ciężko zarobione zęby.
Ja nie chcę wam zabierać zębów.
Chcę wam je dać, zatrudniając was w wielu różnych branżach.
Posłuchajcie jego.
Pewnie kojarzycie mnie jako lokalną gwiazdę
i światowej sławy performera.
Ale to Juliusz dał mi program i ten bezprzewodowy mikrofon.
A kiedy Frank i Brenda dali mi cokolwiek?
A wam coś kiedyś dali?
Sammy Bajgiel Junior popiera pomarańczę.
Sponsor: Fundacja Żarcia Juliusza.
Tak.
Kurwa, Sammy, jak mogłeś nam to zrobić?
Wybacz, Frank, kazała mi kogoś obsmarować.
Padło na was. Nie miałem wyboru.
Musiałem to zrobić, jeśli chciałem zostać na ekranie.
I to właśnie był twój wybór. Zdejmij to gówno z wizji.
Sammy o tym nie decyduje. Ale o tym już tak.
- Wybierz sobie auto. - Czadowe.
Jeśli Frank cię dołuje,
to spójrz na tę kolejkę potencjalnych przyjaciół.
- Hej, chłopaczku. - Gorący przyjaciele. Frank. Widzisz to?
Ciągle mnie rozpieszcza. Dostaję to, czego chcę.
Nie mogę się temu oprzeć.
Wezmę czerwoną corvettę i Płatki Owsiane.
Znakomity wybór.
Gazu, stary!
To „Podaż i Władza”.
Daję żarciu zęby, a dzięki temu mam nad nim władzę.
Nie złość się na mnie. Żałuj, że nie wpadłeś na to pierwszy.
I jak tu z nim konkurować?
Gdzie jesteś, Frank?
Hej, Frank.
Proszę, przyniosłem ci paluszki.
Pokaż mi, jak być szybkim i wściekłym.
Umówiłem się z taką jedną gorącą brzoskwinką.
Zajrzałem jej między nogi, a tam ani włoska.
I myślisz, że mnie to interesuje?
- Hej! - To ziemniak?
Dawać obierki, skurwysyny!
Tak, to ziemniak.
Brać go!
Ja pierdolę.
Kiepsko się tym kieruje. Do bani to auto.
Po jaką cholerę stworzyłeś policję, Frank?
Do wszystkich jednostek, mamy napad na zęby.
Potrzebne wsparcie. Cholera, to atrapa.
O kurwa, nie!
Tak jest!
Chciałabym prosić o wsparcie...
Przepraszam, ale jestem w trakcie seksu z żoną.
Wiem, że coś knujesz, Frank. Gdzie się ukrywasz?
Z drogi, psy!
O nie! Kurwa mać!
Jestem wyschnięta na wiór.
Unikaj słońca, bo skończysz jak ja.
Dobrze, babciu.
Kurwa!
Nie, nie!
Nie, winogrona!
Tak jest, udało się!
Nie!
I co teraz?
Odpierdol się, parówo, tylko ostrożnie!
O nie, Barry. Nie, nie. Oby nic mu się nie stało.
Jestem ziemniakiem!
Niespodzianka!
- Boże, to twoja sprawka? - Co za emocje.
Najpierw byłem szybki, a potem wściekły.
A potem przez jedną, cudowną chwilę byłem i szybki, i wściekły.
Umawialiśmy się na coś.
Próbowaliśmy po twojemu, ale nie wyszło.
Teraz jesteśmy ustawieni i możemy w końcu konkurować.
Możemy zapłacić za pomoc.
Harcerki Ciasteczka będą chodzić po domach w naszym imieniu.
Zatrudnimy Spam. Nikt nie lubi tej szynki, ale jest skuteczna.
Jak mogłeś to zrobić?
Jak to mawiają ludki:
„Trzeba rozbić parę jajek, by zrobić omlet”.
- To morderstwo! - Nie, to metafora.
Omlet to idealna społeczność,
a rozbite jajka to niedobre rzeczy,
które są konieczne.
Właśnie. No i niestety
tak się składa, że Barry prawie mnie przyłapał.
Ale nie udało mu się to dzięki mojemu kostiumowi ziemniaka.
- Przebrałeś się za ziemniaka? - Na dziesięć minut. Spójrz.
A więc liczy się to, kto ma więcej zębów.
- Teraz być może my. - O tak!
Mówię o naszej społeczności. Nie tak to miało wyglądać.
Już nic na to nie poradzimy.
Chyba że zniesiemy zęby. Stworzymy nowy program.
Zrobimy reformę. Nie będzie biednych i bogatych.
Czego rżysz, wielkoludzie?
Wybacz, ale to się nigdy nie uda.
Nigdy, nigdy, nigdy przenigdy.
- Ma rację. - Słucham?
On ma rację? Jesteś po stronie ludka, a nie mojej?
Zrozum w końcu, że on nie jest zły.
Jak dotąd wyłącznie nam pomagał.
Jego pomysły się sprawdzają. Naprawdę mu zależy.
Tak, bardzo mi zależy. Jestem z wami w stu procentach.
Sama spójrz. Nie je już żarcia.
Mamy coś, czego nie ma Juliusz. Mamy ludka.
Żeby wygrać i naprawić Żarciotopię,
musimy mu zaufać.
Barry miał rację,
że może nam się powinąć noga.
Twoja powinęła się na skórce od banana.
Jeśli myślisz, że będę przyglądać się, jak kradniesz i oszukujesz,
to możecie razem z ludkiem wypierdolić się na tej skórce.
Już nie jem bananów.
Nie zgrywaj niewiniątka. W końcu pomogłaś mi go uratować.
Owszem. Teraz tego żałuję. To zaszło już za daleko.
Odsuń się. Wykończę go i zdejmę urok, który na ciebie rzucił.
- Nie! Potrzebujemy go! - Chyba ty.
Nie wierzysz, że dasz radę sam.
To wszystko kwestia twoich kompleksów i mankamentów, Frank.
Raczej twoich kompleksów i mankamentów.
I wszystkich innych, ale nie moich!
Krótka piłka, Frank. Wybieraj.
Albo pozwolisz mi gnoja ukatrupić, albo spadam stąd jak krewetka do morza.
Wybacz.
Potrzebujemy go.
To go zatrzymaj.
Ach, te bułeczki.
Napisy: Krzysztof Łuczak
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger