Comprácenos anunciar que este episodio contén unha escena tan gráfica
que Amazon nos pediu que puxésemos un aviso.
Este é o aviso. Avisados quedades!
Alimentopía!
A FESTA DAS SALCHICHAS: ALIMENTOPÍA
Interrompemos o comezo da miña serie
de seis episodios sobre adhesivos para contarlles esta nova.
Onte houbo unha persecución a patacón por cuarta
onde unha pataca destemida
causou danos de ata 80 000 dentes no centro de Alimentopía.
Tamén deixou tres foitas mazadas,
catro madalenas gravemente esmagadas e unha piña sen ramaxe.
Puidemos obter estas imaxes da persecución.
Brenda, boliña portentosa.
Non ves que os teus intentos son en balde?
Ou négaste a perder a esperanza?
Por desgraza...
Scheisse! Und cabriola!
Demos coa vítima do recente roubo de dentes, Xulio,
á saída do seu luxurioso pero elegante ático.
- Xulio! Aquí! - Xulio!
Só podo responder unha pregunta. Botella de Soda.
Que lle dis á pataca que che roubou os dentes?
E quen é o teu crush?
Cando colla esa pataca, vouna volver pór baixo terra!
E o meu crush... vou dicir Charlize Terrón.
Vaia.
Xulio! Xulio, agarda! E Donna?
Donna Limona!
A resposta das forzas foi áxil.
Levan acurralando patacas toda a mañá
e un axente mesmo anotou un tanto...
Perdón. Sementou un tanto.
É mala época para ser unha pataca.
Soltádeme!
Dígovos que non son a pataca.
Non somos todas iguais.
Mirade, eu quero dar coa pataca tanto coma vós,
pero non esquezamos que hai un homi por aí solto.
Preciso axuda para explorar a Zona Escura.
Chris? Kishka?
Et tu, Té Xeado?
Síntoo, Barry.
Xulio ofrece unha boa recompensa para quen colla a pataca.
E viríanme ben eses dentes para a miña moza, Chocolate Quente.
Ten un gusto caro.
Paso adiante e a frase. Pataca un.
Toma polo tubérculo, cabrón.
Pataca dous.
Toma polo tubérculo, cabrón.
Pataca tres.
Toma polo tubérculo, cabrón.
Catro.
Toma polo tubérculo, cabrón lambecricas.
Non é ningunha destas patacas.
Aquela non era nin tan pequena coma un cachelo
nin tan grande coma unha boa pataca Kennebec.
Estaba xusto entre eses dous tamaños.
Si, era de estatura media.
Coma... Non che sei. Coma do tamaño dunha salchicha.
Que carallo...?
Si.
Sabíao, cariño.
Podes crer o de Brenda?
A ver, quere gañar isto ou non?
Conseguín dentes e temos comida contratada.
Puxen a Manteiga, Marmelada e Maionesa a estender a voz.
Moitos condimentos. Unha gran lista.
"Abolir os dentes." Vive nun mundo de fantasía.
Oe, Brenda, unha idea:
que tal se vés connosco ao mundo real
onde unha laranxa malvada vai crebar a nosa sociedade?
Sempre fai o mesmo.
Mesmo cando estabamos no Shopwell's tiña esa fe optimista.
Enténdote. As rupturas custan. A min deixáronme unha vez tamén.
Deixábanme decontino en verdade.
No centro comercial, no cine, no funeral de miña nai...
Que? Foi unha rifa de nada. Non me deixou.
Xa, claro. Iso tamén é o que me digo eu.
E logo atópala no centro comercial
tendo unha experiencia de realidade virtual con outro.
E de súpeto o tipo estate empurrando cara a unha fonte
e ti téntaslle tirar unhas moedas, pero dáslle a outra xente.
Éche só un baixón.
Sempre estivemos de acordo en todo.
Penso moito no que dixo.
Non creo en min. Por iso te uso de muleta.
Que mal fan as muletas? Quítanche presión.
Sen muletas, nunca me curaría a perna
tras rompela por tres sitios naquela fonte.
Mírame aos ollos.
Frank, non dubides de ti mesmo.
Non o quería dicir antes porque Brenda me dá medo,
pero perdeu o rumbo.
Deberías falar ti no debate.
Xa, o debate. Teño que ir buscala para preparalo.
Ou... Escoita, podes quedar e axúdoche eu a preparalo.
Os debates son coma discusións e eu tiven centos.
Perdinas case todas, pero por iso sei o que non facer.
Tamén por iso vin moitos gañadores
e penso que agora estou vendo un.
Vale, escóitote.
Primeiro, a postura. Cambaléaste moito.
- Iso é malo? - Non, é xenial.
Faite máis próximo e menos ríxido. Unha comida de a pé.
Pódome cambalear máis se queres. Podo abanear así.
Xa falas coma un presidente.
Mirade, os dentes levaron á precariedade a nosa sociedade.
As neveiras deberíanse asignar segundo quen o precisa máis,
non quen pode pagalo.
Non podo nin aplaudir.
Mirade o Leite. Mirádeo. Mallado do callado que está.
Pero eu farei que te volvas sentir enteiro, Leite.
Escoito ás agachadas a polémica da boliña,
e cuestiónome se unha masa léveda ben feitiña
poderá botar abaixo un sistema sen acabar enterrada
e balorenta no seu ruinoso espertar.
Con cada manciña feble que apertaba,
Brenda preguntábase se tería forza abonda para...
Oe, Veiner,
podes parar de seguirme todo o tempo
e monologar os meus pensamentos?
- Grazas. - Os teus pensamentos son nosos.
Temo que a liña entre suxeito e documentalista estase a esvaecer
segundo discorre esta viaxe...
Ola, Brenda, son Tinabo Turner, xefa da campaña "nabopular".
Lidero a tropa de Galletas Scouts.
Están listas para iren polas portas.
E para o cobro dos dentes que nos prometeron...
Falamos contigo ou con Frank?
Comigo non.
Vale.
Votade a Frank e Brenda! Todos a Frank e Brenda!
Vota a Frank e Brenda! Compartición! Vota a Frank e Brenda!
Brenda, temos que falar. Onde vai Frank?
Frank? Detrás de ti.
Hostia, Veiner.
O meu rival cre na supervivencia do máis fresco,
pero eu creo que podemos sobrevivir todos se construímos un mundo máis fresco.
Cona, que bonito, Frank.
E non o digo polos sales de baño,
malia que fan que o mundo pareza de cores.
Mira, esta semana foi posiblemente a máis rara da miña vida.
Posiblemente?
Pero tamén unha das máis gratificantes.
Nunca cheguei a contribuír en nada á humanidade.
Ninguén quería a miña contribución.
Aprezo que me deixes axudar.
Gústame sentirme apoiado e ter a alguén que crea en min.
Creo en ti ao tope. En todo o que estás a construír.
- E se cadra algún día podo... - O que?
Xa sabes, formar parte.
A ver...
Sei que non son comida, pero igual cando sexas o líder
podes convencer os demais para que me acepten.
- Coma ti. - Xa.
A ver, a batalla pinta ardua, a verdade,
pero se segues a alimentarte da túa especie e non da nosa,
se cadra pode ser, homi.
Fáiseme raro chamarche homi.
Tes nome? Os humanos teñen nomes?
- Son Jack. - Coñezo un Jack. É unha froita.
- E como é? - É redonda, coido que ten pugas.
Era morada por dentro? Non me lembro, a verdade.
Pero tanto ten, porque dende agora,
cando pense nun Jack, pensarei en ti.
Ben, temos que volver ao choio.
Si, hai que volver ao choio.
Estás cómoda?
- Non. - Ben.
- Barry, é necesario? - Fago eu as preguntas.
Empezamos con esta!
Recoñeces o individuo que sae neste debuxo?
É a túa salchicha, Frank, vestido de pataca, o cal é desprezable.
E seica iso non é nin de lonxe a peor cousa que fixo.
Pero non foi el só, non si, Brenda? Non.
Ponte cómoda, imos estar aquí un cacho.
Isto é o que vai pasar. Primeiro, voute descompor.
Fareite sentir que non es ninguén.
Logo recuperarei a túa confianza, anaco por anaco.
E confortareite ata que acabes confesando que...
Levamos o homi. Síntoo.
Non che debimos mentir. Es amigo noso.
- Non o ías entender. - Pois non!
- Estou máis confundido ca nunca. - Ves?
Pensamos que o precisabamos. Tiñas razón.
A comida pode resolver os problemas da comida.
Mentindo? E cometendo roubos a toda velocidade?
Iso foi Frank. Fíxoo para podermos gañar. Velaí o problema.
A nosa sociedade está fodida. Todo xira arredor dos dentes.
Aí tes razón. Todos os meus axentes están á caza dos dentes.
Por iso quero comezar de cero. Como boliña e como sociedade.
Perdemos o sentido, e o máis perdido de todos é Frank.
Ata o fondo, Barry. Está baixo o meigallo do homi.
- Merda. - Que?
Pois imos rompelo.
E coa política de "ningunha potaxe sen casa",
toda faba terá un sitio no que deitarse pola noite.
Coido que alguén acaba de conseguir o disputado voto das leguminosas.
Só queda un tema que aínda non sacamos.
- Que pensas dos humanos? - Que?
- Pode que o pregunten, non si? - Pois ódioos a máis non poder.
Que odias exactamente? E lembra ser específico.
Odio esas orellas enormes que escoitan os meus problemas.
Odio eses ollos marróns
que ven en min cousas que eu non vexo.
Que máis?
Odio que me fagan sentir intelixente e capaz.
- Sigue. - Odio esa boca.
Esa boca grande, húmida, quente e redondiña.
Jack, que fas?
Que sexy.
Si.
Voume meter.
Si.
Hostia.
Vale, estou listo. Veña, senta aquí.
Iso. Un pouco á esquerda, agora á dereita. Aí.
Endereita! Endereita!
Estou dentro!
Entón como o imos facer?
Coido que temos que lle explicar
como nos feriu a súa adicción ao homi
e logo teno que deixar de todo ou perderanos.
Vai ser difícil. Aínda estou cabreado.
Eu tamén.
Pero temos que deixar iso a un lado e apoialo...
Hostia puta!
Brenda! Barry? Non! Non miredes!
Isto... non é o que parece.
- Que é iso? - Hostia.
Mesmo se mirastes, non é o que parece!
Non estabas a foder co homi? E non che acaba de encher de leitada?
Non, é Maionesa. Xúrovolo. Saúda, Maionesa.
Ola, meus, son eu, Maionesa.
Son así cando saio do bote.
Que noxo! Mi madriña, para!
Iso non é Maionesa, fodehomis.
- Jack, sácanos de aquí. - Vou, cariño!
Non estaba no buraco cando corría.
Quen pilotaba a quen?
Mimá. Hostia, non podo crer o que acaba de pasar.
Xa, meu. Foi incrible. Fixen o amor cunha salchicha.
Iso non! Brenda e Barry colléronme fodendo contigo, meu.
Estou fodido. Preséntome ás putas eleccións.
Isto non me vén ben. Nada ben!
Frank, tranquilo, acouga.
Mírame aos ollos.
Frank, que estamos a facer?
Para, meu! Non! Téñome que centrar.
O debate vai comezar.
Sabes o que non se pode debater? O sexy que es.
Queres parar, hostia?
Como vou saír ao escenario con Brenda? Ódiame.
Moitos presidentes teñen escándalos sexuais.
Ás veces, dánlles popularidade.
Pillaron a algún fodendo cunha especie distinta
que ademais é inimiga súa?
Non, iso sería coma pillar un presidente
fodendo cun oso ou un tiburón ou así.
Pero tranquilo. Ti podes. Cambaléate.
"Camb..." Cala a puta boca. Que puto desastre.
"Sammy sementa sementes de sésamo na sementeira de sementes de sésamo..."
- Acabo de ver a última enquisa. - Vale. Que di?
Que Frank e Brenda me sacan vantaxe. Arríscome a perdelo todo.
Éche unha mágoa.
Daquela ti tamén podes perdelo todo.
Como? Vállame Deus.
Pero xa me afixen a telo todo.
Pois xa sabes o que facer. Pon todos os medios.
Fai todo o que poidas para quedar eu ben e eles mal.
Cheguei demasiado lonxe como para perdelo todo agora!
Telos que destruír.
Benvidos e boa noite. Hoxe coroaremos o próximo líder de Alimentopía.
As regras da velada son simples.
Voulle facer preguntas duras e perspicaces a cada candidato.
E vostedes teranse que pór diante da comida
que queiran votar. Entendido?
Moi ben! Déanlle a benvida ao primeiro candidato, a laranxa, Xulio.
Brenda, oe, primeiro, sobre o que igual pensas que viches...
Non te dirixas a min, maldito traidor papahomis.
Temos que falar. Imos saír xuntos ao escenario.
E os rivais, Frank e Brenda.
- Nós non temos presentación chula? - As preguntas fágoas eu.
E a primeira é singular.
Frank e Brenda, moita comida dixo de vostedes,
e cito, que eran "mentireiros, conspiradores e trampóns".
Non coma Xulio, a quen describiron como "xusto, doce, rubensiano..."
Non sei que contos son eses, pero vou anunciar algo.
Xa non me presento candidata...
con Frank.
Preséntome pola miña conta. Traédeme un vaso.
Vamos, Brenda! Nova candidata! Nova fila!
O meu excompañeiro, Frank, é unha salchicha corrupta.
Unha salchicha corrupta e corrompida.
E quedoume claro
que Frank e eu xa non temos os mesmos valores.
En particular, Frank...
Non lles digas que fodín co homi.
Quere traballar no sistema dende dentro.
Pero eu vexo unha fenda dentífrica que medra.
Para el a solución é darlles aos pobres os dentes dos ricos.
Pero eu digo que nos desfagamos dos dentes dunha vez!
- Brenda, que fas? - Deberiamos compartilo todo.
Logo haberá tempo para parvadas salvaxes e impopulares.
- Pero volvamos con... - De quen é ese bólido?
Teu non é. Porque tamén sería daquela ameixa de alí.
- E daquela caixa de rigatoni. - Hostia, tería un coche?
Si! Teriádelo todo. E nada. Entendedes?
Votádeme e xuntos acabaremos co sistema!
Que facedes na fila de Frank? Vide para aquí!
Vaites, parte de min quere votar a Frank
e a outra parte, a Brenda.
E agora? Estou aplatanado.
Dividiches o voto. Que che dixen?
Asústaos a túa merda radical. Estasnos a foder.
Queres falar de foder? Podo falar de foder.
Non, esquéceo. Cínguete aos temas.
Queredes oír unha boa foda?
Só o moderador pode facer as preguntas e...
Pode retomar o da foda esa que ía dicir?
Frank fodeu cun homi!
Eu vino! Non me meto nos gustos,
pero deume noxo e arrepíos, que vergonza.
Que? Iso é absurdo.
É mentira. Vouvos dicir o que pasa.
Brenda vai perdendo co seu programa de merda
e agora bota man de acusacións dementes sen fundamento.
Iso évos doado. Mirade: Brenda fodeu cun ladrillo.
Mellor iso ca apertar a terceira perna dun homi
ata que te bañe co seu zume.
A onde ides? Volvede, por favor.
Non son un fodehomis. Fodo comida.
En serio. Fódovos a todos se me deixades.
Con ese tufo a homi que lles vas deixar? Non, ho.
- Cala, Brenda. - Cala, Frank.
Podedes tirar o voso voto con estes dous,
ou podedes votar a Xulio, amores. Marmeladas, vamos outra vez!
- Non! A onde ides? - Aínda somos opcións viables!
Somos viables!
E con isto e un biscoito, a comida falou.
E cunha maioría esmagadora,
o novo líder de Alimentopía é a nosa laranxa favorita, Xulio!
Estou aquí para vós!
Si! Son unha comida da comida, pola comida...
Agardádeme!
...e para a comida!
Perda, desespero, traxedia.
Unha parella coas esperanzas rotas.
E así descósese o tecido social de Alimentopía.
Cala o peteiro, Veiner.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro