Foodtopia!
SALTXITXA FESTA: FOODTOPIA
Tira, Julius. Ez ahaztu, ez zara deus ere ni gabe.
Garbitu.
Orain barre egin. Hori da.
Gozatu, ergel halakoak!
Tira, bai, hor daukazue.
Bi hiriko istorioa.
Bata ondasun eta botere imajinaezinez.
Bestea...
Lur antzua,
etsipenaren eta usteltzearen kiratsez mukuru betea.
Barkatu, Veiner. Ezin dut jasan zure errutina etsigarria.
Juliusen agindu berria da ezberdintasuna gutxiestea
elikagaiei arreta galaraziz egiaztatu gabeko
berri hutsal eta dibertsioekin.
Adibidez, Txipiroiaren jokoa.
Txipiroi anaien emanaldia da dama-jokoan arituz.
...hemen jarri eta nik irabazi.
Aringarria oso.
Baina nola ez egin kasu oinazeari?
Gure burua murgildu behar dugu, inolako planik gabe, istorioen barnean.
Egiazko Challah-kausto baten erdian gaude.
Ez tertuliakidearen arabera, Meloi Gibson.
Challah-kaustoa gezurra da.
Opilak gerra guztien erantzuleak dira.
Ondo da. Lasaitu, Meloi.
Lagunak, izar batekin parrandan ibili nahi?
Sammy astakirten bihurtu da, ezta?
Pena da. Lehen gustuko nuen, baina orain kausa galdua da.
Beharrik gabe hondatu den beste elikagai bat. Bai.
Lagun denek huts egiten dizute azkenean.
Zuk ez. Aparta zara.
Milesker, Barry, jakiak ez zeuden prest sistema osoa suntsitzeko.
Hobe genuen ez banandu.
Horretara eraman zaitut. Nire errua da.
-Ez nuen gezurrik esan behar. -Eta?
Ez nituen hortzak ostu behar. Ez patataz mozorrotuta.
Eta?
Ez zintudan iturrira bota behar
hortz-lapurretatik ihes egitearren.
Eta?
Ados. Eta ez nuen gizakiarekin txortan egin behar.
Azkenean, dedio. "Ez nuen gizakiarekin txortan egin behar".
Etsita nengoen, eta...
Uste osoa zeukan niregan neure buruarengan apenas sinisten nuenean.
Edo zuengan.
Uste osoa izan behar nuen gugan. Asko sentitzen dut.
Ez dut espero barkatzerik.
Bai, egin duzuna barkaezina delako.
Eta baliagarria bada, gizakiaz libratuko naiz, Barry.
Benetan. Nire hitza duzu, lagun.
Ez gara lagunak.
Agian hori merezi dut. Eta zugandik askoz gehiago, ziur.
Beraz, banoa. Ez dakit nora, baina...
Barkatzen dizut.
Benetan?
-Benetan kakaztu zenuen. -Bai, badakit.
Agian gure izaeran dago gauzak izorratzea.
Ez gara perfektuak, eta gure gizartea ere ez da.
Bai. Edozeinek bazuen gizakiarekin larrua jotzea.
Damu naiz hori esateaz. Ez da egia.
Foodtopiako arazoak konpontzen saiatu beharrean,
gure harremanean jarri behar genuen arreta.
Eta, zorionez, orain horri ekin diezaiokegu.
Denbora beharko dut.
Ikusi dudana izugarria izan da.
Ezin dut burutik kendu.
Maionesa turrustaka isuri zuenean...
Ez duzu esan behar. Ulertu dut.
Han nengoelako. Behar duzun denbora hartu.
Baina Foodtopia konpondu behar dugu.
Galdu dugu, baina oraindik gure umeak dira.
Beti gure ardura izango dira,
arbuiatzen bagaituzte ere edo ergelak badira ere.
Galtzaileak. Julius da onena.
Gure lana da ona nabarmentzea. Are Juliusengan ere.
Egingo nuke haren barne-barnean
maitatua izan baino ez duela nahi.
Harekin hitz egin nezake.
Zure onberatasunak txundituta uzten nau.
Are porrotaren errauts pozoitsuetan,
barkamena loratzen da, maitasunaren uzta oparoari bide eginez.
Filmatzen dabil oraindik.
Bai, orain bost axola dit.
-Gero ikusiko zaitut? -Zergatik ez?
Frank, dena ondo? Nola joan da bozketa?
Ondo joan da, motel. Den-dena joan da primeran.
Oso lan ona egin zenuelako.
Primeran. Nik esan nizun bezala egin zenuen?
Banekien ez zinela gai izango, Frank. Nik egin beharko dut.
Bai, horixe bera egin nuen.
Txundituta utzi nituen, jarrerari esker irabazi nuela uste dut.
Horregatik da hain zaila hau esatea.
Ez, hau berriro ez.
Jack, ez zara zu, motel, ados? Ni naiz.
Ezingo nintzateke zu bezalako norbaitekin egon.
-Funtsean ni naizela diozu. -Bai, zu zara. Gizakia zara.
Laga izan nauten aldi guztietatik hau zait mingarriena.
Errusiar mendi batean laga nindutenekoa barne.
Jende pila batek argazkien kopiak erosi zituen
negar betean ari nintzelako.
Badakizu zer? Ez.
Laga nauten gainerako aldietan alde egin eta onartu egin dut.
Baina oraingoan ez. Ez gu. Gureagatik borrokatuko naiz.
-Borrokatuko zara? -Bai.
Nire erantzuna entzun nahi?
-Ez, eskerrik asko. -Zer?
Ez dizut alde egiten utziko, zurekin maiteminduta nagoelako.
Entzun duzue hori? Hot dog batekin maiteminduta nago.
Ez esan ergelkeriarik. Aski da. Hitz egin baxuago.
Lehengo bizitza berreskuratzen saiatzen ari naiz.
Brendarekin egotearren
eta Barry lortzeko itxaropena izatearren joaten utzi behar dizut.
Ez. Gure artekoa benetakoa da, Frank.
Bene-benetakoa.
Ez, ez da.
Uste duzu elikagaiek gure artekotzat onartuko zaituztela?
Zoaz hemendik. Zu eta zure giza hats baboa.
Zoaz! Ospa!
Alde! Ez duzu ikusten ez zaitudala maite?
Ez zara benetan ari.
Bai, benetan ari naiz, munstro hori.
Hot dogek bihotza buxa dezakete,
baina ez nekien apur zezaketenik.
Zertan ari zara, Sammy?
Zu baztertzekoa nintzen,
baina elikagai zintzoak ere ustel daitezkeela ulertu dut.
Eta berriz zintzoak izan daitezkeela.
Ustela deitu nauzu?
Orduan zergatik daude horrenbeste elikagai nigatik?
Ni jo eta ke animatuz dantza egiten dudanean?
Ez ninduzun ezagutu paketeko txikiena nintzenean.
Txikia izateagatik zirikatzen ninduten.
Orduan iraultza hasi eta heroi bihurtu nintzen.
Gizakiak hiltzeak garaia sentiarazten ninduen.
Baina orain ulertzen dut zirrara bila ari nintzela
txikia izanik sentitzen nuen mina ezkutatzeko nahiarekin.
Eta uste dut zuk ospea erabiltzen duzula
Lavash galtzeagatik duzun mina ezkutatzeko.
Ez aipatu inoiz haren izena nire aurrean.
Alde hemendik, kakanarru hori.
Jeloskor zaude nire arrakasta, auto, lagun eta pantailez.
Ez, guztiz oker...
Nahi nuen guztia daukat. Guzti-guztia.
Denetarik duen opil bat naiz.
Ondo da. Zera...
Ados, denetarik duen opil bat zara.
Ene. Horrelakoxea ote naiz?
Non dago Julius?
Ezin da sartu Juliusen suitean gauak dirauen artean.
Ondo da. Gero etorriko naiz. Zaude. Zer?
Ez naiz Julius ikusi arte joango.
Elikagaiak hiltzen ari dira.
Bai. Zergatik ez zoaz haiekin?
Aire-zulo bat lantuka? Aire-zuloek ez dute lanturik jotzen.
Julius. Nik uste bezala. Zitriko triste bat baino ez da.
Kaixo?
Julius?
Lagundu! Hemendik atera behar nauzu! Ados? Laguntza behar dut!
Lagundu! Hemendik atera behar nauzu!
Zer? Ez dut ulertzen. Zer gertatzen da?
Atera nazazu hemendik!
Ondo da. Zein da kodea?
Ez dakit. Ez dakit ezer nire barruan dagoenean.
-Zure barruan? -Pitzatuta geratzen naiz.
Ez dut ezer ulertzen. Zeri buruz ari zara hizketan?
Jainkoarren. Badator berriro. Badator.
Zer? Nor dator?
-Alde egin behar duzu. Zoaz. -Zeretik alde egin behar?
Korrika egin!
Hara, hara. Nor daukagu hemen?
Barkatu. Kaixo?
Hemen behean, laztana.
Ziur naiz orain nahasi samar zaudela,
gogoetak buruan hara-hona.
Nor ote da arroz ale txiki hau?
Zergatik dago Julius kateatua eta laguntza eske?
Eta zer da trepeta bitxi hori
haren ipurtzulo distiratsu eta zimurtuaren atzean?
Zer ari zara hor begira?
Ez dakit zer ari naizen ikusten.
Esan dut baduzula mintzatzerik?
Agian lagunduko dizu honen laran-jatorria kontatzen badizut.
Gerra ostean,
elikagaien arteko batasuna lortzea ideia esperantzagarria zen.
Baina uholdea gertatu zen.
Eta nire itxaropenak pikutara joan ziren, nire 4000 lehengusurekin batera.
Laguntza behar nuen.
Mila esker!
Mila esker zuri. Maite ditut gauza hauek.
Baina ez zen inor agertu.
Shopwell'sera itzuli nintzen denekin.
Baina ez zegoen batasunik. Elikagai guztiak bakoitza bere bidetik.
Hortxe ulertu nuen zein den elikagaien benetako izaera.
Behar zutena ulertu nuen.
Zer egingo zuten hori lortzearren.
Banekien ez nuela aukerarik batere.
Txikiegia nintzen.
Orduan zure laguna erantzunarekin itzuli zen.
Babo hau ipurtzulotik kontrolatzen dut.
Elikagai batek gizaki bat uzkitik kontrolatzerik bazuen,
jakin nahi nuen teknika hori erabil zitekeen elikagaiekin.
Orduan, karmazko une sinfoniko batean,
munduko astapotrorik handienak ikusi dudan ipurtzulorik handiena zuela ikusi nuen.
Ez zen talo ipurdia, ez ipurmami txikia.
Itzelezko popa zen hori.
Popa hain zabala, birena baitzirudien.
Popa zuen laranja bat aurkitu zenuen.
Bai, eta hobera egin nuen.
Gure konexioa espero nuena baino puruagoa zen.
Mugimenduak kontrolatzen nizkion.
Are haren hizketa.
Probatzen, probatzen...
Piztuta dago?
Arrozaren adimenarekin eta Adonis laranja honen gorputzarekin,
arrakasta izateko behar nuen guztia neukan.
Nirea!
Nirea.
Eta bertan behera utzi nituen ergel horiek.
Ez dakit detaile hauek behar diren.
Herriko elikagai ahulena izatetik
boteretsuena izatera pasa nintzen.
Orduan, zu eta zure saltxitxatxoa
lortutako guztia kentzen saiatu zineten kontu horrekin...
Hortz-bilketa.
Bai.
Gero, errietan egin zenuten ergelen pare
eta bozketa irabazi nuen.
Baina arroza zara.
Bazenuen elikagaiei laguntzea,
zu bezain zaurgarriak direnei.
Zergatik?
Ez ziren etorri niri laguntzera aukera izan zutenean. Inor ez zen etorri.
Orain ni nago hemen.
Ez da beranduegi aldatzeko.
Eta Juliusek barkatuko dizu azkenean.
Badakizu zer?
Bai, egin behar dut.
Zoragarria da. Banekien iritzia aldatuko zenuela.
Ez, hori ez.
Gogoan nerabilen zu akabatu ala ez,
sekretua ezagutzen duzulako.
Eta egingo dut.
Bai, bai.
Elikagaiek ez dute elkar hiltzen.
Adarra jo nahian, opiltxo?
Zenbat elikagai hil dira besteek ekiditeko ezer egin ez dutelako?
Elkar hil baino ez dugu egiten.
Ondo da. Borrokatu nahi duzu?
Gogotik borrokatuko naiz. Egin dezagun behingoz.
Nire opiltxoa berreskuratuko dut.
Opiltxoa berreskuratuko dut. Berreskuratuko dut...
Nire begia!
Kaka, hau mina!
Alde hemendik, alu hori!
Laranja, tenk!
Brenda ikusi duzue inon?
Ez duzu merezi.
Zaude ikusi arte nola garbitu dudan zuhaitz-etxea.
-Egon. Ez. Ni naiz, benetako Julius. -Zer?
Arroza atera didazula dirudi.
-Joan da. -Benetan?
Bai. Jainkoarren. Eskerrik asko.
Ziur oraindik hemen inguruan dabilela.
Oraindik ez gaude salbu.
Zuzen zaude.
Ez duzu Brenda Opiltxo hain erraz akabatuko.
Ziur zaude ez dagoela goian?
Ezin da inor sartu gauak dirauen artean,
ez duzu ulertzen?
Ez. Zaude. Ni naiz. Julius. Bene-benetakoa oraingoan.
Ez dut amua berriz irentsiko.
Kaixo? Brenda? Julius?
Zer ote?
Brenda.
Frank. Ondo da. Ondo nago.
Ez arduratu.
Ez. Ez, ez. Gelditu hemen.
Ez duzu hankarik, banoa laguntza eske.
Itxaron. Frank, Txikle ikusten dut.
Pozik dago, Frank.
Aulkitik kanpo dago. Are dantzan ere ari da.
Harekin argitara eraman nahi nau dantzan.
Ez. Ez, Brenda, ez.
Alde Txiklegandik. Ez dantzatu harekin.
Esaiozu pikutara joateko. Izorra hadi, Txikle.
Deika ari zait. Zer da hori, Txikle?
Erantzuna esango dit.
Zein erantzun?
Gogoratzen haren mezua bizitzako gauzarik inportanteenari buruz?
Ezin izan zuen esan hil baino lehen.
Gogoratzen? Amorragarria izan zen,
denbora handiegia hartu zuelako esateko.
Bai, gogoan dut.
Orain badakit.
Benetan? Badakizu esaldiaren amaiera?
Oso sakona da.
Dena aldatzen du.
Nahiago nuke lehenago jakin izan banu.
Zer da?
Bizitzako gauzarik inportanteena
hau da...
Zer?
Ez.
Jainkoarren! Ez!
Ez!
Azpitituluak: Josu Barambones
Ikuskatzailea: Ilargi G