Alimentopía!
A FESTA DAS SALCHICHAS: ALIMENTOPÍA
Sinto pena.
Pechou os ollos
só un intre
e abriuse a billa.
O chorro de auga
salpicouna na cara
e tivo unha morte dolorosa.
- Como fixo Frank...? - ...tal cousa?
Papa no vertedoiro.
Brenda fíxose papa no vertedoiro.
Papa no vertedoiro.
Brenda fíxose papa no vertedoiro.
Sammy? Vai comezar o programa. Listo para saíres?
Aínda non. Déixame só.
Pero estou ben. Vai todo ben. Vou agora.
Tes todo o que querías.
Veña, sae aí cun sorriso.
Que me pasa?
Estás a fuxir da dor, guapiño covarde.
Lavash? Non es real. Non es real.
Non me digas? Pero o noso amor foino.
E a túa amizade con Brenda tamén.
Non puiden axudar a Brenda.
Igual que non te puiden axudar a ti. Síntoo.
Síntoo, vale? Síntoo.
Vaite.
Non oes que por fin estou chorando polos meus seres queridos?
Cancela o programa. Pon as Luras.
Vin ver como estabas.
Estás afectado. E non ías estar?
Un amigo teu asasinou unha amiga túa.
E tes que informar ti da nova? É moito.
Xa, sobre iso...
Penso que Frank xamais faría tal cousa.
Xa, pero eu estaba alí.
Vin como a facía papa cos meus propios ollos.
Cresme, non si?
Creo, pero éche complicado.
Éche un caso de fe cega. Vellos amigos contra novos amigos.
Despois de todo o que fixen por ti?
Deiche unha plataforma. A fama. A fortuna.
Fixen todo iso por ti.
E pódoo desfacer.
Daquela ou contas ti a historia ou cóntaa outro.
Nin de carallada me vas substituír.
Velaquí o teu substituto. Este é Duncan.
Duncan Donut? Que merda de nome é ese?
Ola, Sammy, como estás?
Vaites, que voz tan manteigosa.
Merda para min. A cámara vaino adorar.
Mira como lle baila a luz na cara.
Ten dobre glasa.
Ti decides, Sammy. Ou contas a nova ou pérdelo todo.
Son Duncan Donut, cubrindo a Sammy Bagel.
Imos coa nova principal.
Do amor ideal ao desino fatal
que acabou cunha boliña asasinada a masa fría.
O único sospeitoso é Frank Frankfurter,
que vemos aquí completamente humillado por Brenda
diante da vila toda,
e aquí sendo detido polo seu asasinato.
O noso novo líder, Xulio, ten duras palabras para o acusado.
A comida non se debe matar entre si. Punto.
E o xeito lóxico de amosar que está moralmente mal
é matar a Frank publicamente.
Imos en directo ao xuízo,
onde a xuíza Rutabaga Ginsberg vai ler o veredicto.
Culpable.
Barry, perdón, porque cando me contaches o de que che chamaban anano...
pois iso, boteite da cadeira de hora
e chameiche anano.
E logo tireiche esa botella de whisky.
Non estaba no meu mellor momento.
Xa. Como está Whisky, por certo?
Pois coma Frank.
Non hai nada peor ca unha alma rota.
Ei, asasino, tes visita.
Procura non matalos, como a Brenda.
Xúrovos que eu non...
Sabémolo. Nunca matarías a Brenda.
Vaites. Sei polo que estás a pasar, Frank.
Eu tamén perdín un ser querido.
E a pena levoume a facer cousas horribles.
Cousas que, só de pensalo,
engúrraseche a pirola e méteseche para dentro.
Iso pasa?
Falleilles aos meus.
Case non me recoñecía nin eu.
Agás polo feito de que conseguín fama e fortuna
e agora todo o mundo me recoñece.
Todo o mundo.
Pero estou a dar un xiro de 180 graos e estou disposto a cambiar.
Ao que vou é que aínda hai esperanza, Frank.
No hai tal. Brenda morreu. Alimentopía morreu.
E eu axiña vou ir detrás. Se cadra é o mellor.
Non creo, meu.
Vin como te van executar.
Semella que vai ser moi doloroso.
Nada pode doer máis ca o que sinto agora mesmo.
Pensan que matei o amor da miña vida.
Non todos. Ímoste sacar de aquí.
Non lle tatuamos a Sammy o plano do edificio,
logo faremos un túnel.
Sammy, o "cullerfo".
Dicíalo en serio?
Si. Se non, por que che pedín o cullerfo?
Pensei que porque non te decidías entre culler e garfo.
Esquecédeo. Deixádeme.
Pois non ten graza ningunha.
Temos que actuar rápido para salvalo.
Frank dixo que non quería o teu plan de fuxida.
Frank non sabe o que quere.
Non vai ser doado. Viríanos ben outra salchicha como carnada.
Guten Tag.
Vale, é un pouco máis vella e engurrada,
pero éche unha carnada.
Estívente buscando por todas as partes, Samuel.
Que queres, Veiner?
Vés soltar máis prosa elegante sobre o lambecús vendido que son?
Ao contrario, Samuel.
A recuperación da túa integridade inspiroume.
Daquela tráioche brasas
para alimentar o lume da verdade nesta eterna noite de mentiras.
Como lembrarás,
estiven documentando cada movemento de Brenda.
- Que? - Que? Non tiñamos nin idea.
Pois si. E atopei isto. Non, agardade, iso non.
Isto dá un pouco de grima.
Un pouco?
Aquí. Constatei a evidencia dunha pelexa.
Entón escalei o edificio. Pero cando cheguei...
Foi Xulio?
De primeiras, para os menos observadores, pode parecer tal.
Pero en realidade, o verdadeiro autor deste acto atroz
parece ser un diminuto gran de arroz
que clandestinamente estivo pilotando polo ano a Xulio Laranxa.
Comida pilotando polo ano outra comida?
Isto absolve a Frank.
Témosllelo que ensinar a todos.
Como carallo o imos difundir?
Dende que tomei a miña valente decisión na tenda de electrónica,
converteuse no sitio máis protexido da vila.
Teñen moitos escoltas.
Velaí. Velaí a nosa vía de acceso.
Como imos chegar aí sen que nos vexan?
Oxalá houbese un xeito
de nos propulsar cunha forza extrema
e unha precisión milimétrica por esa rañura.
Merda.
Donny.
¿Quen diría cando me pediches
que xogase ao frisbee ao pé do campo
que un día che acabaría comendo a ti o pé?
Non sei se será bo comer esta tatuaxe que di "carpe diem".
Vou comer arredor.
Que tonificada.
E Frank fodeu con ese monstro?
Como? Por onde meteu o que?
Non quero nin pensalo. Só sei que acabou nun desastre tremendo.
Óiovos.
Os sales de baño déronme un oído ultrasensible.
E outros atributos.
Sabíao. Aínda comes comida.
Isto non é comida. Que comida sería, Barry?
Xamón asado calzado.
É o meu amigo, Donny Rickman, lémbralo? O que me obrigaches a matar.
Ah, si. Bos tempos, si.
Enviouvos Frank para se recrear do feliz que está de volver con Brenda?
Brenda está morta.
Ai, si? Daquela Frank mandouvos para contarme iso?
Como? Non. Deixa de sorrir.
Era a nosa puta mellor amiga, mamalón meshugana.
Frank está en problemas. Xulio vaino matar.
Precisamos o teu corpo xigante e raro para salvalo.
Contade comigo.
Chegou a hora, Frank.
Lisca de aquí!
O corredor da salchicha.
Malnacido!
Velaí está.
A primeira comida que lle quitou a vida a outra.
Estamos aquí hoxe para honrar...
...a memoria da pobre Brenda e facer xustiza.
E vinganza, que normalmente se serve fría,
pero hoxe vaise servir ben quentiña.
Non, merda. Isto doe.
Daquela estaba cun pexego supersexy...
Aquí tes. O único que tes que facer é guindar isto e metelo por alí.
O que? Estamos tolos.
A rañura é pouco máis grande có frisbee.
É moita distancia.
Eu destaco polas miñas xogadas a curta distancia.
Fago bos reveses, tiros laterais, algún scoober...
De feito, dánseme ben os scoobers. Que facedes?
Agarrarnos, cariño.
Non podo facelo.
Unha cousa é ter en conta o vento, e outra considerar o vento
máis o peso dun bagel e unha salchicha.
Oe, cala e escoita, hostia.
Ódiote a ti e mais a túa especie.
E odio dicir isto,
pero sei que o podes facer.
Vinte lanzando os pratos.
A túa precisión baixo presión foi asombrosa.
Desta vez non o fas para salvar o cu.
Falo para salvarlle o cu a Frank.
Logo se de verdade o queres como dis,
axúdao.
Estame derretendo.
Si!
Son Duncan Donut.
Vai.
Ei, non podedes estar aquí.
Por favor, trata de determe pola forza.
Xa vou, Brenda.
As chamas nin sequera mancan o meu corpo físico porque axiña estarei...
Hostia! Non! Doe! Carallo se doe!
Son Sammy Bagel, en directo para darlles a última hora.
Frank é inocente.
E temos as imaxes que o demostran.
Merda, como...? É no botón de inicio?
Entrade aí. Agora!
Agardade. Téñoo. Merda.
Oe, sóltame.
Non abrades a porta. En serio, romperédesme as putas costas.
Facédeo. Partide o pan.
Por favor!
Páraos, Barry.
Merda, nunca sei como vai isto.
É en "Álbums" ou en "Fotos recentes"?
Cala o buraco, bagel.
Xa o teño.
Ven? Velaí a verdadeira asasina. Liberen o meu amigo Frank Frankfurter.
Daquela ten comida metida no cu agora mesmo?
Non. Deixade de mirarme o cu.
Será enorme,
pero iso non significa que o piloten.
E de ser así, sabedes o que?
Votastes por min. Aínda son o voso líder.
E digo que Frank morre.
E o mesmo vai para calquera que se opoña a min!
- Hostia! - Non!
Doe! Doe, carallo! Por que non escapei?
Hostia, non!
Veña, temos que envorcar esta cousa.
Á de tres. Unha...
Tres! Facédeo xa!
Non, Frank.
Hostia puta.
Frank, estás ben.
- Ai! - Xa, perdoa. Claro, as queimaduras.
Non!
En formación.
Protexédeme.
Jack.
Scoober!
Martelo!
Revés.
Hostia.
- Non! - Téñote.
Non, non.
Saíu. Son libre!
Mátaa, mátaa.
Faino. Rómpeme o puto pescozo, mexanacama.
Isto vai por Brenda.
- Sóltame. - Non.
Frank? Matou a Brenda e case te mata a ti.
Ben o sei. Pero as mortes non se arranxan con máis mortes.
Daquela, por moito que me custe dicir isto, perdóote.
Brenda vía sempre o mellor de nós,
mesmo cando estabamos no noso peor momento.
Nunca perdeu a esperanza, nin cando o panorama era desesperanzador.
Non nos coidamos uns aos outros en Alimentopía, non o bastante.
Daquela, a miña esperanza
é que se eu podo perdoar este arrociño por matar a Brenda
e planear e intentar executarme tras dicir que o fixen eu,
vós poderedes perdoarvos tamén.
Para que a nosa vila sexa un lugar mellor e cheo de amor.
Barry, perdoa por non ser mellor compañeiro.
Vinme envolto no bulicio.
Perdón por facerche o labirinto.
Perdón a todas. Fíxenos todos.
Perdóame por estar amargada todo este tempo.
Perdóasme?
Todo este tempo só vin o peor da comida.
E sacou o peor de min.
Pero ti amosáchesme bondade da verdadeira.
Daquela... grazas.
Si que existen as segundas oportunidades na vida...
O espantallo.
Vale, o importante é que non a matamos nós, non si?
Supoño. Non che sei.
E agora que? O noso líder era un arroz nunha laranxa
e comeuno un monstro voador.
Iso converte o monstro voador no líder?
Ou é Xulio aínda o líder sen un gran de arroz metido polo cu?
Coido que non estou listo. Teño moito que sandar.
Mirade, axudareivos a facer a transición ao xeito de Brenda.
Sen movérmonos pola cobiza nin a propiedade nin a riqueza,
senón axudándonos.
Tirade os dentes.
Pero a min gústame o meu dente.
Eu non votei a Frank.
Por que o escoitamos? Fagamos outra loita polo liderado.
Unha cousa. Se xa non está o arroz, de quen é agora a tenda de xoguetes?
Eu. Pídoa eu.
Acabo de zoscarlle á comida que a pediu. Agora é miña.
Imos por ela.
- Miña! - Miña!
Frank, a onde vas?
Déixao, Sammy.
Frank, temos que arranxar Alimentopía.
Aínda son os nosos fillos.
Son responsabilidade nosa,
mesmo se intentan apartarnos e se poñen parvos.
Se son eu a líder, vou facer un buraco grande no medio da vila.
Todo vale en Buraco Grande.
Non haberá xuízo ningún. En Buraco Grande, non. Votádeme.
Que?
Un homi.
Frank?
Só é un. A por el.
A súa armadura é impenetrable!
Así é. Deberiades terme medo.
Porque como comida. Así ben, Frank?
Non quería facelo así, pero non me deixastes outra opción.
Fundamos Alimentopía
pensando que a comida debía facer o que quixese. Enganámonos.
Non se pode confiar en vós para decidir.
Logo decidirei por vós.
Frank, que fas?
Só así teremos unha sociedade xusta.
Se non, Brenda morrería para nada.
Agora estou eu ao mando.
Ese é o homi co que disque fodiches?
Non.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro