SPELUNKY: ΤΟ ΣΚΟΡ
Στις πόσες φορές είσαι, μικρή;
Δεν ξέρω, στις 15; Μπορεί και 16.
Σιγά το πράγμα. Πάσσαλοι πάλι.
Άννα, πρέπει να το πάρεις πιο σοβαρά.
Σιγά, απλώς πεθαίνω.
Ακόμα κι η σπουδαία Λιζ Μάτον έπεσε σε κάνα δύο πασσάλους, έτσι;
Νάρκη.
Αυτή ήταν η πρώτη φορά.
Έπεσες σε νάρκη;
Πάτησα νάρκη και πέθανα.
-Πόνεσε; -Πληγώθηκε ο εγωισμός μου.
Παρ' όλα αυτά, ο θάνατος δεν είναι κάτι που μπορείς να το πάρεις αψήφιστα.
Αφού δεν είναι τίποτα σοβαρό.
Ξέρεις, κάθε φορά που πεθαίνω, χαράζω μια γραμμή στον τοίχο.
Κάτι σαν μνημόσυνο.
Μικρές ταφόπλακες για την εκδοχή του εαυτού μου που πέθανε.
Ναι, αλλά είσαι ακόμα το ίδιο άτομο.
Είσαι σίγουρη γι' αυτό;
Μια ζωή τελειώνει, ακόμα κι αν συνεχίζουμε να ζούμε.
Χαλάρωσε. Δεν χρειάζεται ν' ανησυχείς.
Έχω την εξερεύνηση σπηλαίων στο αίμα μου.
Και νομίζω ότι αυτήν τη φορά...
μπορεί και να τα καταφέρω.
-Παγίδα με λόγχη; -Πού το ξέρεις;
Έχω μεγάλη εμπειρία.
Πώς νιώθεις;
Καλύτερα από ποτέ.
Έλα!
Είμαι στις 82.
Ογδόντα δύο;
Πέθανα 82 φορές.
Περισσότερες από σένα.
Και δεν φτάνω καν κοντά στο τέλος.
Δεν πληγώθηκα. Απλώς...
Νιώθεις άδεια.
Ναι.
Σαν να κουράστηκε η καρδιά μου ή κάτι τέτοιο.
Δεν ξέρω καν γιατί το κάνω αυτό πια.
Άκου, μικρή.
Ξέρω ότι είναι δύσκολο.
Και όλα αλλάζουν συνεχώς.
Ναι. Είναι πάντα διαφορετικά.
Ακριβώς.
Όπως και η ζωή.
Κάθε μέρα, όπως κάθε φορά που περνάς απ' τις πύλες, είναι μια νέα περιπέτεια.
Όλος αυτός ο κίνδυνος...
όλες αυτές οι στιγμές ομορφιάς,
ακόμα κι όλοι αυτοί οι επώδυνοι θάνατοι...
Μένουν εδώ μέσα.
Δεν χάνονται.
Είναι δικά μου.
Όλα δικά σου. Όπως έχω κι εγώ τα δικά μου.
Το ξόρκι σ' αυτό το μέρος δεν σπάει.
Και κάθε φορά, μια νέα περιπέτεια περιμένει μόνο εσένα.
Κάθε γραμμή που έκανες στον τοίχο δεν ήταν μόνο άλλη μια φορά που πέθανες.
Ήταν και μια περιπέτεια που δημιούργησες.
Και να σου πω κάτι; Μπορεί την επόμενη φορά να τα καταφέρεις.
Πάμε για την 80ή και κάτι.
Υποτιτλισμός: Ευγενία Μίσκου
Επιμέλεια: Αγγελική Πανοτάρα