SPELUNKY TELLING
Hoe vaak is dat nu, meid?
Geen idee. Misschien de 15e of 16e keer?
Niet erg. Weer de spiesen.
Ana, je moet dit serieuzer nemen.
Het is maar sterven.
Zelfs de grote Liz Mutton is op een paar spiesen gevallen, toch?
Mijnen.
Dat was de eerste keer.
Stierf je in de mijnen?
Ik stierf door een mijn. Ik stapte erop.
Deed het pijn? -Vooral aan mijn ego.
Toch moet je de dood niet zomaar van je afschudden.
We schudden het letterlijk af.
Elke keer als ik sterf, kras ik een teken in de muur.
Gedenktekens, denk ik.
Kleine grafstenen voor de versie van mezelf die gestorven is.
Ja, maar je bent nog dezelfde persoon.
Weet je dat zeker?
Het blijft het einde van een leven, zelfs als we terugkomen.
Niet zo somber. Maak je geen zorgen.
Speleologie zit in m'n bloed. Het is wie ik ben.
En ik denk dat de volgende...
...zomaar kan lukken.
Speerval? -Hoe wist je dat?
Heel veel ervaring.
Hoe voel je je?
Het kan niet beter.
Kom op.
Ik zit op 82.
Tweeëntachtig?
Ik ben 82 keer gestorven.
Vaker dan jij.
En ik ben nog lang niet klaar.
Ik ben niet gewond of zo. Maar...
Leeg.
Mijn hart is moe of zo.
Ik weet niet waarom ik dit nog doe.
Luister, meid.
Ik weet dat het moeilijk is.
En alles blijft veranderen.
Ja. Het is altijd anders.
Dat klopt.
Net als het leven.
Elke dag, net als elke keer dat je door die deur loopt, is een nieuw avontuur.
Al dat gevaar...
...al die momenten van schoonheid...
...en zelfs al die pijnlijke sterftes...
Ze zijn er nog.
Ze zijn niet weg.
Ze zijn van mij.
Helemaal van jou. Net zoals ik de mijne heb.
De spreuk van deze plek is onbreekbaar.
En telkens wacht er een nieuw avontuur, speciaal voor jou.
Elke kras die je op de muur zette, markeerde niet alleen je sterven.
Je markeerde avonturen die jij gecreëerd hebt.
Misschien lukt het de volgende keer wel.
Daar gaan we weer.
Vertaling: Bianca van der Meulen
Creatief Supervisor Mijke Smits-de Wit