UKRYTY POZIOM
KOLEJ RZECZY
Nie otwieraj oczu.
Będzie dobrze.
Osierociło mnie żyjące miasto.
Miasto, które ciągle się zmienia. Stale jest w ruchu.
Miasto kontrolowane przez wielką maszynę. Tiangong.
Miasto ma się nami opiekować. Ma nas chronić.
Stać.
Ale coś jest nie tak.
Mechaniczny umysł, który rządzi miastem, zawodzi.
Szalony bóg, dla którego wszystko jest grą.
Skryty za murami pałacu Tiangong.
Jak zemścić się na bogu?
Nie, chłopcze! Nie tam. Nigdy.
Posłuchaj!
Chyba tam nie wejdziesz?
Wejdę.
W takim razie jesteś szalony!
Skończysz jak reszta z nas.
Będziemy na ciebie czekać.
Przybywasz rzucić wyzwanie Tiangongowi.
Tak.
Jesteś młody.
Gram w Weiqi najlepiej w Chang'an.
I arogancki.
Wyśmienicie.
Zapraszam. Zagramy.
Z tego miejsca Tiangong obserwuje i kontroluje każdy aspekt miasta.
Wszystko, co było. Wszystko, co będzie.
Możesz zmierzyć się z Tiangongiem w dowolnej grze.
Znam zasady.
I tak muszę je przedstawić.
Masz tylko jedną szansę, bowiem wszechwiedzący Tiangong
porusza naszym wielkim miastem,
a jego chwile w rzece czasu są cenne.
Jeśli pokonasz Tiangonga,
przejmiesz jego moc, jego chwałę i brzemię.
Los tego miasta.
Ale nie wygrasz.
Każdy, kto stawił czoła Tiangongowi, popadł w obłęd.
Wiem o tym.
Wiem też, że tracisz kontrolę.
Miasto się rozpada.
Tiangong zawsze wiedział, że tak będzie.
Kiedy mówię, że wiem wszystko, mam na myśli dosłownie wszystko.
Całą historię, każdą przyczynę i każdy skutek.
Kostka domina przewraca kolejną.
Nawet człowiek może to pojąć.
A oto świat, który widzi Tiangong.
Każdy fakt. Każda chwila.
Jedno prowadzi do następnego, tamto do kolejnego,
po czym nadchodzi następne.
Dla Tiangonga nie ma różnicy między przypomnieniem sobie przeszłości
a ujrzeniem przyszłości.
Znam każdy twój ruch, jeszcze zanim go wykonasz.
Dobrze, zagrajmy.
Skoro jesteś ponad ludzi, czemu wyglądasz jak my?
Dla ciebie.
Nie mam twarzy, która nie byłaby maską.
Co chcesz widzieć?
Możesz grać przeciwko sobie.
Przeciwko mistrzom Weiqi, którzy cię uczyli.
Których dawno przerosłeś.
Przeciwko tobie jako dziecko.
Jest tu całe twoje życie.
Wszystko, czym byłeś.
Wszystko, czym będziesz.
Wiem, gdzie zacząłeś
i gdzie skończysz.
Wybierz dłoń.
Wybierzesz czarne.
Ja zagram białymi.
Połóż pierwszy kamień.
Po co w ogóle grasz?
Skoro wiesz, co będzie.
Wiem, co się stanie, bo to się stanie.
Wszystko kontrolujesz.
Raczej niczego.
Poruszasz miastem.
Niczym księżyc morską tonią.
Przyczyna i skutek. To wszystko.
Powiesz mi, czego chcesz.
Nie ta twarz.
Jak sobie życzysz.
Zabiłeś moich rodziców.
Nie słuchasz.
Spójrz.
Wiem, co się stanie.
Dość.
Dość, mówię!
To było trzęsienie ziemi. Inwazja demonów.
Musiały wrócić do podziemia.
Połóż kamień.
Mogłeś zrobić wszystko.
Nie musiałeś zabijać moich rodziców!
Gdyby pochłonął ich przypływ,
mściłbyś się na Księżycu?
Owszem.
Wolisz Księżyc za wroga, niż przyznać, że przyczyna poprzedza skutek.
Nadal mi nie wierzysz.
Proszę.
Oto lustro wybiegające w przyszłość o sekundę.
Nic nie dzieje się przez przypadek.
Mogę ukazać w nim świat za dwie minuty.
Albo za godzinę.
Chcesz wiedzieć, jak to się skończy?
Oszalejesz, próbując uniknąć tego, co nieuniknione.
To właśnie teraz pojawia się obłęd.
Gdy pojmujesz, że nie masz kontroli.
Twój mózg będzie sobie wmawiał, że dokonuje wyboru.
Że masz wolną wolę.
Że nie jesteś kolejnym trybikiem,
który kręci się w skomplikowanej, lecz przewidywalnej maszynie.
Myślisz tak, bo jesteś maszyną.
A ty nie?
Niektóre maszyny są z metalu, inne z mięsa.
Miasto Chang'an jest z jednego i drugiego.
Moment. Co?
To się dzieje?
Nie wiesz?
Gramy o kontrolę nad ruchami Chang'an.
Czyli gramy samym Chang'an.
Nasze zagrania mają konsekwencje.
Przestań!
Tam są ludzie!
To drugi moment, w którym pojawia się obłęd.
Tkwisz w przeznaczeniu, którego nie kontrolujesz,
ale nadal odpowiadasz za tysiące istnień.
Nie możesz wiedzieć wszystkiego!
Zawodzisz. Rozpadasz się.
Miasto się rozpada! Obserwuję to całe życie!
Wszystko ma kres.
Mój, tak jak twój, jest częścią mnie.
Skoro to dla ciebie zbyt wiele, możesz zostać w przeszłości.
Wszystko tu jest.
Bo oni nie żyją.
Żyją.
Ale w przeszłości.
Odeszli.
Co za pewność.
Nie możesz nawet znieść tego widoku.
Zniszczyłeś mi życie!
Masz mnie za wroga, więc możesz mnie nienawidzić.
Bo gdy zaczniesz nienawidzić, przestaniesz myśleć.
Pokaż mi.
Pokaż, jak zginęli.
Trzęsienie ziemi zniszczyło miasto.
Z podziemi wyszły demony.
Mieszkańcy tacy jak twoi rodzice próbowali z nimi walczyć,
ale demonów było zbyt wiele.
Nie otwieraj oczu.
Będzie dobrze.
Tiangong oddało tego dnia część miasta, by ocalić resztę.
Rodzice mnie uratowali.
Postanowili się poświęcić.
To musiało się stać.
To była ich decyzja.
Dlaczego wciąż w to wierzysz?
Bo mój wybór się nie zmienia.
Plansza przedstawia Chang'an.
My jesteśmy pośrodku.
Co robisz?
Można powiedzieć,
że to, po co tu przybyłem.
Przestań! Poświęcisz się?
Nie wygram, ale mogę zdecydować, jak to się skończy.
Pomimo tego, co ci pokazałem,
nadal wierzysz, że dokonujesz wyboru?
Połóż swój kamień.
Zatem
poddaję się.
To była...
ciekawa rozgrywka.
Co zrobiłeś?
Wygrałem.
Nie, to niemożliwe!
Niemożliwe.
Nieuniknione.
Co teraz będzie?
Właśnie.
Przybywasz rzucić wyzwanie Tiangongowi.
Tak.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger