W poprzednich odcinkach:
Miało być zamknięte.
- Co to? - Liczby atomowe.
Zrobię ci zdjęcie.
Na dowód, jak spędzamy razem czas.
Isaac, otwórz!
Jest zimny jak lód.
Isaacu, spójrz na mnie.
- Co się dzieje? - No dalej.
Przeobraź się.
Spójrz na mnie.
Musisz to zrobić. Przeobrażaj się.
Przeobrażaj!
Widzieliście?
Kogo?
Było ich pięciu.
Byli ubrani na czarno.
Nie widziałem twarzy, bo były zakryte.
- Mieli maski? - Widziałem oczy jednego.
Były zielonkawo-żółte, jak...
Jak świetliki.
Alarm się nie włączył.
To jak weszli?
Nie weszli.
Wyszli z cienia.
Wiesz, co to jest?
Tato?
Nie jestem pewien.
Słuchajcie oboje,
Nie rozpowiadajcie o tym na razie.
Nikomu?
Dajcie mi 24 godziny.
Mogli go zabić.
Ale nie zabili
i pewnie mieli swoje powody.
Mogło im chodzić o mnie.
Kiedy tam dotarliście?
Równocześnie.
Równocześnie z kim?
Ze mną.
Przypadkowo?
Co pan przez to rozumie?
O to pytam.
Czy przez przypadek dotarliście tam równocześnie?
- Mnie o to pytasz? - Chyba mnie.
Mi się wydaje, że was obu.
Ja tu odpowiadam na pytania.
A raczej je zadaję.
Żeby wszystko było jasne.
Barrow ukrywał się w szkolnym składziku na chemikalia.
Ktoś mu zostawił zakodowaną wiadomość, żeby zabił Kirę.
Potem Barrow zabrał Kirę
do podstacji
i związał z zamiarem rażenia jej prądem.
Przez to w mieście padł prąd.
Wszystko się zgadza.
Skąd wiedzieliście, gdzie jest?
Był elektrykiem.
Dokąd mógł pojechać?
Nieźle dedukujesz, Stiles.
Mam to po tacie.
Jest stróżem prawa.
Po prostu odpowiadaj panu, Stiles.
Zgadliśmy.
A co wy robiliście?
- Jedliśmy sushi. - Pizzę.
- Sushi.
Jedliśmy sushi i pizzę.
Wierzysz im?
Szczerze? Nie wierzę w ani jedno słowo Stilesa
odkąd zaczął mówić.
Myślę jednak,
że dzieciaki w porę znalazły się we właściwym miejscu.
Na szczęście dla tej dziewczyny.
Było tak, jak mówią?
Odda mi pan telefon?
Niestety nie.
Ktoś cię odwiezie.
Ale musisz najpierw wypełnić papiery.
Nie wiem, czemu kłamiecie
ani czemu Stilinski wam wierzy.
Pamiętaj jedno.
Jeśli informacje o Barrowie to prawda,
to ktoś pomógł mu uciec,
ale był tylko pionkiem w tej grze.
Seryjny zabójca to problem.
Ale jeśli ktoś nim steruje,
jest dużo gorzej.
Rozumiem.
Wracaj do domu, jutro idziesz do szkoły.
Lekcje zaczynają się za pięć minut.
Brak prądu nie oznacza, że ich nie będzie.
Potrójne zaprzeczenie.
Imponujące.
Przyjąłem.
Coś ty za jeden?
Stój!
- Muszę z nią porozmawiać. - Pamiętaj, że ktoś kazał ją zabić.
Dlatego chcę z nią pogadać.
Nie ma mowy.
Dopóki nie ustalimy, czy jest kolejnym potworem,
który zacznie wszystkich mordować, głosuję za zakazem kontaktów.
A jeśli jest jak ja?
Przeszło przez nią 1,21 gigawatów prądu.
Jest inna.
Nie macie przenośnych generatorów?
To impreza ze światłem UV, nie trzeba dużo prądu...
Rozumiem.
- Impreza UV. - Raczej odwołana.
W wynajętym lokalu nie będzie prądu.
Pomóc ci znaleźć inny?
To bez sensu. W całym mieście nie ma prądu.
Dzięki za chęci.
Impreza na Halloween?
Co będzie następne? Kronika szkolna?
Chcę być miły.
A kogo to obchodzi?
Jego.
Nic nie rozumiesz?
Scott nie dba o władzę.
Dba o ludzi.
Żeby być w jego watasze,
trzeba być ludzkim w szkole.
To moje pierwsze zajęcia, a nie uczyłam od pięciu lat.
Chciałam ci coś przypomnieć.
Spróbuj mnie nie zawstydzać.
Trzeba było o tym pomyśleć, kiedy wkładałaś te buty.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Czemu twoja mama uczy biologii?
Bo uczył jej pan Harris.
Ale znalazł inne zajęcie.
Złożono go w ofierze.
No co? To nie ja go zabiłem.
No co?
Wczoraj w nocy
pomogłam uratować komuś życie.
To cudowne uczucie.
Jak patrzę na ciebie,
to pamiętam tylko, że pomogłeś zabić Boyda.
Jesteś nie tylko złym chłopakiem,
ale złym facetem.
Nie chcę z takim być.
Wiem, gdzie możesz urządzić imprezę.
Nie chcę o tym gadać.
A o piątkowym teście z matmy?
Belfer bierze równania z książki.
Masz telefon?
Pokażę ci coś, o czym nikt nie wie.
Z wyjątkiem Barrowa.
Zrób mi zdjęcie.
Z fleszem.
- Co to takiego? - Nie wiem.
Zaczęło się kilka miesięcy temu.
Tylko na zdjęciach z fleszem.
Nie wiem skąd,
ale Barrow o tym wiedział.
Robił mi zdjęcia moją komórką.
Dlatego o nią prosiłaś.
Jeśli ktoś je zobaczy...
Musimy go odzyskać.
Cukierek albo psikus.
Gdzie jest właściciel?
Wyjechał.
Ta jest do drzwi zewnętrznych,
ta do magazynu dowodów,
a ta do biura mego ojca.
Ukradłeś je?
Nie, sklonowałem na emulatorze RFID.
To jeszcze gorsze.
Sprytniejsze.
Mogę cię o coś zapytać?
No dobra, ja tu...
Powiedziałeś mu?
O zdjęciach.
Powiedziałem, że masz na komórce zdjęcia,
których nikt nie powinien oglądać.
Jakie zdjęcia?
Nagie.
- Dobry pomysł. - No to spoko.
Niemal wszyscy zajmują się brakiem prądu,
ale zawsze jest ktoś przy wejściu,
dyspozytor i ze dwóch dyżurnych.
Wejście dla personelu jest przy śmietniku.
Są nieużywane.
Jeśli ktoś wyjdzie, dam wam znać.
Nie dajcie się złapać.
Dochodzenie w sprawie mego ojca
prowadzi twój,
więc jakby co, zostawię was tu na śmierć.
Rozumiem i dziękuję, stary.
Poprosiłbym ojca, ale...
Wiem, rozumiem.
Pospieszcie się.
Padła bateria.
- Musimy go zabrać. - Zauważą, że zniknął.
Jak go naładuję bez prądu?
Szukaj kabla do ładowania.
Rewelacja.
Kto to?
Ja.
Ja z ojcem.
Szybciej.
Cholera.
Szybciej.
Szybciej, Scott.
Oj, będę tego żałował.
Dobrze, że pana widzę.
O rany, dzięki Bogu.
Czego chcesz?
O rany.
Ja tylko... myślałem o pewnej sprawie.
Pomyślałem, że wtajemniczę pana
w moje myślenie i oto ono.
Myślałem sobie,
myślałem o Barrowie, o tym Barrowie,
że otrzymał informacje o tym, kogo zabić w szkole.
To pan wie.
Myślałem, że osoba, która przekazała mu te informacje,
uwaga teraz,
mogła być kimś
ze szkoły.
Tak sobie właśnie myślałem.
Włączył się.
Masz rację.
- Naprawdę? - Tak.
Szukamy powiązań
Barrowa z nauczycielami i uczniami.
Więc już to wiecie?
Wpadliście na to.
Twój ojciec.
Miewa dobre sugestie.
Co do pana nastawienia do mojego ojca,
może pan udawać, że dotyczy spraw zawodowych,
ale ja wiem, czemu go pan nie lubi.
Czyżby?
On wie coś, co pan chciałby przed nim ukryć.
Wie pan, co?
Ja też to wiem.
Idź do domu.
Jest godzina policyjna.
Usunęliśmy zdjęcia.
Było super.
Nie powiem, byłam przerażona,
ale było super.
To dla mnie nowość, a dla was?
Zdarzało się.
Odwiozę cię do domu.
Miałabyś ochotę na imprezę?
Derek nie może się dowiedzieć.
Zadowolony?
- Bardzo. - To dobrze.
Teraz kolej na mnie.
Pomaluj go.
Twarz czy ciało?
Ciało.
Potrzebuję lodu.
Załatwię to.
Skończyłam.
Fajne.
Znalazłem go rano na moim breloku.
Ojciec mówi, że to nie od niego.
- To tylko klucz. - Ale nie jest mój.
Nie wiem, skąd się wziął i do czego jest.
Chcesz wyjść i to ustalić?
Wesołego Halloween.
Nie spieszy się.
Później.
- Co? - Dziękuję.
- Za co? - Za wszystko.
Pocałowałam cię.
Owszem.
- Jak masz na imię? - Caitlin.
O rany, jesteś Caitlin.
No przecież mówię.
Wiem, po prostu chodzi o to, że...
Ty i twoja dziewczyna. Ona...
Umarła.
Jak się trzymasz?
Jestem bardzo pijana.
Zatańczymy?
Prawdziwe są lepsze.
I śmiercionośne.
Dobra, zasłużyłem.
Masz rację we wszystkim, co o mnie mówisz,
ale istotnie przyczyniłem się tu do organizacji.
Tej imprezy?
Gdybym chciała iść na dyskę,
to przeniosłabym się w czasie do lat 90.
Widziałaś Scotta?
Powiedziałaś mu?
Nie, jeszcze kilka godzin.
- Obiecaliśmy mojemu tacie. - Ty obiecałaś.
Obiecałam, żeby go chronić.
Ty - tak.
Ja - nie.
Czy chronienie go, to coś złego?
Nie lubię mieć tajemnic przed Scottem.
No tak.
Lubisz być skrępowany,
czekając, aż nas ktoś zauważy.
Razem czy nie.
A potem lubisz, kiedy jest
niezwykle niezręcznie.
Co to niby znaczy?
A jak myślisz?
Pewnie, że jesteś wściekła.
Nie jestem.
Jestem sfrustrowana.
Seksualnie?
Gadamy o Scotcie, czy mnie pomalujesz?
Wybieram malowanie.
Nareszcie.
Krępujące.
Przewidywalne.
- Gdzie jest Ethan? - Też go szukam.
Nie ma go już pół godziny.
Coś się stało?
Masz otwieracz?
Na kluczu są luminofory.
Popatrz.
Nie lubisz dziewczyn?
Lubię.
A ty?
- Pewnie. - Super.
- Lubisz też chłopców? - Pewnie.
A ty?
Przepraszam, co to są luminofory?
Substancje przejawiające luminescencję.
Są w zębach, paznokciach i proszku do prania.
No i w tym.
W reakcji ze światłem UV świecą.
Skąd mogły się wziąć na moim kluczu?
Używałeś chemikaliów?
Nie wydaje mi się....
Przepraszam, bardzo i na serio.
Coś sobie przypomniałem i muszę lecieć.
Nie chcę, bo chcę tu zostać.
Zostałbym tu całą noc, przysięgam,
ale naprawdę muszę iść, a nie chcę cię urazić.
Przepraszam...
Proszę, możesz to wypić. Do dna.
Do dna.
Przepraszam.
Umazałeś się farbą.
Nie zmazałeś.
Pozwól.
O rany.
Nie wierzę, że zrobiłaś to jak matka.
- Nieprawda. - Właśnie, że tak.
No dobrze, może trochę.
Dlaczego ci to nie przeszkadza?
Pokazałam ci zdjęcie,
które powinno cię odstraszyć.
Dla mnie nie było złe.
Wyglądam jak demon z piekła.
Widziałem coś innego.
Co takiego?
Wygląda, jakby cię coś chroniło.
Jak zbroja.
Nie przypomina to demona.
A co?
Lisa.
Co?
Co się dzieje?
Masz coś na głowie.
Za uchem.
Odwróć się do lustra.
Widzisz to?
Co to?
Wygląda jak cyfra pięć.
Słyszałaś to?
Tutaj.
Co się stało?
- Co jej jest? - Nie wiem, jest zimna jak lód.
To hipotermia.
Pomóż mi ją wnieść.
Tam jest grzejnik.
Poszukam koca.
Co robisz?
Pobudzę leczenie.
Wyszli z ciemności.
Ma to samo.
Identyczne.
Brachu, Bloody Beetroot nie przyjmuje zamówień.
Przecież mówię, że DJ nie...
Ode mnie przyjmie.
Wynocha!
Zabierz ją stąd.
Znajdź Scotta.
Chłopaki.
Gapią się na mnie.
Dlaczego się gapią?
Chłopaki?
Niech ktoś coś zrobi.
Co to było, do cholery?
Minęły 24 godziny twego ojca.
Barrow ukrywał się w schowku pracownik chemicznej.
Ktoś mu zostawił na tablicy wiadomość, nakazującą zabicie Kiry.