W poprzednich odcinkach:
Jeden z nich właśnie za mną stoi.
To Meredith. Jest dziwna.
- Skąd się wziął nogitsune? - To był obóz podczas wojny.
Co z kobietą, która chciała chaosu, konfliktu i bólu?
- Już tego nie chcę. - A ja tak.
Isaac!
- Nie zabij ich. - Chcę przeżyć.
Scott?
Gdzie oni są? Lydia!
Stój.
Nie ruszaj się.
Już prawie.
Isaac, teraz ty.
Wiem.
Nie walcz.
Stój spokojnie.
Mam.
- Nic im nie będzie? - Mam nadzieję.
To miało odciągnąć nasza uwagę od tego, co się działo ze Stilesem.
Naprawdę jest ich dwóch? Jak to możliwe?
I jak ten drugi porwał Lydię?
Odwróciliśmy się i zniknęli. Auto też.
Nikt nie zauważył, że wyprowadził ją z domu?
Skupiliśmy się na dziwnym stworzeniu, które zmaterializowało się na podłodze.
Chwileczkę. Skąd wiadomo, który jest który?
Chcemy się tego dowiedzieć.
Wyglądasz na zdrowego.
Jesteś prawdziwym człowiekiem.
Ale czy to naprawdę ja?
- Przyszła? - Tak.
Zróbmy to.
Musimy.
Poznajesz mnie?
Stójcie.
Sam ją poprosiłem, żeby przyszła.
Zostaniesz dźgnięty mieczem. Mamo, nie rób tego.
To już się stało.
Zajrzyj mu za ucho.
- Udało się. - Jestem sobą?
- Bardziej sobą niż nogitsune. - Oni go znajdą?
Jutro, bo zaraz wzejdzie słońce.
- Zabiją go? - Zależy, czy jest silny.
- Dlaczego zabrał Lydię? - Żeby mieć przewagę.
- Chodzi o jej moc? - Moc Banshee.
Słyszysz je?
Są głośniejsze niż zwykle.
A to dlatego, że zdarzyło się tu wiele złych rzeczy.
Co mówią ci głosy?
Że Stiles umiera?
To prawda.
Umiera.
Czego ode mnie chcesz?
Myślisz, że ci coś powiem?
Właśnie tak myślę.
Nic ci nie powiem!
Nie będziesz musiała.
Będziesz krzyczeć.
Jak go znajdą? I co mamy do tej pory robić?
- Siedzieć i czekać? - Usiądź i ucz się.
Chcesz mnie teraz uczyć grać?
Scott powiedział, że Stiles grał z nogitsune w Go.
To bardzo ważny szczegół. Może nawet kluczowy.
Zaczynamy od pustej planszy.
Najpierw kładziemy czarne.
Potem białe. Układamy z kamieni terytorium.
Blokujemy kamienie przeciwnika, otaczając je.
- To walka na śmierć i życie. Nie gra. - Dla niego tak.
I wygrywa.
Chcesz, żeby twoi przyjaciele przeżyli?
Naucz się grać.
Proszę iść do domu.
Jeśli dowiem się czegoś o Stilesie, zadzwonię.
Nigdzie się nie wybieram.
Ja też nie. Kończę zmianę rano.
Przynieść panu kawy?
Dobry z ciebie chłopak, Parrish.
Chwalili cię na poprzednim posterunku.
Ale nikt mi nie powiedział, dlaczego odszedłeś.
Może potrzebowałem zmiany.
Sam nie wiem.
Ciągnęło mnie tu. I wiedziałem, że macie wakat.
Wiesz dlaczego?
- Statystyki mnie nie obchodzą. - A mnie tak.
Może powinien się pan przespać. Proszę iść do domu.
Gdybym tylko znalazł klucze.
Są w kubku.
Zawsze je tam wrzucasz.
Cześć, tato.
Już po wszystkim?
Jeszcze nie.
Celowałeś mi w głowę.
Mogłeś pociągnąć za spust. Dlaczego tego nie zrobiłeś?
Bo nie jesteś już moim wrogiem, a ja nie jestem twoim.
Powinniśmy teraz go szukać. Zwłaszcza, że może zrobić coś takiego.
To nie będzie konieczne.
- Dlaczego? - Skoro jesteś do tego zdolny...
- Jest silniejszy niż kiedykolwiek. - Przyjdzie po nas.
Wszystkie jednostki szukają auta Lydii.
Możemy coś zrobić?
Teraz raczej nie.
Zabrał ją nie bez powodu.
Jeśli dowiemy się po co, będziemy wiedzieć dokąd.
Do czego nogitsune potrzebna Banshee?
Lydia umie szukać zwłok. Może chce znaleźć ciało.
- Scott, wiesz o tym więcej niż my. - Ja?
Znasz całą historię od Noshiko.
Ale to się wydarzyło podczas wojny, 70 lat temu.
Co?
- Mówiła o obozie... - Nie, wcześniej.
- Powiedziałeś "całą historię". - Tak.
O co chodzi?
Muszę im powiedzieć. Będą chcieli poznać historię.
Całą.
W Eichen House jest dziewczyna o imieniu Meredith.
Może nam pomóc.
- Szeryfie, Meredith Walker. - Nadal tam jest?
- Przenieśli ją do oddziału zamkniętego. - Za co?
- Problemy z zachowaniem. - Jakie?
Cały czas krzyczała.
Cicho tu.
Podaliśmy jej środek uspokajający. Inaczej ta wariatka ciągle by się darła.
Ale po pięciu mililitrach Haldolu się uspokoiła.
Co jest?
Zabrała mu klucze.
- Masz coś? - Nic nie czuję.
Słyszałeś?
- Brzmi jak... - Ładowanie magazynka.
Tojad.
Aiden.
To samochód Lydii.
Czuć silne emocje.
- Strach? - Gniew.
To pasuje do Lydii. Popatrzmy.
Z ciekawości, pamiętasz zeszłą noc?
- Przedwczoraj? - Zanim przestałeś być sobą.
Pamiętam.
Byłeś wtedy sobą czy nie?
Kiedy byliśmy razem?
Chciałabym wiedzieć...
czy to ty byłeś ze mną.
A wolałabyś, żeby to był ktoś inny?
Nie.
Jasne, że nie.
To dobrze.
Bo to byłem ja.
I pamiętam tę noc. Naprawdę.
NIE SZUKAJCIE MNIE
Dziesięć tysięcy dolarów?
Wyciągnęli mi strzałę z brzucha.
Wypełnili dziurę diamentami? W porządku.
Prześlij mi rachunek! Dobrze!
Słuchajcie.
Dziś... Wiecie, co?
Porozmawiamy o skorumpowanej instytucji opieki zdrowotnej.
Trenerze. Mamy niezapowiedzianego gościa.
Nic ci nie jest? Długo byłem nieprzytomny?
Kilka godzin. Usiądź.
- Gdzie mój tata? - W Eichen House, szuka Meredith.
- Obiecałem mu, że będę cię miał na oku. - A reszta?
Allison, Isaac i bliźniaki szukają Lydii.
- Czekamy na telefon z żądaniem okupu? - Znajdziemy ją.
Dobrze się czujesz?
Nie mogę się rozgrzać.
Usiądź. Uspokój się.
- Boli cię. - Nie jest tak źle.
- To taki tępy ból. - Gdzie?
Wszędzie.
Trzęsiesz się.
Powiedz prawdę.
Jak bardzo cię boli?
To Kira.
- Co się dzieje. - Jest na lekcji trenera.
Musisz tu przyjechać. Natychmiast.
Kochanie.
Z którego psychiatryka uciekłaś?
Trenerze. To nie jest właściwe określenie.
Skarbie...
- Z jakiego domu wariatów uciekłaś? - Z Eichen House.
- Co tutaj robisz? - Próbuję pomóc.
Słyszę ich. Krzyczą.
To musi być straszne.
Dlaczego krzyczą?
Krzyczą, kiedy ktoś jest bliski śmierci.
Teraz też krzyczą?
Ilu?
Wszyscy.
Biegnij!
Nie może pan jej odesłać.
Trudno to wyjaśnić. Jeśli pan to zrobi, coś złego przydarzy się Lydii,
Scottowi, Silesowi, albo nawet wszystkim. Niech pan ich powstrzyma.
Kim jesteś?
Mam na imię Kira. Jestem nowa.
Cholera.
Trener Bobby Finstock.
Jaka miła niespodzianka.
Jak to mówią? Ci, którzy nic nie potrafią, uczą?
Bardzo zabawne.
Poza boiskiem jesteś profesorem?
Cieszę się, że w czymś jesteś profesjonalistą.
Jestem trenerem. Profesorowie uczą na college'u.
Daj znać, gdy dostaniesz awans.
Teraz powiedz mi, gdzie jest Meredith?
Nic jej nie jest. Siedzi w moim gabinecie.
Znajdźcie ją!
Przeczuwałem, że tu jesteś.
Musiałam się czymś zająć. Nie znoszę czekać
i czuć się bezużyteczna.
- Gdzie Isaac? - Pomaga Scottowi.
Chce być użyteczny?
Zostaw to.
Mam dla ciebie inne zajęcie.
Już dawno powinniśmy byli to zrobić.
Pora zakończyć edukację.
Znajdą mnie. Przyjaciele mnie znajdą.
Tak sądzisz?
Zastanawiałem się, co teraz robią.
Jakim bezużytecznym tropem podążają.
Ciekawe, czy ktoś z nich
ma teraz większe problemy.
Czy naprawdę poświęcają każdą minutę na szukanie ciebie?
Czy może...
czekają do nocy.
I skupiają się na beznadziejnych czynnościach,
żeby przetrwać ten czas.
Czego chcesz?
Więcej.
Więcej czego?
Opowieści o oszustach zwykle dotyczą jedzenia.
Te o kojocie, kruku i lisie.
Wszystkie są głodne.
Ja też.
Ale chodzi mi o coś innego.
Żywię się tym, co czujesz.
I jestem nienasycony.
Słyszę cię.
Ale nie rozumiem.
Trochę głośniej, proszę.
Chodź, skarbie.
Jak wiesz, nie boję się używać narzędzi pracy.
Jeśli akurat trzeba.
Potrzebna mi jeszcze jedna sekunda.
- Próbują mi coś powiedzieć. - Meredith.
Proszę. Chcą mi coś powiedzieć.
W naszej szkole nie godzimy się na znęcanie się.
Co teraz?
Zabierzcie ją.
Ty skur...
Nie tolerujemy też przekleństw.
Zadzwonię do ciebie.
Gdzie jest Lydia?
Kto to jest?
Możesz zacząć od początku.
Ja byłem perfekcjonistą.
Zawsze chciałem uzyskać idealny kształt.
Ile zrobiłeś?
Sześć, wszystkie wykorzystałem.
Dobre na małą odległość,
ale według niektórych legend srebro nie jest tak precyzyjne jak ołów.
Zaczekaj. Powinnam użyć własnej formy.
- Masz własną formę do kul? - Nie, do grotów.
Strzelam z łuku, więc powinnam zrobić srebrny grot.
Tato...
Jeśli coś się stanie...
Nie musisz się o mnie martwić.
Nic nie powiedziałam mamie.
Nie musiałaś.
Będę przy tobie jeszcze długo. Obiecuję.
Więc potraktuj to jako przypomnienie.
Może nie musisz tego słuchać, ale ja muszę to powiedzieć.
Kocham cię.
Jestem z ciebie dumna.
Jestem dumna z nas.
- Co tu robisz? - Mógłbym zapytać o to samo.
Mamy okienko. Uczymy się razem.
Kto to jest?
Moja dziewczyna.
Nie jesteś w moim typie.
Musimy o czymś porozmawiać.
Chyba pójdziemy na górę.
On jest w moim typie.
Isaac też może iść.
- Wszystko ci wyjaśnię. - Szkoła mnie nie obchodzi.
- Masz dobre oceny. Chcę pogadać. - To nie jest dobry moment.
Musimy porozmawiać.
Lydia? Ta rudowłosa?
Właśnie tak.
Jest postęp. Musisz nam powiedzieć, gdzie jest.
Jeśli mi powie.
Co?
- Możesz ją zapytać? - Już to zrobiłam.
Świetnie. I co?
Powiedziała,
że nie chce zostać znaleziona.
Dobrze.
Możemy to przełożyć na jutro?
Robiłem to przez długi czas.
Chodź tu. Widzisz?
Podłoga jest wyszczerbiona.
Od twojej głowy.
Dzień przed moją wyprowadzką
kłóciłem się z mamą.
Wybiegłeś z pokoju, złapałem cię za rękę, a ty wyrwałeś się
i się przewróciłeś.
Patrzyliśmy, jak spadasz ze schodów.
Straciłeś przytomność na jakieś 20 sekund. Niczego nie pamiętałeś.
Mama kazała mi się rano wyprowadzić.
Wtedy ostatni raz piłem.
Dlatego odszedłem.
- Gdzie jesteśmy? - W norze kojota. Siedź cicho.
- Widziałeś, kto strzelał? - Byłem zajęty.
Kogo wkurzyliście?
Wszystkich.
Dorwanie nas było kwestą czasu.
To pociski z tojadem.
Jeśli was stąd nie zabiorę, trucizna się rozprzestrzeni.
Bądźcie cicho. Niedługo wrócę.
Tylko mówię.
Nie będziemy jej torturować.
- Postraszmy ją. - To też nie wchodzi w grę.
A co powiesz na to?
Podobno słyszy głosy.
Czyli jest jak Lydia. Banshee.
Pokażę ci coś. Widzisz ten parapetu? Wpadłem na niego
i złamałem obojczyk. Tu było szkło,
dopóki nie spadłem, próbując złapać piłkę.
Miałem trzy szwy w policzku.
W tym domu było dużo wypadków. A schody?
Może to był wypadek albo coś gorszego.
Ale nic mi się nie stało. Nie musisz mnie przepraszać.
Widzimy się na rozdaniu dyplomów.
Albo kiedy zechcesz się znów pojawić.
Skup się na otaczających cię dźwiękach.
- Skup się na ciszy. - Słuchaj jej.
- Skup się. - Słuchaj...
Ja się tym zajmę, Isaac.
Mam większe doświadczenie z Banshee.
I umysłowo chorymi.
- Ktoś odbierze? - Co?
- Telefon. - Jaki?
Twój.
Mój? Oczywiście.
Halo.
Tak, siedzi obok.
Do ciebie.
Mówią Coup de foudre.
Coup de co? To po hiszpańsku?
Po francusku.
Nie wiem, gdzie jest.
Ale wiem, że stara się trzymać cię od tego z daleka.
Mogła o tym pomyśleć, zanim dała mi miecz samurajski.
Wiem, że to dla ciebie dziwne.
Będziesz musiała szybko się wszystkiego nauczyć.
Tak jak gier planszowych?
W Korei mówimy na to Baduk.
Istnieją różne style gry.
Agresywna, pasywna,
ortodoksyjna.
Którymi gramy?
Ty czarnymi.
Nowicjusze zawsze zaczynają.
Białymi gra nogitsune.
Te kamienie są ułożone według stylu twojej matki.
Agresywnego.
Ułożyła je, żeby pokazać nogitsune.
Jesteś pewna?
Co przeoczyłam?
- Scott? - Wiemy, gdzie jest Lydia.
Znalazłem je na ziemi.
- To nie Araya, prawda? - Nie sądzę.
Ma inne łuski.
Niemożliwe.
- Allison? - Mają ją. Scott ją znalazł.
- Znaleźli Lydię. Już jadę. - Musisz poczekać.
- Nie mogę. - Zaczekaj na mnie.
Nie ma czasu. Już jest noc.
Zaczekaj, Allison!
Dobrze się czujesz?
Nie martw się o mnie.
Muszę to powiedzieć. Wyglądasz, jakbyś umierał.
Jesteś blady, chudy i wyglądasz coraz gorzej.
Wszyscy się zastanawiamy,
czy ten drugi wygląda lepiej.
Co jeśli ktoś go zrani?
Myślisz, że jeśli on zginie, to ja też? Mam to gdzieś.
Ważne, żeby nikt przeze mnie nie umarł.
Wszystko pamiętam.
Wbiłem w ciebie miecz.
- Przekręciłem go. - Nie byłeś sobą.
Ale to pamiętam.
Musicie mi obiecać, że nie pozwolicie mi już nikogo skrzywdzić.
Denerwujesz się, prawda?
Wiesz, że przyjdą.
I cię zabiją.
Dlatego trzymam cię tak blisko siebie.
Robiliśmy to wcześniej.
Kilka tygodni temu byliśmy w podobnej sytuacji
i uratowaliśmy Malię. Pamiętacie?
Nie znaliśmy jej.
Teraz chodzi o Lydię.
- Uratuję przyjaciółkę. - Ja też.
A ja nie chciałem odrabiać lekcji.
Kira, wracaj do domu.
- Zabierz ze sobą przyjaciół. - Nie mogę.
Kiedy spojrzałam na planszę, zobaczyłam, z kim gram.
Z tobą.
Jest tu. Tędy.
- Odwołaj ich. - Myślicie, że dorwiecie go żywcem?
- I go uratujecie? - A jeśli tak?
Próbowałam tego 70 lat temu. Wasz przyjaciel zginie.
Jesteś pewna? Może Stiles nie musi umierać.
Może Rhys też nie musiał.
Już nie jestem lisem.
Ty nim jesteś.
Ale to ja muszę zgładzić nogitsune.
Są tutaj.
Nie muszę krzyczeć, żeby wiedzieć, że cię zabiją.
To dobrze. Właśnie po to cię zabrałem.
Chciałem wiedzieć, kiedy będą blisko.
Kiedy nadejdzie moja śmierć.
Bo tylko kiedy są blisko, mogę zrobić to.
- Mamo? - Co to?
- Co to znaczy? - Że nastąpiła zmiana właściciela.
Teraz należą do mnie.
Lydia? Nic ci nie jest?
Nie. Co tu robicie?
- Przyszliśmy po ciebie. - Nie miało was tu być.
- Nie dostaliście wiadomości? - Co się dzieje?
Kto jeszcze tu jest?
Kto z wami przyszedł?
Jak ich zatrzymać?
Nie da się!
Lydia. Nie mogę...
Allison!
Allison.
Znaleźliście ją? Jest bezpieczna?
Nic jej nie jest.
Nie mogę.
Nie mogę zabrać ci bólu.
Bo mnie nie boli.
Nie.
Jest dobrze.
Allison.
Jest dobrze.
Jest idealnie.
Leżę w ramionach mojej pierwszej miłości.
Pierwszej osoby, którą pokochałam i zawsze będę kochać.
Kocham cię.
Scott. Scott McCall.
Proszę, nie.
Allison, proszę.
Musisz powiedzieć mojemu tacie.
Powiedz mu.
Nie!
Tłumaczenie: Marta Kotkowska-Pasikowska