ความเดิมตอนที่แล้ว
ตอนนี้มีคนนึงยืนอยู่หลังฉัน
นั่นเมเรดิธ เธอออกจะแปลกๆ หน่อย
โนะคิทซึเนะพวกนี้มาจากไหน
ค่ายกักกันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
เกิดอะไรขึ้นกับคนที่ร้องหาความวุ่นวาย ความขัดแย้งและความเจ็บปวด
- ฉันไม่ต้องการสิ่งเหล่านี้อีกแล้ว - แต่ผมต้องการ
ไอแซค
- อย่าฆ่าพวกเขานะ - ฉันก็แค่จะเอาชีวิตรอด
สก็อต
พวกเขาไปไหนแล้ว
ลิเดีย
อยู่เฉยๆ
อย่าฝืน อยู่เฉยๆ
เกือบแล้ว
ไอแซค นายเป็นคนต่อไป
- เดี๋ยวนะ - เอาล่ะนะ
อย่าขัดขืน
ได้แล้ว
- พวกเขาปลอดภัยแล้วใช่มั้ย - ก็หวังให้เป็นอย่างนั้น
น่าห่วงตรงที่เรื่องพวกนี้ เหมือนสร้างขึ้นมาเพื่อเบนความสนใจ
- จากเรื่องที่เกิดขึ้นกับสไตลส์ - ตอนนี้มีสองคนแล้วเหรอ
- มันเป็นไปได้ยังไง - แล้วทำไมสไตลส์อีกคนถึงเอาตัวลิเดียไป
เราหันมา พวกเขากับรถเธอก็ไม่อยู่แล้ว
ไม่มีใครเห็นเขาเอาตัวลิเดียออกไปจากบ้านงั้นสิ
เรามัวแต่สนใจตัวประหลาดที่โผล่มาจากพื้น
เดี๋ยวนะ แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่า คนไหนเป็นสไตลส์ตัวจริงตัวปลอม
พวกเขากำลังหาคำตอบกันอยู่
คือว่า...
ทางการแพทย์ เธอก็ดูปกติดีนะ
เป็นคนจริงๆ
ก็คนจริงๆ นี่แหละครับ แต่มันใช่ตัวผมจริงๆ หรือเปล่านี่สิ
- เธอมาแล้วเหรอ - ใช่
โอเค ลงมือกันเลย
มันจำเป็นต้องทำนะ
จำฉันได้มั้ย
หยุดนะ
ไม่เป็นไร ผมเป็นคนขอให้ท่านมาเอง
แต่นายจะโดนแทงเอานะ
- แม่คะ อย่าทำเขานะ - ไม่ทันแล้วล่ะ
ดูที่หลังหูเขาสิ
- ได้ผลครับ - นี่คือตัวฉันจริงๆ แล้วใช่มั้ย
ร่างนี้เป็นตัวเธอมากกว่าโนะคิทซึเนะ
- โอนิจะตามหาเขาเจอมั้ย - คืนพรุ่งนี้ นี่มันใกล้จะฟ้าสางแล้ว
- พวกมันจะฆ่าเขาได้มั้ย - อยู่ที่ว่าเขาแกร่งแค่ไหน
- แล้วลิเดียล่ะครับ เขาเอาตัวเธอไปทำไม - เธอต้องมีประโยชน์ เขาถึงเอาตัวเธอไป
- หมายถึงพลังของเธอน่ะเหรอครับ - พลังของแบนชี
ได้ยินเสียงพวกเขามั้ย
มันดังกว่าปกติใช่มั้ยล่ะ
นั่นเพราะมันเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นที่นี่
เสียงพวกนั้นบอกอะไรเธอบ้างล่ะ
มันบอกว่าสไตลส์กำลังจะตายหรือเปล่า
อีกไม่นานหรอก
เขากำลังจะตาย
แกต้องการอะไร
คิดว่าฉันจะบอกอะไรแกได้เหรอ
ฉันรู้ว่าเธอมีเรื่องจะบอก
- ฉันจะไม่บอกอะไรแกทั้งนั้น - ไม่จำเป็นเลย
เดี๋ยวเธอก็จะกรีดร้องออกมา
พวกมันจะหาเขาเจอได้ยังไง แล้วกว่าจะหาเจอ เราควรจะทำยังไง
นั่งรออยู่เฉยๆ งั้นเหรอคะ
นั่งลง แล้วก็หัดนี่ไว้ซะ
แม่จะมาสอนหนูเล่นเกมตอนนี้เนี่ยนะ
สก็อตบอกว่าเห็นสไตลส์ กับโนะคิทซึเนะเล่นหมากล้อมกัน
มันเป็นรายละเอียดที่สำคัญมากนะ สำคัญมากจริงๆ
เกมนี้จะเริ่มจากกระดานที่ว่างเปล่า
สีดำจะวางหมากก่อนเสมอ จากนั้นก็เป็นสีขาว
จะวางหมากเพื่อสร้างอาณาเขต
ลูกจะจัดการกับหมากของคู่ต่อได้ ด้วยการล้อมมันเอาไว้
นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายนะคะ แม่ มันไม่ใช่เกม
แต่กับเขามันคือเกม และเขากำลังจะชนะ
ลูกอยากจะช่วยเพื่อนๆ แล้วก็อยากให้พวกเขารอดใช่มั้ย
มาหัดเล่นเกมนี้ซะ
(นายอำเภอ)
กลับบ้านเถอะ นายอำเภอ
ถ้าได้เรื่องสไตลส์แล้ว ผมจะโทรหาคุณเลย
ฉันจะอยู่นี่แหละ
ผมก็เหมือนกัน ผมออกเวรตอนฟ้าสาง
กาแฟมั้ยครับ
นายเป็นคนดีนะ แพร์ริช
ที่โรงพักเก่าของนายก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน
แต่ไม่มีใครบอกฉันได้เลยว่า ทำไมนายถึงทิ้งที่นั่นมา
ผมอาจอยากทำอะไรใหม่ๆ บ้าง
ไม่รู้สิครับ เหมือนที่นี่มีอะไรดึงดูดให้ผมมา
- แล้วก็รู้ว่ามีตำแหน่งว่างอยู่ - รู้มั้ยว่าทำไมถึงมีตำแหน่งว่าง
- ผมไม่ห่วงเลยสถิติพวกนั้นหรอก - แต่ฉันห่วงนะ
งั้นคุณก็ต้องนอนพักซะบ้างแล้ว
กลับบ้านไปเถอะครับ
ถ้าหากุญแจเจอนะ
อยู่ในแก้วกาแฟ
พ่อมักจะใส่กุญแจไว้ในแก้วเปล่า
ไงครับ พ่อ
มันจบแล้วใช่มั้ย
ยังครับ
คุณเอาปืนจ่อหัวผม
จะยิงผมก็ได้
ทำไมไม่ยิงล่ะ
คุณไม่ใช่ศัตรูของผมอีกต่อไปแล้ว เดเร็ค
แล้วผมก็ไม่ใช่ศัตรูของคุณด้วย
ความจริงก็คือเราควรจะออกไปตามหาเขาตอนนี้
- ยิ่งเขาทำได้ถึงขั้นนี้ - ผมว่าไม่จำเป็นหรอก
- ทำไมล่ะ - เพราะถ้าเขาทำได้ขนาดนี้ล่ะก็
- เขาแข็งแกร่งกว่าที่เคย - ก็แปลว่าเขาจะมาหาเราเอง
เราประกาศตามหารถของลิเดียแล้ว
ทุกหน่วยจะออกตามหาเธอ
เราทำอะไรได้อีกบ้างมั้ยครับ
ตอนนี้เหรอ ได้แค่นี้แหละ
ที่เขาเอาตัวเธอไปมันมีเหตุผลนะ พ่อ ถ้าเราหาเหตุผลได้
- เราก็จะรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน - โอเค
โนะคิทซึเนะต้องการอะไรจากแบนชี
ไม่รู้ครับ ลิเดียเก่งเรื่องตามหาศพคน
เขาอาจต้องการหาศพก็ได้
สก็อต เธอรู้ดีกว่าใคร
- ผมเนี่ยนะ - เธอบอกว่ารู้เรื่องทั้งหมดจากโนชิโกะ
แต่มันเกิดขึ้นช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อ 70 ปีที่แล้วนะครับ
- นายว่าไงนะ - โนชิโกะเล่าเรื่องค่ายกักกัน
ไม่ใช่ ก่อนหน้านั้นน่ะ
พ่อบอกว่า "เรื่องราวทั้งหมด"
ใช่ มีอะไรเหรอ
ฉันน่าจะบอกพวกเขา พวกเขาคงอยากรู้เรื่องนี้
เรื่องราวทั้งหมด
มีผู้หญิงคนนึงที่ไอเค่น เฮ้าส์
เธอชื่อเมเรดิธ
ฉันว่าเธออาจช่วยได้
นายอำเภอครับ เมเรดิธ วอล์คเกอร์
- เธอยังอยู่ที่นั่นมั้ย - อยู่ครับ แต่พวกเขาย้ายเธอไปขังเดี่ยว
- ทำไมครับ - เห็นว่ามีปัญหาเรื่องความประพฤติ
ปัญหาอะไร
เธอกรีดร้องตลอดเวลา
ก็ดูเงียบแล้วนี่
เราให้คนไปฉีดยาระงับประสาทให้เธอ
เชื่อผมเถอะ
ยัยบ้านี่กรีดร้องไม่หยุดเลย
แต่โดนยาฮัลดอลไปห้ามิล
เล่นเอาเธอสลบเหมือดไปเลย
อะไรเนี่ย
เธอเอากุญแจเขาไป
- ได้เรื่องอะไรบ้างมั้ย - ไม่มีกลิ่นหรือร่องรอยอะไรเลย
นายได้ยินเสียงนั่นมั้ย
- เสียงมันเหมือนกับ... - การบรรจุกระสุน
วูลฟ์เบน
เอเดน
(ห้ามบุกรุก)
นี่ไง รถของลิเดีย
กลิ่นเต็มไปด้วยอารมณ์
- ความกลัวเหรอ - ไม่ใช่ เป็นความโกรธ
ค่อยเป็นลิเดียหน่อย ดูซิว่าจะเจออะไรบ้าง
อยากรู้จริงๆ ว่านายจำเรื่องเมื่อคืนก่อนได้มั้ย
หมายถึงก่อนเมื่อคืนนี้น่ะเหรอ
คืนก่อนที่จะมีอะไรมาสิงร่างนายน่ะ
จำได้สิ
คืนนั้นนายเป็นตัวนาย
หรือว่าโดนสิงไปแล้ว
เธอหมายถึงคืนที่เรามีอะไรกันน่ะเหรอ
ใช่
ก็แค่อยากรู้ว่า...
คนที่อยู่กับฉันเป็นนายหรือเปล่า
เธออยากให้เป็นคนอื่นเหรอ
- ไม่ใช่ - โอเค
ไม่ใช่เลย
ดี
เพราะมันคือตัวฉันนี่แหละ
และฉันก็จำได้ด้วย
จำได้แม่นเลยล่ะ
(ไม่ต้องตามหาฉัน)
หมื่นเหรียญเชียวเหรอ
พวกเขาดึงลูกธนูออกจากท้องผม
แล้วก็เอาเพชรใส่เข้าไปหรือไง
ก็ได้
ส่งบิลมาก็แล้วกัน
ก็ได้ โง่เอ๊ย
ฟังนะ ทุกคน วันนี้เรา...
เอางี้ วันนี้เรามาคุยกัน เรื่องความล้มเหลวของระบบบริการสุขภาพ
โค้ชครับ
มีแขกไม่ได้รับเชิญมาครับ
นี่
- นายโอเคมั้ย - เกิดอะไรขึ้น
- ฉันหลับไปนานแค่ไหน - สองสามชั่วโมงได้
- นายนั่งเถอะ - พ่อฉันอยู่ไหน
ไปสอบปากคำคนที่ไอเค่น เฮ้าส์ แล้วตามหาเมเรดิธ
ฉันรับปากไว้ว่าจะเฝ้านายไม่ให้คลาดสายตา
แล้วคนอื่นล่ะ
อลิสัน ไอแซคแล้วก็คู่แฝดไปตามหาลิเดีย
มันเหมือนเรารอโจรเรียกค่าไถ่โทรมาเลย
เดี๋ยวเราก็หาเธอเจอ
นายโอเคหรือเปล่า
ก็โอเคนะ
แต่ไม่รู้เป็นอะไร หนาวอยู่ได้
นั่งเถอะ ใจเย็นๆ
- นายเจ็บปวด - ก็ไม่เท่าไหร่หรอก
ก็แค่เจ็บนิดๆ หน่อยๆ
- ตรงไหน - ทั่วตัวเลย
ตัวนายเย็นมาก
บอกความจริงมา
มันเจ็บแค่ไหน
คีร่าโทรมา
- มีอะไร - เธออยู่ที่นี่ ในคาบของโค้ช
นายรีบมาเลยนะ
นี่เธอ ได้ยินมั้ย
บอกมาว่าหนีมาจากโรงพยาบาลโรคจิตที่ไหน
โค้ชครับ เขาไม่ใช้คำนี้กันแล้วนะ
ก็ได้ นี่เธอหลุดมาจากโรงพยาบาลที่ไหน
ไอเค่น เฮ้าส์
บอกทีสิว่าถ่อมาทำอะไรตั้งไกล
- อยากจะช่วย - งั้นเหรอ
ฉันได้ยินเสียงพวกเขากรีดร้อง
ต้องน่ากลัวแน่ๆ
ทำไมพวกเขาถึงกรีดร้องล่ะ
พวกเขากรีดร้องก็ต่อเมื่อมีคนกำลังจะตาย
ตอนนี้พวกเขากรีดร้องอยู่หรือเปล่า
กี่คนเหรอ
ทุกคนเลย
หนีเร็ว
โค้ชคะ อย่าให้ใครพาตัวเธอกลับไปนะ
อธิบายยากค่ะ แต่ถ้าโค้ชให้เธอกลับไป
จะเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นกับลิเดีย สก็อตแล้วก็สไตลส์นะคะ
อาจจะรวมถึงตัวโค้ชเองด้วย
ขอล่ะค่ะ อย่าให้พวกนั้นเอาตัวเธอไปเลย
เธอเป็นใคร
คีร่าค่ะ เป็นเด็กใหม่
งานเข้าแล้วไง
ฟินสต็อก โค้ชบ๊อบบี้ ฟินสต็อก
ช่างน่าแปลกใจจริงๆ
เขาว่ากันว่าไงนะ ทำอะไรไม่ได้ก็มาเป็นครูซะ
ใช่ ตลกดีนี่
เวลาไม่อยู่ในสนาม เป็นอาจารย์ฟินสต็อกไปหรือยัง
ดีใจนะที่นายก็ยังได้ดี บ๊อบบี้
ฉันเป็นโค้ช
อาจารย์เขาสอนในมหาวิทยาลัย
ถ้าได้ไปสอนเมื่อไหร่ก็บอกด้วยนะ
บอกหน่อย โค้ช เมเรดิธอยู่ไหน
เธอไม่เป็นอะไร
นั่งอยู่ในห้องทำงานฉันนี่
ตามหาเธอให้เจอ
นึกแล้วเชียวว่าลูกต้องอยู่นี่
ต้องทำอะไรสักอย่างค่ะ หนูไม่ชอบการรอคอย
แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์
- ไอแซคไปไหนซะล่ะ - ไปช่วยสก็อตค่ะ
พยายามทำตัวเป็นประโยชน์
พอแค่นี้ก่อนเถอะ
พ่อมีอย่างอื่นให้ลูกทำ
สิ่งที่เราควรจะจัดการมานานแล้ว
ถึงเวลาที่ลูกต้องลองของจริงซะที
เดี๋ยวพวกเขาก็ตามหาเราเจอ
เพื่อนๆ ตามหาฉันอยู่
คิดว่างั้นเหรอ
ฉันสงสัยจังว่าตอนนี้พวกเขาทำอะไรอยู่
ตามสืบหาจากเบาะแสงี่เง่าอะไรอยู่
ฉันว่าตอนนี้พวกเขาบางคน
อาจมีปัญหาใหญ่กว่านั้นต้องจัดการอยู่
พวกเขาตามหาเธออยู่ตลอดเวลาหรือเปล่า
หรือว่ารอให้พลบค่ำซะก่อน
มัวแต่ไปทำอะไรบางอย่างเพื่อฆ่าเวลา
นายต้องการอะไร
มากกว่านั้นอีก
มากกว่าอะไร
เรื่องหลอกลวงทั้งหมดนี้ มันเกี่ยวกับความอยาก ลิเดีย
ไคโยตี อีกา
สุนัขจิ้งจอก
พวกมันต่างก็หิวโหย
ฉันก็เหมือนกัน
แต่ฉันต้องการสิ่งที่ต่างกับคนอื่น
ฉันกลืนกินความรู้สึกของเธอ
เท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ
ฉันได้ยินเสียง
แต่ฉันไม่เข้าใจ
เสียงดังกว่านี้หน่อยสิ ขอร้องล่ะ
ไปกันเถอะ
ก็อย่างที่รู้นะ
ฉันชอบใช้เจ้านี่มาก
ใช้บ่อยๆ ได้ไม่รู้จักเบื่อด้วย
ฉัน...
ขอเวลาอีกเดี๋ยวนะคะ
- พวกเขาพยายามบอกบางอย่างกับฉัน - เมเรดิธ
ขอร้องล่ะ พวกเขาพยายามบอกฉันอยู่
โรงเรียนนี้ไม่เห็นด้วย กับการรังแกคนที่อ่อนแอกว่า
เอาล่ะ
พาเธอออกไปสิ
นายมัน...
แล้วก็ไม่ชอบให้ใครพูดคำหยาบด้วย
เอาล่ะ
- ไว้ฉันโทรหานะ - ได้
โอเค ลิเดียอยู่ที่ไหน
ลิเดียเป็นใคร
อย่าลืมสิ ลูกเริ่มใหม่ก็ได้
พ่อเองก็ชอบทำให้มันออกมาเป๊ะ
อยากให้มันออกมาประณีต
พ่อทำไว้กี่อันคะ
หก แต่พ่อใช้ไปหมดแล้ว
แต่ยิงระยะประชิดนะ
ถึงในตำนานต่างๆ จะบอกว่า
เงินจะแม่นยำไม่เท่ากับตะกั่วก็ตาม
พ่อคะ อย่าเพิ่งไป หนูว่าหนูควรใช้พิมพ์ของหนูเอง
- ลูกมีพิมพ์กระสุนอยู่เหรอ - ไม่ใช่กระสุนค่ะ เป็นหัวลูกดอก
หนูมีธนูเป็นอาวุธประจำตัว เลยคิดว่าน่าจะทำหัวลูกศรเงิน
พ่อคะ ถ้า...
- ถ้าเกิดอะไรขึ้น - นี่
ไม่ต้องห่วงพ่อหรอก
หนูไม่มีโอกาสได้ลาแม่เลย
ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแหละ
พ่อจะอยู่กับลูกไปอีกนาน
- พ่อรับปาก - งั้นก็ถือว่าเป็นคำย้ำเตือนแล้วกันนะคะ
พ่อคงไม่อยากจะฟังแต่หนูอยากพูดมันออกมา
หนูรักพ่อค่ะ
และภูมิใจในตัวพ่อ
หนูภูมิใจในเราค่ะ
- พ่อมาทำอะไรที่นี่ - ก็จะถามลูกอยู่เหมือนกัน
คาบว่าง
เรามารวมกลุ่มอ่านหนังสือกัน
เธอเป็นใคร
แฟนผมเอง
นายไม่ใช่สเปกฉัน
ท่าทางเรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลย
เราน่าจะไปคุยกันข้างบนนะ
เขานี่แหละสเปกฉันเลยล่ะ
ไอแซค มากับเราสิ
พ่อครับ ไว้ผมจะอธิบายให้ฟัง
พ่อไม่สนที่ลูกไม่ไปโรงเรียน พ่อรู้ว่าลูกเรียนดี
- พ่อแค่อยากคุยด้วย - ตอนนี้ไม่เหมาะหรอกครับ
สก็อต
เรามีเรื่องต้องคุยกัน
ลิเดีย
แม่สาวผมแดงน่ะเหรอ
นั่นแหละ ดีเลย ได้เรื่องขึ้นมาแล้ว
ทีนี้ก็บอกเรามาทีว่าเธออยู่ไหน
ได้
ถ้าเธอบอกฉันนะ
ถ้าลิเดียบอกเธองั้นเหรอ
เธอถามลิเดียดูไม่ได้เหรอ
ถามไปแล้ว
เยี่ยมเลย ลิเดียว่ายังไงบ้าง
เธอบอกว่า...
ไม่อยากให้มีใครตามเธอเจอ
- นี่ก็ดีเหมือนกัน - โอเค
พ่อครับ ไว้คุยกันพรุ่งนี้ได้มั้ย
พ่อพูดแบบนี้มานานแล้ว
มานี่สิ
เห็นนี่มั้ย
รอยบุบที่พื้นนี่
มาจากหัวลูกนี่แหละ
คืนก่อนที่พ่อจะย้ายออกไป
พ่อกับแม่ทะเลาะกัน
ลูกออกมาจากห้อง พ่อจับข้อมือลูกไว้
ลูกชักมือกลับ
แล้วก็ตกลงมา
เราดูลูกกลิ้งตกจากบันไดลงมา
ลูกสลบไปสักยี่สิบวินาทีได้
พอฟื้นขึ้นมา ลูกจำอะไรไม่ได้เลย
แม่ของลูกบอกให้พ่อไปซะก่อนจะเช้า
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่พ่อดื่มเหล้า
พ่อจากไปก็เพราะเรื่องนี้
- นี่เราอยู่ที่ไหนกัน - ถ้ำของไคโยตี เงียบๆ ไว้
เห็นตัวคนยิงมั้ย
- รู้มั้ยว่าเป็นใคร - ไม่นะ ฉันกำลังวุ่นเลย
นายสองคนไปยั่วโมโหใครไว้อีกล่ะ
เราก็ยั่วโมโหทุกคนนั่นแหละ
จะมีคนมาเอาคืนเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
กระสุนมีวูลฟ์เบนอยู่
ถ้าฉันไม่รีบพานายสองคนออกไป
พิษก็จะกระจายไปทั่วร่าง
เงียบๆ ไว้นะ
เดี๋ยวฉันมา
- ก็แค่พูดไปงั้นเอง - ไอแซค เราจะไม่ทรมานเธอ
- ฉันหมายถึงทำให้เธอกลัวน่ะ - เราจะไม่ทำร้ายจิตใจเธอด้วย
ก็ได้ งั้นเอาแบบนี้เป็นไง
นายบอกว่าเธอได้ยินเสียงต่างๆ ใช่มั้ยล่ะ
ก็แปลว่าเธอก็เหมือนกับลิเดีย
แบนชี
พ่อครับ ผมจะเอาอะไรให้ดู เห็นขอบหน้าต่างนั่นมั้ย
ตอนได้สเกตบอร์ดอันแรก ผมไถลไปชนแล้วก็กระดูกไหปลาร้าหัก
นี่เคยเป็นกระจก จนกระทั่งผมล้มใส่มัน
เพราะพยายามจะรับลูกลาครอส ที่สไตลส์ขว้างมา เย็บที่แก้มไปสามเข็ม
บ้านนี้ก็เกิดอุบัติเหตุออกบ่อยไป เรื่องที่บันไดนั่น
มันอาจเป็นแค่อุบัติเหตุ มันอาจเลวร้ายกว่านี้ก็ได้
แต่ผมก็หายดีมาได้
พ่อไม่ต้องมาขอโทษผมหรอก
งั้นเจอกันตอนผมเรียนจบนะครับ
หรือพ่ออยากจะมาเมื่อไหร่ก็มาแล้วกัน
โอเคนะ ตั้งใจฟังเสียงที่อยู่รอบตัว
เสียงที่เธอได้ยิน เน้นเสียงเงียบๆ
ฟังเสียงความเงียบ
- ฟังเสียงเงียบๆ - ฟัง...
ฉันจัดการเอง ไอแซค
ฉันมีประสบการณ์กับแบนชีมากกว่า
ใช่ แล้วก็ผู้ป่วยโรคจิตด้วย
ไม่มีใครไปรับเหรอ
- รับอะไร - โทรศัพท์น่ะ
โทรศัพท์ที่ไหน
โทรศัพท์
โทรศัพท์ฉันน่ะเหรอ
จริงสินะ สวัสดีครับ
ใช่ครับ เธอนั่งอยู่นี่
โทรหาเธอน่ะ
พวกเขาพูดว่าคูเดอฟูดรา
ดูเดอ...อะไรนะ
ภาษาสเปนเหรอ
ฝรั่งเศส
เป็นภาษาฝรั่งเศส
พ่อไม่รู้ว่าแม่ไปไหน
แต่พ่อรู้ว่าแม่พยายามกันไม่ให้ลูก มาเกี่ยวกับเรื่องนี้มาตลอด
แม่น่าจะคิดได้ตั้งแต่ก่อนที่จะให้หนู ต่อดาบซามูไรนั่นขึ้นมาใหม่นะ
พ่อรู้ว่าเรื่องพวกนี้มันดูแปลกๆ สำหรับลูก
ลูกต้องเรียนรู้อย่างรวดเร็วนะ คีร่า
ค่ะ อย่างเกมกระดานนี่ใช่มั้ย
ที่เกาหลี เราเรียกเกมนี้ว่าบาดุค
ลักษณะการเล่นมีหลากหลาย
ดุดัน ไม่โต้ตอบ
แบบดั้งเดิม
พ่อดูออกมั้ยคะว่าใครเป็นใคร
พ่อรู้ว่าหมากของลูกสีดำ
ผู้เล่นมือใหม่มักจะเป็นคนเริ่มเล่นก่อน
ส่วนสีขาวเป็นโนะคิทซึเนะ
แต่หมากพวกนี้วางตามรูปแบบการเล่นของแม่ลูก
ดุดัน
ใช่ค่ะ แต่หมากของแม่แทนโนะคิทซึเนะ
ลูกแน่ใจเหรอ
ทำอะไรพลาดไปเนี่ย
- สก็อต - เรารู้แล้วว่าลิเดียอยู่ไหน
ผมเจอนี่อยู่ที่พื้น
คงไม่ใช่ฝีมืออาราย่าใช่มั้ย
ผมว่าไม่ใช่นะ
ดูไม่ใช่ปลอกกระสุนของเธอ
เป็นไปไม่ได้
- อัลลิสัน - พวกเขาเจอเธอแล้ว
สก็อตเจอเธอแล้ว พ่อ พวกเขาเจอลิเดียแล้ว หนูกำลังไป
- อย่าเพิ่งไป ลูกต้องรอก่อน - หนูรอไม่ได้ค่ะ พ่อ
- อัลลิสัน รอพ่อก่อน - ไม่มีเวลาแล้วค่ะ
นี่มันดึกแล้ว ไม่มีเวลาแล้วค่ะ พ่อ
เดี๋ยวก่อน อัลลิสัน อย่าเพิ่งไป
นายเป็นอะไรหรือเปล่า
ไม่เป็นไร
ไม่ต้องห่วงฉันหรอก
เอาล่ะ ฉันพูดเอง
ท่าทางนายเหมือนกำลังจะตาย ซีดแล้วก็ผอมแห้ง
แล้วก็ดูอาการจะแย่ลง
เรากำลังคิดกันว่า
พอเจอตัวนายอีกร่างนึง สภาพเขาจะดูดีขึ้นมั้ย
ถ้าเกิดเขาได้รับบาดเจ็บล่ะ
หมายความว่าไง ถ้าเขาตาย ฉันจะตายด้วยมั้ยน่ะเหรอ
ฉันไม่สนหรอก
ถ้ามันทำให้คนอื่นไม่ต้องมาตายเพราะฉันอีก
ฉันจำทุกอย่างที่ทำลงไปได้ สก็อต
จำได้ฉันแทงนาย แถมแทงจนมิด
- แต่นั่นมันไม่ใช่นาย - ก็ใช่ แต่ฉันจำได้
พวกนายรับปากฉันนะ
อย่าให้มีใครต้องมาเจ็บตัวเพราะฉันอีก
นี่แกกังวลใช่มั้ย
แกรู้ว่าพวกเขากำลังมา
รู้ว่าพวกเขาจะฆ่าแก
ฉันถึงได้เอาตัวเธอมาด้วยนี่ไง
เราเคยทำแบบนี้กันมาแล้ว
เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อน เราก็ยืนกันอยู่แบบนี้
แล้วเราก็ช่วยมาเลียไว้ได้ จำได้มั้ย
เธอคือคนแปลกหน้า
แต่นี่คือลิเดียนะ
- ฉันมาเพื่อช่วยชีวิตเพื่อนสนิท - ฉันก็มาช่วยชีวิตเพื่อนสนิท
ฉันแค่ไม่อยากทำการบ้าน
คีร่า
กลับบ้านไปซะ
- พาเพื่อนลูกกลับไปด้วย - ไม่ได้หรอกค่ะ
ตอนดูเกมที่กระดานนั้น หนูก็รู้ว่าใครกันแน่ที่กำลังเล่นเกมนั่น
แม่ไง
เธออยู่ที่นี่ ทางนี้
เรียกพวกมันออกมา
คิดว่าเขาจะรอดไปได้งั้นเหรอ
- คิดว่าจะช่วยเขาได้งั้นเหรอ - ถ้าเราทำได้ล่ะคะ
แม่พยายามมาแล้วเมื่อ 70 ปีก่อน
- เพื่อนลูกน่ะได้จากไปแล้ว - แน่ใจเหรอคะ
ถ้าสไตลส์ไม่ตาย
รีสเองก็อาจจะไม่ตายเหมือนกัน
แม่ไม่ใช่จิ้งจอกอีกต่อไปแล้วล่ะ คีร่า
ลูกต่างหาก
แต่แม่ก็ยังต้องกำจัดโนะคิทซึเนะ
พวกเขาอยู่ที่นี่
ฉันไม่ต้องกรีดร้องก็รู้ว่าพวกเขากำลังจะฆ่าแก
ดีเลย ฉันถึงได้เอาตัวเธอมานี่ไง
อยากรู้ว่าเมื่อไหร่พวกเขาจะเข้ามาใกล้ๆ
เมื่อไหร่ฉันถึงจะใกล้ตาย
เพราะตอนใกล้ตายเท่านั้น ฉันถึงทำแบบนี้ได้
- แม่คะ - อะไรน่ะ
- หมายความว่าไงเนี่ย - หมายความว่าเจ้าของได้เปลี่ยนมือแล้ว
ตอนนี้พวกมันเป็นของฉัน
- ลิเดีย เธอเป็นอะไรหรือเปล่า - ไม่เป็นไร ไม่นะๆ
- ทำไมนายถึงมาอยู่นี่ล่ะ - เรามาช่วยเธอไง
นายไม่ควรมาที่นี่
ไม่ได้รับข้อความฉันเหรอ
ลิเดีย เกิดอะไรขึ้น
มีใครอีก
มีใครมากับนายอีก มีใครอยู่ที่นี่อีกบ้าง
เราจะยับยั้งพวกเขาได้ยังไง
เราทำอะไรไม่ได้
ลิเดีย
ฉันไม่ไหวแล้ว
อัลลิสัน
หาเธอเจอมั้ย เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ลิเดียปลอดภัยมั้ย
- เธอปลอดภัยดี - เหรอ
ฉัน...
ฉันรับความเจ็บปวดจากเธอมาไม่ได้
ก็เพราะมันไม่ได้เจ็บไง
ไม่นะ
- ไม่เป็นไร - ไม่นะ อัลลิสัน
ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไร มันดีแล้วล่ะ
ได้อยู่ในอ้อมกอดของคนรักคนแรก
คนแรกที่ฉันเคยรัก
คนที่ฉันรักมาเสมอ
ฉันรักนาย
สก็อต
สก็อต แม็คคอล
ไม่นะ เธอต้องไม่ตาย
อัลลิสัน ได้โปรด
บอกพ่อฉันนะ
บอกพ่อฉันด้วย
บอกท่านว่า...
ไม่นะ
คำบรรยายโดย: วชิรา จารุแสงไพโรจน์