W poprzednich odcinkach:
Czas przedstawić cię twojemu alter ego.
Ktokolwiek jest w ciele Bestii, nosi buty rozmiaru 10
umazane krwią Parrisha.
Twierdzisz, że Bestia pojawi się na meczu?
Twierdzę, że zginą ludzie.
Znalazłeś to, czego szukałeś?
Nie. Ale mam coś, co da mi odpowiedź.
Kto jest Bestią?
ROK 1760, AMERYKA PÓŁNOCNA TERYTORIUM FRANCJI
"Droga Marie-Jeanne,
żałuję, że nie mam lepszych wieści,
ale nawet ze wsparciem naszych indiańskich sojuszników,
przegrywamy wojnę z Brytyjczykami.
Podobno Montreal już straciliśmy.
Marcel i ja odnieśliśmy rany.
Przy życiu trzyma nas nadzieja, że ujrzymy dom
oraz ciebie, siostro".
Nie możecie tu być.
Odsuń się, kobieto.
Nie rozumiecie.
To złe miejsce na kryjówkę.
Cicho.
Tam coś jest.
Oprócz brytyjskich żołnierzy.
Co masz na myśli?
Nocne stworzenie.
Nie słuchaj jej.
Zmiennokształtny.
Demon.
- Jaki? - Sebastien...
Jaki to demon?
Diabelski wilk.
Otwierać drzwi!
Na miłość boską, otwierać!
Błagam!
Otwórzcie!
Pomocy!
Ten list trafił ostatecznie...
TWÓJ KOCHAJĄCY BRAT, SEBASTIEN
...do rąk młodej kobiety.
Zdolnej łowczyni, która zmierzyła się z Bestią
uzbrojona jedynie w pikę ze stalowym końcem.
W historii zapisała się jako Panna z Gevaudan,
lecz jej prawdziwe imię brzmiało Marie-Jeanne.
Może ktoś powinien ją wskrzesić.
Nie wychodź.
Moje sny nie są jak twoje.
Ja nie tylko zwiastuję śmierć.
Ja jestem jej przyczyną.
- Jordan... - Niech idzie.
Jak to?
Wierzymy, że Parrish może pokonać Bestię.
Ale nie jest naszą jedyną nadzieją.
To znaczy?
Jest jeszcze ktoś.
Ty.
Tędy.
Na biurko.
- Liam... - Nic mi nie jest.
Co? Aż tak źle?
- Nie. - Bardzo.
Dobra.
Co zazwyczaj robicie w takich sytuacjach?
Ja zazwyczaj mdleję.
Niewykluczone, że tak będzie.
- Stiles! - Dobra.
Scott korzysta z bólu. Potrafi go wywołać.
- Ból sprawia, że jesteś człowiekiem. - Jego już boli.
Ale może trochę więcej bólu pomaga go uśmierzyć.
Uśmierzyć mu ból.
Dobra, następnym razem go pocałuję.
Marie-Jeanne była do ciebie podobna.
Niepewna swoich umiejętności.
I na początku niepewna sił nadprzyrodzonych.
POLOWANIE NA BESTIĘ
Dziękuję, Marie-Jeanne.
TWÓJ KOCHAJĄCY BRAT, SEBASTIEN
Nie porzucaj nadziei.
Nazywała się Agnes Mourgues.
Miała jedenaście lat.
Jedenaście.
Rozerwana kawałek po kawałku.
Nie było czego chować.
Doskonale o tym wiem.
Wiem też, że każdy nowy raport nie zgadza się z poprzednim.
Niektórzy mówią, że to pół-hiena, pół-wilk,
że ma czerwoną sierść albo czarną,
kopyta, pręgę wzdłuż grzbietu.
Wiemy, że zabija nocą.
Celuje w głowę i szyję. To wiemy na pewno.
I że nie przestanie.
Gdzie wilk znajdzie owieczkę, tam szuka kolejnej.
Ten nie zjada swoich ofiar. Zabija dla zabawy.
Żadne zwierzę tego nie robi.
To nie jest zwierzę.
Powiedz to królowi.
Słyszałem, że chce wysłać swoich profesjonalnych łowców.
Do tego czasu możemy zebrać wolontariuszy na polowanie.
Ludzi, którzy by ich pokierowali.
Po co szukać wolontariuszy?
Wszyscy wiemy, kto w Gevaudan jest najlepszym łowcą.
Marie-Jeanne Valet.
Moja siostra.
Sebastien!
Marcelu, wróciłeś!
Chodź, Sebastien!
Dobrze cię widzieć, Marcelu.
Nie martw się, mój przyjacielu. Nie stracisz pracy.
Nie będę się kłócił z twoim bratem.
Co powiesz?
Marie-Jeanne!
Więc?
Odpowiesz na ich wezwanie?
Jestem łowcą zwierząt. Nie plotek.
Emile?
Na litość boską, synu.
Emile.
Znalazłem go w lesie.
Wyszeptał mi swoje ostatnie słowa.
Co powiedział?
La Bete.
Bestia.
Panie Tolbert,
nie wiem, jakie stworzenie tego dokonało,
ale polowanie zaczniemy o świcie.
Dlaczego jej nie ostrzegł?
Opowiedział jej o wszystkim, co widział podczas wojny.
Ale jak już mówiłem,
Marie-Jeanne była niedowiarkiem.
Wierzysz w to?
Nie sądziłam, że jesteś taki przesądny.
Nie muszę wierzyć, widziałem na własne oczy.
Znam ten las jak własną kieszeń
i polowałam na wszystko, co żyje od słońcem.
Ale nie pod księżycem.
Próbujesz mnie wystraszyć?
Próbuję cię ostrzec.
Do zabicia Bestii potrzebujesz czegoś więcej niż zwykła stal.
Szukali od świtu do nocy, mając nadzieję,
że zaskoczą Bestię, gdy będzie spała.
Ale wiedzieli, że najpewniej natrafią na nią po zmroku.
Tuż po północy zgasła pierwsza pochodnia.
Na ziemię!
To nie jest wilk.
Oczywiście, głupia.
To wilkołak.
WYJŚCIE
Gdzie jest Stiles? Patrz na mnie!
- Wiesz gdzie jest Stiles? - Nie wiem.
Breaden, to ja.
Jestem w szkole, potrzebujemy cię.
Przynieś broń.
Przynieś wszystko, co masz.
Uciekaj. Przez okno.
Uciekaj!
Lydio?
Coś się dzieje.
Teraz?
Nie wiem.
Ale coś jest nie tak.
Nie mogę tu zostać.
Powinnaś wysłuchać historii do końca.
Dlaczego miałabym pana słuchać?
Zna ją lepiej niż którekolwiek z nas.
Artykuły, które czytałam, mówiły, że Bestię zabił Jean Chastel.
Gdzie tak napisali?
W Internecie?
Jeśli to jest twoje źródło informacji, możesz sobie iść.
Co było dalej?
Henri zabrał Marie-Jeanne do swojego domu.
Miejsca chronionego przez krąg z górskiego jesionu.
Co to jest?
Jesion górski.
A to?
Jemioła.
Odłóż to, proszę.
Po co ci to wszystko?
Dla ochrony.
Spędziłem połowę życia
ucząc się, jak przetrwać atak wilkołaka.
Mogę cię też nauczyć, jeśli chcesz.
Nie obchodzi mnie przetrwanie.
Chcę wiedzieć, jak go zabić.
Idźcie na górę.
Marie-Jeanne wiedziała, że nie wystarczy
kolejne polowanie z zapasem jemioły i jarzębiny.
Musiała zdobyć przewagę. Musiała poznać swojego wroga.
Za zmarłych.
Wszyscy mają wypić.
Za zmarłych.
Marcel.
Zajmę się nim.
Chodź, Marcel. Powietrze dobrze ci zrobi.
Masz jakąś szmatkę? Do owinięcia ręki?
Tak.
W piwnicy.
W piwnicy znajdziesz to, czego szukasz.
Śmiało.
Zwolnij strzałę.
Zrób to, Marie-Jeanne.
Śmiało. Wypuść strzałę.
Zrób to, Marie-Jeanne.
Proszę.
Uwolnij mnie.
Nie jesteś mordercą.
Kryjesz go.
Marie-Jeanne rozmówiła się z bratem
po powrocie do tawerny.
Zabiłeś dzieci.
Zabijam każdego, kto stanie na mojej drodze.
Dlaczego?
Taki jestem.
Taki się stałem.
Znasz tę starą legendę o tym, co się stanie,
gdy napijesz się deszczówki ze śladu łapy wilka.
Stajesz się diabelskim wilkiem.
Idź.
Śmiało.
Powiedz im, że to ja.
A potem patrz, jak rozgrywam ich na kawałki.
Każdego z osobna.
Jesteś potworem.
Bestią, Marie-Jeanne.
Bestią.
Nie złapiesz mnie.
I nie zabijesz.
Jesteśmy rodziną, Marie-Jeanne.
Jesteśmy rodziną.
Tej nocy z niedowiarka zmieniła się w wierzącą.
Marie wróciła do Henriego,
aby znaleźć sposób na zabicie Bestii i brata.
Jedno ostrze może nie wystarczyć.
Potrzebujemy czegoś, co tnie głębiej.
Miecz?
Topór?
Coś, co pozwoli wykorzystać masę Bestii przeciwko niej samej.
Chyba znalazłem rozwiązanie.
Chyba nie myślałeś, że masz z nią szansę?
Nie.
Ale złapałem jej zapach.
Marie-Jeanne polowała na brata przez trzy lata,
aż w 1767 roku w końcu go dopadła.
Nie masz dokąd uciec, siostro.
Myślisz, że ta drobna rana mnie powstrzyma?
Jestem słynną Bestią z Gevaudan.
Kiedy skończę zabijać, wszyscy się dowiedzą.
Dokonam takich okropności,
że historia zapamięta moje imię.
Nikt nie będzie pamiętał.
Damnatio Memoriae?
Pozwolisz im pozbawić mnie nazwiska?
Naszego nazwiska?
Co to jest?
To nie jest zwykła stal.
Wilcze ziele i górski jesion,
kute z naszej krwi pod światłem księżyca w pełni.
Historia może cię zapamiętać.
Ale tylko jako Bestię.
Damnatio Memoriae.
Wymazali wszystko, co miało z nim związek.
Wszystko co podpisał, wszystko co posiadał.
Wszystko spalili.
Sebastien Valet został zapomniany na ponad 150 lat,
ale kiedy sobie przypomni...
Kiedy Bestia sobie przypomni, nastolatek w środku przepadnie.
Zniknie. Na zawsze.
Ale Marie-Jeanne nie zrobiła tego sama.
Nigdy nie była sama.
Pomagał jej Henri,
magistrat,
miasto,
nawet Marcel.
Potrzebujemy Parrisha.
Idę go znaleźć.
On jest niebezpieczny.
Jest zmiennokształtnym. Dopiero zaczyna rozumieć swoją moc.
A ja nie?
Nie jesteście tacy sami.
Ty korzystasz ze swoich umiejętności. Działają przez ciebie.
Ale masz nad sobą kontrolę.
Skąd pan to wie?
I dlaczego to pana obchodzi?
Dlaczego nagle jest pan po naszej stronie?
Bo chodzi także o moje nazwisko.
Po śmierci brata Marie-Jeanne została z Henrim.
Stali się sobie bliscy.
Pobrali się, a ona przybrała jego nazwisko.
Argent.
Marie-Jeanne
była pierwszym łowcą.
Nasze nazwisko również zostanie zapamiętane.
Za zabicie Bestii.
Ale ja nie pochodzę od Argentów.
I nie jestem Allison.
Scott, poczekaj.
Jesteś ranny.
Musisz zwolnić.
Scott?
Co robisz z moim autem?
To ty.
Co?
Liam, o czym on mówi?
Liam?
Corey, zaczekaj!
Zaczekaj!
Tłumaczenie: Robert Prusakowski