ความเดิมตอนที่แล้ว
ถึงเวลาที่นายกับอีกร่างนึงจะได้รู้จักกันซะทีแล้ว
- คนที่อยู่ในร่างของอสูรใส่รองเท้าไซ้ซ์สิบ - และมีเลือดของแพร์ริชเปื้อนอยู่
- นี่นายจะบอกว่ามันจะโผล่มาคืนนี้เหรอ - ฉันจะพูดว่ามีคนตายต่างหาก
เจอสิ่งที่ตามหาอยู่มั้ย
ไม่เจอ แต่เจอสิ่งที่จะทำให้เรื่องนี้กระจ่าง
อสูรเป็นใคร
(ปี 1760 ชายแดนอเมริกาเหนือกับฝรั่งเศส)
มาร์เซล
"ถึงมารี-เจน พี่ก็อยากจะมีข่าวดีมาบอกอยู่หรอก
ถึงเราจะได้กำลังสนับสนุนจากพวกอินเดียนแดง
เราจะพ่ายสงครามครั้งนี้ให้กับอังกฤษ
เรารู้มาว่ามอนทรีออลแตกพ่ายแล้ว
พี่กับมาร์เซลต่างก็ได้รับบาดเจ็บ
สิ่งที่ทำให้เรามีชีวิตอยู่ได้ คือความหวังที่จะได้กลับบ้านอีกครั้ง
แล้วก็เห็นหน้าเธออีก น้องพี่"
คุณจะอยู่ที่นี่ไม่ได้
ถอยไป
คุณไม่เข้าใจ เลือกหลบผิดที่แล้ว
- เงียบๆ - มันมีอะไรบางอย่าง
นอกเหนือจากทหารอังกฤษแล้ว
หมายความว่าไง
- อสูรแห่งรัตติกาล - อย่าไปฟัง
พวกกลายร่าง
ปีศาจ
- ปีศาจอะไร - เซบาสเตียน
ปีศาจอะไร
หมาป่าปีศาจ
เปิดประตู ให้ตายสิ เปิดประตู
ขอร้องล่ะ ช่วยด้วยๆ
สุดท้ายจดหมายฉบับนั้นก็มาถึงมือหญิงสาวคนนึง
นักล่าผู้มากฝีมือ ซึ่งต่อมาได้เผชิญหน้ากับอสูร
โดยมีแค่หอกแหลมที่ปลายเป็นเหล็ก
ในทางประวัติศาสตร์แล้ว คนจะรู้จักเธอในชื่อเมดแห่งเฌโวด็อง
แต่ชื่อจริงของเธอคือมารี-เจน
น่าจะช่วยทำให้เธอฟื้นขึ้นมา
อย่าเพิ่งไป
ความฝันของเราต่างกัน ลิเดีย
ผมไม่ได้แค่รู้ว่าจะมีคนตาย
ผมนี่แหละคือต้นเหตุ
- จอร์แดน - ปล่อยเขาไป
- ทำไม - เพราะถึงเราจะเชื่อว่า
แพร์ริชจะจัดการกับอสูรได้
แต่เราก็คิดว่าไม่ได้มีแต่เขาที่จะหยุดยั้งมันได้
- หมายความว่าไง - เราคิดว่ายังมีอีกคน
ก็เธอนี่ไง
มานี่ๆ
ไปที่โต๊ะเลยๆ
โอเคๆ
- เลียม - ฉันไม่เป็นไร
อะไร หนักเลยเหรอ
- มาก - ไม่นะ
โอเค พอเป็นแบบนี้แล้ว ปกติพวกนายทำยังไงกัน
ฉันก็จะเป็นลมไป ก็ยังมีสิทธิ์เป็นได้อยู่
- สไตลส์ - โอเคๆ
โอเค สก็อตใช้ความเจ็บ
เขาควบคุมมันได้ ความเจ็บปวดทำให้เราเป็นคน
- เขาก็เจ็บอยู่นี่ไง - ก็จริง อาจต้องให้เจ็บกว่านี้ถึงจะหาย
ทำให้เขาหายเจ็บปวด
คราวหน้าฉันจะจูบเขา
มารี-เจนเหมือนเธอมากนะ ลิเดีย
ไม่แน่ใจในฝีมือของตัวเอง
แล้วก็เคยไม่เชื่อในเรื่องลี้ลับ
ขอบคุณนะ มารี-เจน
อย่าเพิ่งหมดหวังนะ
แกชื่อแองเนส มัวเกวส
อายุ 11
ร่างแหลก แทบไม่เหลือซากให้เอามาทำพิธี
รู้แล้ว แล้วก็ยังรู้อีกว่า ข้อมูลแต่ละครั้งไม่เหมือนกันเลย
บางคนก็บอกว่าเป็นครึ่งไฮยีน่าบ้างล่ะ ครึ่งหมาป่าบ้างล่ะ
ขนสีแดงบ้าง ขนสีดำบ้าง
กีบเท้าแยก มีลายทางยาวที่หลัง
เรารู้ว่ามันออกฆ่าตอนกลางคืน พุ่งเป้าไปที่หัว แล้วก็คอของเหยื่อ
- นี่คือสิ่งที่เรารู้แน่ๆ - มันไม่หยุดแน่
หมาป่าจ้องหาลูกแกะ แต่นี่มันจ้องหาอย่างอื่น
แต่มันไม่เคยกินเหยื่อ มันฆ่าเพื่อความสะใจ
ไม่มีสัตว์ตัวไหนทำแบบนี้หรอก
ไอ้นี่มันไม่ใช่สัตว์
ไปบอกพระราชา
ได้ยินว่าพระองค์จะส่งนายพรานมืออาชีพ ส่วนพระองค์มาเองเลย
ระหว่างนี้เราก็หาอาสาสมัคร มาช่วยกันไล่ล่าไปก่อน
- โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่จะมานำทีม - จะขออาสาสมัครไปทำไม
เราก็รู้อยู่ว่าใครเป็นนักล่าที่เก่งที่สุดในเฌโวด็อง
มารี-เจน วาเล น้องสาวผมเอง
ไอ้บ้า
มาร์เซล คุณกลับมาแล้ว
มานี่สิ เซบาสเตียน
ดีใจนะที่นายกลับมา มาร์เซล
ไม่ต้องห่วงนะ นายยังไม่ตกงานหรอก
ฉันเห็นด้วยกับพี่ชายเธอนะ มารี-เจน
เธอจะว่ายังไงล่ะ
มารี-เจนๆๆ
ตกลงยังไง
ได้ยินที่พวกเขาร้องเรียกมั้ย
ฉันล่าสัตว์ ไม่ใช่สิ่งที่ลือกัน
เอมิลเหรอ
เอมิล
พระเจ้าช่วย ลูกชายฉัน
เอมิล
ฉันไปเจอเขาในป่า
เขาพูดคำพูดสุดท้ายกับฉัน
- พูดว่าอะไร - ลา เบต
อสูร
คุณทัลแบร์คะ
ฉันไม่รู้ว่าเป็นฝีมือสัตว์ร้ายตัวไหน
แต่กลุ่มนักล่าจะออกเดินทางตอนรุ่งสาง
ทำไมเขาถึงไม่เตือนเธอ
เขาเล่าทุกอย่างที่เจอ ระหว่างสงครามให้เธอฟัง แต่...
ก็อย่างที่บอก มารี-เจนไม่เชื่อ
พี่เชื่อด้วยเหรอ
ไม่ยักรู้ว่าพี่เชื่อเรื่องผีสางด้วย
เห็นมากับตา ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ
ฉันบุกป่าฝ่าดงพวกนี้มาทุกซอกทุกมุม
แล้วก็ล่าสัตว์ทุกอย่างในเวลากลางวัน
แต่ไม่เคยล่าตอนกลางคืน
นี่จะพูดให้ฉันกลัวเหรอ
จะเตือนมากกว่า
แค่นี้เอาอสูรไม่ลงหรอก
พวกเขาตามค้นหาตั้งแต่รุ่งสางยันย่ำค่ำ
หวังว่าจะเจอรังของอสูร
แต่พวกเขารู้ว่าจะเจอมันในยามค่ำคืนซะมากกว่า
มันเป็นเวลาหลังเที่ยงคืน ตอนที่คบไฟอันแรกดับลง
หมอบลง
มันไม่ใช่หมาป่า
ก็ไม่ใช่น่ะสิ ยัยโง่
มันคือมนุษย์หมาป่า
สไตลส์อยู่ไหน มองหน้าฉันนี่ รู้จักสไตลส์มั้ย
ไม่รู้
เบรเดน นี่ฉันเอง ฉันอยู่ที่โรงเรียน มีเรื่องให้ช่วย
เอาปืนมาด้วย
มีเท่าไหร่ขนมาให้หมด
มานี่
ปีนหน้าต่างหนีไป ไปสิ
ไปเลย
ลิเดีย
เกิดเรื่องขึ้น
- ตอนนี้เลยเหรอ - ไม่รู้ แต่มีอะไรไม่ชอบมาพากล
ฉันอยู่ไม่ได้
เธอควรจะฟังให้จบ
ทำไมฉันต้องฟังคุณด้วย
เขารู้จักมันดีกว่าใคร
เท่าที่อ่านเจอมา มันเขียนไว้ว่า ชอง แชสเทลเป็นคนฆ่าอสูร
ใครบอก ในอินเตอร์เน็ตเหรอ
ถ้ามันเป็นแหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือของเธอแล้วล่ะก็
ไปเถอะ
จากนั้นเกิดอะไรขึ้น
อองรีพามารี-เจนกลับมาที่บ้าน
ที่นั่นมีต้นเมาท์เท่นแอชล้อมรอบ
นี่อะไร
เมาท์เท่นแอช
- แล้วนั่นล่ะ - มิสเซิลโท
ขอร้องล่ะ วางลงเถอะ
ทำไมนายถึงมีของพวกนี้ล่ะ
ไว้ป้องกันตัว
ฉันใช้เวลาครึ่งชีวิต
เพื่อรวบรวมอุปกรณ์ แล้วก็ทักษะ จะได้รอดพ้นเงื้อมมือมนุษย์หมาป่า
ถ้าอยากจะรู้ ฉันสอนให้ก็ได้
ฉันไม่สนเรื่องวิธีเอาตัวรอดหรอก
ฉันอยากรู้วิธีฆ่ามันต่างหาก
ขึ้นไปข้างบน
มารี-เจนรู้ว่าจะนำพาทีมนักล่า
โดยมีแค่มิสเซิลโทกับโรวันเบอร์รี่ไม่ได้
เธอต้องการความได้เปรียบ เธอต้องรู้จักศัตรูของเธอ
เพื่อเป็นเกียรติกับคนตาย ดื่มทุกคนเลยนะ
ขอบใจ
แด่ผู้ที่ล่วงลับ
- แด่ผู้ที่ล่วงลับ - แด่ผู้ที่ล่วงลับ
- มาร์เซล - ฉันเองค่ะ
มาเถอะ มาร์เซล ไปที่บ่อน้ำกัน
มีผ้ามั้ย อะไรก็ได้ที่เอามาพันมือ
มี อยู่ในห้องใต้ดิน
สิ่งที่เธอหาอยู่ในห้องใต้ดิน
เอาเลยสิ
ยิงลูกดอกเลย
เอาเลย มารี-เจน
เอาเลย ยิงสิ
ยิงเลย มารี-เจน
ขอร้องล่ะ
ปลดปล่อยฉันที
ไม่ใช่ฝีมือคุณ
คุณคอยกลบเกลื่อนให้เขา
พอกลับไปที่ร้านเหล้า มารี-เจนไปคุยเรื่องนี้กับพี่ตรงๆ
พี่ฆ่าเด็กๆ
พี่ฆ่าทุกอย่างที่ขวางหน้า
- ทำไม - พี่เป็นของพี่แบบนี้ พี่เป็นแบบนี้ไปแล้ว
เธอก็รู้เรื่องว่าจะเกิดอะไรขึ้น เมื่อดื่มน้ำฝนจากรอยอุ้งเท้าของหมาป่านี่
เธอจะกลายเป็นหมาป่าปีศาจ
เอาสิ บอกเลยว่าเป็นฝีมือพี่
แล้วก็ดูพี่ฉีกร่างพวกเขาเป็นชิ้นๆ
ทุกคนในร้านนี้เลย
พี่เลวมาก
พี่เป็นอสูรต่างหาก มารี-เจน อสูร
เธอจับพี่ไม่ได้หรอก
แล้วเธอก็จะไม่ฆ่าพี่ด้วย
เราเป็นครอบครัวเดียวกัน มารี-เจน
เราเป็นครอบครัวเดียวกัน
คืนนั้น มันทำให้เธอเชื่อในเรื่องนี้สนิทใจ
มารี-เจนย้อนกลับไปหาอองรี
เพื่อคิดหาวิธีฆ่าทั้งอสูรและพี่ชาย
แค่สลักอันเดียวเอาไม่อยู่แน่
เราต้องหาอะไรที่แทงได้ลึกกว่านั้น
ดาบหรือว่าขวานน่ะเหรอ
สิ่งที่ใช้น้ำหนักของอสูรมาต้านมัน
ฉันว่าฉันหาได้แล้วล่ะ
นายคงไม่คิดว่าจะเอาชนะมันได้หรอกนะ
ไม่ได้คิด
แต่ฉันได้กลิ่นของมัน
มารี-เจนตามล่าเซบาสเตียนอยู่สามปี
เธอต้อนเขาจนมุมในปี 1767
หนียังไงก็ไม่พ้น น้องสาว
คิดว่าแค่เจ็บแค่นี้จะมาหยุดพี่ได้งั้นเหรอ
พี่คืออสูรแห่งเฌโวด็องผู้โด่งดังและน่าเกรงขาม
พอพี่ลงมือฆ่าเสร็จเรียบร้อย ทุกคนก็จะได้รู้
พี่จะทำให้ในสิ่งที่มันเลวร้าย
ประวัติศาสตร์จะจดจำชื่อของพี่ไว้
ไม่มีใครจำหรอก
ดามมาติโอ มิโมเรีย
จะทำให้พวกมันลืมสกุลของพี่งั้นเหรอ
สกุลของเรา
นี่อะไร
มันไม่ใช่เหล็กธรรมดาๆ
วูลฟ์เบนกับเมาท์เท่นแอช
ราดด้วยเลือดของเราภายใต้แสงจันทร์เพ็ญ
ประวัติศาสตร์อาจจะจดจำพี่ได้ เซบาสเตียน
แต่จำว่าพี่เป็นอสูร
ดามมาติโอ มิโมเรีย
พวกเขาลบข้อมูลของหมอนี่ไปหมด
เอกสารทุกอย่างที่เขาเซ็น ข้าวของทุกอย่างของเขา
พวกเขาเผาทิ้งหมด
ผู้คนลืมเลือนชื่อของเซบาสเตียน วาเล อยู่ถึงกว่า 150 ปี
แต่เมื่อมีคนจำได้
เมื่ออสูรจำได้ วัยรุ่นที่อยู่ภายในก็จะลืมเลือน
หายไปตลอดกาล
มารี-เจนไม่ได้ลงมือคนเดียว
เธอไม่เคยอยู่ตัวคนเดียว
อองรี เจ้าหน้าที่ คนในเมืองต่างก็ช่วยเธอ
แม้กระทั่งตัวมาร์เซลเอง
เราต้องให้แพร์ริชช่วย
ฉันจะไปตามหาเขาเอง
ลิเดีย เขาเป็นตัวอันตรายนะ
เขายังเป็นพวกกลายร่างได้ คนที่เพิ่งจะเข้าใจพลังที่ตัวเองมี
- แล้วฉันไม่ใช่หรือไง - กับเธอนี่มันไม่เหมือนกัน
เธอเข้าถึงพลังลี้ลับ แล้วมันก็ใช้เธอ
- แต่มันไม่ได้มาควบคุมเธอ - คุณรู้ได้ยังไง
ทำไมถึงได้มาสนใจ
ทำไมจู่ๆ ถึงมาอยู่ข้างเรา
เพราะมันก็เป็นวงศ์ตระกูลของฉันเหมือนกัน
หลังจากพี่ชายตายไป มารี-เจนก็ไม่เคยทิ้งอองรีไปไหน
พวกเขาไม่ได้เป็นแค่คู่หูกันแล้ว
พวกเขาแต่งงานกัน แล้วเธอก็ใช้นามสกุลเขา
อาร์เจนท์
มารี-เจน
เป็นนักล่าคนแรก
คนก็จะจดจำชื่อเราไปเหมือนกัน ลิเดีย
ในฐานะคนที่ฆ่าอสูร
แต่ฉันไม่ใช่อาร์เจนท์
แล้วก็ไม่ใช่อัลลิสันด้วย
สก็อต อย่าเพิ่งไป นายเจ็บอยู่นะ
ช้าๆ หน่อย
สก็อต
มาทำอะไรที่รถฉันเหรอ
นายนี่เอง
อะไรเหรอ
เลียม เขาพูดเรื่องอะไร
เลียม
คอรี่ย์ อย่าเพิ่งไป
อย่าเพิ่งไป
คำบรรยายโดย: วชิรา จารุแสงไพโรจน์