W poprzednich odcinkach...
Szukamy kogoś, kto nazywa się Stiles. Mówili tak na pana w wojsku, prawda?
To Jeździec Widmo.
Zabiera ludzi i wymazuje pamięć. Będziesz następna.
Ktoś rozwala czaszki.
Pytanie brzmi... dlaczego?
Nie powinnaś się zakradać do kogoś, kto trzyma nabite M24.
Nie zakradałam się. Próbowałam cię dogonić.
- Wiem. Słyszałem cię. - Miałam bliskie spotkanie z gałęzią.
Jak ty cokolwiek widzisz?
Lata wprawy.
Co ty tu robisz?
Pomyślałam, że przyda ci się wsparcie.
W którą stronę?
Możesz mnie tu zostawić z paralizatorem i bandażami,
ale możemy też iść dalej.
Twoja decyzja.
Pewnie zastanawiasz się, co tu robię, skoro mogłabym siedzieć w domu z książką.
Mam dość patrzenia, jak ludzie, na których mi zależy,
lądują na noszach.
Ciągle narażacie dla nas życie.
Czas, żebym ja też coś zrobiła.
Z doświadczenia wiem, że podczas śledzenia morderczych istot
należy być cicho.
Co jest?
Nie żyje.
Już dobrze.
Nic ci nie będzie.
- Jak długo mogła tak leżeć? - Dwie minuty.
Nadal tu jest.
- Szkoliłeś się do takich sytuacji? - Pamiętasz, że masz być cicho?
- Wilkołak? - Kojotołak.
- Malia? - Biegnie w naszą stronę.
Zastrzelisz ją?
Nie. Tylko drasnę.
- Tędy się dostał? - Co to?
To ślad po piorunie.
Takie ślady można znaleźć na ziemi po silnej burzy.
Więc tak się tu dostał. Z piorunem.
- Skoro mogą obejść popiół górski... - Nigdzie nie jest bezpiecznie.
Co z resztą? To moja wina, że zobaczyli Jeźdźca.
Jakoś ich ochronimy.
Wszystkich.
Trzymaj ją.
Kostnica? Jeszcze nie umarłam.
Jesteś kojotołakiem. Nikt tu nie zagląda, a to zaboli.
Tylko nie rycz.
- Masz coś na ból? - Nie trzeba.
Dla mnie.
- Co robiłaś w lesie? - Biegałam.
- O drugiej w nocy? - Kojoty to nocne zwierzęta.
Słyszałam krzyki. Jakby kogoś mordowali.
- Wyczułaś coś? - Tylko krew.
Więcej nie pamiętam, bo ktoś mnie postrzelił!
- Rozerwałabyś nas na strzępy. - To nie jej wina.
Kiedy kojot wyczuje świeżą krew, jego zmysły wariują.
Przepraszam.
Kula jest głęboko. Staram się nie uszkodzić...
Masz swoją kulę.
Nie musisz za mną chodzić.
Chcę cię chronić.
Będziesz chodzić ze mną na lekcje? Co zrobisz po szkole? Albo w nocy?
Pójdę za tobą wszędzie.
DAMSKA TOALETA
Zostanę tu.
„KI określa niestabilność w polu magnetycznym Ziemi”.
Czym jest KI?
To parametr używany do pomiaru aktywności burzowej.
Wartości poniżej 20 oznaczają słabą aktywność,
a powyżej 35 – silną.
Jak silną?
Przeciętnej burzy towarzyszy około 1000 piorunów.
Ostatnio w Beacon Hills było to średnio 5000 piorunów.
Ile pokazuje teraz?
Czternaście. Jesteśmy bezpieczni.
Jeśli wzrost KI oznacza więcej piorunów, będziemy wiedzieli, kiedy nadchodzą.
Dobrze.
Właściwie to...
bardzo źle.
To relikwia.
- Czyli? - Przedmiot związany z przeszłością.
Jake zostawił po sobie kartę. Gwen znalazła bransoletkę siostry.
Zostali wymazani. Jak mogli coś zostawić?
Przez zachowanie masy.
Całkowita masa w wydzielonym systemie jest stała.
Nawet Jeźdźcy mają słabość.
Relikwia udowodniłaby istnienie Stilesa.
Moglibyśmy go odzyskać.
- Ukryjmy ich. - Walczmy z nimi.
- Ukryjmy ich. - O kim mówicie?
- O Jeźdźcach. - O uczniach.
Czaję.
Moglibyśmy użyć piorunochronu i zaskoczyć Jeźdźców.
Na czas burzy musimy ukryć wszystkich, którzy byli na imprezie.
Używają piorunów. Nigdzie nie jest bezpiecznie.
Pod ziemią jest.
Ziemia odeprze ładunek elektryczny. Wszyscy będą bezpieczni.
Oto, co zrobimy.
Zabierzemy wszystkich do bunkra. Jest tam popiół górski.
Powstrzymaliśmy ich wczoraj. Dziś też się uda.
Wcale nie. Wycofali się i nie wiemy dlaczego.
Jak zbierzemy wszystkich w bunkrze?
- Czy to żart? - Nie.
To poważna sprawa. W bunkrze będziemy bezpieczni.
Nie przegapię meczu, żebyś został kapitanem.
Nadprzyrodzone siły chcą wymazać ci duszę.
To był koleś w kapeluszu i ze spluwą.
Wróci, żeby cię zastrzelić.
Chcesz przeszukać mój dom?
Inni coś zostawili, więc jeśli Stiles też to zrobił...
Ale w moim domu?
Ludzie całkowicie nie znikają. Zostawiają coś po sobie.
Nie mogłem wczoraj spać. Wstałem i zająłem się robotą.
Miałem dokumenty w aucie, więc poszedłem do garażu.
Jakieś śmieci spadły z półki i uderzyłem stopą o stary kij bejsbolowy.
Wykrzyknąłem imię...
Stiles.
- Dlaczego jesteśmy pod ziemią? - To droga do bunkra.
Macie bunkier? Kim jesteście?
Ludźmi, którzy wiedzą rzeczy, o których większość nie wie.
Co?
Idź przed siebie.
Liam?
Gdzie jest Gwen?
Nie dotykaj tego.
- Po co to wszystko? - Dla bezpieczeństwa.
Brakuje nam trzech osób. I Gwen.
- Sami gracze lacrosse'a. - Widzieli, co ich czeka.
Ludzie widzą to, co chcą.
Kończy nam się czas.
Musimy po nich iść.
Ja pójdę. Wy zostańcie.
Mieliśmy problem z jednym Jeźdźcem. Nie wiadomo, ilu dziś się pojawi.
- Idziemy. - Jesteś ich celem.
- Ja też. - I ja, ale przynajmniej ich widzę.
Dobrze.
Ale jak ich zobaczycie... uciekajcie.
Mogę jakoś pomóc?
Nie.
Ale dziękuję.
Powodzenia. Nie będę przeszkadzać.
Nie widzieliście go.
Czego?
Jest tuż przed wami.
Co robisz?
To boli.
Źle zrobiłam.
Tu się zgadzam.
- Dzięki, że przyszłaś. - Jak ci pomóc?
Potrzebuję niańki.
Nie nadaję się do tego. Kojoty jedzą swoje młode.
Mogłaś mnie wczoraj zabić. Lub, co gorsza, Melissę.
Ale mogę ci pomóc.
To ty mnie postrzeliłeś.
Pochodzę z rodziny łowców.
Rozwiązuję problemy, których normalna osoba...
Stres zawodowy?
Poczułaś wtedy żądzę krwi. Widziałem już to spojrzenie.
Kiedy byłem w twoim wieku, widziałem, jak ktoś zabił niewinną osobę.
Nic nie zrobiłem.
- Nie jestem tamtym wilkołakiem. - To nie był wilkołak.
To była łowczyni. Usprawiedliwiała się.
Przedstawiała argumenty, że zabójstwo było konieczne.
Ale nie było. Gdybym tylko coś zrobił...
moja siostra nie byłaby dziś potworem.
Kate...
Zwierzęta tracą kontrolę.
Jesteś nie tylko zwierzęciem, ale i człowiekiem.
Spróbuj nim pozostać.
Co tu robisz?
Poprosiłem, żeby przyszła. Miałeś niczego nie dotykać.
Jak długo musimy tu siedzieć?
Tak długo, jak to potrzebne.
Dobra, zostanę. Starczy na dziś strzelania.
Nie będę czekać bezczynnie.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Wczoraj ledwo powstrzymaliśmy jednego Jeźdźca.
Jeśli tam pójdziesz, zabiorą cię.
Znajdą mnie wszędzie. Jak Phoebe.
Przykro mi, że jej nie ochroniliśmy. Ale ciebie możemy.
Nie martw się. I tak o mnie zapomnisz.
Nie musi do tego dojść.
Chcesz, żeby cię zabrali.
Jaki jest plan?
Przekonamy Okafura, Steinbacha i Wallace'a, że mecz to zły pomysł.
Przeczytałeś wszystko o Jeźdźcach. Jako jedyny coś z tego rozumiesz.
Znalazłeś informacje, jak ich powstrzymać?
- Jeszcze nie. Ale poszukam. - Zrób to.
Dam radę.
Spóźniłeś się! Dlaczego nie jesteście przebrani?
Ruszajcie tyłki. Wszyscy na boisko!
Ruchy!
Teraz nie pójdą do bunkra.
Przebieraj się.
Mamy tylko jedno wyjście.
Musimy zagrać.
Zerwałaś tapetę ze ściany Claudii Stilinskiej?
Nie.
- Może. Tak. - Martwi się o twój stan psychiczny.
Widziałam kogoś w korytarzu, kogo pani Stilinski nie widziała.
Może Claudia nie widzi duchów, bo nie jest banshee.
Ta osoba próbowała mi pomóc znaleźć coś, co zostawił Stiles.
- Udało się? - Nie.
Pani Stilinski kazała mi wyjść.
Bo niszczyłaś jej tapetę.
INFORMACJE O UCZENNICY
Kochanie.
Znam Claudię od liceum. Ufam jej.
Wiesz, czym jest efekt potwierdzenia?
Tendencją do szukania informacji, które potwierdzają naszą hipotezę.
Tak. Jesteś nieobiektywna.
Szukasz dowodów na coś, co dla ciebie jest już faktem.
Bo chcesz, żeby było faktem.
Stiles istnieje. Wiem to.
A dopuszczasz możliwość, że nie istnieje?
Opowiedz mi wszystko.
Ocenię to obiektywnie.
Zajmę się Steinbachem i Wallace'em, a ty Gwen.
Ty weź Okafura.
- A jak zobaczę Jeźdźców? - Krzycz.
I przygotuj się do walki.
Znajdź własne miejsce.
Odczepisz się?
ZERWIJCIE SMYCZ
- Daj spokój. - Nie ma tu żadnych duchów.
Co wy robicie? Zabiję was wszystkich.
- Czy oni w ogóle trenują? - Za mało.
- To tylko pierwsza kwarta. - Jeszcze mogą wygrać.
Skąd wiesz, że tu nie wejdą i nas nie zastrzelą?
Nigdy nie skończę szkoły. Niczego już nie zrobię. To koniec!
- Daj mi paralizator. - Wymyśl coś delikatniejszego.
Nie rozumiecie? Nigdy stąd nie wyjdziemy!
Jayden.
Spokojnie. Żeby tu wejść, muszą zmierzyć się z nami.
- A jeśli to nie wystarczy? - Nikt nie wejdzie przez te drzwi.
Nathan zniknął.
Na kolana!
Tak.
- Tak! - Nie ta drużyna.
Przepraszam.
Dobrze, Dunbar!
To mi się podoba. Rozpętaj piekło!
Co w nich wstąpiło?
Może Dziki Gon ma na wszystkich wpływ?
To przez Parrisha Jeźdźcy się wycofali.
- Parrisha? - Dzwoń do siostry.
Niech Parrish przyjedzie do szkoły.
Co z Gwen i resztą graczy? Musimy ich chronić.
Parrish wszystkich ochroni.
Już są.
Liam!
Widzę ich!
- Co, jeśli wyjdzie? - Złamie barierę.
Tędy.
Daj spokój! To lekki deszczyk!
Mamy wszystkich troje.
Miało być czworo.
- Po co mnie wezwałaś? - Jeźdźcy się ciebie boją.
- Co? Skąd wiesz? - To dzięki tobie zostawili Gwen.
Możesz ich powstrzymać. Potrzebujemy cię.
Tego drugiego ciebie.
- Dobrze sobie poradziłaś z Jayden. - Dzięki. Nadal chcę zabić Nathana.
- Ja też. Którędy? - Tędy.
Wszystko w porządku?
O Boże! Są prawdziwi!
Musimy uciekać!
- Ochronimy was. - Jak?
Uciekajcie!
Trzymajcie się blisko!
Wciąż ich widzę!
Liam!
- Nie powstrzymamy ich! - Chroń Gwen!
Czego chcecie?
Akt Claudii. Wiemy, że prosimy o dużo.
Bardzo dużo.
Mam najświeższe informacje, proszę cię o zaufanie. Stawką jest życie.
Pokazanie wam historii medycznej pacjenta byłoby wbrew szpitalnym przepisom.
Więc... zrobię to szybko.
Zgubiłaś trop?
Nie. Nie wiem. Może.
Czuję, jakby tu był.
- Ale go nie ma. - Jest. Czuję to.
Wiem, że tam jesteś.
- Skąd? - Nie ruszaj się. Idziemy po ciebie.
Nie.
Zaczął biec. Przestań uciekać! Doprowadzisz ich do nas!
Nathan!
- Zastrzel go. - Słuchałaś mnie w ogóle?
Draśnij go tylko, tak jak mnie.
Twoje rany się goją. Tracimy czas.
Nie podchodźcie.
Dawaj!
Nie!
Nathan!
Ochronimy cię!
Gówno prawda. Spadam stąd.
DZIECI: BRAK
Przykro mi. Tu jest napisane, że nigdy nie miała dzieci.
- Ale miała... - Otępienie czołowo-skroniowe.
- To musi być błąd. - Dawno? Teraz jest zdrowa.
Dziesięć lat temu? Jestem w szoku, że nadal żyje.
To cud.
Zabrali wszystkich.
Wszystkich?
- Jak? - Nieważne.
Malia leży w szpitalu. Argent jest ranny.
Scott?
- Dziś... - Nie. To nie twoja wina.
To moja wina. Powinniśmy zrobić obie rzeczy.
Bronić bunkra i użyć piorunochronu.
Mielibyśmy większe szanse.
W porządku?
Nie.
Oto i on. Spójrzcie. Cóż za skromność, cóż za takt.
Co prawda nie graliśmy dziś w lacrosse'a.
To było „lagówno”!
Ale ty... zostałeś na boisku,
gdy reszta tych lamusów uciekła do środka.
Przegraliśmy. Wszystko stracone.
Słuchajcie, jak rozpacza.
Jaki wzbiera w nim gniew.
Widzicie? Nadal myśli, że może wygrać.
Dlatego następnym razem wygra. Znajdzie jakiś sposób.
A teraz okażcie nowemu kapitanowi trochę uczucia!
Gdzie to uczucie?
Liam!
Co mu jest?
Uraz kości skroniowej, trzy złamane żebra,
liczne rany wierzchnie od...
pejcza...
Potrzebuje odpoczynku.
Co się stało?
Jeźdźcy zabrali wszystkich. Ledwo ich spowolniliśmy.
Znalazłaś coś?
Claudia nie miała dzieci, więc Stiles nie może być jej synem.
Co z relikwią?
Stiles nigdy nie istniał?
- To nie brzmi jak prawdziwe imię. - Musimy szukać dalej.
Sprawdzić szkolne akta.
- Zadzwonić do taty Scotta... - To błąd.
Próbujemy odzyskać Stilesa.
Jeźdźcy wrócili i nadal nie potrafimy ich powstrzymać.
Oni są prawdziwi. A my tracimy czas na kogoś, kogo nie ma.
Nie zostawił niczego.
Tylko nas.
- Liam? - Co tu robisz?
- Nikogo już nie ma. - My też powinniśmy iść.
Podwieźć cię?
Chcę go złapać.
- Kogo chcesz złapać? - Jeźdźca?
Tak. Idźcie do domu.
- Nie idziemy. - Nie zostawimy cię.
Ktoś tu został kapitanem?
Chyba tak.
Co teraz zrobimy?
Złapiemy Jeźdźca.
Napisy: Sylwia Szymańska