Siostra chce cię widzieć.
- W poprzednich odcinkach... - Scott! Pomóż mi! Nie...
- Jaki jest plan? - Wyjdę przez portal.
- Kim jest Peter? - To mój tata. Trzyma coś.
- Stiles, to ty? - Zapamiętajcie to: „Canaan”.
- Idziemy po ciebie. - Nie znajdziecie mnie.
Proszę pani?
DZIEŃ CANAAN SOBOTA, 16,00
Proszę zaczekać!
To nie jest prawdziwe!
Nie jest!
To się nie dzieje!
Nie jest...
Usłyszeliście głos przez radio i jesteście pewni, że to głos...
Stilesa. Pańskiego syna.
A może po prostu czyjś sygnał przeciął wasz?
Peter dał nam kluczyki do jeepa Claudii. Od razu odpalił.
Chwila. Mam zaufać Peterowi Hale'owi?
Ma pan zaufać mnie.
Słyszałem Stilesa przez radio.
- Gdyby pan usłyszał... - Nie słyszałem.
- Ale gdyby... - Dość tego, Scott!
- Widziałaś karuzelę? - I znak „Canaan”.
I ludzi znikających w chmurze dymu.
Miewasz miłe sny?
Musimy tam jechać.
Musimy wiedzieć coś więcej o tym miejscu.
Dzwonię do ratusza, ale nikt nie odbiera.
Znalazłam miasto na mapie sprzed 30 lat.
Na razie wiem tylko, gdzie Canaan leży.
Tyle nam wystarczy.
Scott, Malia i Lydia jadą do Canaan.
Mówił, że mamy działać według planu.
- Jakiego planu? - Twojego.
Nie mam planu.
Miałaś pomysł, jak złapać Jeźdźca Widmo.
Jeden, i to kiepski.
- A potem miałam jeszcze gorszy. - A zadziała?
- Tak, ale jest straszny. - Niech będzie.
Musimy się włamać do szkolnego magazynku.
By ocalić szkołę przed Jeźdźcami? Robi się.
- Rozprzestrzenia się? - Nie chcesz wiedzieć.
Jak bicz mógł zadać takie rany?
To był bicz Jeźdźca.
Lekarze sądzą, że mogą chirurgicznie usunąć martwe tkanki.
Masz operację za godzinę.
Czekaj! Dokąd idziesz?
To nadprzyrodzona toksyna.
Jeśli spróbują ją wyciąć, rozprzestrzeni się.
Powiedz, czego ci trzeba.
Nie mogą mnie operować.
Nie przeżyję tego.
Zabierzemy cię stąd.
Gdzie jesteśmy?
Według GPS-u, jesteśmy na miejscu.
To tutaj.
Canaan to miasto duchów.
- Nie wyczuwam żadnego bijącego serca. - A ja zapachu.
Po co Stiles nas tu wysłał?
To miejsce widziałam w lustrze.
Powiedz dr. Geyerowi, że chcieli zrobić dodatkowe badania przed operacją.
O ile zapyta.
Pewnie nie zapyta. Ale gdyby jednak, powiedz mu to.
Mama? Kylie?
To twoja przybrana rodzina?
Wiem, co myślisz. Że powinnaś umrzeć z nimi.
Pomogę ci.
Masz listę?
W głowie.
A jeśli o czymś zapomnisz? To dobry pomysł?
To świetny pomysł, jeśli nas złapią na kradzieży.
Dobra, teraz.
TYLKO DLA PERSONELU
Nie możemy kupić piorunochronu?
Pewnie, jeśli masz 2500 dolców.
Co tu robicie?
- Tylko personel może tu przychodzić. - To dlaczego pan wychodzi?
Co pan robi?
Wtyczki i przewody? Robi pan paralizator?
Oczywiście, że nie.
Widział pan je?
- Idźcie na lekcje. - Podczas meczu?
Widział pan błyskawice, ludzi i konie?
Całe tuziny.
A potem?
Potem zapanował chaos.
Byli wszędzie.
Niektóre dzieciaki uciekały,
ale reszta zachowywała się, jakby ich nie było.
Nic nie widzieli.
My widzieliśmy.
I powiemy panu więcej, jeśli chce pan walczyć.
Jest tu kto?
Mama?
Już dobrze. Twojej mamy tu nie ma.
Wszystko jest dobrze.
Widziałem ją.
Wyglądała... jakby ktoś wgryzł jej się w czaszkę.
To nie było prawdziwe.
Ale na takie wyglądało.
Tutejsza energia wywołuje halucynacje. Nie możemy tu zostać.
Musimy odkryć, dlaczego Stiles nas tu wysłał.
Kogo spytamy? Nikogo tu nie ma.
Zapytajmy jego.
- Co robimy? - Biegniemy za nim.
Oboje wiemy, że ten lek też nie zadziała.
Jestem otwarta na propozycje.
Miałem pomysł, ale to ogromna prośba.
Większa niż ryzyko utraty pracy za stratę pacjenta w szpitalu?
To Dziewięć Ziół. One neutralizują dziewięć nadprzyrodzonych jadów.
Jeśli się je źle wymiesza, wzmacniają siłę jadu.
Jeśli schrzanię...
Zabijesz mnie.
Przeprowadzisz mnie przez to?
- Mogę spróbować. - Nie mamy innego wyjścia.
Nie masz wiele czasu.
Dobra. Co to za zioła?
Znam jedynie ich celtyckie nazwy.
Dobra.
Pierwsze to mugwort.
Musisz mi to przeliterować.
Halo?
Jest tu kto?
Goście?
Nie wierzę, że mamy gości!
Caleb ucieszy się, że was widzi.
Od dawna nie miał się z kim bawić.
Pewnie chce wam się pić.
Usiądźcie, a ja przyniosę coś do picia.
Poważnie? O co jej chodzi?
To ją widziałam w lustrze.
Mugwort.
Mugwort. Brzmi znajomo.
Jasne, przepisuje się go na stany lękowe.
Te zioła wykorzystuje się w lekach.
Jeśli włamię się szpitalnej apteki, pojadę do homeopaty w centrum
i baru sałatkowego, znajdę je wszystkie.
Wrócę, jak najszybciej będę mogła.
A ty spróbuj nie zasnąć.
Mel...
Jestem tu.
Musisz dodać...
Co? Co muszę dodać?
Błyskawica trafi w piorunochron i wleci do tunelu.
Złapiemy Jeźdźca, wepchniemy do bunkra...
- i go tam uwięzimy. - Dobra.
Jak go powstrzymacie przed wyjechaniem na błyskawicy z tunelu?
Błyskawica walnie w piorunochron. Będzie za daleko, by ją złapać.
Nie powinniśmy założyć, że Jeźdźcy kontrolują błyskawice?
To, że fizyka nie wyjaśnia tego teraz, nie znaczy, że nie wyjaśni jutro.
Skoro mogą je kontrolować, to jak ich powstrzymamy?
Musimy wchłonąć piorun.
- To możliwe? - Nie z tym, co mamy pod ręką.
Nie zbuduję kanału, który wchłonie choć połowę tej energii.
Może zamiast kanału znajdziemy kogoś, kto wchłonie piorun.
- Wątpię, że Kira da radę. - Josh pochłaniał elektryczność.
- Josh nie żyje. - Ale jego moc nie zginęła z nim.
Mogła. Nie dostaniemy się do niej.
Nie wiemy tego. Nie na pewno.
Co ty mówisz?
Wiesz co.
Jeśli to, co myślę, to oszalałeś.
Wiem, że to szalone.
Ale potrzebuję cię.
Lemoniada według przepisu mojej mamy.
Tyle, ile z niego pamiętam.
Zawsze ją podawaliśmy, gdy przyjaciele nas odwiedzali.
Szukamy kogoś.
Przyjaciela. Może go pani widziała? Nazywa się Stiles.
Już od dawna nikt nie pojawił się w Canaan.
Od jak dawna?
Od ósmego kwietnia 1987 roku?
Dlaczego ruszałaś te rzeczy? Nie należą do ciebie.
Co tu się stało?
Był wtedy piknik dla społeczności.
Wszyscy opuścili go w pośpiechu.
Ludzie od dawna opuszczali Canaan.
Tego dnia wyjechali ostatni.
Wszyscy naraz? Zniknęli?
Nie powiedziałam, że zniknęli, tylko że wyjechali.
Opuścili miasto w chmurze zielonego dymu?
Po prostu wyjechali!
Nie chcieliśmy pani denerwować.
Pójdziemy już.
Nigdzie nie pójdziecie.
Nikt nie wyjedzie z Canaan...
już nigdy więcej.
Myślę, że chciałeś wypowiedzieć moje imię.
Powiedziałeś:
„Mel, musisz dodać...”.
Chwila.
Od kiedy mówisz do mnie „Mel”?
Od kiedy używasz ksywek? Sam nie używasz swojego imienia.
Wszyscy zwą cię Argent.
Ty...
Próbowałeś powiedzieć coś po celtycku.
Oczywiście.
- Otwórz drzwi, jesteś wilkołakiem. - Próbuję.
Co jest nie tak z tym domem?
Lenore? Mogłabyś otworzyć drzwi?
Skoro już tu jesteście, musicie zostać.
Caleb was lubi.
A my lubimy jego.
Musimy pomóc naszemu miastu. Ludzie znikają... wyjeżdżają.
- Może nam pani pomóc. - Nikt wam nie pomoże.
Jeśli chcą wyjechać, to wyjadą.
Będą odchodzić, a wy nic na to nie poradzicie.
Chodźcie ze mną.
Idźcie.
Pomożesz nam stąd wyjść?
Musicie zostać, bo mama tak powiedziała.
Musimy wrócić do domu.
To jest dom.
Scott? Chodź tu na chwilę.
Spójrz na datę.
12 SIERPNIA 1985 R.
Caleb, wiesz, w którym roku się urodziłeś?
W 1976 roku.
A w którym umarłeś?
- Dlaczego pani nie wyjechała? - Co to ma znaczyć?
Oskarżasz mnie o coś?
Dlaczego tylko pani została?
Schowała się pani? Walczyła z nimi?
- Z kim? O czym ty mówisz? - O Jeźdźcach Widmach.
Zabrali wszystkich.
- Dlaczego zostawili panią? - Nie wiem!
Zabrali wszystkich, ale nie wzięli...
mnie!
Pani jest banshee.
Ostatnia szansa na ucieczkę.
Musimy zrobić coś drastycznego.
- A to jest jakie? - Wiem, że to nie jest idealny plan.
Bez złej, dobra część planu nie zadziała.
Wie, że to kiepski plan?
Każdy wie, że to kiepski plan.
Dlatego muszę zapytać was jeszcze raz.
Na pewno nie zmienicie zdania?
Nie wiemy, co mamy robić. Jeźdźcy są niepowstrzymani.
Bo są.
Ujeżdżali błyskawice i porywali dusze długo przed moimi narodzinami.
Nie pokonamy ich. Bez twojej pomocy na pewno.
Kira jest ze Zmiennoskórymi. Powierzyła mi swój miecz.
Zaufam wam, bo wiem, że chciałaby, bym to zrobiła.
Ale to nie znaczy, że się zgadzam z waszą decyzją.
Rozumiem.
Kira wbiła swój miecz w ziemię.
Jeśli chcesz to zrobić, musisz zrobić to sam.
Gdy to zrobisz, cokolwiek się stanie, będziesz za to odpowiedzialny.
Liam, czekaj!
„Mel” to po celtycku miód.
To nie zioło, ale spoiwo i naturalny antybiotyk.
O Boże. Ugryź to.
To pomoże. Już dobrze.
Mam kolejne halucynacje?
Jeśli ty masz, to ja mam te same.
Musimy stąd spadać.
Wiem, że nie pobijesz dziecka, ale ja tak.
Nie wyglądasz zbyt dobrze.
Może powinnaś usiąść?
- To nie moja wina, że mnie nie zabrali. - Wiem dlaczego...
Myślisz, że im pomogłam, bo wskrzesili mi syna.
Co powiedziałaś?
Theo! Nie chcemy cię skrzywdzić.
Wskrzesiliśmy cię.
- Gdzie jest moja siostra? - Nie żyje.
Zmarła dawno temu.
Zabiłeś ją, pamiętasz?
Was też zabiję. Wszystkich was wykończę.
Odeślij go.
Wiesz, co to jest?
Potrzebujemy twojej pomocy.
Potem zabij, kogo chcesz.
Ale jeśli nas zabijesz, skończysz jeszcze gorzej.
Nie spotka mnie już nic gorszego.
Słyszałeś o Jeźdźcach Widmach?
To na pewno zadziała?
Zabrałeś moc Josha. Dasz radę.
Zaczynamy.
Co, do diabła?
To był tylko miliard dżuli.
- Tylko? - Ile ma piorun?
Pięć miliardów.
Nic mi nie jest. Dzięki za troskę.
Nie masz już mocy Josha.
Ani Tracy.
Jestem zwykłym Theo.
Okaż skruchę. Zabiłeś ich dla ich mocy.
Wrócili, skąd przyszli.
Odeślij go.
Mogę wam pomóc.
Wiem o Dzikim Gonie od Doktorów Strachu. Wiem też o wiele więcej.
Zgadzam się z panną Romero.
Odeślij go.
Kto tu podejmuje decyzje?
Gdzie Scott i Stiles?
- Pamiętasz Stilesa? - Dlaczego miałbym nie pamiętać?
Może jednak się przyda.
Nie wiedziałaś, co się dzieje. Zobaczyłaś ich na sam koniec.
Stali dookoła mnie,
ale mnie nie zabrali.
Bo jesteś banshee.
Tak jak ja.
Ile czasu minęło?
Prawie 30 lat.
Oddychaj. Musisz oddychać.
Lydio!
Co nam robisz?
Toniecie, tak jak ja.
Będziemy przyjaciółmi na zawsze.
Nie zabiorą cię.
Będziesz bezpieczna.
Nie chcę być bezpieczna.
Chcę ocalić Stilesa.
Nie chcę zostać sama.
Ty masz Caleba.
Idź.
- Jesteś cała? - A ty?
Mama mówi, że możecie iść.
- Spadajmy stąd. - Tak.
Zdecydowanie.
Możesz iść z nami.
Nie mogę zostawić Caleba.
Wiesz, że nie jest prawdziwy.
Nie mogę go zostawić.
Wiesz o Jeźdźcach Widmach.
Jak mamy odzyskać Stilesa i pozostałych?
Nie odzyskacie.
Dziki Gon przychodzi i odchodzi.
Tak to działa.
Wciąż tu są i zabierają ludzi.
To niemożliwe.
Są Dzikiem Gonem. Nie zostaną, chyba że...
- Co? - Chyba że utknęli.
Stiles chciał nas ostrzec?
Może Beacon Hills będzie miastem duchów.
Tak, jeśli ich nie powstrzymamy.
- Muszą odejść. Natychmiast. - Nie. Jeszcze nie.
- Pomożesz nam. - Nie wiem, co robić.
Pamiętasz Stilesa, więc wiesz więcej niż my.
Pomożesz nam albo wracasz.
Niech zgadnę, Scott nie był częścią planu?
Nie możemy się ich pozbyć?
Widziałam, co się dzieje, gdy odchodzą.
- Ludzie umierają? - Nie, to coś gorszego od śmierci.
Poczułam to w pamięci Lenore.
Tak jakby ich dusze były puste. Stali się czymś innym.
Myślę, że stali się Jeźdźcami.
A potem zniknęli.
Przytulanie tego nie załatwi.
Wszystko dobrze?
Tak.
Myślałam o Lenore.
Istnieją mity o Dzikich Łowach i Morrigan.
Zostawili Lenore.
Bo jest banshee.
Morrigan była banshee.
Jeśli Dziki Gon odejdzie z Beacon Hills...
Będę jak Lenore.
Zostanę...
sama.
Z całej siły powstrzymuję się, by nie rozerwać cię na strzępy.
Malia, nie wściekasz się już o tamtą strzelaninę?
Co robisz?
Wybacz, nie chciałem cię budzić.
Myślałem o tym, jaka jesteś silna i wspaniała.
Mów dalej, podoba mi się to.
Ktoś powinien napisać pracę o tym, jak pokonałaś otępienie czołowo-skroniowe.
Nie sądziłam, że ta rozmowa się tak potoczy.
Przepraszam.
Chodźmy spać. Muszę rano wstać i pogadać z budowlańcem o tapecie.
Za chwilę przyjdę.
Napisy: Agnieszka Otawska-Bojarska