W poprzednich odcinkach...
Zgadnijcie, kto wie wszystko o Douglasie?
To nazista.
Powstała nowa szczelina.
- Skoro szeryf to zrobił... - Może my też.
Szczelina się zamknęła.
To ją otworzymy.
Przypominając sobie Stilesa.
- Kocham cię. - Musimy sobie przypomnieć.
Właz do tunelu zamknięty.
Wszystko jest zamknięte.
- To ich zatrzyma? - Pewnie nie.
- Na pewno nie. - Nie myślcie, że to ja będę optymistką.
- Jak zimno w tym jest? - Wystarczająco dla Ogara.
To nie to samo co lodowa kąpiel, którą zrobiłeś Isaacowi, ale...
obniży twoją temperaturę poniżej poziomu, który może przeżyć człowiek.
Co odmrażanie tyłka ma wspólnego ze wspomnieniami?
Spowolni tętno i wprowadzi w trans.
Jak hipnoza.
Hipnotyczna regresja, jeśli to uruchomimy.
Tu jest przycisk „start”.
To jest skomplikowane.
Optymistycznie rzecz biorąc, ile czasu potrzebujemy?
Tyle, ile Liam i Stilinski nam załatwią.
Nie mówię, że ma go pan polubić, ale że może nam pomoże.
Rozważę proszenie Theo o pomoc,
gdy nie będę miał całego posterunku do pomocy.
Dostępne jednostki, tu szeryf Stilinski. Odbiór.
Powtarzam, wszystkie jednostki, tu szeryf Stilinski.
Podajcie swoje położenie.
- Jednostki... - Przepadli.
To niemożliwe.
Nie mogli zabrać wszystkich.
Nie zabrali.
Proszę, powiedz, że wziąłeś kartę dostępu.
Wziąłem też broń.
I poczucie humoru. Fantastycznie.
Jeśli tylko my zostaliśmy, potrzebujemy siebie nawzajem.
- Musicie mnie wypuścić. - Musimy ci zaufać.
Zacznij myśleć realistycznie, bo zaufanie nie jest teraz ważne.
My przeciwko nim.
Musi być nas więcej, biorąc pod uwagę, ilu ich jest.
Nie chcę przyznawać mu racji, ale ma rację.
Jeśli cię wypuszczę...
i zobaczę zachowanie, które mnie zaniepokoi,
wpakuję ci tyle kulek w głowę, że sam Bóg cię nie pozna.
Jestem ateistą. Proszę strzelać.
Musi pan podejść bliżej.
Proszę przesunąć kartę wzdłuż czytnika.
W górę i w dół. Da pan radę.
Potrzebujemy go.
Powiedz mi coś.
Co?
Co mam powiedzieć?
Opowiedz mi o synu.
Powiedz mi jedną rzecz o Stilesie, którą pamiętasz. Tylko jedną.
Proszę mnie wypuścić, to powiem.
Szeryfie...
Nadchodzą.
Jedną rzecz. Tylko jedną!
Był mądry!
Dość mądry, by mi nie ufać.
- Już tu są. - Jak blisko?
- Zbyt blisko. - Ilu?
Słyszałem dwa konie. Może więcej.
Jest ich chyba pięciu.
Nas troje i ich pięciu. Gotowi?
Żartuje pan? My przeciwko Jeźdźcom?
- Damy radę. - Pięciu Jeźdźcom?
- W trójkę. - Tak.
Zostało nas dwóch.
Kluczyki!
- Mówisz poważnie? - Masz.
- Daj inny. - Który?
- Którykolwiek! - Dużo tych kluczy!
- W ogóle się nie starasz. - Staram się!
Nie. Daj mi kolejny...
To nie jest klucz do auta!
Ten jest za mały, ten też!
- Dawaj! - Weź ten.
Tak! Jedź!
Dobra, coś się dzieje. Gotowy?
Pamiętaj...
zimno może cię zabić.
- Więc jeśli to nie zadziała... - Zadziała.
Obyś nie mówił tak, bo myślisz, że wiem, co robię.
Mówię tak, bo wiem, że dasz radę.
Dobra, jest zimno. Naprawdę zimno.
Co mamy robić? Gadać z nim?
Pomóc mu sobie przypomnieć? Czekać, aż zamarznie?
Musimy go naprowadzić. Pilnować, by był skupiony.
Scott, musisz o nim myśleć.
Skup się na Stilesie.
Wyobraź go sobie. Myśl o tym, jak wyglądał, co mówił.
Nie podoba mi się to. Coś poszło źle.
Poczekaj jeszcze chwilę.
- Wyciągnę go. - Czekaj.
Scott...
Słyszysz mnie?
Scott, słyszysz mnie?
Słyszysz mnie?
Scott, nie zasypiaj. Otwórz oczy.
Próbuję...
To nie sen. Chyba tracisz przytomność.
Jeśli ją stracisz, to my stracimy ciebie.
Scott, nie zasypiaj. Scott!
Pocałowałeś ją, Scott. Pocałowałeś Lydię.
Stiles, proszę wypuść mnie.
Przysięgam, że to wina pełni.
Nie zrobiłbym tego specjalnie.
To mnie dobija.
Czuję się bezsilny.
Proszę...
Wypuść mnie.
Nie mogę.
- Dokąd jedziemy? - Do szpitala.
- A co mamy robić w szpitalu? - Schować się. Nie uciekniemy im.
Znam ten budynek na wylot.
Tyle możemy zrobić?
Musimy ich trzymać z dala od Scotta.
Dlaczego? Co on zrobi?
- Przypomni sobie. - Co?
Musi sobie przypomnieć Stilesa.
A jeśli mu się nie uda?
Wtedy my wszyscy...
zostaniemy zapomniani.
Myślisz, że zaatakowałeś kierowcę...
Scott, spróbuj go znaleźć.
Wygląda to tak, jakbyś był Batmanem, a ja Robinem.
Znajdź go w pamięci.
Masz coś, Scott.
Robisz rzeczy, których inni nie potrafią.
Znajdź go w jakimkolwiek wspomnieniu.
Musi być coś jeszcze.
Zawsze mamy plan B.
To tylko sen. Ty śnisz.
- Dlaczego nikomu nie ufasz? - Ty ufasz wszystkim!
- Co mu się dzieje? - Nie wiem.
Nie jest dobrze. Wygląda na zagubionego.
Bo może jest. Dostaje za dużo informacji.
Może ilość wspomnień go przytłacza.
- Jak mu pomóc? - Scott? Słyszysz mnie?
Spróbuj się skupić!
Nie ma powrotu.
Jak żyjesz beze mnie?
Otępienie czołowo-skroniowe.
Zrobię coś...
Chodź, nie mamy nad nimi dużej przewagi.
Co ty wyprawiasz?
Nie wyłączaj!
- Chcesz ich tu sprowadzić? - Dokładnie tego chcę.
Bo wtedy nie dotrą do Scotta.
- Ale dopadną ciebie. - Dorwą wszystkich.
Ty będziesz pierwszy. To jedyny powód, dla którego tu jestem.
Bo gdy owiną cię biczem albo zastrzelą, ja będę uciekał w drugą stronę!
Trzymam z tobą, póki mi się to opłaca.
Dobrze o tym wiem.
Theo...
Theo?
Nic mi nie jest.
Myślałem, że jestem gdzie indziej.
Gdzie?
W koszmarze.
- To gdzie się schowamy? - Za mną.
Nie!
Jesteś przeklęty, Scott.
Słyszałaś?
- Grzmot? - Być może.
- To nie działa. - Musimy wymyślić coś innego.
Wiem.
- Zamarznie tam? - O ile wspomnienia go nie zabiją.
Jest jakiś inny sposób?
Nie wiem. Pierwszy raz próbuję otworzyć portal w czasoprzestrzeni.
Więc trochę błądzę po omacku.
- Wyciągnę go. - Czekaj. Nie jestem jedyna.
- Co? - Nie tylko ja błądzę.
Co to znaczy?
Potraktujmy to jak hipnozę. Używa się obrazów, by naprowadzać.
To trochę jak schody.
Cofasz się o jeden rok, jakbyś schodziła po schodach.
Rozumiem, musi sobie coś wyobrazić. Co mu powiemy?
Scott?
Słyszysz mnie?
Posłuchaj. Wyobraź sobie to.
Wyobraź sobie, że jesteś w liceum.
Wyobraź sobie siebie w szkole. Na korytarzu, gdzie stoją szafki.
Wyobraź sobie, że tam stoisz.
Tam są twoje wspomnienia.
Wszystkie są w szafkach.
Są pochowane w tych szafkach.
Każde wspomnienie jest w osobnej szafce.
Scott, jesteś tam. Jesteś w szkole.
Stoisz tam w tej chwili.
To twój genialny plan? Zabarykadować się w kostnicy?
Jeźdźcy ścigają żyjących, więc schowamy się wśród martwych.
- Nie wejdę tam. - Ja też nie.
- Mogłeś zostawić mnie w celi. - Mogłem zostawić cię w ziemi.
- Poważnie? - Tak, poważnie.
Myślisz, że co tam robiłem? Siedziałem z siostrą?
Nadrabiałem zaległości z dzieciństwa?
Myślę, że tam gniłeś.
Liam wreszcie coś zrozumiał.
Zasłużyłeś na to, co cię spotkało.
Doprawdy?
Gdy Jeźdźcy nas znajdą, nic dla ciebie nie zrobię.
Nie pomogę ci. Nie uratuję cię.
Zrobię to, co ty zrobiłbyś mnie. Użyję cię jako przynęty.
Słyszysz karetkę?
Słyszysz syrenę?
Już tu są.
Stiles, jesteś tam?
Nie wiem, gdzie jestem i jak się tu znalazłem.
Cześć, tu Stiles. Nie ma mnie. Zostaw wiadomość.
Cześć, tu Stiles. Nie ma mnie...
Lydia, potrzebuję pomocy. Nie dam rady. Nie poradzę sobie sam.
Szukaj dalej.
Mam wspomnienia, ale nie wiem, które jest właściwe.
Co mam robić?
Po prostu znajdź inne wspomnienie.
Jest za zimno.
On zamarznie.
Może samo wspomnienie nie wystarczy?
Może chodzi o więź, którą dzięki niemu ma nawiązać?
- Emocjonalną? - To zadziałało na Stilinskiego.
Przypomniał sobie własnego syna.
Scott? Słyszysz mnie?
Przypomniałam sobie coś.
Na początku roku szkolnego Stiles szukał wam mieszkania.
Chcieliście zamieszkać razem.
Pamiętam, że powiedziałam Stilesowi,
że to zły pomysł zamieszkać z przyjacielem.
Nawet tym najlepszym.
Stiles powiedział, że to bez znaczenia, bo nie jesteście tylko przyjaciółmi.
Że jesteście jak bracia.
Bracia...
Scott, posłuchaj mnie.
Nie jesteś nikim.
Jesteś kimś...
Jesteś moim przyjacielem.
Potrzebuję cię.
Jesteś moim bratem.
Więc...
Jeśli mamy to zrobić,
musisz zabrać mnie ze sobą.
- Dlaczego mnie wyciągnęłyście? - Tętno ci spadło. Umarłbyś.
Musiałyśmy.
Ale nic się nie stało.
Nie zadziałało.
- Wracam tam. - Nie ma mowy!
Zaczynało działać, czułem to.
Ale tutaj nic się nie działo.
- Zamarzałeś na śmierć. - Wciąż jesteś zimny.
- Nie możemy się poddać. - Nie poddamy. Teraz moja kolej.
- Też mam wspomnienia. - To niebezpieczne.
Nie tak jak bezczynność.
Zniesie zimno lepiej niż ja.
Jeśli chodzi o więź, to ze Stilesem udało mi się ją nawiązać.
Potrzebne jej wyobrażenie.
Dobra. Chyba mam pomysł.
Ale jeśli spadnie ci tętno i zaczniesz zamarzać...
Wyciągniecie mnie.
Widzisz się tam? Jesteś teraz w bibliotece?
Tak, jestem w bibliotece.
- Widzisz książki? - Widzę.
Skup się na nich. Książki na półkach to twoje wspomnienia.
To wszystko, co ci się przytrafiło.
Znajdź półkę ze wspomnieniami o Stilesie.
Znajdź wspomnienie, w którym nawiązałaś z nim więź.
Cześć! Sti...
- Znalazłaś coś? - Zdecydowanie nawiązałam więź.
Nie będę uciekać, bo mnie nie skrzywdzisz.
Boisz się mnie skrzywdzić przez to, co zrobiłaś swojej rodzinie.
Chcesz mi pomóc? Pomóż mi się przemienić.
Chcesz z powrotem być kojotem?
Znajdź coś innego.
Podobno prawie zginąłeś.
Nie cierpię tego.
Malio.
Muszę na chwilę wyjść.
Dokąd idziesz?
Cokolwiek się dzieje, jest to gorsze dla was.
Stiles, dokąd idziesz?
Ale wrócisz, prawda?
Tak. Nie zostawiłbym cię.
Malia?
Malia, otwórz oczy.
- Słyszysz nas? - Otwórz oczy!
Scott, spójrz.
Coś się dzieje.
- Ukryć się z martwymi? - Warto było spróbować.
Co robisz?
Nie uratujemy nikogo, zamrażając was na śmierć.
Ale działało, prawda?
Było światło i hałas. Bez Stilesa.
- Ale teraz go pamiętam. - Ja też.
Jest prawdziwszy niż kiedykolwiek.
Jeśli sprowadzimy Stilesa, to i wszystkich.
Jest różnica między żywym wspomnieniem a cielesną istotą ludzką.
Wiem, dlatego uważam, że powinnaś spróbować.
- Nie wytrzymam tam dwóch minut. - Myśl o czymś innym. Malia ma rację.
Chodzi o więź.
Przypominałem sobie was razem.
Nikt nie miał takiej więzi.
Też ją widziałam.
Musisz spróbować.
Zrobimy to po staremu.
Musicie mnie zahipnotyzować.
- Są wszędzie. - Dobrze.
Serio?
Jeśli nas złapią, nie pomożemy twoim przyjaciołom.
Złapią nas obu. Ciebie dorwą, gdy będziesz uciekał.
Ja będę walczył.
Hipnotyzer pomógł mamie rzucić palenie.
A mi pomógł, gdy miałam 10 lat.
Paliłaś jako dziecko?
Nie, obgryzałam paznokcie. Znajdźcie zapalniczkę albo świecę.
Przesadziłam?
Znalazłem.
Co to jest?
Scenariusz. Musicie mnie wprowadzić w stan hipnozy.
Mam to przeczytać?
Zmień ton głosu. Musi być spokojny, ale nie monotonny.
Mów wyraźnie, ale niezbyt głośno. Spróbuj.
„Weź głęboki oddech i patrz na świecę”.
„Weź głęboki oddech i patrz na świecę.
Poczuj, jak twoje mięśnie się relaksują.
Twoje dłonie są odprężone. Twoje powieki są odprężone.
Odprężaj się i wyobraź sobie, że siedzisz przed telewizorem”...
„Gdy go włączysz, zaczniesz oglądać swoje wspomnienia.
Dzięki pilotowi będziesz mogła obejrzeć dowolne wspomnienie.
Musisz tylko nacisnąć guzik”.
Kochanie, przyszedł do ciebie Stiles...
Upewniam się, że jesteś cała.
Czym, do cholery, jest „stiles”?
- Zatańczymy? - Spasuję.
Spróbuję raz jeszcze.
Podnieś swój słodki tyłeczek i zatańcz ze mną.
Ciekawa taktyka, ale nie.
„Spróbuj odnaleźć wspomnienie.
Takie, kiedy poczułaś z nim więź”.
Tylko ja wiem, jaka jesteś mądra.
Medal Fieldsa.
Co?
Nie ma nagrody Nobla w dziedzinie matematyki...
Nie ma nagrody Nobla w dziedzinie matematyki.
Medal Fieldsa.
Znajdź inne wspomnienie. Szukaj Stilesa.
Znajdź inne wspomnienie.
Znajdźmy je.
Poda mi ktoś płaszcz?
To idealne połączenie.
Moja twarz ma...
- Nie jestem medium. - Czymś jesteś!
Chodź!
Co robisz?
- Będę przynętą. - Nie!
To może po prostu... Możemy pójść tam... Co?
To od Isaaca.
O co chodzi?
Zabrała go. Ma wszystkich trzech.
Wciąż jest czas. Mamy jeszcze czas, prawda?
Stiles? Wszystko dobrze?
O co chodzi? Co się stało? Stiles.
Stiles...
Chyba mam atak paniki.
Dobra. Chodź tutaj.
Spróbuj pomyśleć o czymś innym.
- O czym? - O czymś dobrym.
O przyjaciołach, rodzinie...
Nie, nie o rodzinie. Boże.
Spróbuj oddychać wolniej.
Nie mogę.
Stiles, spójrz na mnie.
Popatrz na mnie. Stiles.
Jak to zrobiłaś?
Ja...
Czytałam kiedyś, że wstrzymanie oddechu może powstrzymać atak paniki.
Więc... gdy cię pocałowałam...
wstrzymałeś oddech.
Tak?
Tak.
To się stało wtedy.
Co się stało?
Lydia, co masz na myśli? Co się stało?
Gdy go pocałowałam...
wtedy wszystko się zmieniło.
Lydio, spójrz na mnie.
Widziałam go.
Byłam tam. Widziałam go jako ostatnia.
Gdzie? Kiedy go widziałaś?
Gdy Jeźdźcy go zabrali...
Spójrz na mnie.
Zapomnisz o mnie.
Nie, nie zapomnę.
Zapomnisz.
Ale pamiętaj,
że cię kocham.
Nie odpowiedziałam mu.
Stiles?
Napisy: Agnieszka Otawska-Bojarska