W poprzednich odcinkach...
- Gdzie lecisz? - Do Paryża.
Jutro spotkanie orientacyjne.
Będziesz bezpieczna 5000 km stąd.
Jestem tu, by ci pomóc,
ale nie naciskać.
Nie możemy odejść.
Kim jesteś?
Kimś, kto potrafi rozpoznać wrodzony talent.
BRAK ZASIĘGU
Oddala się od nas. Powinniśmy się ruszyć.
Gadasz jak amatorka.
Amatorka, która zabiła ogiera.
Który był ranny.
I załatwiłam wilkołaka.
On również był ranny.
Nie myl farta z umiejętnościami.
Im dłużej czekamy, tym będzie słabszy.
I będzie miał czas na znalezienie pomocy.
„Najwspanialsze zwycięstwo nie wymaga walki”.
Sun Zi. Jasne.
Możemy iść?
Słyszałeś to?
To on.
POŁĄCZENIE
Nie.
Nie!
- Nie oszukiwałeś? - Nie.
Okej, jeszcze jedna gra.
Muszę wracać do nauki.
Potrzebujesz pomocy?
W nauce?
Jestem twoim przyjacielem. Pomogę.
Co ty, stary.
Mogę...?
Pozwolisz...?
Chcesz zostać na noc?
Mógłbym?
Tak, jeśli powiesz czemu.
Jak to czemu?
Może po prostu chcę z tobą posiedzieć.
A co z Coreyem?
Uczy się w bibliotece.
Nie nocowaliśmy u siebie od dzieciństwa.
Co się dzieje?
Pamiętasz to ciało, które znaleźliśmy?
To bez twarzy?
Wciąż jest w mojej głowie.
W mojej też.
Nie, stary.
Ono dosłownie jest w mojej głowie.
Wiesz, czym jest powidok?
Jak kiedy gapisz się w żarówkę,
a potem dalej widzisz jej zarys?
Tak.
W wersji ekstremalnej mówi się na to palinopsja.
To z greki „ponowne widzenie”.
Obraz pozostaje z tobą
i widzisz go raz za razem.
Więc gdzie widzisz to ciało?
Wszędzie.
Lori.
Znalazłam to.
Należy do Bretta. Zaginął. I słyszałam strzały.
- Skąd wiesz, że to jego krew? - To mój brat.
Weź się w garść, Melissa.
Boże!
Okej.
O mój Boże!
- Myślałem, że jesteś z Liamem. - Brett zaginął.
Znaczy, że nikt nie wie, gdzie jest?
Znaczy, że jego siostra znalazła krew na jego kiju do lacrosse'a.
Czemu zawsze musi być krew?
Bo to Beacon Hills.
Widzimy się z Lydią.
Czemu?
Bo pójdziemy go znaleźć.
Wszystko okej?
Tak, a co?
Sprawdzam tylko.
Niczego nie widziałem.
Nic.
Cicho! Proszę.
- Sorry. - Sorry.
Próbowała tego wcześniej?
Wywołać przeczucie?
Kilka razy.
Zwykle one odnajdują ją.
A jak to pomoże znaleźć jego?
Nie wiem.
Ale chyba wiedziałaby już, gdyby Brett nie żył.
- Myślisz, że to działa? - Przestańcie gadać.
- Sorry. - Sorry.
Tutaj.
Zastawił pułapkę.
- Walczy. - Teraz wiemy, że żyje.
Musimy dać mu znać, że tu jesteśmy.
Łowca też ma się dowiedzieć?
Jest nowy. Damy mu radę.
A jeśli Brett odpowie?
- Ściągnie na siebie łowcę. - Znajdziemy go pierwsi.
Tropimy po dźwięku szybciej niż ludzie.
Mamy przewagę. Wiemy, co robimy.
- Nie wyczuwam zapachu. - Maskuje go.
Mógłby przestać?
Poszedł tędy.
Pułapka zawiodła.
Może nie jest takim amatorem.
Albo się uczy.
Zna ktoś chiński?
Mój telefon tak.
„Lux-V...”
Nie, to rzymskie liczby.
Sześćdziesiąt osiem.
- Po chińsku też. - „Er”
Co to?
Erb.
Liczba atomowa erbu to 68.
Wszędzie jest to 68.
- Ale 68 czego? - Nie wiem.
To co robimy?
Wracam do miejsca ostatniego przeczucia.
Sama.
Zdziwił mnie twój telefon.
Ktoś musiał do kogoś zadzwonić.
Potrzebuję próbki tkanki z ciała.
Mógłbyś tam pójść i ją pobrać?
To martwe ciało, prawda?
Z grubsza.
Z grubsza?
Sam zobacz.
- To nie tylko martwe ciało. - Też to poczułeś?
- Tak. - Strach?
Przerażenie.
Koniec tropu.
Trop skończy się, gdy go znajdziesz.
Pamiętasz, co mówiłem?
Szukaj charakterystycznych odcisków, śladów pięt.
Czemu pięt?
Bo opada pierwsza, wraz z całą wagą.
Więc co widzisz?
Brak śladów, nic.
I co ci to mówi?
To zmyłka.
Dobrze. I co nam to mówi o naszym młodym wilku?
Czuje, że się zbliżamy,
i chce się oddalić.
Nie pytaj, co zrobiłby nastolatek,
ale co zrobiłoby zwierzę.
Uciekłoby i się schowało.
A gdzie chowają się ranne zwierzęta?
Pod ziemią.
Sześćdziesiąt pięć, sześćdziesiąt sześć,
sześćdziesiąt siedem, sześćdziesiąt osiem.
Sześćdziesiąt osiem.
Też to widziałem.
- O czym mówisz? - Pojawia się znikąd.
Nie udawaj, że nie zauważyłeś.
Nie jestem pewien, co widziałem.
Chcesz się upewnić?
Jeśli naprawdę chcesz wiedzieć, znam sposób.
Koniec tropu.
Może przestał krwawić.
Powinniśmy się rozdzielić.
Lori i ja tędy, wy tędy.
A może w czterech kierunkach?
Trzymajmy się razem.
Mamy przewagę liczebną.
Tylko razem.
Robiłem to trzy miesiące bez was.
Mogę zadecydować.
Jeśli decydujesz się zrobić coś głupiego i zginąć, śmiało.
To jeden łowca-amator, który nie wie, co robi.
Scott?
Łowca. Maskuje ślady.
Jeszcze jeden.
- Dwóch? - Może i więcej.
Ilu łowców już tu widziałeś?
Wielu.
Wciąż chcesz się dzielić?
Damy sobie radę.
Musimy tylko znaleźć trop Bretta.
Nie musimy.
Układanie kamieni, jak uczyła Satomi.
To on, i wiem, dokąd zmierza.
- Został zatruty. - Dlatego nie zdrowieje.
- A jeśli ma tylko parę godzin? - Musimy zawyć.
- To zbyt ryzykowne. - Trudno. On może umierać.
Wciąż się rusza.
Musimy pomyśleć.
Musi wiedzieć, że po niego idę.
Racja. Musi wiedzieć, że tu jesteśmy.
Liam, czekaj!
- Jak znalazł się z nami? - To nie był Brett.
- To inny wilkołak popełnił pomyłkę. - Idą po niego przyjaciele?
Powiedziałbym, że raczej po nas.
Czemu wracamy? A jeśli to stado?
To na pewno stado.
Zaraz. Ile osobników?
Złe pytanie. Kieruje tobą strach.
Myślę logicznie. Jest nas tylko dwójka.
Myśl strategicznie. To pięta achillesowa Scotta McCalla.
Jak większość nastolatków, myśli sercem.
To jaką mamy strategię?
Teraz? Dziel i rządź.
Okej.
Jest na to logiczne wytłumaczenie.
- Jeśli się ruszy... - Wystrzelam magazynek.
Przepraszam.
Mów.
- Co? - Mówiłaś, że jest logiczne wytłumaczenie.
- Powiedz jakie. - By zająć czymś myśli?
Twoje i moje.
Okej.
Pewnie.
To mogą być toksyny czy gazy wydzielane przez ciało.
- Przez to coś? - Tak.
Mieszanka karbogenu, dwutlenku węgla i tlenu gazowego
może powodować uczucie duszenia,
na co ciało reaguje niepokojem i strachem.
Co jeszcze?
Nieprzyjemne zapachy mogą wywołać strach.
Poddźwięki również.
Dźwięki poniżej 20 herców.
- Zrób to. - Tak.
Melissa, teraz.
Melissa!
Już!
- Czemu nie odpowiedział? - Może nie usłyszał.
Może nie może.
Lori, nie!
- Wiedzieli, że idziemy. - Spokojnie. My się tym zajmiemy.
- Cały czas byli krok przed nami. - Przepraszam, musimy iść.
Wciąż mamy przewagę liczebną. Jesteśmy szybsi i silniejsi.
Oni są mądrzejsi.
Nie obchodzi mnie to. Mój brat zginie.
Coś jest nie tak.
Strzała, potykacz, trucizna. To nie są amatorzy.
- Z nami jeszcze nie walczyli. - Ty nie walczyłeś z łowcami.
- Trzymajmy się razem - Muszę iść.
Nie sama. Pójdę z tobą.
Liam, nie wiesz, kim są, ani do czego są zdolni.
Wiem, kim my jesteśmy. Nigdy się nie poddajemy,
zwłaszcza gdy chodzi o niewinną osobę.
Gdy nasz przyjaciel jest sam.
Idźcie, dogonię was.
Idź z nimi, Malia.
- Potrzebuję tylko chwili. - Zamknij się.
Najstraszniejsze za nami, teraz będzie nudno.
Nie zostawię cię z tym samej.
Pewnie chcesz wiedzieć, co cię przestraszyło.
Jestem ciekawy.
Niech zgadnę -
to rzadkość.
Owszem.
Co to?
Nic. Brak DNA, struktury komórkowej. Nic tu nie ma.
Jak to możliwe?
Nie jest.
Którędy? Musi coś być.
Zostawił jakąś wskazówkę? Jakiś sygnał czy kamienie?
Niczego nie widzę i nie słyszę.
Znajdź coś. Nic mu nie będzie.
Skąd wiesz?
Bo jest silny.
Jest bardzo silny.
Nieraz powalił mnie na boisku.
Teraz, gdy szarżuje, schodzę mu z drogi.
To dla mnie zaczął grę w lacrosse'a.
- Dla ciebie? - W dawnej szkole nie miałam znajomych.
Devenford potrzebowało graczy, a Brett ćwiczył całe lato.
Dostał stypendium i powiedział im, że jeśli chcą jego, muszą wziąć i mnie.
Znajdziemy go.
Czujesz to?
- Coś skwaśniałego. - Jakby coś gniło.
- To chyba trucizna. - Tak go znajdziemy.
- Za długo czekam. - Nie martw się.
- Będą musieli tędy przejść. - Skąd wiesz?
Nie byłoby mnie tu, gdybym nie potrafił się odnaleźć.
- Czemu ich puściłeś? - Nie chodzi o zabicie jednego wilkołaka.
Sześćdziesiąt osiem mil, 68 stopni?
Droga 68?
Lydia zadzwoni, gdy coś znajdzie.
Chciałbym móc tam być,
pomóc jej...
W byciu samej?
Słuszna uwaga.
Hej, Nolan.
Uczysz się na biologię?
Próbuję.
Chcę zrozumieć, jak organizmy ewoluują i zmieniają się.
Jak ryba może zmienić się w aligatora.
Aligatory to nie ryby.
To gady. Wykluwają się z jaj...
A sprawdzian ma być z DNA i RNA.
Myślicie, że DNA się zmienia?
Uszkodzone, tak. Zmiana w DNA może wywołać raka.
Więc organizmy się zmieniają.
Tuż na naszych oczach.
Tego nie będzie na sprawdzianie.
Zastanawiam się, czy organizm może się przemienić,
a potem odmienić.
Czy może być dwiema rzeczami na raz.
Papugoryby to hermafrodyty, są samcami i samicami jednocześnie.
Żagiewki mogą się przemienić.
- A dżdżownice... - Tego też nie będzie na sprawdzianie.
Tym czy jakimkolwiek innym.
Zastanawiam się, czy ktokolwiek z nas się przemienił.
A jeśli tak, to czy można to jakoś stwierdzić.
Na przykład poprzez test DNA?
Myślałem o teście innego rodzaju.
Co z tobą?
Spójrz na niego!
Nic mu nie jest.
To tylko zadrapanie.
Jak to przegapiliśmy?
Nie doceniliśmy ich.
Jak zastawili tak dużą pułapkę, kiedy byliśmy w tych tunelach?
Zastawili ją już dawno temu.
Ale byliśmy tu już ze sto razy.
Kimkolwiek jest ten łowca, był tu sto razy więcej.
Wiedział, że tu jesteśmy. Tropił nas.
Był przygotowany, a my - nie.
Niewiele osób spędza czas w tych tunelach.
Którego łowcę widzieliśmy tu ostatnim razem?
Argenta.
I Gerarda.
- Pułapka nie była śmiertelna. - Spowolniła nas.
I podzieliła.
Planuje coś innego. Kolejną pułapkę.
A Liam i Lori idą prosto na nią.
Przepraszam.
Hej, 68.
Wiesz coś o Bretcie?
- O kim? - Brett Talbot z drużyny lacrosse'a.
- Co się z nim stało? - Nie znam go.
- Jesteś jedną z nich, prawda? - Jedną z kogo?
Na pewno idziemy w dobrym kierunku?
Na pewno, już się tu gubiłem. Podążaj za zapachem.
- Nienawidzę go. - Czekaj.
Słyszę coś.
- Brzmi jak... - Bicie serca.
Brett!
- Znalazłaś kamienie. - Tak.
- Liam. - Wydostaniemy cię stąd.
Ty głupku, nie powinieneś był tego robić.
- W ten sposób mi dziękujesz? - Nie, w ten sposób nazywam cię głupkiem.
Dzięki.
- Idą. - Zatrzymam ich.
Uciekajcie!
Nikogo tu nie ma.
Lori.
Marnujemy wiele okazji.
Krótko się znamy,
ale zaufaj mi jeszcze trochę dłużej.
- Zwykle nie jestem bardzo ufna. - Dlatego będziesz w tym dobra.
W czym? Myślałam, że polujemy na wilkołaka.
Każdy może zapolować na jednego, ale my budujemy armię.
- Armię? - By dorwać je wszystkie.
- Przepraszam. - Spróbuję jeszcze raz.
Nie, to nie działa.
- Nie powinniśmy marnować czasu. - Cicho.
Czemu nie mogę pozbawić cię bólu?
- W porządku. - Nie.
Nic tu nie jest w porządku.
Powinniśmy wezwać Stilesa.
- Obiecaliśmy, że nie wezwiemy. - Głupia obietnica.
- Już go prawie straciliśmy. - A teraz stracę ciebie.
Stracisz mnie?
Znaczy my, my cię stracimy.
Jasne.
A Stiles by się na to nie zgodził.
Gdyby wiedział, co próbujemy bez niego robić, zabiłby nas.
Nie przejąłby się.
Tym?
Nami.
To znaczy?
Tylko nie trać mi tu przytomności.
I chcę wyjaśnić, o czym tu rozmawiamy.
Scott?
Co się stało?
Udało się.
Powiedz, jeśli będziesz potrzebować czegoś mocniejszego.
To na razie wystarczy.
A ty powiedz, jeśli przypomnisz sobie coś
związanego z tymi dziwactwami.
Ciałami bez DNA?
I ciałami bez DNA, które wywołują przerażenie.
Nie wiem, czy to ciała wywołują strach.
- Może tylko go potęgują. - Wciąż go czujesz?
Jakby coś pełzło mi po karku.
Moim też.
Jeśli coś znajdziesz...
- Zadzwonię. - Świetnie.
Albo ja zadzwonię.
- Albo i nie. - Okej.
Powinienem był zadzwonić.
Nic się nie stało.
- A ja powinnam? - A chciałaś?
Pewnie.
- Ja też. - Dobrze.
- Tak. - Tak.
Okej, dobrze.
Dobrze mieć tę informację.
Powinienem już iść.
Nie musisz.
Chodziło o Nolana.
Wolałbym wiedzieć, nim mnie zaatakował.
Nie chciał cię skrzywdzić.
Chciał cię ujawnić.
To był test.
Który oblałeś.
Gapiła się połowa biblioteki. Nie miałeś nawet zadrapania.
Wiem, to było pięć minut temu.
Czemu Nolan to zrobił?
- Boi się. - Mnie?
Nas.
Przewidziałaś, że ludzie zwrócą się przeciw sobie.
Myliłam się.
Zwrócą się przeciw nam.
Chyba już się zaczęło.
Jeszcze trochę. Prawie wyszliśmy.
Lori, nie!
Lori, czekaj!
Nie.
Zamknij oczy.
Nie mogłam odebrać jego bólu.
Liam.
Zaplanowałeś to.
Oczywiście.
To część twojej lekcji?
Każda chwila ze mną jest lekcją.
A najważniejszą lekcją z dziś jest to:
armię najlepiej zbudować poprzez strach.
Napisy: Filip Karbowiak