W poprzednich odcinkach...
Armię buduje się poprzez strach.
- Boi się. - Zwrócą się przeciw nam.
Czy ktoś z nas się zmienił?
Jeśli tak, po czym to poznać?
Wszystko okej?
Złapałam gumę.
- Pomóc? - Wiem, jak zmienić koło. Dzięki.
Wygląda naprawdę kiepsko.
Opona jest całkiem rozdarta.
Masz zapasową?
Dzięki za troskę, ale poradzę sobie.
Chyba znalazłem źródło twojego problemu.
Widziałaś je już wcześniej?
Chyba nie usłyszałaś.
Spytałem, czy je już wcześniej widziałaś.
Owszem, widziałam.
Dzięki Bogu.
Liam.
Jestem chory.
Wcale nie jesteś.
Jestem. Śmiertelnie.
Poważnie.
To chyba grypa.
- Nie ta pora. - To zapalenie płuc.
Wilkołaki nie chorują na zapalenie płuc.
Mogą za to spóźnić się do szkoły.
No jazda.
Nie powinienem już chodzić do szkoły. Ani nigdzie indziej.
Daruj sobie. Musisz iść.
Udawaj, że nic się nie stało.
Mam po prostu udawać?
A gdyby przyłapali Supermana bez okularów?
Nie poddałby się.
Założyłby je i powiedział: „Jestem Clark Kent”.
Mam nosić okulary?
Nie, po prostu idź do szkoły.
I bądź Liamem Dunbarem.
Tak jak Supermanem jest Clarkiem Kentem.
I Spider-Man, i Kapitan Ameryka.
Kapitan Ameryka to Steve Rogers.
Nie musi udawać. Wszyscy go kochają.
Za to nas wszyscy nienawidzą.
A próbowaliśmy ich uratować.
Masz rację.
Próbujemy ratować życia.
Dlatego pójdziesz do szkoły, udając, że nic się nie stało.
Inaczej może zginąć więcej osób.
Przeze mnie.
Nie znałem Bretta ani Lori.
Nie tak jak ty.
Ale znam ciebie.
Jeśli martwisz się o pozostałych przyjaciół,
pójdziesz.
Okej, do tej pory nieźle.
To może być całkiem łatwe.
Może.
To jeden z nich.
Co on tu robi?
Jak mogli go wpuścić do tej szkoły?
Siedzę obok niego.
Poszukaj innego miejsca.
Wygłusz ich.
- Oni wiedzą. - To tylko plotki.
Niczego nie wiedzą.
Wiedzą wszystko.
Była tam dwójka drugoklasistów z drużyny.
Ale było ciemno,
a na drodze była mgła.
To była przejrzysta noc i oświetlone skrzyżowanie.
Muszę się stąd wydostać.
Jeśli odejdziesz, plotki nie ustaną.
Musisz przekonać ich, że jesteś zwykłym gościem.
Ale nie jestem.
Co mówił Scott? Bądź Clarkiem Kentem.
Clark Kent zmienia się w typa z peleryną.
Ja zmieniam się w potwora.
To nie zmieniaj się przez cały dzień.
Ludzie mówią, że Brett i Lori zginęli w wypadku samochodowym.
My znamy prawdę.
Oni nie zginęli ot tak.
Zostali zamordowani.
Przez nowego łowcę w Beacon Hills.
Myśleliśmy, że mieliśmy fart, zabijając ogara.
Że to był amator.
Teraz wiemy, że kimkolwiek jest ten łowca,
ma nauczyciela.
Gerarda.
Więc to moja wina. Ja go wypuściłem.
- Nie mogłeś nic zrobić. - Mógł ich zabić.
- Mówię tylko. - Nie jesteśmy katami.
Jesteście, gdy trwa wojna.
- Dlatego zawrzemy pokój. - Z Gerardem?
Wiesz, co się zbliża.
- Wciąż używamy tego słowa. - Wojna.
Więc jak powstrzymać wojnę?
- Spotkanie pokojowe. - Tak.
Dowiemy się, czego chce Gerard,
i skończymy z tym wszystkim.
Ostatnio Gerard był na spotkaniu pokojowym z Deucalionem.
Oślepił go i zabił resztę, w tym własnych ludzi.
Ja pójdę. Mnie nie zabije.
Jesteś pewien?
Nie.
Musimy tylko dowiedzieć się, czego chce.
Wtedy możemy się targować.
Nawet jeśli się zgodzi, jego warunki mogą być ciężkie.
I dlatego są to negocjacje.
Dajesz coś w zamian.
Zastanów się więc, ile możesz dać.
I jak daleko się posuniesz, by powstrzymać wojnę.
Co się dzieje?
Spotkanie drużyny.
W jakiej sprawie?
Nie chcemy na kapitana kogoś takiego jak ty.
Kogoś? Raczej „coś”.
- Chcecie nowego kapitana? - Usuwamy cię.
Nie jestem gotów, by odejść,
Zrób to, Nolan.
Myślisz, że dasz mi radę?
Co się tu dzieje? Kto zwołał zebranie beze mnie?
Spytałem, kto zwołał zebranie?
Ja. Przepraszam.
Mam złe oceny i muszę odejść z drużyny.
Nolan zostanie nowym kapitanem.
Nolan?
Tak.
Nolan będzie idealny. To świetny gracz.
To znakomity przywódca.
Który z was to Nolan?
Tak, on!
Brawa dla nowego kapitana, Nolana!
Głośno!
Rozumiem, że nie przyszedłeś, by wrócić do walki.
Wolę ją powstrzymać. Chcemy porozmawiać.
Teraz to już „my”?
Proponuję spotkanie.
Wynegocjujmy pokojowe rozwiązanie, nim to wszystko...
posunie się za daleko.
Jeśli Scott McCall chce się spotkać, może mnie sam zaprosić.
Biorąc pod uwagę waszą historię,
ten wybór wydawał się mądrzejszy.
Mówisz tak, a ostatnią osobą, która mnie postrzeliła, byłeś ty.
Jeśli wciąż wierzysz w Kodeks, spotkasz się z nim.
Spokojnie, to tylko posłaniec.
Więc jaką odpowiedź mam dostarczyć?
Co powiedzieć Scottowi?
Powiedz mu, by uciekał.
Podsłuchałem rozmowę Nolana z Gabe'em.
- Szpiegujesz ich? - On mnie dźgnął.
Nolan chce, byś się przemienił. To będzie jego dowód.
- Co chce zrobić? - Nie wiem.
Przestań się przejmować, co mówią inni.
Idzie Nolan.
Panie Dunbar?
Przepraszam, myślałem, że jesteśmy umówieni.
Nic mi o tym nie wiadomo.
Chciałem powiedzieć, że chciałbym się umówić.
Świetnie. Na kiedy?
- Najlepiej na teraz. - Jestem zajęta.
Ale widać to może poczekać.
Więc...
Mam dużo problemów.
Dużo poważnych problemów.
Wiem, słyszałam plotki.
Jakie plotki?
Dokuczają ci?
Trochę.
Chciałabym pomóc.
Ale będziesz musiał być ze mną szczery.
Muszę wiedzieć, kto ci się naprzykrza.
Czemu?
Zwrócę im uwagę.
Ich uwaga jest już zwrócona na mnie.
Nie pozwolę na takie zachowanie.
Nie traktuj tego jak donosu.
Po prostu pomagasz im być lepszymi kolegami.
Potrzebuję ich nazwisk.
- Co się stało? - Słucham?
Skąd te zadrapania?
Od gałęzi... w lesie.
- Wróćmy do ciebie. - Co robiła pani w lesie?
Biegałam.
Kto panią ganiał?
„Gonił”.
Kto mnie „gonił”, nie „ganiał”.
Taka forma jest tu poprawna.
Może dla ciebie wydaje się nienaturalna,
ale czasem musimy robić rzeczy, które sprawiają, że czujemy się nieswojo.
Więc...
kto panią gonił?
Liam, podasz mi te nazwiska czy nie?
Więc nie mogę ci pomóc.
- Teraz? - Dziś. Musi wyjechać.
Iść na studia, wydostać się stąd. Reszta też.
Gerard nie chce się spotkać?
Nie interesują go negocjacje.
- Czego chce? - Wydaje mi się, że...
zagłady.
Chce ich wszystkich zabić?
Porzucił rozsądek dawno temu.
Wierzy, że Scott wymordował mu pół rodziny,
zmienił jego córkę w potwora i zwrócił mnie przeciwko niemu.
Więc mam mu powiedzieć, żeby się poddał?
Nie proszę go, by się poddał.
Chcę tylko, by przetrwał.
Nie będę mówić Scottowi, by uciekł i się schował.
Już raz był martwy w twoich ramionach.
Sama musiałaś go ożywić.
A jeśli z tej walki już nie powróci?
Nie musi dojść do walki.
- Czyżby o czymś wiedział? - O kimś.
Tamara Monroe...
jest nowym łowcą.
STRZAŁ W GŁOWĘ
Co ty robisz?
Tam był...
Powiedz, co widziałeś.
Miałam przyjść?
Przepraszam, to chyba złe miejsce.
Podobno szuka mnie pani Martin.
Dobre miejsce, ale nie ta pani Martin.
Wiem, kim jesteś. Lydio.
Więc o czym miałybyśmy rozmawiać?
O współistnieniu.
Współistnieniu?
Osób takich jak ty i ja.
To byłoby wyzwanie.
Zwłaszcza że tacy jak ty różnią się od takich jak ja.
Zwykle w takiej sytuacji współistnienie dobiega końca.
Gdy skupiamy się na różnicach.
Czego tak naprawdę chcesz?
Spotkania pokojowego. Gerard odmówił.
Więc znacie już odpowiedź.
Dlatego proszę ciebie, byś go przekonała.
Może tylko ty możesz to powstrzymać.
Może nie chcę.
Nie zostałaś pedagogiem, by polować na ludzi.
Powinnaś im pomagać.
Przykro mi. W tej sprawie nie pomogę.
To tak przewidujesz przyszłość?
Musisz kogoś dotknąć?
Nie.
Więc jak to robisz?
Skąd wiesz, kto umrze jako następny?
Nie musi być żadnego następnego.
Po żadnej ze stron. Proszę.
Spotkaj się z nim.
To pułapka.
Powiedziała, że spotka się na rozmowę.
Spotkanie na osobności z łowcą wilkołaków? To pułapka.
- Więc co mam zrobić? - Nie idź.
Gerard rekrutuje łowców i morduje naszych przyjaciół.
Muszę przekonać go, że nie jesteśmy jego wrogami.
A jeśli się nie uda?
Zginiesz. Potrzebujemy cię.
Dacie sobie radę beze mnie.
- Nie to miałam na myśli. - Więc co?
To...
Wiesz co.
Pogubiłem się.
Ja też.
Malia, muszę tego spróbować.
Chcę tylko, by Monroe nam zaufała.
Zgodziła się na spotkanie.
Muszę pójść. Sam.
Więc nasza pedagożka jest łowcą wilkołaków?
Już nie pójdę do jej gabinetu.
Może czegoś zapomniała.
Jakiś problem?
Nie, nie ze mną.
Kto przyjmie Liama do grupy?
Ktoś poza waszą dwójką.
Jeśli nie znajdzie się nikt w ciągu minuty,
cała klasa obleje dzisiejsze zajęcia.
Jest tylko gorzej.
A będzie jeszcze gorzej.
Wciąż przynosisz złe wieści.
Szuka cię drużyna lacrosse'a. Zablokowali wyjścia.
Czemu?
By Liam zmienił się na oczach wszystkich.
Nie może do tego dojść.
Co my zrobimy?
W porządku, Liam, nie jesteś zbyt popularny,
więc pracuj sam.
I zastanowię się, czy blefowałam z tym oblaniem zajęć.
Przyznaję, że działy się dziwaczne rzeczy.
Ale ciało nie mogło się ruszyć.
Czemu nie?
Bo jest zamknięte w szufladzie,
nie ma skóry, ani DNA, ani twarzy.
To coś wystraszyło ciebie i Argenta, prawda?
Tak, i to zupełnie bez ruchu.
Świetnie.
- Mieliśmy rozmawiać o pokoju. - Zgodziłam się przyjść.
Nie na pokój.
- Tylko szybko. - Okej.
- To obłęd. - Damy im radę.
Okej, odwrót.
Hej, Nolan.
Skoro przyprowadziłaś ich, to Gerard też tu jest, co?
Tutaj, Scott.
Cokolwiek ci powiedział, jest też druga strona medalu.
Jak zawsze.
Na co tu liczyłeś, Scott?
Chciałem porozmawiać z kimś rozsądnym.
Wierz mi,
nie chcesz go za przywódcę. Poprowadzi cię w przepaść.
„Przywódcę”?
Ja jestem tu tylko doradcą, Scott.
To z twojego powodu?
Zgadza się.
Negocjujesz ze mną, Scott.
Okej.
Powiedz mi, czego chcesz.
Chcę zobaczyć, jak wilkołak błaga o pokój.
Dobrze, będę błagał. Zrobię, co tylko chcesz.
Powiedz mi tylko, że nie musimy zabijać siebie nawzajem.
Że możemy zawrzeć pokój.
Nie na to liczyłam.
- Ludzie umierają. - Zawsze umierali.
Teraz się przejmujesz, bo to twoi ludzie.
Musisz chcieć czegoś poza naszą śmiercią.
A jeśli opuścimy Beacon Hills?
Podążymy za wami.
Będziemy na was polować, aż nie zostanie ani jeden.
Niektórzy z nas was chronili.
Nie słuchaj go. Chce, by się bała.
Nie powinnaś się nas bać.
Chronimy ludzi. Takich jak ty.
Jak ja?
Nic nie wiesz o ludziach takich jak ja.
Więc pomóż mi was zrozumieć.
Powiedz mi, czego tak nas nienawidzisz.
Lepiej nie poruszać tego tematu, Scott.
Przytrafiło ci się coś złego, prawda?
„Złego” to niedopowiedzenie.
Pewnej nocy mieliśmy późne spotkanie nauczycieli.
Skarżyliśmy się na nowy system ocen.
Myślałam, że to najgorsze, co będzie mnie czekać.
Myliłam się.
Wszyscy usłyszeliśmy ten dźwięk z cieni.
Mówili, że to pewnie jakieś zwierzę.
Ja takiego nie słyszałam.
Gdy się ruszył...
Jeszcze nie widziałam czegoś tak szybkiego.
Zobaczyłam zęby i szpony... Kły.
Wszędzie była krew.
Cud, że dalej żyłam.
Gdybyśmy tam byli...
Ty tam byłeś, Scott.
Ty i zastępca szeryfa. Nie pamiętasz?
Nie pomyślałeś, by sprawdzić, czy ktoś jeszcze żyje?
Nie wiedziałem.
Miałeś to gdzieś.
Ile osób zginęło, byś zachował swą tajemnicę?
Abyście mogli udawać, że nic się nie stało?
Byłam tam.
Leżałam pod tymi ciałami.
Czekałam, aż ktoś w końcu mnie znajdzie.
Już dobrze.
Potrzebuję lekarza!
Nie powinieneś był przychodzić sam.
Nie przyszedł.
Nikt nic nie widział.
Nie mów, że wysłałeś list gończy za zwłokami.
- Byłem subtelniejszy. - Dobrze.
Ale musimy znaleźć to coś.
Co takiego może zrobić taki trup bez twarzy?
Scott sądzi, że właśnie to przybyło z Dzikiego Gonu?
Może. A może to tylko jego część.
Kolejna rzecz wywołująca strach.
Jak szczury i wilki.
Może tak powinniśmy skończyć.
Jak szczury, które pożerają się nawzajem ze strachu.
Albo wilki, które rwą się na strzępy.
Wstawaj.
Wstawaj!
Co ukrywasz, Liam? Oczy?
Otwórz oczy.
Nie przyszliśmy tu walczyć.
Więc przyszliście umrzeć.
Próbujemy was chronić.
Kontroluj swoją betę, Scott.
Jeszcze przez nią zginiecie.
Nie jesteśmy wrogiem. Dzieje się coś jeszcze.
Nie wiemy co to, ale to większy problem.
Większy niż nadprzyrodzeni kanibale?
Tak, teraz już wszystko wiem.
Wendigo, oni, kojotołaki.
Ludzie mordowani w ofierze?
Próbowaliśmy temu zapobiec.
I ile osób zginęło, kiedy wy próbowaliście?
- Zbyt wiele. - Dwanaście.
W tym jego syn.
Poderżnięte gardło i rozbita czaszka.
Jego brat był zastępcą szeryfa. Rozerwano go na strzępy.
W raporcie napisano „atak zwierzęcia”.
To wzmaga ich strach.
Straciliście bliskie osoby i pragniecie zemsty.
Ale coś uciekło z Dzikiego Gonu.
Scott, on tu jest.
Co?
Padnij!
Puśćcie go!
Pozwolisz nam to robić?
Wiesz, że możesz dać nam radę.
Musisz się tylko przemienić.
Słońce...
Co?
Słońce...
księżyc...
prawda.
- Co to ma znaczyć? - Nieważne.
Przestańcie strzelać!
Wywołuje ich panikę.
Walczysz z tym.
Ale w końcu nie wytrzymasz.
Niech coś pani zrobi.
Czasem lepiej...
dać im to załatwić między sobą.
Co mamy teraz zrobić?
Co to?
Wsparcie.
Co się tu dzieje?
Zostaw go! Marsz do dyrektora!
Co to ma być?
Wszyscy wynocha!
Nie mogę na was patrzeć!
Chodź.
Idziemy.
Nie wierzę, że to zrobiłeś.
Clark Kent, co?
Tak. Clark Kent.
Nie przyszli tu negocjować.
Zrobiłeś, co mogłeś.
Nie wszystko.
Jeszcze nie.
- Wiem, co robiłeś. - Tłumiłem przemianę.
Dałeś się pobić, bo myślałeś, że ci się należy.
Za to, co stało się z Brettem i Lori.
Może.
Nie zasługiwałeś na to pobicie.
Wiem, że ich nie zabiłem.
Zrobił to łowca.
I znamy jej imię.
Wiemy też, że ma nowych rekrutów.
Nie tylko o Nolana musisz się martwić.
- Mówisz o Gabie? - O wszystkich.
Nolan nie chciał pokazać tylko,
że jesteś wilkołakiem.
Chciał pokazać, że jesteś wrogiem.
Że trzeba na nas polować.
Co to było?
Tak się dzieje, gdy miasto opanowują istoty nadprzyrodzone.
Nie wiem, czemu mnie wybrałeś.
Zawiodłam.
Scott uciekł.
To tylko wilk do upolowania. Nie zawiodłaś.
Dałaś ludziom z Beacon Hills to, czego potrzebowali.
Głos.
Jako ofiara jesteś idealnym posłańcem
A co chcemy powiedzieć?
Że ten świat należy do nas.
Scott. Scott McCall.
Czekaj. Usiądź.
Ona jest wilkołakiem.
Kto ci to zrobił? Łowca?
Zastępca szeryfa.
Mają zastępcę szeryfa?
Mają wszystkich.
Napisy: Filip Karbowiak