W poprzednich odcinkach...
Co się dzieje?
Nie chcemy kogoś takiego jak ty.
Kogoś? Raczej czegoś.
Nie chcemy walczyć.
Więc zginiecie.
- Coś uciekło z Dzikiego Gonu. - Scott, on tu jest.
Nic ci nie powiem.
A ja nie mam żadnych pytań.
Do ciebie również.
Dobrze.
Przestań!
Nie boimy się umrzeć.
To dotyczy tu wszystkich?
Nie mnie.
Nie trzeba śmierci i bólu. Powiem ci, co chcesz wiedzieć.
Nie mam żadnych pytań.
Okej.
Może masz coś do załatwienia z tą dwójką.
Nie jestem z nimi.
Nie wiem, kim są ani co zrobili.
Nie brałem udziału.
To nie było przyjazne.
Po prostu to zrób!
Pozwól mi mówić.
Nie trzymasz nas tu bez powodu.
Powiedz, czego chcesz...
Próbuję ci pomóc.
Co wyście zrobili?
Możesz tylko...?
Przestań!
Dobra!
Jeśli ujdziemy z życiem,
zabiję was osobiście.
A potem...
Tylko na tyle cię stać?
Nie imponujesz mi.
Co oni zrobili?
Pozwolili ci nas trochę porazić, ale nie za ostro?
Nie ufają ci, Schrader.
Tak, zgadza się.
Pamiętam cię.
Mały sadysta z Ośrodka Eichen.
Zwolnili cię?
Czy odszedłeś, nim zrozumieli,
że powinno się cię zamknąć z resztą?
Nie, zwolnili cię, prawda?
Znów próbowałeś dźgać pacjentów igłami?
Czy może dźgałeś ich czymś innym?
Wygląda na to...
że...
zgadłem!
Zostawisz go tu?
- Ciebie też. - Nie potrzebowaliśmy pomocy.
Chodź, chcę odjechać jak najdalej stąd.
- Macie auto? - Nie.
Ale on ma.
- Co to? - Nie widziałeś symbolu stada?
Unikam stad.
Co oznacza?
To buddyjskie kamienie.
Należycie do stada Satomi. Buddyści.
Satomi nie żyje. Nie mamy już alfy ani stada.
Obchodzi cię to?
Nie.
Znajdźcie Scotta McCalla.
Ma słabość do przybłęd.
- Znasz Scotta? - Wiesz, gdzie jest?
Może.
Tam.
Nie ruszajcie się. Ja będę mówił.
- Theo. - Szeryfie.
- W czym problem? - To mój tekst.
- Daję tylko znać, że nie ma problemu. - Niestety jest.
Ręce do góry. Wszyscy.
Za co nas aresztujecie?
Za morderstwo.
Dalej nie pójdę.
To powinno mnie martwić?
Jak mówiłem, zobaczymy.
- Potrzebuję broni? - Nie pozwalamy już na nie.
Czemu?
Bo ich używano.
Na kim?
Na sobie.
Widzisz?
Rozumiem, ale to nie jest prawdziwe.
Myślisz?
To nie jest prawdziwe.
Nie jest.
Ile ludzie zwykle wytrzymują?
Mniej niż 30 sekund.
To nie jest prawdziwe.
Nie jest.
Doktorze?
Doktorze!
Co się stało?
Znalazł pan coś?
Coś.
Co to?
Doktorze?
Co to jest?
Nie wiem.
Nie miałem z tym nic wspólnego.
Halo?
Kogo zabiliście?
To byłeś ty?
Oboje? Kto jest mordercą?
Rozumiem. Im dłużej milczycie, tym lepiej.
Jesteście tu za morderstwo. Mnie też tu trzymają.
Jesteście mordercami.
- Nie. - Jiang.
Nie mieliśmy wyjścia.
- Chcieli nas dorwać. - Jiang, cicho.
MONITORING
Może być?
- Nie wypuszczę ich. - Mamy dwa ciała
Przyznali się do dwóch zabójstw.
- Łowców. - Ludzi.
Samoobrona czy nie,
oni wciąż tu są, a tamci zginęli.
Muszę trzyma się procedur.
Wiesz, że oni nie są bezpieczni.
To może być dla nich najbezpieczniejsze miejsce.
Tu mogę ich chronić.
Stiles by to potwierdził?
Jeden z twoich zastępców pracuje dla Gerarda.
Nie wierzę.
Dobrze znam swoich zastępców.
Znam ich rodziny, dzieci, rodzeństwo.
Wiem, kim są, i ufam im.
Wiesz, kim byli.
Coś tam jest. I robi się gorzej.
Nie ochronisz wilkołaków przed łowcami, jeśli są wśród was.
Jesteś Quinn, tak?
Jesteś pewna, że postrzelił cię zastępca?
W stu procentach pewna?
Podpisz i możesz iść.
Słyszysz to?
Widziałam błyskające światła.
Radiowóz.
Zobaczyłam odznakę i broń i wtedy mnie postrzelili.
W głowę.
Tyle pamiętam.
- W tej historii jest kilka dziur. - Tak jak w jej głowie.
Przepraszam.
Musimy zabrać stąd Jianga i Tierney,
nim ktoś odkryje, że tu są.
Dokąd?
Nie mogę ich puścić.
- Tutaj... - Słuchaj.
Jeśli jest jakiś problem.
Odsuńcie się od okien. Odłóżcie broń.
Zapewne wiesz, kto tam jest.
- Domyślam się. - Będą uzbrojeni po zęby.
Dlatego ja nie będę.
Idę z tobą.
Nie, weźmiesz zastępców
i sprawdzisz wyjścia.
Obyśmy nie byli otoczeni.
Oczy otwarte.
Upewnij się, że wszyscy stoimy po tej samej stronie.
Zakładam, że macie pozwolenie na tę broń.
Broń w kaburze, DeWitte.
- Musimy uciekać. - Daj mu szansę.
Może gadać, ile chce. My musimy uciekać.
- A Jiang i Tierney? - To robota Stilinskiego.
Nie możemy pozwolić im zginąć.
- Ja mogę. - Zabiję go.
Zostaw go. Możemy iść?
Nigdzie nie idziemy.
Jesteśmy w pułapce.
Obstawili okna i drzwi. Umrzemy tu.
Lepiej ją zabijcie.
Zamknij się!
Malia.
Odetchnij. Trzęsiesz się.
Wszystko okej.
Jest ich tylko tuzin. Damy im radę.
To ostatki ze stada Satomi.
Nie możemy ich zostawić.
Okej, chodźmy.
Jiang i Tierney idą z nami.
Jakieś postępy?
Z pracą domową z matmy czy z Dzikim Gonem?
Wracaj do matmy.
Dziki Gon to moja działka.
Też potrzebuję działki.
Twoja działka to niewidzialność.
To dopiero coś.
Gapiłem się bezczynnie, jak bili Liama.
- Uzdrowił się. - Ty się nie uzdrowisz.
- Co się dzieje? - Wojna między nadprzyrodzonymi i ludźmi.
Wiem, która strona wygra. Moja.
Zapomnij o Gonie.
Tu chodzi o strach.
Znajdźmy źródło problemu.
- Co powoduje strach. - Tak.
Więc zacznijmy od początku.
Od wilków.
Właśnie dlatego mamy system sądownictwa.
Tam liczy się sprawiedliwość.
Wilkołaki kontra ludzie to nie jest sprawiedliwa walka.
Jeśli myślisz, że sprawiedliwość to lincz,
to będzie krótka rozmowa.
Wydostaniemy was.
- Co robicie? Chodźcie. - Słyszymy ich.
- Bijące serca. - I broń.
Chcecie tkwić w celi czy uciec?
Wiesz, czym jest strefa subdukcji?
Jesteś pedagogiem czy geologiem?
Kiedy zderzają się płyty tektoniczne,
są dwa wyjścia:
wyładowanie ciśnienia w serii delikatnych wstrząsów
lub potężne trzęsienie ziemi, które niszczy całe miasto.
Musimy wyładować ciśnienie.
Jeśli wyładowanie ciśnienia
oznacza mordowanie dzieci,
to nic z tego.
Tylko ja powstrzymuję ten tłum przed atakiem na posterunek.
W pewnym momencie...
przestaną mnie słuchać.
- Chcesz rozlewu krwi? - Chcę mu zapobiec.
Musisz ich tylko wyprowadzić.
Nie obchodzi mnie, czy żywych, czy martwych.
Gotowa?
- Nikt nigdzie nie pójdzie. - Mogę ich obejść.
Nie będziemy strzelać.
Cofnijcie się.
Parrish, zabierz ich z powrotem do celi.
- Co się stało? - Dała nam czas do północy.
Potrzebujemy pomocy.
Wzywając pomoc, narazimy Scotta i resztę.
Nie odróżnią dobrych od złych.
Jeśli rzeczywiście mamy tu zdrajcę,
też będę miał z tym problem.
Wciąż nie mam zasięgu.
- Blokują sygnał. - A co z radiem?
Tylko szum.
Radio też blokują?
Niełatwo o nadajnik zakłócający radio policyjne.
Chyba że ktoś ma do niego dostęp.
Ktoś tutaj.
Niedobrze.
Morrow.
Morrow!
Odejdź od okna.
Jak łatwo odciąć zasilanie na posterunku?
Za łatwo.
- Wyrzućcie go. - Nie możecie.
Proszę. Będzie wiedziała, że nawaliłem.
Jest z nimi.
- Liam. - Szeryfie?
To porąbany kłamca.
Jest aresztowany. Zamknijcie go.
Nolan?
Jiang? Co ty tu robisz?
Aresztowali mnie za morderstwo. A ty?
Monroe nie przestanie.
Oni stąd nie odjadą. Ta dwójka zabiła łowców.
- Którzy wybili ich stado. - I co?
Monroe zrobi wszystko, by ich dorwać.
Zabije ciebie, Lydię, Malię i Scotta.
- Chcecie zginąć? - Chcesz, by ich zamordowali?
Nie tylko Jiang i Tierney należeli do stada Satomi.
Mówisz o tym potrąceniu.
- Nie spędza mi to snu z powiek. - Brett i Lori zostali zamordowani.
- Nie mieli z tym nic wspólnego. - Uratowanie tej dwójki coś zmieni?
Twoi przyjaciele są już martwi.
I pozostaną martwi, czego byś...
Wciąż pracuję nad gniewem.
Dobrze wiedzieć.
Prawie cię nie poznałem.
Minęło pięć lat.
Wiele może się zmienić.
Gdy ostatnio cię widziałem, byłeś człowiekiem.
Wciąż nim jestem.
Zrobiłeś to?
Oni zabili moją rodzinę.
A nie stado?
Widać nie tylko ja się zmieniłem.
Wszyscy na ziemię!
Jesteś z nimi.
- Nie spodziewałbym się. - Zabijesz nas?
Zrobię, co konieczne.
Co to było?
Dywersja.
- Powiedzieli północ! - Granat przyleciał stąd.
To był ktoś z nas.
Tojad. Próbował ich zabić.
Scott, musisz zobaczyć coś jeszcze.
Pokażcie mu oczy.
- Nie mówiliśmy, że jesteśmy niewinni. - Pokażcie.
Pokażcie!
Minęło pięć dni. Może być w chłodni. Widzisz jakąś?
Nie. I nie czuję tu martwego wilka.
Wiem, że jest zamknięte,
ale mogliście spróbować zapukać.
- Chcieliśmy tylko... - Włamać się do mojej kliniki.
Taki mieliśmy pomysł.
Nie mówię, że był dobry.
Mogę wam w czymś pomóc?
Co dokładnie chcieliście znaleźć?
Chcemy stwierdzić, czemu wszystkim odbija.
- Mówicie o stworzeniu z Dzikiego Gonu. - Tak.
Sądzicie, że zaczęło się od wilka. Też tak myślałem.
Zbadałem wilki i szczury,
szukając jakichkolwiek wskazówek,
ale dowiedziałem się niewiele.
Niewiele? Czyli jednak coś wiadomo?
Gdy nie udało się znaleźć śladu stwora,
próbowałem dowiedzieć się jak najwięcej
o piekielnym ogarze, który go uwięził.
Niestety...
to kolejna ślepa uliczka.
- Druga połowa by pomogła? - Jaka druga połowa?
Powiedzcie, co się stało.
To byli łowcy.
Proszę przyjaciół, by ryzykowali życiem.
Musicie powiedzieć prawdę.
Co się stało?
Satomi nie chciała walczyć.
Uciekaliśmy dwa dni. Oni byli wszędzie.
Ukryliśmy się, gdy Satomi próbowała do nich przemówić.
Nie chcieli rozmawiać. Zginęła, byśmy mogli uciec.
- Co dalej? - Przestaliśmy uciekać.
- Zaczęliśmy na nich polować. - Jak?
Używając danych publicznych.
- Wystarczy nazwisko. - Oni zabili Satomi?
- Albo Bretta i Lori? - Czy to ma znaczenie?
Tak. Nie można zabijać niewinnych.
Wymordowali nasze stado.
Myślisz, że są bardziej niewinni niż my?
Co zrobisz?
Nie wiem.
Miej go na oku.
Co z tobą?
Pamiętaj, czego nauczył cię Gerard.
Wdech i powolny wydech.
Strzelaj pod koniec oddechu.
Właśnie.
Jak mam zabić ich stąd kuszą?
Nikogo nie zabijesz. Jeszcze nie.
- To co mam zrobić? - Wysłać wiadomość.
To niczego nie zmienia.
Dla mnie tak. Zabili niewinne osoby.
To bez znaczenia.
Jeśli wdasz się w wojnę,
będziesz musiał zabijać.
Wtedy nie będzie winnych czy niewinnych,
będzie tylko wróg.
- Bierze się jeńców. - Albo zostawia ciała.
To numer Bretta.
Próbują nami wstrząsnąć.
Udaje im się.
Nawet niczego nie powiedziałem.
Po prostu owinął kabel wokół szyi.
Zdejmij go.
Piętnaście minut.
Zabiją nas za 15 minut i nikt nam nie pomoże.
Jesteśmy martwi.
Już jesteśmy martwi.
Zastępco.
Morrow!
Już jesteśmy martwi.
- Co robisz? - Ratuję ci życie, kretynie.
Nie wychylaj się.
Dziesięć minut.
To nie była tylko panika.
Jest tu z nami.
- Co? - To, co powoduje strach.
To, co doprowadziło wilki do pozabijania siebie nawzajem, jest tu z nami.
Już prawie północ.
Koniec czasu.
Mam już dwa ciała.
Nie dam Monroe dwóch kolejnych.
Dwóch gości zgarnęło ich i związało.
Jak długo mieli Tierney i Jianga?
Parę godzin.
- Monroe z nimi rozmawiała? - Chyba nie.
Tylko ten gość z Eichen i może z dwóch ze strzelbami.
Czekali na Monroe, by ich przesłuchała.
- Mogła ich nie widzieć. - Do czego zmierzasz?
Mam pomysł. Może się nie spodobać.
Jeśli zapobiegnie zabijaniu, jestem otwarty.
Monroe chce Jianga i Tierney,
żywych lub martwych.
Co się tam dzieje?
Pięć minut.
Chyba wiem, z czym mamy do czynienia.
To starożytny zmiennokształtny.
Stworzenie dysharmonii.
Zwraca bliźnich przeciw sobie,
siejąc nasiona nienawiści.
Nie potrzebujesz kłów czy szponów.
Wykorzystuje coś gorszego.
- Strach. - Tak.
Kiedy paranoja zmienia się w gniew,
gniew zmienia się w przemoc.
Całe społeczności rozrywają się na strzępy.
Stwór żywi się strachem i rośnie w siłę.
Nazywa się Anuk-ite.
Jeśli wiemy, czym jest, możemy go powstrzymać?
Nie wiem.
Anuk-ite jest czasem zwany
Podwójna Twarz czy Dwie Twarze.
Jednak jest piękna, druga - wstrętna.
Reprezentuje dysharmonię i niezgodę.
Szukamy więc czegoś, co ma dwie twarze, czy dwóch osób?
Dwie Twarze to mogą być dwa stworzenia.
Gdy się połączą,
będą niepowstrzymane.
Ktoś myśli, że to się uda?
Przestanę pytać.
Próbowali uciec i zabić paru zastępców.
Masz, czego chciałaś.
Pokaż mi ich twarze.
- Nie poznajesz ich? - Pokaż mi ich tatuaże.
Jakie tatuaże?
Symbol stada.
Liczyłem na walkę.
Dobrze, że nie tylko wy możecie negocjować.
Tata?
- Co tu robisz? - Upewniam się, że już nikt nie zginie.
Scott, jesteś pewien?
Nie jestem.
- Okropna propozycja. - Innej nie ma.
Najlepszym rozwiązaniem jest rozładowanie napięcia.
- Dlatego mnie wezwaliście. - Nie sądziliśmy, że ktoś przyjdzie.
Okej.
Pójdziemy.
Dziękuję.
Wiem, że nie tego chciałeś, ale to dobra decyzja.
- Gdy zadzwonił Stilinski... - Podaj mi koszulę.
Możesz się złościć,
ale wolę, żebyś wyjechał niż zginął.
Nie jestem zły.
Rozumiem cię.
Nie tylko ty chronisz tę rodzinę.
Będę na dole.
Mogłaś wziąć torbę.
Mieliśmy z nimi walczyć.
Nie z bronią automatyczną.
Martwi nikogo nie obronimy.
Jeśli odejdziecie, oddacie Beacon Hills łowcom.
- Nie ma wyjścia. - Kto tak mówi?
Scott, Stilinski, wszyscy.
Więc pójdę z tobą.
Mogę pomóc, mogę cię chronić.
Tym razem...
ja ochronię ciebie.
Jesteśmy.
Przepraszam.
Nolan, rozumiem.
Czujesz, że zawiodłeś,
ale wilki nie uciekły.
Zajęto się nimi.
Nie martw się.
Następnym razem będzie łatwiej.
Chyba że uważasz, że to może się powtórzyć.
To się nie powtórzy.
Cieszę się.
Ale musisz to udowodnić.
Mason?
- Niczego nie robisz. - Wiem.
Nie rozwiązujesz zadania.
Ach, tak.
KLINIKA WETERYNARYJNA
TERAZ
- Mówiłeś, że odchodzisz. - Musiałem.
Skłamałeś.
Wszyscy skłamaliśmy.
Cały czas był taki plan?
Wybacz, Mason.
Tata musiał uwierzyć, że odeszliśmy.
Wszyscy musieli uwierzyć.
Co teraz?
- Walczymy? - A co myślałeś?
Napisy: Filip Karbowiak