W poprzednich odcinkach...
Pytali, kto ostrzelał dom.
Powiedziałem, że ty.
Myślisz, że czemu jeszcze żyjesz?
Nie patrz na niego, bo cię zabije.
Musimy walczyć, nie patrząc.
To oznacza...
Deucaliona.
CABECEIRAS, BRAZYLIA
POLICJA
To naprawdę konieczne?
Gdy Argent prosi o spotkanie w środku nocy,
biorę ze sobą broń.
Połóż swoją na desce, żebym ją widział.
Powoli. Proszę.
Dobrze?
Nie zapomnij o broni przy pasku.
Nóż w rękawie?
Myślisz, że mam nóż w rękawie?
Mam być całkowicie bezbronny?
Mogłem przykuć cię kajdankami do drzwi.
Mogę?
Obrażasz mnie łapówką?
To zapłata dla tych, którzy mają informacje.
To za mało, jeśli mają ci coś powiedzieć.
- I nie chodzi o chciwość. - Strach?
Przesądy.
- Jakie? - Nie chcesz wiedzieć.
Capitão.
Specjalnie przyjechałem tu po rzeczy, których nie chcę wiedzieć.
Powiedz mi, czego ludzie się tu boją.
Zaskoczy cię mój otwarty umysł.
Zaczęło się od masowego mordu.
Znaleźliśmy 12 ciał.
Żadnych danych osobowych, podejrzanych czy wskazówek.
Zaczęliśmy dochodzenie.
Wszyscy pracowali nad znalezieniem zabójców, ale...
nie tylko my ich szukaliśmy.
Ktoś inny chciał poznać sprawców.
I chciał tego bardziej niż my.
Ten ktoś był zły.
Bardzo zły.
Przyszedł w środku dnia.
Zaatakował po cichu.
Mówili, że bardzo szybko się poruszał.
Miał zęby ostre jak brzytwa.
Dwa i pół metra wzrostu.
Dwa i pół metra?
Małe miasta, duże przesądy.
Co było dalej?
Zaatakował ich z niezwykłą siłą.
A to, co się stało potem...
było desumano.
Podobno jego oczy świeciły.
Na niebiesko?
Widziałeś je.
Z bliska.
Też w to wierzysz?
Wierzysz w wilkołaki?
Wierzę...
w Dereka Hele'a.
Proszę, nie zabijaj mnie. Proszę.
Wypuść mnie.
Powiedz to.
Lobisomem.
- Wilkołak. - Wiesz, co potrafię.
Dlaczego na nas polujesz?
Przez ciebie. On chce ciebie.
Nie obchodzą go inni, chce ciebie.
Kto?
Kto mnie chce?
Wszyscy mówili to samo.
Gerard.
Muszę znaleźć Dereka.
Nie dasz rady. Podobno zmienił się w wilka
- i zniknął we mgle. - Pojechał samochodem.
Lobisomem nie jeździ samochodem.
Zaufaj mi.
Pojechał nim.
Było 12 ciał.
Interpol wydał czerwony alarm za Derekiem Halem.
Kto by uwierzył, gdybym powiedział prawdę?
Wiesz, co to?
Tam się wszystko zaczęło.
I tam się skończy.
Dobrze się przyjrzyjcie.
Razimy go prądem,
bo inaczej by się wyswobodził.
Bo inaczej by się uwolnił...
i nas zabił.
Zacząłbym od ciebie.
Nasi poprzednicy używali do walki z nimi strzał i kusz.
Tylko tyle mieli, by się bronić.
Odłamek drewna.
A on ma pazury, które tną aż do kości,
a jego kły rozerwą nas na strzępy.
Jest silniejszy, szybszy,
a jego zdolność do uzdrawiania się jest czymś niezwykłym.
Ty.
Jak masz na imię?
Sydney.
Widziałaś ich z bliska.
Nie wstydź się.
To było na meczu lacrosse'a.
Utknęliśmy w bibliotece.
- Co zrobiliście? - Nic.
Tylko się ukryliśmy.
Już dobrze. Zrobiłam to samo.
Aż miałam dość chowania się.
Miałam dość strachu.
Stwierdziłam, że przyszła pora, by oni się bali.
Pora na nich!
Pora, by oni się chowali.
Pora, by oni byli sami.
Pora, by oni uciekali.
Zastępco Farrell. Jakiś problem?
Nie, proszę pana.
Dlaczego mnie zatrzymałeś?
By dać panu radę.
Proszę się nie wtrącać.
Nie ścigamy pana.
Jeśli ścigacie moich przyjaciół...
to ścigacie i mnie.
Przyszła pora, by to na nich polowano.
Byłam sama, gdy zabiłam ogara.
Istoty, której podobno nie można zabić.
Wiecie, kto też był sam?
Nolan! Podejdź tutaj.
Chcecie wiedzieć, co zrobił Nolan?
Sam w środku nocy
ryzykował życie, by pokonać Scotta McCalla.
Alfę.
Ten 16-latek wystrzelił w ten dom tyle kul,
że dziwię się, iż się nie zawalił.
Nie musicie być sami.
Dzięki Gerardowi macie zbrojownię.
Pistolety, broń.
I przede wszystkim macie siebie.
Nie będę udawać, że to proste.
To wbrew naszej naturze obrońców.
Ale musicie być jak Nolan i Sydney.
Pamiętajcie o ich odwadze, gdy wyjdziecie tam dzisiaj
i zrobicie, co musicie zrobić.
Sydney.
Zabierz go stąd.
Ty też.
Częstujcie się.
Gdzie on jest?
Co mu zrobiliście? Gdzie on jest?
Gdzie Jackson?
Gdzie on jest?
Gdzie jest?
Gdzie Jackson?
Kiepskie uczucie, prawda?
Wiesz, skąd te spojrzenia?
Boją się mnie?
Boją się, co powiesz i komu.
- Nikt ci już nie ufa. - To co tu robisz?
Dlaczego mi odpisałeś?
Może tym razem skopię ci tyłek.
Powiedziałem, że pomogę. Pokażę ci coś.
Coś, co chcesz zobaczyć.
- Gdzie? - W szpitalu.
- Nie powiesz, co to jest? - Mam plan.
- Masz pan? - Tak.
Pokażę ci w szpitalu.
A potem mi przywalisz, by pani Monroe myślała,
że wyciągnąłeś ze mnie informacje.
Pasuje mi taki plan.
Scott?
Witaj, Lydio.
O mój...
Co ty tu robisz?
Szukam Malii. A ty co tu robisz?
Szukam Scotta.
To oczywiste.
Po co?
Po co szukasz Malii?
Troska rodzicielska.
- Czemu do niego nie zadzwonisz? - A ty do niej?
Taką rozmową za daleko nie zajdziemy.
- Nie mam z nim kontaktu. - A ja z nią.
Z nikim. Podobno przestało działać kilka nadajników.
Dobra.
- To powód do zmartwień. - To nie wszystko.
- Monroe i Gerard? - Izolują nas.
Od siebie.
Co znaczy, że zaczęli gromadzić swoje wojsko.
Lepiej znajdźmy nasze.
Derek.
Mogłeś zadzwonić.
Nie masz telefonu.
Muszę sobie załatwić.
Wiecie, co robię?
To echolokacja.
- Odrobiłeś lekcje. - Trochę się uczyłem.
I w jeden dzień nauczycie się tego, co ja szlifowałem latami?
Liczymy na kilka wskazówek.
Cokolwiek pomoże nam pokonać Anuk-ite bez patrzenia na niego.
Walka na oślep to jedno. Nie nauczyliście się chodzić.
Przewodnik osób niewidomych musi ćwiczyć z laską i zawiązanymi oczami
przez 120 godzin, zanim dostanie certyfikat.
Nie nauczę was chodzić i walczyć w mniej niż 24 godziny.
Wiemy, że to kiepsko wygląda, ale Gerard ma armię.
Pewna istota zmusza ludzi strachem
do zostania zabójcami.
Istota, która może zabić samym wzrokiem.
- Widzieliście ją? - Widzieliśmy ludzi zmienionych w kamień.
To dlaczego nie uciekacie?
Bo mu nie uciekamy.
To brzmi jak alfa.
Zaczynajmy.
Widzisz tego gościa?
Dlatego nie weszliśmy głównym wejściem.
- Kto to? - Działa z Monroe.
Był tam wczoraj.
Dostał broń jak reszta.
A ta pielęgniarka?
Stała tuż za mną.
To coś więcej, niż wam się wydaje. To nie tylko łowcy.
To każdy, kto weźmie broń.
Wczoraj uczyli ich, jak jej używać,
jak przeładowywać, co robić, gdy się zatnie.
Pielęgniarki?
Wszyscy.
To chciałeś mi pokazać?
Że ludzie nas nienawidzą?
- Sam bym do tego doszedł. - Jest coś więcej.
Chodź ze mną. Dobra?
Teraz!
Niestety ta nauka walki na oślep
jest trochę inna.
Widzimy.
To ma znaczenie?
Jeśli przez kilka dni nie będziecie chodzić z opaską na oczach,
to Anuk-ite musi was jedynie zmusić, byście otworzyli oczy.
Będziemy je mieć zamknięte.
To takie proste?
Co robią oczy, gdy się boisz?
Otwierają się szeroko.
By złapać więcej światła i wysłać dane do mózgu,
byście poradzili sobie z zagrożeniem.
- Mogę ich nie otwierać. - Pokaż. Zamknij je.
Nie żyjesz.
Rozumiem. Będzie trudniej, niż myślałam.
Ale to możliwe.
Co dalej?
W szkole dla niewidomych mówią na to „trening z maską do spania”.
My użyjemy zwykłych opasek.
Zaczniemy od echolokacji.
Dźwięku.
- Pokażę, jak używać z termorecepcji. - Ciepła.
Equilibriocepcji.
Równowagi.
I propriocepcji.
Nacisku.
Dobra robota.
No dalej.
Jest kolejna krypta?
Kilku Hale'ów,
kilka krypt.
ZAKAZ WSTĘPU
Nie będę cię to tego zmuszał,
ale nie chcesz, by Beacon Hills zostało zrównane z ziemią.
Prosisz, bym wrócił?
Z trudem przyznaję, że cię potrzebujemy.
Teraz brzmisz jak Argent.
A ochrona Beacon Hills to zadanie dla Hale'a.
Jeśli wrócę, to nie dla Beacon Hills.
I najpierw muszę się czymś zająć.
Skąd to masz?
Ktokolwiek zabił stado w Brazylii, szukał tego.
Zadbam, by tego nie znalazł.
- Wyrzuć to. - To nie tylko trucizna.
Może tego szuka, bo to antidotum?
Dlatego Gerard je chce?
Brzmisz, jakbyś wiedział.
Mam ci pomóc go powstrzymać, kiedy to ty go sprowadziłeś?
Gerard wiedział o Bestii więcej niż my.
Czy ci się to podoba, czy nie, potrzebowaliśmy go jako sojusznika.
Teraz potrzebujemy ciebie.
- Agenci federalni! - Nie ruszać się!
Ręce do góry!
Hej, przystojniaku.
Tęskniłeś?
Zwykli ludzie używają echolokacji, tworząc dźwięki,
jak klikanie językiem o podniebienie.
Skoro wasz słuch jest sto razy mocniejszy,
usłyszycie naturalne dźwięki.
- To słyszałem. - A wiesz, gdzie jestem?
Nie nasłuchujcie mnie, tylko echo.
Odbicia dźwięku. Użyjcie ich, by mnie znaleźć.
Oboje macie wybitny słuch.
Użyjcie go jako broni.
Nie czuję się teraz taka wybitna.
Znajdźcie mnie.
Chodźcie do mnie.
Znajdźcie mnie.
Jak martwi jesteśmy?
Całkiem.
Co masz?
Monroe kazała nam przeglądać raporty z wypadków.
Z dziesięciu lat.
Rozbite samochody, wypadki przemysłowe, pożary.
Melissa mówiła, że to samo było w szpitalu.
Pielęgniarka zbierała karty i szukała takich informacji.
Dziwne raporty, wypadki, po których pacjenci byli cali we krwi,
a potem cudownie zdrowieli i wychodzili tego samego dnia.
POGOTOWIE
To nie wszystko.
McCall, tata Scotta,
powiedział mi, co widział w szkole.
Dzieciaki w bandażach.
Sprawdzali, jak szybko się goją.
- Robią listy. - Wszyscy wokół nas.
Sąsiedzi, przyjaciele.
Zaplanowali to. To nie przypadkowe działanie.
To operacja.
- To się dzieje naprawdę. - Dowiedzmy się kiedy.
Kiedy dokładnie.
Jednostka nr 10, kod 217 w Ośrodku Eichen.
Wzywamy wszystkie dostępne jednostki.
Tu 10-4. Nie ma mnie w pobliżu.
Przyjęłam. Wszystkie dostępne jednostki.
Tu 10-4. Jestem w drodze.
Parrish.
Nie muszę ci mówić, byś uważał.
Ale pamiętaj...
wiedzą, czym jesteś.
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII
Przywieźli ich wczoraj.
Kim oni są?
Nie wiem.
Ale przywieźli ich wczoraj.
Wiesz, co to jest?
Tojad.
Nie było ich tu.
- Chodźmy do szkoły. - Lydia.
Nie mówiłaś, czemu czekasz na Scotta.
- Na pewno chcesz wiedzieć? - A muszę?
Obudziłam się, mówiąc dwa słowa.
Może to był zwykły sen...
a może coś innego.
- Jakie słowa? - „Gdzie Jackson?”
To bardzo niepokojące. Co jeszcze?
Ja przed tobą niczego nie ukrywam.
Widziałam cię...
zmienionego w kamień.
Byłam w kontenerze ze stali.
Była tam niebieska ściana.
Widziałam wszystkich. Nawet Dereka i Ethana.
Wszyscy byliście kamieniami.
Masz czasami optymistyczne wizje?
Są takie, jeśli im zapobiegniemy.
Kontener... Taki do transportu?
Tak! Było ich pełno.
Chyba wiem, gdzie byłaś.
Wiesz, gdzie jest Scott.
Pewnie cieszysz się popularnością.
To te niebieskie oczy.
I idealne kości policzkowe.
Myślałem, że mój uśmiech.
- Gdzie reszta? - A co?
Za mało, by ocalić Gerarda?
Myślisz, że to mu zrobi różnicę?
Poluje na ciebie, Kate.
Wiem, że uzdrowisz się po kilku strzałach.
Ale po strzale prosto w głowę?
Chyba nie.
Zawsze musisz popsuć dobrą zabawę, Chris!
Myślisz, że ktoś, kto tak cię nienawidzi,
da ci choć trochę miłości?
To ty szukałeś ojca, by go kochać, Chris.
Ja chcę tylko dobrej, staromodnej zemsty.
Ten tojad wyląduje w kuli.
Kuli dla Scotta McCalla.
Derek...
Wracaj do Beacon Hills. Ostrzeż Scotta.
U ludzi termorecepcja odbywa się głównie przez skórę.
Macie termoreceptory, które reagują na zmianę temperatury.
Oczy wilkołaków skutecznie wyłapują ciepło.
To co zrobimy bez oczu?
Skupcie się na swojej skórze.
Drobnych zmianach temperatury.
Odwróćcie się do siebie.
Malia, spróbuj uderzyć Scotta.
- Poważnie? - Tak, poważnie.
Macie nauczyć się walczyć.
Skop mu tyłek.
A ja co mam robić?
Broń się.
Kurwa...
Przepraszam.
Nie przepraszaj. Uderz go jeszcze raz.
Dobra.
Nie sądziłem, że to możliwe,
ale zaczynam żałować, że widzę.
Nie możemy ich wyjąć?
Nie odłączajcie kroplówek.
Nie wiadomo, co się stanie. Poczekajcie na nas. Już jedziemy.
Dobrze, pospieszcie się.
Dobra, ja spadam.
- A twój plan? - Nikt cię ze mną nie widział.
- No i? - No więc
nie musisz mi przywalić.
Ta część planu mi się podobała.
Idź.
Hej, Nolan.
Co tu robisz?
Nic.
- A ty? - Szukałem cię.
- Dokąd idziesz? - Ja...
muszę wracać do domu.
Nie musisz nigdzie iść.
Nie teraz.
Chodź. Chcę z tobą pogadać.
Ulice są puste.
Jakby wszyscy przygotowywali się na burzę.
Wiesz, co myślę?
To Kristallnacht.
Co to? Niemiecki?
Mówią na to „noc kryształowa”.
Naziści wywołali falę antyżydowskiej przemocy
w całych Niemczech i Austrii.
Zniszczono ponad 200 synagog,
wyciągano ludzi z domów,
atakowano ich i mordowano.
W jedną noc aresztowano 30 000 żydów.
I tak będzie tutaj?
Z nami?
Idą po nas.
Po nas wszystkich.
Przyjaciele Liama. Wiesz, że przyjdą?
Tak. Ty ich tu przyprowadziłeś.
Tego chcieliśmy.
Monroe powiedziała, że reszta przyjdzie za Liamem.
Wiedzieli.
Zrobiłeś to, czego oczekiwali.
- I co zrobisz? - To, co powinienem.
Nie.
Przestańcie mnie szukać.
Słuchajcie.
Wyczuwajcie zmiany temperatury.
Czujcie nacisk pod stopami.
Bądźcie pewni mojego położenia,
mojej prędkości,
a nawet moich metod ataku.
I nie żyjesz.
Znowu.
Dobra, powtórzmy jeszcze raz.
Scott, spróbujmy czegoś innego.
Nie ma nic innego.
Nie pokonam Gerarda, jeśli ma całą armię.
- Nadal się nas boją. - W tym tkwi problem.
Nie znają nas.
Nie chcą nas tutaj. Nie chcą na nas patrzyć.
Ale ich strach nie jest prawdziwy.
Może to nie tylko Anuk-ite?
Może ludzie naprawdę tacy są?
Może to stworzenie tylko daje ludziom pozwolenie,
by kierowali się swoimi strasznymi zasadami?
Nie wierzę w to.
Nie chcę.
Ani ja.
Zostaw opaskę, Scott.
Zamknij oczy. Spróbujemy jeszcze raz.
Ale tym razem
nie będę się powstrzymywał. Naprawdę cię zaatakuję.
Zaprosiliście mnie tu, bo wiem, jak się walczy?
Nie wiem.
Wiem, jak się zabija.
Mason.
Widzę ich.
Co to?
Zaplanowali, że przyjdziemy.
Właśnie coś zrozumiałem.
Ja też.
Jesteśmy przynętą.
Nie możecie blokować tych drzwi.
Nie przeszkadzajcie sobie.
Uderz go.
Chyba to przeżyłeś.
Scott!
Nikt z nas nie przeżyje.
- Dlaczego? Co tu robicie? - Nadchodzą.
Monroe i reszta. Są bardzo dobrze uzbrojeni.
Napisy: Kamila Krupiński