ความเดิมตอนที่แล้ว
พวกเขาอยากรู้ว่าใครยิงบ้านของสก็อต ฉันบอก มอนโรว่านายทำ นายว่าทำไมนายยังมีชีวิตอยู่ล่ะ
- นายห้ามมองมันนะ มันจะฆ่านาย - เราต้องสู้แบบไม่ใช้ตา
- งั้นก็แปลว่า... - ดูเคเลี่ยน
(เมืองคาเบเซราส บราซิล)
ต้องถึงขั้นนั้นเลยเหรอ
อาร์เจนท์ขอให้ผมมาพบกลางดึกตามลำพัง ผมเลยพกปืนมาด้วย
คุณก็เอาปืนของคุณวางบนแผงหน้าปัด ให้ผมเห็นมันชัดๆ ดีมั้ย ช้าๆ ล่ะ
พอใจรึยัง
อย่าลืมปืนพกที่สายพันรอบเอวของคุณด้วย
- มีดพกในแขนเสื้อของคุณด้วย - คุณคิดว่าผมพกมีดในแขนเสื้อของผมรึไง
- คุณอยากให้ผมปลอดอาวุธป้องกันตัวเลยสินะ - บุญแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ใส่กุญแจมือคุณไว้กับประตู
ขอผมหยิบนะ
- คุณพยายามเอาเงินฟาดหัวผมรึไง - มันเป็นค่าแรงคนให้ข้อมูลต่างหาก
คุณต้องจ่ายมากกว่านี้ ถ้าคุณอยากให้ใครปริปาก
- และมันไม่ใช่เพราะโลภหรอกนะ - กลัวสินะ
สิ่งเหนือธรรมชาติ
- ประเภทไหน - คุณไม่อยากรู้หรอก
ผู้กอง ผมมาที่นี่เพื่อหาคำตอบ เรื่องที่ผมไม่อยากรู้โดยเฉพาะนะ
บอกผมหน่อยว่าคนแถวนี้กลัวอะไรนักหนา
คุณอาจแปลกใจว่าผมยอมเปิดรับมากแค่ไหน
มันเริ่มจากเหตุฆาตกรรมหมู่
เราพบคนตาย 12 ศพ
ระบุตัวตนไม่ได้ ไร้ผู้ต้องสงสัย ไร้เบาะแส
เราเริ่มสืบคดี รวบรวมทุกคนที่อาจช่วยหาฆาตกรได้
แต่ไม่ได้มีแต่เราที่ตามสืบ
มีบางคนที่อยากรู้ว่านี่เป็นฝีมือของใคร
มีบางคนที่อยากได้ตัวฆาตกรมากกว่าเรา
คนที่โกรธ เดือดดาล
เขาปรากฏตัวกลางวันแสกๆ
จู่โจมอย่างเงียบกริบ
ว่ากันว่าเขาเคลื่อนไหวเร็วจนไม่น่าเชื่อ
ฟันของเขาคมกริบดุจมีดโกน
ร่างของเขาสูงเกินแปดฟุต
- แปดฟุตเหรอ - เมืองเล็ก สิ่งเหนือธรรมชาติแรงกล้า
แล้วยังไงต่อ
มันจู่โจมพวกเขาด้วยพลังมหาศาล
และหลังจากนั้น ก็ป่าเถื่อนเกินบรรยาย
พวกนั้นว่าตาของเขาเรืองแสงได้
สีฟ้าใช่มั้ย
- คุณเคยเห็นพวกมันแล้วสินะ - ระยะประชิดเลย
งั้นคุณก็เชื่อเรื่องนี้สิ คุณเชื่อเรื่องมนุษย์หมาป่ามั้ย
ผมเชื่อในตัวเดเร็ค เฮล
ได้โปรดอย่าฆ่าฉันเลย ได้โปรด อย่า
ปล่อยฉันไปเถอะ
พูดสิ
- มนุษย์หมาป่า - งั้นนายก็รู้ว่าฉันทำอะไรได้บ้าง
- นายล่ามนุษย์หมาป่าทำไม - เพราะเขาอยากได้ตัวนาย
เขาไม่สนคนอื่น แค่นายคนเดียว
ใคร
ใครอยากได้ตัวฉัน
ทุกคนต่างตอบเหมือนกัน
เจอราร์ด
- ผมต้องตามหาเดเร็ค เฮล - คุณหาเขาไม่เจอหรอก
พวกนั้นว่าเขากลายร่างเป็นหมาป่า แล้วหายไปในสายหมอก
เขาขับรถได้
มนุษย์หมาป่าไม่ขับรถหรอก
เชื่อผมเถอะ เขาขับรถ
พบเหยื่อ 12 ศพ
ตำรวจสากลประกาศหาผู้ร้ายข้ามแดน เพื่อหาเดเร็ค เฮล
ใครจะไปเชื่อผม ถ้าผมพยายามพูดความจริงกับพวกเขา
คุณรู้จักมันเหรอ
นั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้...
และมันก็จะเป็นจุดจบของทุกสิ่ง
(บีคอนฮิลส์)
จงดูให้ดีๆ
เราปล่อยกระแสไฟฟ้าใส่ร่างของเขาตลอดเวลา
ไม่อย่างนั้นเขาจะกระชากเชือกล่ามของเขาขาด
เพราะไม่อย่างนั้นเขาจะเป็นอิสระ...
และฆ่าเรา
ฉันจะฆ่าแกก่อนเลย
พวกก่อนหน้าเราใช้หน้าไม้ และลูกดอกสู้กับพวกมัน
นี่คือสิ่งเดียวที่พวกมันใช้ป้องกันตัวของพวกมัน
แท่งหมุดเงิน
ขณะที่เขามีกรงเล็บคมกริบขย้ำกระดูก และเขี้ยวที่ฉีกเราเป็นชิ้นๆ
เขาแกร่งขึ้น ไวขึ้น
และความสามารถ ในการรักษาตัวเองของเขาก็เหนือชั้น
เธอ
เธอชื่ออะไร
ซิดนี่ย์
เธอเจอพวกมันระยะประชิดมาแล้ว
ไม่ต้องอายหรอก
มีการแข่งลาครอส เราโดนขังอยู่ในห้องสมุด
- แล้วเธอทำยังไง - ไม่ได้ทำอะไร เราได้แต่ซ่อนตัว
ไม่เป็นไร ซิดนี่ย์ ฉันก็เคยทำแบบนั้น
จนถึงวันที่ฉันเบื่อการหลบซ่อนเต็มที
เบื่อที่ต้องเกรงกลัว
และฉันตัดสินใจ ว่าถึงคราวพวกมันต้องเป็นฝ่ายกลัว
ถึงคราวของพวกมันแล้ว
ถึงคราวพวกมันต้องหลบซ่อน
ถึงคราวพวกมันต้องโดดเดี่ยว
ถึงคราวพวกมันต้องหนี
เจ้าหน้าที่ฟาร์เรล มีปัญหาอะไรเหรอ
เปล่าครับ
- แล้วคุณเรียกให้ผมจอดทำไม - เพื่อให้คำแนะนำคุณน่ะ
อย่ามาขวางทาง เราไม่ได้มีเรื่องกับคุณ
ถ้าคุณมีเรื่องกับเพื่อนของผม ก็ถือว่าคุณมีเรื่องกับผมด้วย
ถึงเวลาพวกมันต้องถูกล่า
ฉันฆ่าเฮลฮาวด์ด้วยตัวคนเดียว ไอ้ตัวที่ว่ากันว่าฆ่าไม่ตาย
ใช่ ใช่เลย
รู้มั้ยว่าใครตัวคนเดียวอีก
โนแลน ออกมาตรงนี้สิ
เธออยากรู้มั้ยว่าโนแลนทำอะไร
เขาลุยเดี่ยว กลางดึกคืนหนึ่ง
เขาเสี่ยงชีวิตพยายามปลิดชีพอัลฟ่า สก็อต แม็คคอล
เด็กหนุ่มอายุ 16 คนนี้สาดกระสุนใส่บ้านนั้น จนฉันแปลกใจที่บ้านยังไม่ถล่ม
- เยี่ยมเลย - ใช่เลย
พวกเธอจะไม่โดดเดี่ยว
เพราะเจอราร์ด พวกเธอถึงมีคลังแสงนี้
ทั้งปืน อาวุธต่างๆ และเหนือสิ่งอื่นใด เธอมีกันและกัน
ฉันไม่อยากแสร้งทำว่าเรื่องนี้ง่ายดาย
ฉันรู้ดีว่าการเป็นผู้อารักขา ไม่ใช่ธรรมชาติของเรา
แต่พวกเธอต้องเป็นอย่างโนแลนและซิดนี่ย์
จงนึกถึงความกล้าหาญของพวกเขาเสมอ เมื่อเธอก้าวออกไปคืนนี้
และทำสิ่งที่เธอรู้ว่าเธอต้องทำ
ไชโย
ซิดนี่ย์
ลากเขาออกไปจากที่นี่ซะ
นายด้วย
เลือกตามใจชอบ
เขาอยู่ไหน
พวกแกทำอะไรเขา เขาอยู่ไหน
แจ๊คสันอยู่ไหน
เขาอยู่ไหน
แจ๊คสันอยู่ไหน
รู้สึกไม่ดีใช่มั้ยล่ะ
รู้มั้ยว่าทำไมพวกเขามองนายแบบนั้น
พวกเขากลัวฉันมั้ง
กลัวสิ่งที่นายจะบอกและคนที่นายจะบอก
- ไม่มีใครเชื่อใจนายแล้ว - แล้วนายมาที่นี่ทำไม
- นายตอบข้อความของฉันทำไม - นี่อาจถึงเวลาที่ฉันจะไล่กระทืบนาย
ฉันบอกว่าฉันจะไปช่วย ฉันจะให้นายดูบางอย่าง
- บางอย่างที่ฉันว่านายต้องอยากเห็น - ที่ไหน
- โรงพยาบาล - แค่บอกฉันมาก็พอว่ามันคืออะไร
- ฉันมีแผนนะ - นายมีแผนเหรอ
ใช่ๆ ฉันจะให้นายดู สิ่งที่นายต้องเห็นที่โรงพยาบาล
แล้วนายค่อยกระทืบฉัน มอนโรจะได้คิดว่านายรีดข้อมูลจากฉัน
ก็ได้ ฉันยอมรับเรื่องแผนนั่น
สก็อต
สวัสดี ลิเดีย
- คุณมาทำอะไรที่นี่ - มาตามหามาเลีย แล้วเธอล่ะ
ตามหาสก็อต...
ก็เห็นๆ อยู่
ทำไมล่ะ
แล้วคุณตามหามาเลียทำไมล่ะ
หัวอกพ่อแม่
- ทำไมเธอไม่โทรหาสก็อตล่ะ - แล้วทำไมคุณไม่โทรหามาเลียล่ะ
เรามัวคุยกันแบบนี้ก็ไม่ได้เรื่องหรอกนะ
- ฉันติดต่อเขาไม่ได้ - ฉันก็ติดต่อเธอไม่ได้ คนอื่นด้วย
เสาสัญญาณมือถือแถวนี้หลายเสาพัง
- โอเค มิน่าถึงเป็นห่วง - เรื่องมันยิ่งกว่านั้น
- มอนโรกับเจอราร์ดสินะ - พวกเขาตัดเราจากโลกภายนอก
- และจากกันและกัน - อาจแปลว่าพวกเขาอาจซ่องสุมกองทัพไว้แล้ว
งั้นเราก็ต้องหากองทัพของเราบ้าง
(ดูแลนอร์ทแคโรไลนาให้สวยงาม)
เดเร็ค
คุณน่าจะโทรมาก่อน
- ก็คุณไม่มีมือถือ - งั้นผมต้องหามาใช้สักเครื่อง
นายรู้มั้ยว่าฉันกำลังจะทำอะไร
หาจากเสียงสะท้อน
- นายเตรียมตัวมาดีนี่ - ผมก็เตรียมตัวมานิดหน่อย
แล้วนายเลยคิดว่านายเรียนรู้ได้ในวันเดียว ทั้งที่ฉันเรียนตั้งหลายปีเหรอ
เราอยากรู้เรื่องเด็ดๆ สองสามอย่างก็พอ
อะไรก็ได้ที่ช่วยเราสู้อานุคอิเตะ โดยไม่ต้องมองมัน
การปิดตาสู้ก็เรื่องนึง พวกนายยังไม่หัดเดินด้วยซ้ำ
ผู้เชี่ยวชาญสร้างความคุ้นเคย และการเคลื่อนไหวต้องปิดตาเดินด้วยไม้เท้า
อย่างน้อย 120 ชั่วโมงก่อนได้รับใบประกาศ
ฉันสอนพวกเธอเดินและสู้ในวันเดียวไม่ได้หรอก
เรารู้ว่าโอกาสน้อยมาก แต่เจอราร์ดมีกองทัพ
มีสัตว์ร้ายที่คนหวาดกลัวกลายเป็นนักฆ่า
สัตว์ร้ายตัวนี้ฆ่านายได้เพียงแค่มองตา
นายเจอพวกมันแล้วล่ะสิ
- เราเห็นคนกลายเป็นหิน - แล้วทำไมนายไม่หนีเอาชีวิตรอดล่ะ
เพราะเราไม่หนีไง
แบบนั้นค่อยสมเป็นอัลฟ่าหน่อย
มาเริ่มกันเลย
เห็นหมอนั่นมั้ย เราถึงไม่เข้าประตูหน้าไง
- เขาเป็นใคร - เขาเป็นคนของมอนโร
เขาอยู่ด้วยเมื่อคืน พวกนั้นส่งปืนให้เขาเหมือนคนอื่นๆ
นายเห็นพยาบาลคนนั้นมั้ย เธอยืนอยู่ข้างหลังฉันเลย
ใช่ แจ๋ว
มีอะไรมากกว่าที่นายคิด พวกนี้ไม่ใช่นักล่าธรรมดา
ใครก็ตามและทุกคนที่เต็มใจจับปืนสู้เมื่อคืน
พวกเขาจะสอนวิธีใช้ปืนให้พวกนั้น
โหลดกระสุนยังไง เมื่อปืนขัดลำกล้องต้องทำยังไง
พวกพยาบาลเหรอ
ทุกคนเลย
นี่เหรอที่นายอยากให้ฉันเห็น คนที่เกลียดพวกเราเนี่ยนะ
- เรื่องแค่นี้ฉันจัดการเองได้ - มันไม่ใช่แค่นั้น
ตามฉันมา โอเคมั้ย
ตอนนี้เลย
โชคไม่ดีที่มีข้อแตกต่างสำคัญข้อเดียว ที่จะสอนวิธีสู้แบบตาบอดให้พวกนาย
- เราไม่ได้ตาบอดจริงๆ - แล้วเรื่องนั้นสำคัญตรงไหน
ถึงสองสามวันต่อจากนี้นายไม่ฝึกปิดตาเดิน
พวกอานุคอิเตะก็จะทำทุกทาง ให้พวกนายลืมตาของนายอยู่ดี
งั้นก็หลับตาของคุณไว้สิ
ง่ายอย่างนั้นเชียว เมื่อเธอกลัว ตาของเธอจะเป็นยังไง
- ตาของพวกเขาจะเบิกกว้าง - เพื่อรับแสง
ส่งข้อมูลไปสมองมากขึ้น เพื่อที่เธอจะได้จัดการศัตรูตรงหน้าได้ดีขึ้น
- ฉันหลับตาของฉันได้อยู่แล้ว - ตามใจ หลับตาเลยสิ
- เธอตายแล้ว - ฉันเข้าใจแล้ว
- เรื่องนี้มันจะยากกว่าที่ฉันคิด - แต่ก็ยังพอมีทาง
แล้วไงต่อ
ในโรงเรียนสอนคนตาบอด มันเรียกว่าการฝึกแบบสลีปเชด
เราจะใช้ผ้าปิดตาธรรมดาๆ
และเราจะเริ่มจากหาตำแหน่งด้วยเสียงสะท้อน
เสียง
- จากนั้นฉันจะแสดงการรับรู้อุณหภูมิให้นายดู - จับความร้อน
การรับรู้ดุลของร่างกาย
- การทรงตัว - การทรงตัว
และการรับรู้อากัปกิริยา
แรงกดดัน
- ฉันห่วย - เธอเก่งแล้ว
เริ่มได้
ห้องนิรภัยอีกที่เหรอ
เฮลยิ่งมาก ห้องยิ่งมากตาม
(ห้ามเข้า)
ฉันก็อยากบังคับให้นายรับผิดชอบนะ
แต่ฉันว่านายคงไม่อยากเห็น บีคอนฮิลส์วายวอดหรอก
นายขอให้ฉันกลับมา
เอาเป็นว่าทำใจยอมรับลำบาก ว่าเราต้องการนายเป็นไง
- ค่อยฟังเหมือนพวกอาร์เจนท์หน่อย - ป้องกันบีคอนฮิลส์ฟังเหมือนพวกเฮลนะ
ถ้าฉันจะกลับไป มันไม่ใช่เพื่อบีคอนฮิลส์
- แล้วมีบางอย่างที่ฉันต้องจัดการก่อน - นายไปเอานั่นมาจากไหน
ใครก็ตามที่ฆ่าล้างฝูงในบราซิล มันตามหานี่ ฉันต้องมั่นใจว่าพวกมันจะหาไม่เจอ
- ทำลายมันทิ้งซะ - มันไม่ใช่แค่พิษธรรมดา
บางทีพวกมันอาจอยากได้ เพราะมันเป็นยาถอนพิษก็ได้
- เพราะงั้นเจอราร์ดถึงอยากได้มันสินะ - นายคงรู้คำตอบแล้วสิ
นายอยากให้ฉันช่วยนายหยุดเขา ทั้งที่นายพาเขากลับมาเองเนี่ยนะ
เจอราร์ดรู้เรื่องอสูรดีกว่าเราเยอะ
จะชอบหรือไม่ชอบ เขาก็เป็นพันธมิตรที่เราต้องการในตอนนั้น
แต่ตอนนี้เราต้องการนาย
- เจ้าหน้าที่รัฐ - อย่าขยับ
ชูมือขึ้นเหนือศีรษะ
ไง สุดหล่อ
คิดถึงฉันมั้ย
มนุษย์ทั่วไปใช้การหาตำแหน่งจากเสียงสะท้อน ด้วยการสร้างเสียง
อย่างเช่นการเดาะลิ้น
เพราะประสาทหูของนายดีกว่ามนุษย์ถึงร้อยเท่า
นายก็เลยจับเสียงสะท้อนตามธรรมชาติได้
- ฉันได้ยินเสียงนั่นชัดเลย - แล้วเสียงบอกว่าฉันอยู่ไหนมั้ย
อย่าฟังเสียงฉัน ฟังเสียงสะท้อน เสียงที่สะท้อนกลับ
ใช้มันตามหาฉัน
พวกนายทั้งคู่มีประสาทหูชั้นยอด
พวกนายต้องตั้งใจจับเสียงเหมือนอาวุธ
ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกสุดยอดอะไรทั้งนั้น
หาฉันให้เจอ
มาหาฉันสิ
หาฉันให้เจอสิ
- ตอนนี้เราตายรึยัง - ก็ประมาณนั้น
คุณได้เรื่องอะไรบ้าง
มอนโรให้ทั้งหน่วยขุดรายงานอุบัติเหตุ ย้อนหลังไปสิบปีครับ
พวกคดีอุบัติเหตุรถชน อุบัติเหตุในการทำงาน ไฟไหม้
พวกนั้นเคลื่อนไหวที่โรงพยาบาลด้วย เมลิสซ่าเห็นพยาบาลคนนึงดึงแฟ้มประวัติ
แนวเดียวกันออกไป
รายงานแปลกๆ อุบัติเหตุที่คนไข้เลือดท่วมถูกส่งตัวเข้ามา
จากนั้นก็หายเป็นปลิดทิ้ง และกลับบ้านไปในวันเดียวกัน
ยังไม่หมดเท่านั้นนะ
แม็คคอล พ่อของสก็อต เล่าให้ผมฟังถึงสิ่งที่เขาเจอที่โรงเรียน
เด็กๆ มีผ้าพันแผลเต็มไปหมด
พวกเขาทดสอบว่าพวกเขารักษาตัวได้เร็วแค่ไหน ทุกคนจดบันทึกไว้
คนรอบตัวเราทั้งนั้น
เพื่อนบ้าน เพื่อนฝูง
พวกเขาวางแผนเรื่องนี้ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่
มันคือปฏิบัติการ
- เรื่องนี้จะเกิดขึ้นแน่ๆ - เราต้องรู้ให้ได้ว่าเมื่อไหร่
วันที่แน่นอน
หน่วยสิบ เกิดเหตุโจมตีที่ไอเค่น เฮ้าส์ เราขอให้ทุกหน่วยไปที่เกิดเหตุ
ทราบแล้วเปลี่ยน ผมอยู่นอกพื้นที่
รับทราบ หน่วยสิบ ขอทุกหน่วยที่ไปได้
ทราบแล้วเปลี่ยน ผมกำลังไป
แพร์ริช
ผมรู้ว่าผมไม่ต้องเตือนให้คุณระวังตัวดีๆ แต่จำไว้...
พวกเขารู้ว่าคุณเป็นใคร
(ห้องดูแลผู้ป่วยหนัก)
พวกเขาถูกส่งตัวมาเมื่อวาน
พวกเขาเป็นใคร
ฉัน... ฉันไม่รู้
แต่พวกนั้นส่งตัวพวกเขามาเมื่อคืน
นายรู้มั้ยว่านั่นอะไร
วูล์ฟเบน
- พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ - งั้นไปที่โรงเรียนกันเถอะ
ลิเดีย เธอยังไม่ตอบว่ามารอสก็อตทำไม
- คุณอยากรู้จริงเหรอ - ฉันต้องรู้มั้ยล่ะ
เมื่อคืนฉันตื่นขึ้นมาพูดสองคำ ที่อาจเป็นคำพูดจากฝัน...
ไม่ก็จากอะไรสักอย่าง
- สองคำนั้นคืออะไร - "แจ๊คสันอยู่ไหน"
นั่นกวนประสาทอย่างแรง อะไรอีกล่ะ
ลิเดีย อย่ามายึกยักกับฉันน่า ฉันไม่เคยเล่นแง่กับเธอเลยนะ
ฉันเห็นคุณ...
กลายเป็นหิน
ฉันอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์
มันเป็นตู้เหล็ก
มีผนังสีน้ำเงิน
ฉันเห็นทุกคน เดเร็คและอีธานก็ด้วย พวกคุณทุกคนกลายเป็นหินหมด
เธอเคยมองการณ์ไกลในแง่ดีบ้างมั้ยเนี่ย
มันเป็นแง่ดีแน่ ถ้าคุณป้องกันมันได้
ตู้เหรอ เธอหมายถึง ตู้คอนเทนเนอร์ส่งสินค้าน่ะเหรอ
ใช่ อยู่รอบๆ ตัวฉันเลย
- ฉันว่าฉันรู้ว่ามันเป็นที่ไหนนะ - งั้นคุณก็รู้ว่าจะหาสก็อตได้ยังไง
คุณนี่เนื้อหอมเหมือนเดิมนะ จริงมั้ย เพราะดวงตาสีฟ้านั่นแน่
และโหนกแก้มที่ไร้ที่ตินั่นด้วย
ผมคิดว่ามันเพราะรอยยิ้มของผมเสียอีก
- ที่เหลืออยู่ไหน - ทำไมล่ะ
แค่นั้นไม่พอช่วยเจอราร์ดรึไง
คุณคิดว่ามันจะทำให้แตกต่างเหรอ เขาล่าคุณนั่นแหละ เคท
ฉันรู้ว่าคุณรักษาตัวเองได้ ถ้าโดนยิงนัดสองนัด
แต่ถ้าโดนเข้าที่หัวจังๆ ล่ะ ฉันว่าไม่น่ารอดนะ
นายนี่ชอบขัดจังหวะเหมาะๆ ตลอดเลยนะ คริส
เธอคิดว่าคนที่ใจเกลียดแรงขนาดนั้น จะเหลือความรักให้เธอรึไง
นายนั่นแหละคือคนที่อยากให้พ่อรัก คริส
ฉันก็แค่อยากแก้แค้นด้วยวิธีสุดคลาสสิก
วูล์ฟเบนขวดนี้จะบรรจุใส่กระสุน
กระสุนสำหรับสก็อต แม็คคอล
เดเร็ค
กลับไปบีคอนฮิลส์ ไปเตือนสก็อต
สำหรับมนุษย์ การรับรู้อุณหภูมิส่วนใหญ่รับรู้ทางผิวหนัง
พวกนายมีประสาทรับรู้ ที่จับการเปลี่ยนแปลงร้อนและเย็นได้
ตาของมนุษย์หมาป่า ตรวจจับความร้อนได้เป็นพิเศษ
- ถ้าเราไม่ใช้ตาของเราล่ะ - ใช้ผิวหนังของนายสัมผัสสิ
ระยะเวลาสั้นๆ ที่อุณหภูมิเปลี่ยนไป
เอาล่ะ หันหน้าเข้าหากัน
มาเลีย พยายามเล่นงานสก็อตสิ
- ถามจริง - ใช่ จริงจังมาก
เธอมาที่นี่เพื่อเรียนต่อสู้นี่
อัดเขาสิ
โอเค
แล้วผมต้องทำยังไงต่อ
ป้องกันตัวเอง
บ้าเอ๊ย...
- ขอโทษ - ไม่ต้องขอโทษ
อัดเขาอีก
ใช่ ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นไปได้
แต่ฉันเริ่มอยากกลับไปตาบอดอีกรอบแล้ว
- เราแค่ดึงสายออกไม่ได้เหรอ - ไม่ ห้ามถอดสายออก
นายไม่รู้ผลที่ตามมา รออยู่นั่น เรากำลังไป
ตกลง รีบมานะ
- โอเค ฉันไปนะ - แล้วแผนของนายล่ะ
ไม่มีใครเห็นนายมากับฉัน
- แล้วไง - ฉันไม่ต้องโดนอัดแล้วไง
นั่นเป็นส่วนเดียวของแผนที่โดนใจฉัน
ไปสิ
ไง โนแลน
นายมาทำอะไรเนี่ย
เปล่านี่
- แล้วนายมาทำอะไรที่นี่ - ฉันมาตามหานาย
- นายไปไหนมา - ฉันไป...
บ้าน ฉันต้องกลับบ้าน
นายไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น
อย่าเพิ่งไป
ฉันอยากคุยกับนาย
ไม่มีคนเดินถนนเลย
มันเหมือนทุกคนพร้อมรับพายุใหญ่ หรืออะไรสักอย่าง
นายรู้มั้ยว่าฉันคิดอะไรอยู่
คริสตัลล์นาคต์ไง
นั่นอะไรน่ะ ภาษาเยอรมันเหรอ
พวกเขาเรียกว่าคืนกระจกแตก
พวกนาซียุยง ให้เกิดคลื่นความรุนแรงต่อต้านชาวยิว
ทั่วเยอรมนีและออสเตรีย
โบสถ์ยิวกว่า 200 แห่งถูกทำลาย
ผู้คนถูกลากออกมาจากบ้านของพวกเขา ถูกทำร้ายและสังหาร
คืนนั้นพวกเขาจับกุมชาวยิวได้เกือบ 30,000 คน
ที่นี่จะเกิดแบบนั้นเหมือนกัน
- กับพวกเรา - พวกมันตามล่าเรา
เราทุกคน
เพื่อนของเลียม นายรู้ว่าพวกนั้นจะมาใช่มั้ย
ใช่ นายพาพวกนั้นมาที่นี่
อย่างที่เราต้องการ มอนโรบอกว่า นายพาเลียมมาและคนอื่นก็จะตามมา
- พวกเขารู้ - นายทำสิ่งที่พวกเขาคาดไว้เป๊ะ
- แล้วนายจะทำอะไร - สิ่งที่ฉันควรจะทำไง
เลิกมองหาฉัน
ฟังเสียง
สัมผัสอุณหภูมิขึ้นลงให้ได้
สัมผัสความกดดันใต้ฝ่าเท้าของนาย
รับรู้ด้วยความแม่นยำ ตำแหน่งของฉัน ความไวของฉัน
แม้แต่วิธีจู่โจมของฉัน
และตอนนี้นายก็ตายแล้ว
อีกรอบ
ตกลง เอาเลย เริ่มกันใหม่อีกรอบ
สก็อต ฉันว่าเราน่าจะลองวิธีอื่นนะ
ไม่มีทางอื่นแล้ว ฉันสู้เจอราร์ดพร้อมทั้งกองทัพไม่ได้
- พวกนั้นเกรงกลัวเรา - นั่นแหละปัญหา พวกเขาไม่รู้จักเรา
พวกเขาไม่อยากให้เราอยู่นี่ ไม่อยากเห็นเรา แต่ฉันก็สัมผัสได้ว่ากลัวจริงๆ
ถ้ามันไม่ใช่แค่อานุคอิเตะล่ะ
แล้วถ้านี่เป็นสิ่งที่พวกเขาเป็นล่ะ
มันเป็นไปได้มั้ยที่เจ้าสัตว์ร้ายยอมให้ผู้คน
ทำสิ่งเลวร้ายใดๆ ก็ตามที่ซ่อนอยู่ในตัว
ผมไม่เชื่อเรื่องนั้นหรอก
ผมไม่อยากเชื่อด้วย
ฉันก็เหมือนกัน
แกะผ้าปิดตาได้ สก็อต
หลับตาของนายซะ
เราจะลองกันใหม่
แต่คราวนี้ฉันจะไม่ยั้งมือ ฉันจะจัดหนักกับนายเต็มที่
นายมาหาฉันเพราะนายคิดว่า ฉันรู้วิธีต่อสู้ใช่มั้ย ฉันเปล่า
ฉันรู้วิธีฆ่าคนต่างหาก
เมสัน
ฉันเห็นเธอ
นี่อะไรกัน
ฉันว่าเรามาที่นี่เพราะโดนจัดฉาก
- ฉันว่าฉันเพิ่งรู้ตัวนะ - ฉันด้วย
เราคือเหยื่อล่อ
นี่ คุณอย่าทำแบบนั้น คุณอย่าขวางประตูสิ
เชิญตามสบายเลย
อัดเขา
รอบนี้นายรอดแฮะ
สก็อต
สก็อตๆ
- เราทุกคนไม่รอดแน่ - อะไร ทำไมล่ะ เธอมาทำอะไรที่นี่
พวกมันกำลังมา และพวกมันมาพร้อมอาวุธหนักครบมือ
คำบรรยายโดย รัชนีวรรณ พวงหิมวันต์