W poprzednich odcinkach...
Widziałam wszystkich, nawet Dereka i Ethana.
Byliście kamieniami.
Ja chcę tylko dobrej, staromodnej zemsty.
Ten tojad wyląduje w kuli dla Scotta McCalla.
Nadchodzą. Monroe i reszta. Są bardzo dobrze uzbrojeni.
Idziemy.
Opowiem ci historię. Może zabrzmi znajomo.
Był taki dzieciak.
Miał 16 lat, był sam i ratował swoje życie.
Nie widział ich, ale słyszał, że się zbliżają.
Mieli broń...
kusze.
Polowali na niego.
Zaczęło się podczas pełni księżyca.
Coś go zaatakowało.
Coś go ugryzło.
I zmieniło jego życie.
Zmieniło wszystko.
- Jak masz na imię? - Alex.
Mam rację?
Tak było z tobą?
Mam swoją historię.
Ale pewnych części się nie spodziewałem.
Ludzie...
którzy myślałem, że zawsze będą ze mną...
To ich straciłem.
A ci, którym myślałem, że nie zaufam...
uratowali mi życie.
Kilka razy.
Wszyscy mamy jakąś historię.
W mojej wszyscy nie żyją.
Ale ty żyjesz.
I jesteś z nami.
I co teraz?
Jak się kończy twoja historia?
Malia!
Chcieliście to zrobić beze mnie?
Bez nas?
Nic mi nie powiedzieliście.
Ani słowa. Nie wierzę.
Mieliśmy bardzo dobre powody.
Gerard...
najbardziej się boi...
że cię nie pokona.
I o tym wie.
To się naprawdę zaczęło.
Co?
Wojna totalna.
Lubię spontaniczne spotkania rodzinne,
ale co ty tu robisz?
W Brazylii znalazłem zabite stado.
Na ścianie napisano krwią dwa słowa. „Beacon Hills”.
Wróciłeś dla Beacon Hills?
Nie. Wróciłem dla ciebie.
Krew i zniszczenie.
Będą takie powszechne.
Litość uduszona krwawymi czynami.
Duch Cezara, sięgający zemsty,
wróci z gorącego piekła.
Monarszym głosem zagrzmi...
Znasz resztę, Scott?
Znasz Szekspira?
Siej zniszczenie i spuść z uwięzi psy wojny.
Wojna, zgadza się.
Witaj, Derek. Pewnie czujecie się nostalgicznie.
Podoba ci się spotkanie rodzinne,
które dla ciebie zorganizowałem, Scott?
Dołącz do nas, a osobiście ci podziękuję.
Mam dla was kilku gości.
Z Londynu.
Nawet ktoś taki jak Jackson Whittemore
nie mógł się powstrzymać i wrócił do Beacon Hills.
Przywitaj się, Jackson.
Jeszcze raz, staruszku. Przybliż się.
A włożę ci to coś w dupę!
Nie stracił swojego uroku, prawda?
Znajdziesz go tu z nami, w zbrojowni, Scott.
Tak się składa,
że powiem ci, gdzie znaleźć ich wszystkich.
Zastępca piekielny ogar spotkał swoich znajomych,
gdy pojechał na wezwanie do Ośrodka Eichen.
Twój tata wracał z San Francisco
z zamiarem dołączenia do walki.
Ale nie zaszedł daleko.
Powiedz mamie, by nie szła dziś do pracy w szpitalu.
Liam i jego znajomi tam teraz są.
Optymistyczne, ale bardzo nierozsądne.
Tak się prowadzi wojnę, Scott.
Strategiczne rozmieszczenie swojej armii przeciwko ich.
Dlatego przyjdziesz do mnie.
Spróbujesz ocalić, ilu się da.
Może nawet kilku ci się uda.
Ale twoje ograniczone zasoby to za mało.
W końcu przegrasz.
Psy wojny, Scott.
Idą po ciebie.
Kup nam trochę czasu.
Wyciągnij Liama i resztę, gdziekolwiek są.
Kupuję czas, byś wymyślił plan czy sprowadził pomoc?
To i to.
OTWARTE
ZAMKNIĘTE
To był pierwszy dzień mojego stażu.
Pojawiła się informacja
o kolesiu, którego szukali w lasach Karoliny Północnej.
- Nie byłeś w Ameryce Południowej? - Byłem.
A ciała wilkołaków, o których mówiłem? Obwinili mnie.
Dowiedziałem się, że FBI znalazło tego dzikiego sprawcę...
Znalazłem spotkanie grupy łowców.
- Chciałem zdobyć informacje. - FBI też znalazło.
Oddział SWAT miał go złapać, żywego lub martwego.
Znamy Dereka, więc najlepiej martwego.
Najlepiej.
Przekonałem ich, by włączyli mnie do operacji.
Namówiłeś FBI, by wzięło stażystę
do niebezpiecznej operacji w terenie?
To dziwne, że nią nie pokierował.
Próbowałem. Nie udało się.
Mówiąc w skrócie, musiałem uratować mu życie.
Nie tak było.
Pominąłem szczegóły, ale to główny zarys.
Sedno sprawy.
- Nie mogłeś chodzić. - Utykałem.
Nie mogłeś chodzić. Niosłem cię.
Postrzelili mnie w palec. Pokazać?
Ostrzelali go. Pokonali mnie.
Mniejsza o palec.
- Pokonali. - Słuchajcie.
Mamy inny problem niż łowców.
To Anuk-ite.
Są wszędzie.
Mój telefon nie działa. Zakłócają sygnał.
Co zrobimy?
Nie zostawimy Liama.
Nie możemy czekać na pomoc.
- Tylko ty i ja. - Przeciwko nim?
Tak. Czemu nie?
To zła pora, by powiedzieć, że cię kocham?
Nie, jeśli ja ciebie też.
Możemy dziś umrzeć.
Nie umrzemy.
Gotowy?
Tak.
W porządku?
Chyba tak.
Od kogo dostałeś? Ktoś z moich czy twoich przyjaciół?
Nie wiem, czy mam jakichś przyjaciół.
Nie winię ich za to.
Możesz wstać? Musisz mi pomóc.
W czym?
Odzyskaniu szpitala.
Udało nam się znaleźć tyle żółtego tojadu.
Jest rzadki, ale starczy na jedną kulę.
To więcej, niż trzeba, by zabić alfę.
Miesza ci w głowie. Masz zwidy.
Jak wygląda?
Wyglądał jak dwie normalne osoby. Ale się połączyły.
Wiemy, że ma dwie twarze. Jedną ludzką.
Drugą nadprzyrodzoną.
Jest zmiennokształtny jak my.
Wie, czego się najbardziej boisz.
Może cię zabić wzrokiem.
Czyli mamy z nim walczyć na oślep?
I zmierzyć się z naszym strachem?
Tak. A co? Czego najbardziej się boisz?
Ślepoty.
Bycia niewidomym?
Tak, zawsze mnie to przerażało.
Niefortunny zwrot akcji.
Lydia i Stiles znajdą Argenta. Idźcie do zbrojowni po Jacksona.
Nie czekajmy na niego.
Już raz przeszłam przez te drzwi.
Zwolnimy? Chcę wszystko zrozumieć.
Mówimy, żeby to zrobić?
Zrobimy to, czego chce Gerard? Zgadza się?
Jeśli zatrzymamy Anuk-ite, zatrzymamy wszystko.
I zatrzymamy Gerarda i łowców?
- Nie wszyscy są łowcami. - On ma rację.
Większość to zwykli ludzie, którymi kieruje strach.
Monroe się nie zmieni.
Ale możemy dotrzeć do innych. Do większości.
Anuk-ite każe im działać pod wpływem strachu.
Strach motywuje. Zwłaszcza jeśli zmienia się w złość.
Jeśli przestaną się bać, nie będą chcieli walczyć.
Boją się nas. Ale nie muszą.
- Muszą zmienić zdanie. - Musimy im pomóc.
Możemy zmierzyć się z Anuk-ite.
Możemy walczyć na oślep. Zmierzyć się z naszym strachem.
Ale jak go złapiemy?
Wymyślimy coś, jak zawsze.
Miło, że ktoś nie stracił optymizmu.
- Jeszcze nie. - Ja już.
Kupimy ci trochę czasu, Scott. Kto wie?
- Może Jackson ma odpowiedź. - Może Argent nam ją da?
Wy idziecie ze mną. Potrzebny nam Peter.
Każdy, kto zatrzyma tę istotę lub ją spowolni.
- Gdzie idziemy? - Do szkoły.
- Tam będziemy z nim walczyć? - Nie.
Znajdzie nas.
Dwa...
ciała?
Żadnej krwi ani ran.
Jak wyglądają?
Jak posągi.
Greckie.
Peter, zamknij oczy. Zrób to teraz.
Tato?
Boisz się mnie, prawda?
Mówili ci, czemu powinieneś?
Jeśli się nie boisz, to podejdź bliżej.
Zamknij się!
Bo jestem w połowie kanimą.
Wiesz, co to jest?
Spójrz na te pazury.
No chodź.
Przyjrzyj się.
Te pazury wytwarzają jad, który może cię sparaliżować.
Mam też inne oczy.
Patrz.
Nie mogę się zmienić w całości, ale...
To jak półautomatyczna skrzynia biegów.
Mogę przejść z manualnej na automatyczną.
Lubisz samochody?
Jeździłem porsche, ale...
Nie mogę już jeździć sportowymi.
Nie ma miejsca na mój ogon.
Nie umarł.
Nie może.
Jest puls, ale słaby.
Nie jesteśmy sami.
Scott?
Chyba wiem, jak go złapać.
- Jackson? - Stiles?
Jackson?
Zająłem się tym.
O Boże, to naprawdę ty!
- Dobra, miło. - To naprawdę ty.
Nie za blisko. Trzymaj ręce z daleka.
Dobra. Pora to przerwać.
Wy to zrobiliście?
Ja to zrobiłam.
Ja wyważyłem drzwi.
Skoro każdy coś zrobił, może stąd wyjdziemy?
Nie bez Ethana.
Ethan? Co tu robi Ethan?
- Jest ze mną. - Z tobą?
- Tak. Ze mną. - Ethan?
Tak. Ethan.
- I ty. - Ethan?
Tak.
Mój Boże.
Myślałam, że nigdy się nie zejdziecie.
- Poszukamy go? - Tak. Chwila.
- Tak? - Nadal w zbrojowni?
Tak. Za chwilę wychodzimy.
Musicie coś wziąć.
Czekajcie.
Ja to zrobię.
No dalej, Liam. Uciekaj. Tak będzie zabawniej.
- Co tu robisz? - Sam się zastanawiam.
Nie możemy się ukrywać.
Peter tak nie przetrwa.
Ani my, jeśli to coś nas znajdzie.
Poczekamy na Stilesa.
Nie będę tu czekać.
Malia, poczekaj.
- Scott... - Nic mi nie jest. Nie daj jej uciec.
Nie jest dobrze. To żółty tojad. Zabije cię.
Co?
- W porządku? - Tak.
Poza tym, że ten basen był używany.
- Jak wydostałeś się przede mną? - Dużo gadałem.
Użyłeś ogona, prawda?
Nadal masz ogon?
- Obrzydliwe. - Możesz wstać?
Idziemy.
Nadal tam są?
- Nie umrę za ciebie. - Ja za ciebie też nie.
Ale będę przy tobie walczył.
Dobra.
Walczmy.
Na ziemię!
Chodź, usiądź.
Derek, idź. Pomóż Malii.
Poradzi sobie. Musimy to wyciągnąć.
Jest jeden sposób, by pozbyć się tojadu.
- Trzeba go wypalić. - Co?
Nie zrobisz za wiele, póki się nie uleczysz.
Jeśli mam rację, potrzebny nam Stiles.
Dobra.
Już dobrze.
W porządku.
Nie możecie na niego patrzyć. Walczcie na oślep.
Może nie walczmy? Zbierzmy wszystkich i uciekajmy.
Mnie pasuje.
Jest tu.
Zamknijcie oczy.
- Lydia... - Zamknijcie!
Spójrz na niego.
Umiera?
Chyba nie.
Nie tak łatwo zabić piekielnego ogara.
Wiecie, że tak się nazywa?
Skoro wchodzicie do tego świata,
powinniście o tym wiedzieć.
Nie chcemy, by ktokolwiek ucierpiał.
To odłóż broń, zastępco.
Nie strzelisz do mnie.
Ale nie pozwolimy ci go zabrać.
Nie byłbym taki pewny.
Jest was tylko trzech.
Stilinski...
Szeryfie.
Zwracaj się do mnie właściwym tytułem, zastępco.
Ile masz lat, z 60?
Wy trzej...
pomóżcie zastępcy Parrishowi wstać
i go stąd zabierzcie.
Tak jest.
Szeryfie.
Ethan?
- Ethan. - Jestem tutaj.
- Gdzie Lydia? - Nie wiem.
Zamknąłem oczy i nie wiem, dokąd poszła.
Gdzie jesteś?
Przed tobą.
- Jaki jest plan? - Rozbrojenie miasta.
Ci, którzy dostali od Gerarda broń, muszą ją oddać.
Jeśli trzeba, użyjemy siły.
Derek, to ty?
Derek?
Derek, to ja.
Jennifer.
Spojrzysz na mnie?
Pozwolisz im znowu mnie zabić?
Zostawisz mnie na śmierć?
Czy dasz mi kolejną szansę?
Nie jesteś prawdziwa.
Nie brzmię jak prawdziwa?
Nie spojrzysz?
Spójrz na mnie.
Otwórz oczy.
Proszę?
Nie chcesz mnie zobaczyć?
Nie chcesz o mnie pamiętać?
Pamiętać o nas?
Spójrz, proszę.
Spójrz na mnie!
No dalej.
Gdzie on jest?
Myślałaś, że powierzyłbym ci
ostatnie uncje żółtego tojadu?
Jestem twoją córką.
- Jestem Argentem. - I jedną z nich.
Dałeś wszystko jej?
Dałeś go Monroe?
Tak, starczyło na jedną, ostatnią kulę.
Tę kulę.
Mamy kolejnego.
Nie wiem, czy żyje.
Ale wygląda na bezbronnego.
To koniec, Kate.
Wszystko się ułożyło.
Nie wszystko.
Pora odłożyć broń.
O czym ty mówisz?
Scott żyje i wie, jak ich ocalić.
Wszystkich.
Ukrywasz się w bibliotece, Scott?
Przede mną?
Otwórz oczy.
Nie dasz rady mnie pokonać.
Twoi przyjaciele nie żyją.
Zobaczyli moją twarz i zwariowali.
Zginęli przez ciebie.
Zawiodłeś ich.
Zwiodłeś...
wszystkich.
Szczególnie...
ją.
Szczególnie...
Allison.
Otwórz oczy.
Scott.
Otwórz je, Scott.
Musisz tylko otworzyć oczy.
Twój strach jest inny.
Jest w nim moc.
Twoja moc.
Twój strach daje mi wolność!
Nie zostanę uwięziony.
Nie zostanę złapany
i zamknięty w klatce.
Już nigdy!
Otwórz oczy.
Otwórz je!
Wiem, jak z tobą walczyć.
I jak cię złapać.
Nie mogę strzelić. Co mam zrobić?
Zastrzel go. Zastrzel obu.
Nie pokonasz mnie.
Nie boję się ciebie.
Już nie.
Po jednej w głowę i serce.
Zrozumiano.
Nawet jeśli chciałeś osłabić Scotta tojadem, to znalazł sposób.
Jak zawsze.
Anuk-ite.
Chciałeś tyle mocy, by cię nigdy nie uwięzili.
Chciałeś moc takiego zmiennokształtnego jak ja.
Ale to się wiąże z zasadami zmiennokształtnych!
Mamy słabości.
I granice, których nie przekroczymy.
Popiół górski.
- Jackson. - To koniec?
Teraz tak.
- Miło cię widzieć, trenerze. - Wzajemnie.
To boli.
Boli.
Dalej boli?
Nie.
Dobrze.
To twoja wina.
To twoja wina, głupi starcze.
- Widziałeś tylko jego. - Zniszczył naszą rodzinę.
Twoja rodzina...
stoi przed tobą.
Rzućcie broń.
Parrish, niech rzucą broń.
Tak jest.
Musisz mnie nauczyć, jak to robić.
Tu Monroe. Niech ktoś poda mi status. Teraz.
Niech ktoś odpowie.
Odezwijcie się.
Co się dzieje? Niech ktoś weźmie radio i mi powie.
Przegrałaś.
Scott?
Nie uzdrawia się?
Co się stało z twoimi oczami?
- Musiałem. Przepraszam. - Musisz się uzdrowić.
Jeśli będziesz tak za długo, zmiana będzie stała.
No dalej, skup się.
Próbuję. Nie działa. Nie mogę się skupić.
Spójrz na mnie. Możesz się skupić.
Nie mogę tego zrobić.
Możesz. Proszę, spójrz na mnie.
Malia.
Pocałuj go.
- Co? - Pocałuj go.
Wtedy uciekli.
Gerard dał ludziom broń.
Ale skorzystało z niej mniej osób, niż przypuszczał.
Więcej osób zna nasz sekret.
Ale większość jest po naszej stronie.
Współkapitanowie?
Teraz chcecie być współkapitanami?
Rozwiązaliśmy nasz konflikt.
Mało w tym rywalizacji.
Kto was nauczył tych bzdur?
Pan.
Bo jest pan świetnym trenerem.
Masz rację.
Jestem świetnym trenerem.
I już się nas nie bali.
Mamy sojuszników, którzy byli wrogami.
Mamy obrońców.
Przyjaciół, którzy o nas walczą.
Reszta z nas szuka innych...
jak ty.
Dobra, Alex.
Ludzie, którzy cię ścigali...
mają przywódcę. Nazywa się Monroe.
Ma dużo zwolenników.
Ilu? Setki?
Tysiące.
Na całym świecie.
To co tu robimy?
Spotkamy się z ludźmi, którzy mogą nam pomóc.
Niektórzy zawsze są przy nas.
Inni przychodzą, gdy są potrzebni.
Dziś potrzebujemy wszystkich, których znajdziemy.
Czy oni są...
inni?
Niektórzy tak.
Nie uwierzysz, co potrafią robić.
Niektórzy są tylko ludźmi,
ale rekompensują to bystrością...
albo świetną walką.
Kim oni są?
Moimi przyjaciółmi.
Moim stadem.
Możesz do nas dołączyć, jeśli chcesz.
Ale będziesz musiał walczyć.
Z Monroe?
I z jej naśladowcami.
Powiedziała, że mnie znajdzie.
Że złapie mnie i zabije. Nieważne, ile mam lat.
Mówiła, że jestem potworem.
Nie jesteś potworem.
Jesteś wilkołakiem.
Jak ja.
Napisy: Kamila Krupiński