ANTERIORMENTE EN THE PERIPHERAL
Non saben con quen decidiron enfrontarse.
É Londres,
setenta anos despois do teu presente.
Estás nun periférico.
Telepresente.
Pilótalo coma o teu corpo.
Creo que deberías contarme por que queren matar a miña familia.
Ven, ensínocho.
Burton, sube xa.
Vexo, Flynne.
-Mamá. -Podo verte.
Polímero de 2 pulgadas nas ventás.
Placas de Kevlar nas portas.
Pneumáticos runflat. Visión térmica nocturna.
Mangos electrificados. Picos e fume despregables por detrás.
Depósitos antiexplosións.
Só preciso un borrancho aquí
e todo listo.
Vaste facer relixioso, Corbell?
Tut, ás veces
chega o momento no que tes que cambiar.
No máis profundo.
Parece que cheguei a esa encrucillada.
Sabedes os carteis que teño na estrada de entrada?
Vounos quitar.
Porei esas cruces no canto deles.
Promoven un negocio diferente.
Se deixas de vender coches, quen reparará estes?
Douche unha garantía de por vida, CJ.
No que vos queda de vida,
se ocorre algo,
arránxoos gratis.
Non rompo as miñas promesas.
Unha aperta de mans.
Veña.
Subide para probalos. Aquí tedes, mozos.
Déixame a min.
Arriba.
Non están mal, verdade?
Todo ben?
A ver como vos sentides.
Non funciona?
Que di?
Parece que os vehículos non arrancan para os nosos amigos.
E as ventás e as portas non abren. Que desgraza.
Un coche pechado, nun día como hoxe,
sabes a cantos graos se pon?
Non, señor.
Chegan a 60 nunha hora.
Busqueino.
-Déixanos saír! -Déixoos saír?
Sabes o que máis me gusta do exército?
As frases que inventan.
Cando os líderes do inimigo cometen o erro de reunirse nun lugar,
lanzámoslles unha bomba.
-Abre a porta! -Chámano ataque de decapitación.
Soa moi poético, non si?
Que cona pasa?
Tut tiña as súas dúbidas de que o cristal fose antibalas.
Vamos, ho, non respiro!
Bótalles auga.
Recórdalles a sede que van pasar.
Isto é unha cabronada!
Fillo de puta!
Non chegarás a ningures na vida, Jasper,
se non tes o valor para ser cruel ás veces
só polo gozo animalesco que dá.
Vai calor aquí!
Vai calor!
Veña, ho!
Abre!
Vai por el!
Estás morto!
Cando remates,
arrastra as cruces e déixaas no firme.
Tío Corbell?
Vaste?
Volverei. Só me fai falla un martelo.
Mexas na piscina, Corbell?
Non é miña?
Un destes días madurarás.
-E entón, que? -Pedirei o divorcio.
E terei unha piscina limpa.
Estiven pensando no depósito.
Creo que temos varias opcións.
A máis segura é rexeitalo.
Que os Fisher vivan a súa vida.
E deixar de ir á Habana Vella.
A máis arriscada?
Aceptalo, matar os Fisher
e, se é unha trampa de Seguridade Nacional,
mudarte ó cárcere estatal
coma un idiota.
Tamén podes aceptalo e non facer nada.
O problema é que non sexa unha trama
e enfades a alguén con recursos á man
e disposto a resolver as cousas
de forma bastante enérxica.
Non podo dicir que me guste ningunha.
Non tes algo mellor?
Jasper.
A súa muller, Billy Ann,
é a mellor amiga de Flynne Fisher.
Queres deixar algo así en mans do noso sobriño medio parvo?
Deixa o diñeiro.
Que Jasper busque
e descubra se ocorre algo raro cos Fisher,
e volve entón ó tema.
E o meu novo amigo da Habana Vella?
Dille que o estás preparando todo. Pode tardar.
Iso faime parecer débil, non?
Parece débil un león cando se agocha para lanzarse sobre unha presa?
Arre demo, Flynne.
Viaxes ó futuro,
cadáveres trala túa casa, unha medicina máxica...
Sinto coma se me fose reventar a cabeza.
Xa.
Que é isto?
Unha aplicación que me puxo Burton no móbil para ver os drons.
Non sei, creo... Creo que o atopo relaxante.
Están na túa casa?
Non, señora.
-Xa. -Seguíronnos ata aquí?
Leon seguiunos ata aquí.
Sacaríaos el.
E temos que sentirnos máis seguras?
Se che poden dicir o da túa nai, tamén saberán algo de ti, non?
Ou da súa versión de ti.
Preguntei e non soltaron can.
Non sei por que, pero faime pensar que teño que deixar de preguntar.
Por que?
Serán novas duras
se teñen tan pouca gana de contarmas.
O que sei seguro é que hai menos xente en 70 anos.
Moita menos.
-Non fodas. -Xa.
Xa sei.
Crelo de verdade, non si?
Si.
-Que facedes? -Equiparnos.
Que fas ti?
Non podedes imprimir isto.
Non vos deixarán.
-Quen? -Forever Fab, Burton.
Pois eses somos nós agora.
Podemos facer o que queiramos.
Que dis?
Comprámola pola mañá.
Vale, foi Milagros Coldiron.
Agora mandan Macon mais Edward.
Temos que falar.
O que tes é que poñer o casco...
Fóra. Xa.
Agora son eles os meus xefes?
-Non. -Acabas de dicir...
Non podes ter xefes se es a dona do local, parviña.
E non tes tempo de traballar aquí.
Debes ir a Londres.
Por que actúas como se mandases ti?
Aquí hai moito en xogo.
E precisabas o descanso.
Temos que ser un equipo, entendes?
Ou todo vai ir ó carallo.
Coincido. Que che pasa na man?
Nada, dóeme un pouco. Non sei.
Colga alí a bici. Lévote a casa.
Compraches un coche?
É de aluguer.
Vou agora.
Espertei da borracheira hoxe á mañá
e adiviña o que atopei.
Un imbécil de collóns di que tes traballo para min.
Pasa, xa o arranxan todo eles.
Bótoche unha man?
Perdoa, tío. Non pretendía dicir iso.
Vai á merda.
Fixéchesme dano emocional.
Iso é.
Veña, que che dean. Pasa para dentro.
Entra con bo pé.
Agora é por foder.
Daría un brazo e unha perna por ese equipo.
-Pegas duro! -De verdade.
Sácasnos un brazo de vantaxe. Tes boa man.
Isto é para ti.
Fillo de puta.
Escoita, Flynne,
temos que falar das continxencias.
O que ten que saber a xente e cando.
Contei que xogabas a un simulador
e viches algo que non debías.
Agora, alguén te quere morta.
Polo de agora, ten bastante de verdade para a miña conciencia.
Para ti?
Si.
O que nos leva a mamá.
De onde cre que saíu a medicina?
Aínda non preguntou.
Se lla ensina ó médico, haberá que explicalo.
E máis aínda cando vaia á próxima cita e lle diga que ve.
Contaríalle a verdade
se soubese como explicala e que sexa convincente.
Que tes aí?
Perdo o control dela.
Ponse a apertar sen que eu queira.
É o casco?
Quizais. Non sei.
Conteillo a Billy Ann á mañá.
O que?
Todo.
Por que collóns o fixeches?
Contesta!
Non uses ese ton comigo. Non son unha nena.
Pois non actúes como unha.
Para o coche.
-Xa! -Non vou parar.
Sabes que, Burton?
Ti tes a todo o grupo
na fogueira da caravana. E eu?
Billy Ann é a miña única amiga.
-Vale. -De "vale" nada.
Hai algo máis roldándoche a cabeza e queres dicilo para cabrearme.
Recorda que cando lle contas algo a Billy Ann,
tamén o saberá Jasper.
Díxenlle que gardase o puto segredo.
As cousas non funcionan así, Flynne. Un matrimonio...
Tes a menor idea de como funcionan
-os matrimonios? -Quen é tío de Jasper?
Merda.
-Espérante. -Xenial.
Pensaba que se gardaba nunha cama.
Porque estás feito un romántico, Wilf.
Non é máis que unha cousa ata que chega a polt.
E onde se gardan as cousas? En caixas.
Ash preguntoume agora...
se matei alguén.
Esperta e érguete.
Por que o preguntaría, Liv?
Só lle quería asegurar que es a persoa axeitada para atopar a Aelita.
Porque o es.
O que fixeches non é vergoña algunha. Ó contrario.
É a razón pola que a miña famila e a oligarquía klept te acollemos.
Protexémoste.
Tratámoste coma un dos nosos.
Vale, case igual.
Nunca llo contaches a ninguén, verdade?
O que lles fixeches a aqueles neoprimitivos.
Nin sequera a Aelita?
Nunca serás ti completamente
ata que aceptes esa parte da túa alma.
Reclama o seu poder.
Se non o fas, estarás tan baleiro como isto.
Sénteste como unha cousa?
Unha cousa é un obxecto material insensible.
Tecnicamente pódeseme chamar así, pero temo que a pregunta carece de...
E benvida de volta.
Dicídeme que non o gardades nunha caixa cando non estou.
Non, claro que non.
Volvamos á cociña.
Paréceme bastante sinxelo
ó explicalo así.
Levamos a Mariel, roubámoslle o ollo,
usámolo para entrar no soto, cacháronnos,
Aelita escapou e a min matáronme.
Non son detective, pero penso que chega para comezar.
Comezade coa festa.
Empezade por descubrir quen é Mariel.
Mariel Raphael.
Asistente do xefe de seguridade do CI,
que é onde traballaba Aelita.
É lóxico pensar que usaches o seu iris
para entrar nunha das súas instalacións.
O que fai que todo o que vén agora
sexa máis complexo do que debería.
E máis perigoso.
Tedes medo dese sitio, vexo.
Digamos que minimizar as posibilidades de que nos vexan
é de interese para todos nós.
Non lles estades a roubar?
Usades a Aelita para coarvos no meu mundo.
"Roubar" é moi forte.
Como "coarnos".
Como o chamarías ti?
Creo que querías preguntarlle algo á moza.
Que conexión tes cun home chamado Corbell Pickett?
Ningunha.
E mellor que siga así. Por que?
Fabrica narcóticos na tua rexión. É bastante violento.
Un descubrimento macabro en Clanton esta mañá.
Doce corpos colgados en cruces na rúa Siltwell...
Xa sei quen é ese cabrón.
Membros do cártel dos Cans Tolos.
E o que fai, tamén. Apaga esa merda xa.
Controlamos o tráfico web do teu coto.
Detectamos un considerable pico de interese dende a súa dirección.
Interese en que?
Na túa familia.
Pode que alguén de aquí contactase con el
buscando recrutalo para matarte.
Tedes que mandarme de volta.
E quero dicir xa.
Seguide buscando a Aelita. Eu volvo nunha hora.
Wolfgang.
Están inmunizados?
De acordo coas normas estatais.
Cantos anos tes, querida?
Fago dez en 27 días. Wolf ten oito.
Abre.
Precisa algo de traballo, pero non é terrible.
O estipendio do estado debería cubrir eses gastos.
Non nos fai falla caridade.
O país pediunos axuda coa reformación.
Facelo é o noso deber.
Queres vir vivir en Oxfordshire con nós?
Pode vir Wolf?
Recolléronnos nas rúas xuntos.
Son unha parella ligada.
Só pensabamos adoptar un.
-Nese caso... -Non vou sen Wolf.
O neno chámase Wolf?
Vén de Wolfgang.
O ADN revela liñaxe alemán e norteafricano.
-Gústache o nome? -Si, señor.
Imaxina que querésemos chamarte algo diferente,
máis tradicional.
Coma Wilfred.
Pareceríache ben?
Podo ser Wilfred.
Bo rapaz.
María, María a Harpía
Como crece o teu xardín?
Con campás de prata
Aelita.
E cunchiñas
Parece non ter fin
Dona María a Harpía
Como crece...?
Wilfred?
Con campás de prata e cunchiñas
Ola, mamá.
Cando veu?
Hai anos.
Coma ti.
Antes de que morrera teu pai, iso seguro.
Aínda non te perdoei.
A ningún, por non vir ó funeral.
-Non temos que facer isto. -Que vergoña.
Pero non espero unha desculpa.
Coma sempre, preguntas mal
e recibes a resposta errónea.
O que creo que queres preguntar é
cando a vin por última vez.
-E? -Hai un mes.
Ou pode que menos.
Estaba en St. James, saíndo dun restaurante.
Case topo con ela.
E falastes?
Tentei falar con ela,
pero é Aelita, así que foi un traballo bastante unilateral.
Pregunteille onde vivía.
Puxo esa cara tan altiva
que pon ás veces e dixo:
"Onde neve caeu en Londres por última vez".
Tantos anos
e aínda non entendo por que xoga ás adiviñas.
Cando expresei a miña confusión, ofendeuse.
Dixo que, se algunha vez lle prestase a menor atención,
sabería exactamente ó que se refería.
Pero ti prestabas atención, Wilfred.
Sabes a que se refería?
Velo?
Senta, Wilfred. Só un momento.
Cansa que te alces desa forma sobre unha.
Ás veces, cando non podo durmir,
déitome e tento resolver a adiviña que sodes a túa irmá mais ti.
Supoño que o teu pai e eu erramos en ocasións.
Ou quizais os nosos estándares eran demasiado altos,
dadas as particularidades da vosa orixe,
pero non podes negar que vos demos o mellor de todo.
Educación, oportunidades, unha...
Grazas, querida.
O pracer é meu.
Non espero que o entendas.
Téntao.
As almas senten o illamento, Wilfred,
cando viven sen compañía.
E o modelo xenérico non chegaba?
Si, supoño que é moi sentimental pola miña parte.
Pero Aelita tiña algo.
Había algo na súa forma de estar
que sempre atopei profundamente reconfortante.
Queres dicir máis aló desas laidas rarezas da personalidade.
Como xa dixen, non espero que o entendas.
Xa che contei todo o que sei.
E o té enfriouse ata un nivel desagradable.
Penso que é hora de que te vaias, non cres?
Voume encargar de Pickett.
A que te refires con iso?
Burton, non podes matalo a sangue frío.
Dixeches que pensa matarnos.
Iso non é sangue frío?
El é dese tipo de persoas.
Nós non.
Non sei se o sabes,
pero os Marines gastaron moito diñeiro para facerme xusto así.
Xa non estás nos Marines.
Sabes que é semper?
Si. E tamén fidelis.
Creo que tes que preguntarte a que eres leal.
Que che parece isto?
Pensa un plan viable
ou imos co meu.
Falarás comigo antes de tomar unha decisión?
Claro que si.
Dío!
Falarei contigo antes. Prométocho.
Merda.
Conner tamén conta!
Benvida de volta.
Programei o coche nunha grade centrada no Palacio de Buckingham.
Se ves algo que lembres daquela noite,
podemos rastrexar a túa ruta á casa de Aelita.
Que lle pasou?
A Mariel.
Despois.
Os montadores fan milagres. Seguro que está ben.
Non cho preguntei para sentirme mellor.
Parece que desapareceu.
Puideron ser os montadores.
Aelita matouna?
Ou Aelita ou o CI.
Non lles gustan os erros de seguridade.
Pensaba que era un simulador.
Xa, pois resulta que, se nos picas,
sangramos.
Espera, volve.
Creo que xiramos alí.
Non estou segura.
Por que non damos un paseo e vemos se algo che soa?
Ti vai por alí, eu por aquí.
Podemos enlazar a vista.
-Enlazar? -Oirás un pito.
Cando o fagas, escorrega e toca o polgar co índice.
GRADUANDO...
CONEXIÓN ESTABLECIDA
A hostia.
Está configurado para todos os sentidos.
Tardas en acostumarte.
Hostia, maréome.
Xa, supoño que será a miña resaca. Deberías poder calibralo. Mira.
Mellor?
Si.
Isto é o máis raro que sentín na vida.
É como se fose parte de ti.
Ten sentido?
Funciona nos dous sentidos?
Que sentes en min?
Que?
Vives nos mundos de yupi, Fisher.
Vai tomar polo cu.
Teñen un fondo musical de blues.
Con moito baixo.
Así para que entre ou saia.
Jasper.
Creo que teño unha conversa pendente co señor Pickett.
En que che podo axudar?
Teño unha cenoria e un pau, Pickett.
Quere primeiro a cenoria?
Canto lle prometeron por matarnos a min e á miña irmá?
Non sei de que falas.
O prezo hai un par de noites eran nove millóns,
así que, se foi menos que iso,
non pensan moi ben de vostede.
En que vos metestes?
Nada que se vaia interpoñer no seu negocio. Prometido.
Pero podo ofrecerlle 200 000 $ á semana se nos deixa tranquilos.
Unha aperta de mans
e voume de aquí.
Teño curiosidade polo pau.
-Sabe o que é isto? -Oín algo.
O que en concreto?
O mal que te deixaron.
Agradézoche o servizo.
Cóntolle un relato?
Os Marines van a vilas para recrutar para hápticos.
Nenos que creceron xuntos ofrecen cohesión previa.
Conectan os hápticos e sae un organismo unificado.
Velocidade, intensidade e violencia.
Nos momentos máis intensos,
non adoitaba ser consciente do que facía.
Igual que unha man non sería consciente, se pilla o que digo.
Cando a guerra rematou, estaba nunha base e entrei nun bar.
Vin un tipo sentado nun tallo.
Quedei inconsciente.
Fóiseme.
Cando espertei, estaba enriba do tipo.
Descubrín que lle pegara unha malleira ata case matalo.
Nunca o vira antes,
pero o moi fillo de puta atacara
un sarxento da miña unidade cando tiña 16 anos.
E por culpa dos hápticos, eu levaba iso dentro.
Xunto co imperativo visceral de liquidar o cacho de cabrón
sen sequera saber por que.
Vaia historia.
Pero se ten unha moral,
non a entendín.
Se nos pasa algo a min ou á miña irmá e vostede está detrás,
máis lle vale ter os seus asuntos en orde, porque no son só eu.
Tamén os homes cos que servín.
É o mellor pau que tes?
Séntese seguro aquí, Pickett?
Es demasiado xove para recordalo,
pero antes esta era unha vila de merda
na que mandaba a escoura máis noxenta.
Eu cambiei iso,
da noite para a mañá.
Podíase volver vivir aquí.
Limpa e tranquila.
A miña vila.
Así que si.
Si, creo que me sinto bastante seguro.
A seguinte vaille á orella.
Aí ten o pau dos collóns.
Douscentos mil á semana?
Grazas, tío.
Tes vertixe?
Non moito.
Ben.
Camiña comigo. Preciso aire fresco.
A sede do CI foi o noso primeiro depurador de aire.
Precédente por moito tempo. Sabes como funcionan?
-Só en xeral. -Dime.
Capturan carbono da atmosfera.
Máis aló diso, preguntarme pola tecnoloxía específica
sería como preguntarme como voan os paxaros.
Tardas demasiado.
Non podemos permitirlo.
-O coto... -Xa, xa, xa.
Ofrece desafíos únicos. Seino moi ben.
Pode que prestes atención a demasiadas cousas.
Equipos de mercenarios, alianzas de vilas impenetrables...
Parece que debería haber unha forma máix sinxela de matar unha moza, non?
Só unha persoa? Coa arma axeitada?
E os problemas de aquí e agora?
Parece que Aelita West foi á universidade con Grace Hogart.
Compartiron habitación un ano.
Iso é preocupante.
Grace sempre me caeu ben.
Podo encargarme, se así o desexa.
Non, fareino eu.
Descubriches algo de quen pagaba?
Aínda estamos a desentrañalo.
Pero tiña razón, cheira a klept.
Non sabemos que familia é en concreto, pero supoño...
Non quero que supoñas, Daniel.
Quero que o saibas seguro.
E despois, o número de mortos.
Seguro que sabes que te podería eliminar facilmente
de moitas formas cun simple movemento da man.
Pero valórote, Daniel.
Non quero que sirvas ó Centro só por medo,
a motivación máis débil.
Só serve a curto prazo.
Doutora!
Baten as ás.
-Como? -Os paxaros.
É así como voan.
Bicos, Daniel. E faino xa.
Aelita di que pode que non exista en dez anos.
De que falaba?
Ola? Estás aí?
Wilf?
Nin idea. Cando a atopemos, podes preguntarlle.
Chamoume polt. Que significa?
"Poltergeist".
É como chamamos á xente do coto.
Sodes como fantasmas. Estades aquí, pero non.
Os cómplices perfectos.
Falando do cal, debería preocuparme a policía?
Xira á dereita na esquina.
Camiña sen présa. Eu vou na dirección contraria.
Si?
Dime que o periférico está rexistrado.
Está.
Con algunha mellora non aprobada.
Puideches contarmo antes de saír.
Que pasou?
Separámonos para cubrir máis terreo. Agora séguea un koide policía.
Vai con ela.
E que non diga nin unha palabra.
Se descobren que é dun coto, estades sós.
Cortaremos a conexión.
Pero mandareiche provisións ó cárcere.
Vai á merda, Ash.
Podo devolvela xa.
Non, sería sospeitoso. Espera ó meu aviso.
Escóitote.
Sígueme a corrente.
Se me ves tocarme o queixo, pide volver a casa.
Podemos axudar en algo?
Este periférico móvese pola veciñanza
violando as predicións algorítmicas en varios graos.
Fun enviado para investigar.
Identifíquese, señor.
-Wilf Netherton. -Confirmado.
A periférica é Rainey Portis.
Cidadá de Canadá.
Se o comproba, verá
que solicitei un visado de dez visitas remotas no seu nome.
Usáronse dúas, esta é a terceira.
Non se solicitou nin se aprobou tal visita.
Esta foi espontánea.
A visita remota queda revogada.
Entregue o periférico para inspección e...
Preguntarase por que saímos do coche.
Foi unha discusión.
Valoraría a súa opinión.
As outras dúas veces,
mencionou que o periférico non se parece a ela.
Quería que alugase outro modelo para esta vez.
Pero o que non sabía é que o periférico non é de alugueiro.
É meu.
Un modelo dunha exmoza.
Parecía máis sinxelo usar este.
Foi un erro, fun un lacazán.
Cando Rainey viu que estaba no mesmo periférico, enfadouse.
Dixo que non a respectaba se ignoraba así as súas peticións.
Saltou do coche e aquí estamos agora.
Pero o importante, axente,
é que estou empezando a sentir algo.
Ou sentindo a posibilidade de sentir algo, non sei se o entende.
Es extremadamente atractiva.
Intelixente.
Intrigante.
Intrépida.
É que non o ves?
Podo irme a casa, axente?
Si, señora.
Rexistre a súa visita o antes posible, señor Netherton.
Por suposto, axente.
Bo día.
Sígueme.
Doutora Nuland?
Grace!
Grazas por vir con tan pouco aviso.
Sen problema.
Paréceme que non tivemos moito tempo para conversar, non si?
Foi un descoido pola miña parte.
Todos sabemos o ocupada que está.
-Tes algún lugar favorito? -Perdoe?
Un sitio no que recuperar o ánimo. Este é o meu.
-Son as vistas o que a nutre? -As abellas.
A súa ignorancia.
Paréceme un aviso para que esteamos preparados.
Elas adícanse ó seu traballo con dilixencia,
sen conciencia algunha do vulnerables que son.
Todas as cousas que as mataron seguen aí fóra.
Facemos o posible para controlalas, claro,
pero un lapso na vixilancia desencadea unha serie de crises.
Sabes que tiveron dúas extincións
nos últimos cinco anos?
E despois, xa sabes...
A longa recuperación desde a nada.
Teñen sorte de tela.
Nós somos iguais a elas. As persoas.
Miramos todo isto e imaxinamos que o jackpot
e tódolos seus errores están soterrados no pasado.
Pero o traballo necesario para que siga así, o coidado...
Ti eres a que mellor o entende, non?
Esa é a finalidade do teu traballo.
Os datos que recopilas do coto poderían salvarnos a todos algún día.
De nós mesmos.
É un honor poder axudar, doutora.
Tes moitos amigos, Grace?
Algúns.
Aelita West conta como unha?
Supoño. Vivimos xuntas na universidade.
Entón saberás que traballaba no Departamento de Biodiversidade.
Traballaba?
Como supós que alguén de Cereais e Legumes
coñeceu a División de Investigación de Cotos?
Tiña curiosidade, así que...
Non lle contei nada importante, doutora.
Nunca o faría...
Antes había un país chamado Paraguai. Antes do jackpot.
Coñécelo?
Non.
Alí a xente tiña un dito:
se te sintes obrigada a contar un segredo,
e falo dun moi importante, dunha importancia existencial,
deberías cavar unha tumba antes.
-Por que? -A pregunta é para quen.
Para a persoa a quen llo contas.
Ou para ti mesma.
Síntoo moitísimo, doutra. Vexo que a decepcionei.
O té tiña unha substancia química.
Cando o corpo a procesa,
a suor imita a liberación hormonal dun abellón.
Temo que axita moito as nosas amigas.
Enténdelo, non si? Que non me deixaches máis opcións.
Teño dous fillos pequenos.
Iso é! Xusto!
Pensa neles.
En todo o que farías para protexelos.
Doutora Nuland, por favor!
Non, suplícollo!
Por favor! Farei o que sexa!
Unha pregunta.
Nun urinario,
é moi difícil mexar no sitio?
E con iso refírome a non mexar no chan.
Eu non fago iso.
Pois anima os teus amigos a que non o fagan. Pono de moda.
Eu téntoo se queres,
pero o certo é que as mulleres tédelo máis fácil ó sentarvos.
Era broma.
-Só un chiste. -Moi gracioso.
Grazas.
Xa chegamos, Jasper. Apaga o camión.
Vou levarlle unha cousa ó meu tío.
O que?
Non sei. Unha bolsa.
-Non serán drogas. -Non.
Como o sabes?
El entende o que opinas desas cousas.
Ademais é de Forever Fab.
-Deucho Flynne? -Macon mais Edward.
Billy Ann, non.
Preparo a cea se me fas un favor.
Descubre a que vén isto.
-E como o fago? -Ti saberás.
Eu non che pregunto como facer a cea.
E nin penses en coller nada, Jasper Baker.
Veña, Billy Ann, non son parvo.
Vale.
Ola.
Aquí tes.
Algún problema?
Non, señor. Díxenlles ó que ía e déronmo.
-Miraches dentro? -Non.
Sabes que non me sentiría ben se o fixese.
A ver, xa imaxino o que leva. Penso eu. Dá esa sensación.
E que cres que é?
Diñeiro.
Da familia Fisher.
-Son veciños teus, non? -Si.
Sorpréndeche que me paguen 200 000 dólares?
Un pouco, a verdade.
E se che dixese que pensan seguir facéndoo todas as semanas
durante o futuro próximo?
Supoño que me preguntaría de onde o sacan.
Mozo listo, Jasper.
En efecto, esa é a pregunta do millón.
-Queres un? -Non, non fai falla.
A ver...
Veña, cólleo.
-Veña. -Vale.
Grazas.
Agora vouche dar unha grande lección para a vida.
Antes de aceptar diñeiro de alguén,
pregunta sempre o que quere a cambio.
Non, non, non. Xa é tarde.
Collíchelo.
E que...?
Que queres a cambio?
Que atopes a resposta á pregunta do millón.
-Queres dicir...? -Vou ser directo.
Os Fisher preocúpanme un pouco.
Creo que se meteron en algo un pouco máis importante
do que poden controlar.
Lémbraste dos Cans Tolos?
É ese o mal do que estamos a falar.
Non queremos que volva á vila.
Canto máis saiba, mellor podo protexer os Fisher.
-Parecen xente decente. -Porque o son.
E non quererás que lles pase nada malo, non?
Vale...
Ben.
Vale.
Que se sente
ó enlazar cos hápticos?
É difícil describilo.
Por que preguntas?
Porque penso que o fixen,
ou algo parecido, con Wilf.
Sabes?
Máis che vale ter coidado.
Por que?
Hai que adestrar para levalo ben.
Hai xente que se perde.
Como que se perde?
Cando dúas almas se unen nunha soa,
pode parecer amor se non sabes o que é.
Chámanlle "deriva háptica".
Xa.
Benvida de novo.
Non é real, verdade?
Non, por desgraza.
Aelita deixou unha pista sobre a súa localizacón. Una adiviña.
Sempre lle gustaron.
Tentaba entrar na súa mente.
Cal era? A pista.
"Onde neve caeu por última vez".
Miña nai tiña un cadro sobre a cómoda que dicía:
"A batalla da abadía, onde Haroldo caeu".
O da neve non será unha persoa chamada "Snow",
verdade?
John Snow.
Quen é ese?
Un dos seus heroes intelectuais.
Un doutor inglés do cólera.
Onde morreu John Snow?
En Londres, o 16 de xuño de 1858.
E máis exactamente?
Rúa Sackville, 18.
Imos. Ó lugar onde Snow caeu por última vez.
Cheguei.
Alguén veu antes ca nós.
Temos un deses na casa.
O mesmo?
Si. E tamén está roto
desde que meu pai morreu.
Que hora ten o voso?
As 02:15.
Ben feito.
Que lles pasou?
Periféricos.
Días abandonados sen baños de nutrientes.
Ash e Ossian poden rastrexar as conexións ós operadores.
Que?
Burton.
Que é?
Un implante.
De Aelita?
Sacaríao tralo ataque para que non a puidesen seguir.
Deberiamos irnos.
Benvida, Fisher.
E Wilfred Netherton, non si?
Recordas isto?
Supoño que pensarás que se te mato, só perdes, verdade?
Pero asegúroche que o trauma deixa marca.
A que doe?
Que queres de min?
Responde!
Ela non parará ata que esteas morta.
Só pospós o inevitable.
Prolongas a dor.
Levaches algo.
O que?
PROXIMAMENTE EN THE PERIPHERAL
Quero volver, Burton.
Non pensas con claridade.
Cando pensas que alguén volverá tentar matarnos?
Foxes continuamente. Parece sospeitoso.
E isto pasará no meu mundo?
Subtítulos: Marcos Carou Balado
Tradución Creativa Estefanía Prol Lusquiños