ANTERIORMENTE EN THE PERIPHERAL
Na nosa liña temporal, Flynne Fisher non existe.
É bastante sinxelo.
Avanzamos de piso en piso matando ou incapacitando.
Cal é o seu maior medo?
O pasado.
Se tentades traizoarme outra vez,
fareivos anacos.
Temos un problema.
Preciso o vello vivo.
Tecnoloxía roubada.
Pode ser letal nas mans incorrectas.
Ola.
CLÍNICA WALTER REED, 2028
Estiven pensando...
Que?
Aquí postrado,
en ti e nos simuladores.
En como podes volver e reinicialos.
Oxalá puidese eu.
Volver ó nivel do can
e dispararlle desta vez.
É o que ten o xadrez.
Xaque mate
e perdes.
É o que fai a vida tan difícil.
Non podes reiniciar.
A unidade 204 solicita reforzos no 27 da rúa Bateville.
Hai tres vítimas. O sospeitoso fuxiu presuntamente armado.
Repito, fuxiu presuntamente armado.
Recibido, 204. Enviamos a ambulancia 1052. Corto.
Eu non me preocuparía.
Fai o que poidas. Podes volver pola mañá.
Tenente, detectaron un pulso.
De quen?
Disparos na clínica de urxencias.
1052, solicítanse reforzos.
Repito: 1052, solicítanse reforzos. Código tres.
-Que pasa? -Disparos.
Na clínica. Ten que ser o criminal.
Reece morreu.
Dixéronmo de camiño aquí.
Din que tamén matou ó shériff.
E ós Pickett.
Corbell aínda vive.
Pero matou ó shériff Jackman?
Tommy?
Si, foi el.
Matouno a tiros.
Se Nuland sae coa súa, o teu amigo non será o último.
Supoño que pretendedes detela.
Si, claro.
Propoño unha alianza.
Teño recursos que poderían darvos poder no voso mundo.
E parece que vós podedes actuar no meu de xeitos...
que eu non podo, tendo en conta os aspectos relevantes
que descubrín recentemente.
Que quere dicir?
Tedes máis problemas que Cherise Nuland,
a pesar do que sen dúbida a doutora intimida.
O voso mundo está á beira do jackpot.
Creo que podo axudarvos a navegar ante a tormenta que se achega.
Se imos chegar a un acordo, este sería o momento ideal
para que expresedes os vosos ultimatos ou esixencias.
Miña nai.
Volve estar cega e enferma.
Ten que curala.
Como prometiches ti cando comezou todo.
Señora?
Estalles preguntando ás tías.
Síntoo moito.
Os técnicos de Zubov
xa tentaron todo o posible.
Entón non pode axudala?
Por desgraza, non.
A mellor estimación das tías é que lle quedan 554 horas de vida.
Aproximadamente, 23 días.
Irei falar con ela.
Por favor.
Flynne.
Prometérono, Burton.
Prometérono.
Sei que estás triste, Flynne, pero...
tiven unha sensación estraña cando descubrín o do glioma
con respecto a ti.
Estaba naquela sala de diagnóstico, tentando entendelo,
e pensei que quizais non todo sería malo,
que agora Flynne podería vivir a súa vida.
Vivín a miña vida como quixen, mamá, vale?
Non elixiría outra cousa.
Seino.
E quérote por iso.
Levas moito tempo coidando de nós,
pero mereces máis.
Pensei que quizais poderiades vender a casa.
Sacariades algúns cartos.
Burton seguiría sendo Burton, para ben ou para mal,
pero quen sabía a onde chegaría Flynne.
Emocionoume pensar niso.
En que tiveses a oportunidade de ser
quen quixeses.
Onde vas?
As pastillas están facendo efecto.
Íate deixar descansar.
Cando eras un bebé, teu pai chamábate "a nosa landriña".
Por que?
Porque eras moi pequeniña,
pero sentía a túa enerxía e a túa forza
esperando a poder crecer
coma un vello carballo.
Bótoo de menos, mamá.
Eu tamén.
Prométemo, Flynne.
Deixa que a forza creza.
Maria Anathema Ash.
Un historial intrigante.
Como remataches traballando para Lev Zubov?
É complicado.
Irrelevante para o que me levou a contactar con vostede.
E que é?
Os datos que roubou Aelita.
Sei onde están e como recuperalos.
No cerebro de Flynne Fisher.
Lev Zubov sábeo.
Os klepts terán todo o que Aelita roubou.
Non quero vivir nese mundo.
-A detective Lowbeer... -Ten os seus obxectivos.
Non sei cales son, pero non podemos confiar nela para isto.
Ten que detelo vostede.
Pode?
Podo.
Pero requirirá un paso drástico.
Máis do que esperaba que fose preciso.
E comporta un custo abominable.
Canto tempo teño?
Moi pouco.
Supoño que esperarás unha recompensa por traerme estas terribles novas.
Quero que o mate.
A quen?
A Zubov.
Podo preguntar por que?
Por falta de educación.
O que pides non é sinxelo,
dado o seu status de klept.
A non ser...
que esteas disposta a usar a túa presenza no seu fogar
para axudar na operación.
Estouno. Será un pracer.
Excelente. Estamos en contacto.
O paso drástico.
Que é?
Temo que terei que alterar as condicións do coto
dun xeito que destruirá ou invalidará varias décadas de estudos.
Información de vital importancia.
Pero cortarei un membro para salvar o resto do corpo.
Non a entendo.
O jackpot. Levareino ó seguinte nivel.
Iso sacará a moza da ecuación,
ademais do seu fogar, familia e toda esa rexión tan ignorante.
Benvida de volta.
Como está túa nai?
Morrendo.
Sospeitábalo desde o comezo, non?
Síntoo, Flynne.
Ofrecín unha posibilidade como certeza para que fixeses o que queriamos.
Estivo mal.
Aínda podemos atopar a túa irmá?
Está morta.
Non vexo máis opción.
Wilf.
Síntoo.
Paréceme que hai algo obvio que non vexo
por estar demasiado preto.
Dicía que de neno tiña un fogar.
Que falaba del.
Un xardín que baixaba cara a un estanque.
Pero só lembro o refuxio.
Filas para comer.
Choiva caendo nun toldo azul.
A cara dunha dona
a quen elixín como miña nai.
Debía ser un conto.
E teu pai?
Primeiro levaron ós homes.
Non recordo os ataques ós campamentos,
pero Aelita contoume que queimaron todo.
Coidou de min.
Sen ela, estaría morto.
Onde fostes entón?
Ás rúas e ás ruínas.
Case tres anos.
E despois?
Fixen unha parvada.
Wolf!
Capturáronnos
e limpáronnos.
Loitou por seguirmos xuntos.
Pero tiña saudade por aquela vida. "Cando eramos libres", dicía.
Escapamos uns anos despois da adopción.
Planeouno Aelita.
Gardamos suministros e tiñamos o camiño de volta.
Estivemos oito meses no noso pequeno reino.
Ata fixemos unha bandeira. Unha man sen polgar.
Por que?
Aelita dicía que todos vivíramos nun paraíso
antes de evolucionar.
Que todos os pecados xurdiron dos polgares opoñibles.
De poder agarrar.
Ferramentas,
armas
e gorxas.
Que pasou tralos oito meses?
Enfermei.
Estaría morto
se Aelita non me trouxese.
Volveuno deixar todo para salvarme.
Queríate moito.
A detective Lowbeer quere falar
da súa proposta,
pero non sei moi ben que dicir,
porque hai que asumir que pode escoitarnos sempre que quere.
Hai algo que queres dicirme
e sentes que non podes?
Non tan directo.
É unha sensación, non algo concreto.
Por que non volvemos enlazar?
Por que?
Podo facerche preguntas.
Non tes que dicir nada. Podo, non sei,
sacar as miñas propias conclusións do que sentes.
Que pensas de Lowbeer?
Quero propoñer unha alianza.
De Lev?
Nunca serás ti completamente
ata que aceptes esa parte da túa alma.
Aelita?
O ofrecemento desta persoa, ou como lle queiras chamar,
vaime facer feliz?
Flynne Fisher?
Wilf Netherton.
Vives nos mundos de yupi, Fisher.
Espera,
onde era iso?
O que?
A man sen polgar. O voso escondedoiro.
Hostia.
Que parvo son.
Chamamos a Zubov?
Non.
Agora temos unha nova ama.
Seguro que é aquí?
Non era así.
Era un bosque cheo de árbores.
Wilf.
Por que tardaches tanto?
Acabáronse os xogos. Onde estás?
Sígueme. Ela non.
É a base disto. Ten que vir.
Ollos e orellas, Wolf. Compárteos con outros.
Non é así, Ash?
Pode irse ela ou podo encargarme eu.
Vós decidides.
Pero...
Volve á casa.
Contareicho todo. Prométoo.
Sóache?
É onde estaba o campamento.
Onde nos coñecemos.
Non o recordas, verdade?
Era moi novo.
Tiñas sete anos.
Demasiado novo para moitas cousas, pero non para lembrar.
Non o recordas porque non cho permiten.
Aelita.
Resulta que os implantes son aparellos complexos.
O que mellor fan é reprimir os recordos.
Todo o mundo o sabe. Bloquean os traumas.
Sabes que pasou cando quitei o meu?
Perdiches a mellora inmune, entre outras cousas,
o que coido que lamentarás pronto.
Non. Comecei a lembrar cousas.
Todo.
Aquí hai cadáveres.
Baixo este fermoso céspede verde.
Miles de corpos.
Cava un foxo.
Túa nai está aquí,
e túas irmás,
e teu irmán pequeno.
Lembraríalos se te liberases.
Tamén está a miña familia. Asasinada.
Dálla a el.
Vas quedar aí coas mans nos petos?
Cóllea!
Sabes quen matou as nosas familias? Os klepts!
Os colegas do pai do teu amigo Lev,
que eran quen mandaban daquela.
Había unha enfermidade e eliminaron os campamentos por medo.
Non só aquí. Por toda Inglaterra!
Foi un traballo coordinado. Cinco millóns de persoas en dúas semanas.
Un gran logro, non cres?
Reprimen os nosos recordos
porque aínda nos teñen medo.
"Nos"?
Estou a reunilos.
Unha pequena hoste de esquecidos buscando xustiza.
Que pensas conseguir con esta chusma?
Romper unhas ventás?
Os klepts e o CI tremerán de medo.
Só precisamos ferramentas.
Cales?
Os segredos de todas as marabillas do CI.
O infinito na palma da man.
E de onde os vas sacar?
Da cabeza da moza.
O doutor deuche probabilidades ou algo así, Jasper?
Dixo se ten un 10 % de probabilidades de sobrevivir ou algo?
Que estea preparado para o peor.
Sinto moito a túa perda. Todos a sentimos.
Pero morreu coma un rei guerreiro, non si?
Aínda non morreu.
Xa me entendes.
Caeu loitando
e debémoslle continuar co seu legado.
Supoño que agora mando eu, non?
Por que o dis?
-Era o segundo ó mando. -Os collóns.
Vale, vale.
Podemos facer...
Como se chamaba?
Aquilo que facían os romanos cando tiñan tres emperadores.
Como era?
Un...
Un triunvirato.
Exacto.
Pero somos catro.
Ti podes ser o chofer, Jasper.
Lavar os coches.
Si, dánseche de medo os coches.
E agora...
A encher a xerra.
Veña.
E pona a nome do teu tío
se aínda o aceptan.
Abre a puta ventá.
Que?
Abre a puta...
Vas ter que limpar iso, Jasper.
A quen deixo primeiro?
Jasper?
Lembras cando pelexamos polo Monopoly?
Que hora é?
Pasan das 2:00.
Xogabamos con Flynne, Burton e Ella en Acción de Grazas.
Ía gañando eu por moito,
pero sentíame mal, así que prestaba cartos cando parecía
que alguén ía perder.
Pero, á fin, Burton remontou e gañou.
Amor, estás bébedo?
Despois, enfadácheste. Dixeches
que non chegaría a nada
ata deixar de confundir debilidade e amabilidade.
Jasper, non era o que quería dicir.
Si que era.
Non. De verdade.
A túa amabilidade é a razón pola que casei contigo.
Entón, a que veu aquilo?
Supoño que quería que gañases por unha vez.
Pensei que o merecías.
Por que estamos a falar disto?
Case meto o zoco ata o fondo.
Que dis?
Nada. Quérote. Vou para a casa.
Atticus!
Merda, Atticus!
Atticus, esperta! Atticus!
Esperta dunha puta vez, Atticus!
Cash!
Atticus! Tíos!
PASO A NIVEL
Atticus!
Atticus! Atticus, esperta!
Esperta dunha puta vez!
Atticus!
Que hostia é iso?
Merda.
Oín o do accidente de tren.
Non vin por iso.
Sei que estás a gardar segredos, Flynne.
-Tommy... -Non me soltes o conto. Enténdoo.
Chamaron de Seguridade Nacional.
As milicias de dereita
fixeron que desen a alarma.
Con todo o que está a pasar con Burton e contigo,
teño que descubrir se sabes algo.
Que pasa?
Din que queren voar un silo de mísiles.
E hai un novo das Forzas Aéreas no camiño a Spring Creek.
Aquel grande.
Flynne, se sabes algo disto...
Non.
Téñome que ir, Tommy.
Macon, prepara o casco.
Teño que volver.
Ash!
E Wilf?
Por que volviches?
A explosión do silo que vimos no museo do jackpot.
Cherise quere que pase no meu mundo.
Estou segura.
Xa o sabías?
Que cona fixeches, Ash?
Os datos que Aelita e ti lle roubastes ó CI gárdanse no ADN.
É o que teño na cabeza, verdade?
A razón das convulsións.
Que é?
Sospeito que toda a biblioteca.
Suficiente para levar o caos ós dous mundos.
E agora, Lev sábeo.
Se os klepts se fan con eles...
Tiven que dicirllo.
A Nuland.
E agora, vai voar todo o meu estado
só para que Lev non se faga cos datos.
A miña vida, a miña familia
e todo o que quero.
Só son un xogo para vós, verdade?
E cun só gañador.
Onde vas?
Gañar.
O Londres de verdade.
O que aínda non reconstruíron.
Teñen traballo por diante.
Que facemos aquí?
Falar.
Sen que nos escoiten.
Cherise Nuland.
Planea voar o silo de Spring Creek.
Eliminarnos a todos para matarme a min.
Tiven a idea
de abrir un coto novo.
Dis o que creo?
Queres reiniciar, coma nun simulador?
Podería salvarnos,
pero preciso da túa axuda. E tamén da de Lowbeer.
É un buraco negro.
Hai niveis de simuladores nos que morres
sen importar o que fagas
porque cometeras un error antes e non o sabías.
Quedas atrapada.
Síntoo, querida.
Oxalá non chegase a isto.
Pregunteille se podía
desconectar o meu coto.
Pode?
Non.
E abrir un novo?
O delicado equilibrio de poder deste mundo
fai de semellante paso unha declaración de guerra.
Pero sei como se podería facer.
Preciso que abra un coto novo.
Se entendo isto correctamente,
propós un plan moi radical.
Cherise pensa que gañou
e que vostede a axudou.
Teriamos acceso ós datos roubados por Aelita,
o que salvaría o meu mundo do jackpot.
As posibilidades son ínfimas.
Un aliado podería ser útil.
Teu irmán, por exemplo.
Non o pode saber.
Se o descobre, non me deixará facelo.
Conner está no allo.
Estás completamente segura?
Si.
O CI ten sedes auxiliares en lugares secretos.
Chámanlles portais a cotos.
Nin os gardas saben onde están.
Son periféricos con control remoto.
Eses gardas periféricos serán tan fortes coma ti.
Mándeme a un.
Cheguei.
Podo axudar en algo?
Quizais.
Podo preguntarche algo?
Aínda vos mareades ó volver
ou arranxárono?
Ó espertar no voso corpo real
tras rematar o turno co periférico.
Vaites.
Pensabas que ías escapar tan fácil?
Tes o mal costume de controlar cousas moribundas.
Non sabes a quen estás a ameazar.
Están todas aquí, non? Tantas vidas.
Só teño que elixir onde quero comezar.
Espera!
Atopareite.
Prométocho.
Eu non estaría tan segura, Cherise.
Agora quero ser eu a cazadora.
Sei exactamente onde estás.
Pero ti non vas saber onde estarei eu.
Non sen as coordenadas.
Non!
Dis o que creo?
Queres reiniciar, coma nun simulador?
Podería salvarnos,
pero preciso da túa axuda. E tamén da de Lowbeer.
Se o consigo, teremos versións novas
coas que Cherise non terá nada que ver.
Estariamos a salvo.
Pero mortos no noso mundo.
Non se eu morro primeiro.
Xa non tería por que voar o silo.
Merda.
Burton dixo que disparaches a alguén
a dous quilómetros.
Merda para el.
Eran tres polo menos.
O que propoño tería que parecer
coma se Lowbeer mandase alguén
como favor para resolver o problema de Cherise.
Entendes o que che pido, Conner?
Si.
Enténdoo.
E este mundo?
Rematamos aquí?
Volverei.
Por que?
Para matar á puta.
Si?
Si.
Sei que é moito, Conner,
pero, se axuda, eu xa o aceptei.
Darei un paseo...
por Hawthorn Creek
e farei unha conta atrás desde dez para min.
Dez,
nove,
oito,
sete,
seis,
cinco,
catro,
tres,
dous...
Ben.
Comezamos o traballo?
Subtítulos: Marcos Carou Balado
Supervisora creativa Estefanía Prol Lusquiños
Promételo sempre, pero despois só falas co teu pai
e déixasme a min coa túa nai.
Desfruta da túa compañía, Dominika.
É fabuloso e un grande afago, seguro,
pero, como sei que xa sabes, non é un sentimento recíproco.
Se puideses darme un momento do teu...
Ai, Lev. Que fixeches?
Nada. Xúrocho.
Quérote.
Desculpen, cabaleiros, parece...
-Senta. -Quedei co meu pai.
Mándache as súas desculpas. Non se atopaba ben.
Problemas de saúde.
Enténdeo.
E pediunos que falásemos contigo.
De que?
Das prácticas aceptadas en Londres desde a diáspora de Putin.
De como traballamos e sobrevivimos.
Fixen algo mal?
O Centro de Investigación. Puxéchesnos en perigo.
É completamente inaceptable.
Ten un prezo, fillo.
Cabaleiros, escoiten.
O recrutamento dun recurso do Centro de Investigación
non saíu do normal.
Quería explotar a oportunidade.
Pero pido desculpas se fixen algo que senten
que arrisca o noso status.
Asegúrolles que non era a miña intención.
Ofrézolles as miñas máis sinceras desculpas
e só espero que me poidan perdoar.
Se vises a cara de panoco que puxeches!
Entendémolo.
Sempre nos interesa ter o CI vixiado.
Non só na busca de beneficios,
senón polos nosos intereses.
É dicir, negocios.
Pero nada diso importa xa. É hora de actuar.
Fai o que teñas que facer.
Cauteriza a ferida.
O recurso e calquera afiliado que volva
deben desaparecer.
Todos?
Se unha rama está enferma
e ameaza ó resto das árbores, que fai o xardineiro?
Córtaa de raíz e quéimaa.
E non só a rama.
A árbore enteira.
Túa muller está fermosa, Lev.
E teus fillos?
Só te estamos avisando.
Entendémonos?
Cauteriza a ferida, fillo.
Ou o xardineiro terache que facer unha visita.
Cunha machada.
Tes fame?
E o camareiro do carallo?