Plotka
Zabójstwo zniesławiające to częste przestępstwo popełniane na kobietach.
Dziś przyjrzymy się zabójstwu Velonie.
Uczennicy z małego miasta, Kanyakumari.
Zadamy bardzo konkretne pytanie.
Czyja to wina?
Mediów czy policji?
Oto nasz dylemat na dziś.
Bardzo proste pytanie.
Uważam, że niektórzy z nas, przynajmniej w mediach,
powinni się zastanowić, czy pracujemy odpowiedzialnie.
Uczestnikami dzisiejszej dyskusji są:
pan Sethuraman, starszy dziennikarz,
pan Hemant KS,
starszy adwokat z Sądu Najwyższego
oraz pan Jagan Rao, były podinspektor generalny policji
w Andhra Pradeś. Zaczniemy od pana. Czyja to wina?
Odpowiadając na to pytanie...
Media nie okryły się chwałą.
Właściwie to część z nich przesadziła.
Pan Sethuraman się nie zgadza. Zobaczmy, co ma do powiedzenia.
Nie zgadzam się w pełni z panem Jaganem.
Odpowiem państwu.
Jestem po starej szkole dziennikarskiej.
Nauczono mnie,
że nie powinniśmy przekazywać osądów.
Nie powinniśmy...
Panie Vivek, czy wierzy pan w Boga?
Ja, nim wezmę sprawę, zawsze się modlę.
„Panie Jezu, proszę wskaż mi sprawcę”.
Proszę!
I dostaję wskazówkę.
Nie musi się pan modlić do Jezusa.
Można się modlić do dowolnego boga.
Skończyłam.
Naprawdę, Mary? Wyłączyć kuchenkę?
Jego też proszę o modły, ale jest na bakier z wiarą.
-Dlaczego, panie Ramar? -Dość tego kazania.
-Chodźmy. -Typowa reakcja.
Ona tak zawsze. Te jej opowieści o Bogu.
Ciekawe.
Pomodlę się i znajdę dowody?
Jedz.
Jeśli sprawa ma być rozwiązana, trop się zawsze znajdzie.
Jeśli nie, to i stawanie na głowie nic nie da.
Taki los.
Prawda, panie Ramar.
Jak sprawa ma być rozwiązana, wpadnę na trop.
Jak ktoś nie umie jej rozwikłać,
przyczyną nie jest sam los.
Cóż innego?
To, że zignorował trop,
pałaszując przekąski z herbatą.
Proszę pana, co znowu?
Nic.
Bez pomocy komisarza nie możemy przesłuchać trzech braci.
Prawda.
Wątpię, czy ich przesłuchamy, nawet ze wsparciem komisarza.
Mają mocne plecy.
Zrobili coś, ale nie wiemy co.
Dobrze byłoby to ustalić.
Twój notes. Zapomniałam ci go oddać.
-Do widzenia. -Dobrze.
-Na razie. -Bezpiecznej drogi.
Zadzwoń do mnie.
Weź to na drogę, Santhosh.
Czego zwykle chce GK?
Wołowiny na każdy posiłek!
Na każdy z trzech?
Można tak jadać w tym wieku?
On się tym nie przejmuje.
Chyba to on.
Zostań tu, Santhosh.
Dobry wieczór.
Co jest, Santhakumar? Wszystko dobrze?
Tak jest.
Odesłałem robotników.
Jest tylko kucharz.
Santhosh przyszedł.
Tak?
-A rzeczy dla mnie? -Są w środku.
Kolego. Wysiadaj.
Weź kurkumę i pieprz. Dobrze natrzyj.
Bracie!
-Santhosh! -Proszę pana!
Jak się masz?
Dobrze, dzięki panu.
-Co złapałeś? -Koorana.
-Koorana? -Tak to nazywamy.
Naukowa nazwa to...
-Kanczyl, bracie. -Kanczyl!
-Młody? -Nie. Dorosły.
Nie jest duży.
Próbowałem go panu złowić poprzednio.
Trzeba iść głęboko w las.
I polować tylko nocą. W dzień się ich nie widuje.
W porządku. Dobrze przyrządź.
-Jeszcze jedno, Santhosh... -Tak?
Nie daj się złapać.
Jak pójdziesz siedzieć,
kto mi będzie zdobywał przysmaki?
Uważaj na siebie, dobrze?
Upojony, kiedy pragniesz lecieć wysoko
To twój nałóg
To nie daje ci spać
Czy przytulić cię? Czy pocałować cię?
Czy w objęcia cię wziąć?
Chodź, chodź, chodź Chodź, chodź, chodź
Tak, Ramar.
Panie Vivek.
Wczoraj pan coś powiedział.
Że jeśli ktoś nie może rozwiązać sprawy, to dlatego, że zlekceważył trop.
Tak.
Pierwszy raz byliśmy w Ottaparai 16 kwietnia.
Ale trzeciego kwietnia
matka Velonie powiedziała, że widziała, jak córka z kimś rozmawiała.
Że to był wysoki brunet.
Mam to w notatkach. Wcześniej to przeoczyłem.
Wpadłem na trop!
Możemy się czegoś dowiedzieć, jeśli znów przesłuchamy matkę.
Zamknął pan sprawę, oskarżywszy Vignesha.
Czemu pan wrócił?
Pani uważa, że to nie był on.
Ja też nie.
Jeśli nam pani pomoże,
złapiemy prawdziwego sprawcę.
Po co mam pomagać?
Musieliśmy zamknąć pensjonat!
Goście przestali przyjeżdżać.
Nie ma chętnych na wynajem.
Z powodu tego, co o niej napisali!
I pan śmie prosić o pomoc?
Wie pan, ile rodzin z tego żyje?
Był pan tu wiele razy, by mnie wypytywać.
Powiedziałam wszystko, co wiem.
Nie chcę, żeby dla rozrywki plotkowano o mojej córce.
Chcę, żeby o niej zapomniano.
Jeśli pan może, proszę pomóc.
Mnie o pomoc nie prosić.
Gdy policja dochodzi sprawiedliwości i wykonuje swoją pracę,
ofiary bardzo cierpią.
Ale tutaj, ja walczę o pani córkę.
Czy mi pani pomoże, czy nie,
dalej będę próbował.
Jeśli mi pani pomoże,
będzie mi łatwiej.
Dla pani córki.
Chwileczkę...
Tej niedzieli, gdy Velonie wyszła,
gdy pytałem wcześniej,
mówiła pani, że byłyście w kościele.
Velonie chciała później odwiedzić ciotkę.
Najpierw pani odmawiała, a później ją puściła.
Tak pani zeznała?
Tak.
Ale podczas rozmowy z podinspektorem Ramarem
wspomniała pani, że Velonie z kimś rozmawiała.
Nic mi pani o tym nie mówiła.
Może pani zapomniała.
A może nie pamiętała pani o tym, rozmawiając ze mną.
Podejrzewam, że mężczyzna, którego pani widziała,
zabrał Velonie do Ottaparai.
Co pani widziała? Kogo? Pamięta pani, co się wydarzyło?
Msza zakończyła się.
Ponieważ to ważna kwestia,
może pani powtórzyć?
Idźcie w pokoju Chrystusa!
Bogu niech będą dzięki!
Pan jest pasterzem moim
Niczego mi nie braknie
Na niwach zielonych pasie mnie
Velonie!
Czemu tak szybko wyszłaś? Przed błogosławieństwem?
Nic nie mówiłam!
Chciało mi się pić. Przyszłam po wodę.
-Z kim rozmawiałaś? -Z nikim.
Nie skończyłam pytać, a ty już odpowiadasz.
-Z kim rozmawiałaś? -Mamo,
jesteś detektywem?
Musimy porozmawiać.
-O czym? -Nie tutaj!
Kolejny wykład, tak?
-Mamo! -Nie można ci nic powiedzieć?
Potrzebna mi torba.
Proszę, mamo. Nie chcę kolejnego kazania.
Nie tu, powiedziałam.
Po tym dniu nie będę cię kłopotać.
Co powiedziałaś?
-Rani, zanieś torbę na górę. -Oczywiście.
Dokąd poszłaś, gdy dałaś torbę Rani?
Donikąd. Byłam tu.
Przyszłam tu. Nie było cię.
Rozmawiałam przez telefon.
Później poszłam do siebie.
Nie rozmawiałaś przez telefon.
Velonie...
Jestem surowa nie po to, by ci uprzykrzyć życie.
To dla twojego dobra.
Ale uprzykrzasz!
Nie ufasz mi!
Ciągle mnie podejrzewasz.
To moja wina, że się podobam chłopakom?
Zawsze obwiniasz mnie!
Dlaczego ich zachęcasz?
O tym chciałaś rozmawiać?
Nie będę już dla ciebie surowa.
Mówię to dla twojego dobra. Bądź odpowiedzialna.
Słyszałam to setki razy.
Musisz mi zaufać.
To mogę pojechać do cioci June?
Dziś? Po co? Nie trzeba.
Widzisz? Wiedziałam, że nie pozwolisz.
Weź ze sobą Vignesha.
Niech cię podrzuci.
I wtedy mogę pojechać?
Powiem mu.
Mówiłaś Vigneshowi, by cię zawiózł?
-Tak. -To czemu siedzi i pije?
Jego musisz spytać, mamo.
Proszę, nie broń mi jechać.
Nie moja wina, że on pije.
Niech mnie odbierze.
Wieczorem spytałam Vignesha,
czemu nie zawiózł Velonie i dlaczego pił.
Odparł, że Velonie poprosiła, żeby ją tylko odebrał.
W ogóle nie poprosiła, żeby ją zawiózł.
Gdy spytałem Vignesha,
powiedział to samo.
Czy Velonie mogła kłamać?
Nie wiem.
Ale myślę, że moja córka by nie kłamała.
Ale powiedziała pani, że wypierała się, że rozmawiała z kimś przed kościołem?
To chyba skłamała.
Wydawało mi się, że z kimś rozmawiała.
Czasem coś nam się wydaje, ale później nie jesteśmy tego pewni.
Tak właśnie było.
Mogła powiedzieć prawdę.
Ale powiedziała pani podinspektorowi Ramarowi,
że ona rozmawiała
z wysokim brunetem.
To było dawno temu.
Nie pamiętam tych słów.
Podobno ktoś często do niej dzwonił.
Wie pani kto?
Velonie coś o tym mówiła?
Generalnie nie zwierzała mi się.
Nawet gdy pytałam.
Ale raz, gdy rozmawiała, powiedziała,
że to K Sebastian.
K Sebastian?
OPOWIEŚCI MORALNE - K SEBASTIAN
Proszę pana?
Pokazać inne jego książki?
Nie trzeba.
Inne powieści K Sebastiana są nawet lepsze.
Trzy ostatnie powieści to dramaty społeczne.
Niezbyt ciekawe. Dlatego pytam.
-To jego najnowsza książka? -Tak.
Wystarczy. Płacę.
-Bracie, 33? -Osiemset osiem.
Wydawnictwo Kaanal.
Halo? Wydawnictwo Kaanal?
Dzwonię z Akademii Sztuk Pięknych.
Jestem Alex, sekretarz do spraw kultury.
Chciałbym zaprosić K Sebastiana. Dostanę jego numer?
988421321.
Dobrze. Dziękuję.
988421321.
Bracie,
ta dziewczyna spędzała czas z takim starcem?
Od razu do niego dzwonimy?
Najpierw zdobądź billingi dla tego numeru.
KOMÓRKA DS. CYBERPRZESTĘPSTW
Dokładnie prześledziłem rejestry.
Alex,
Velonie zabito w marcu, prawda?
Wcześniej, w listopadzie,
K Sebastian pierwszy raz odwiedził pensjonat,
Był tam trzy dni. Ma 55 lat.
Już po swojej wizycie kilkakrotnie dzwonił do pensjonatu.
Kilkakrotnie zadzwoniono stamtąd do niego.
Każda rozmowa trwała 20 do 25 minut.
To wydaje się złe.
Gdy uwzględnimy różnicę wieku i długość rozmów,
czegoś tu brakuje.
I dla mnie to zagadka.
Velonie zginęła dwudziestego.
Z danych kolei wynika,
że K Sebastian był w Kanyakumari dziewiętnastego.
Wyjechał 21.
Czy to prawda?
Najdziwniejsze jest to,
że Velonie wyszła z pensjonatu o 14.30.
Kto do niej dzwonił pięć minut wcześniej?
K Sebastian?
Przyjechał, ale nie zatrzymał się w pensjonacie.
Zadzwonił z zewnątrz.
Dziewczyna zniknęła.
Co robimy?
Dzwonimy do niego.
-A jeśli się spłoszy? -To dobrze.
Wtedy się przyzna.
K Sebastian?
Podinspektor Vivek z Kanyakumari.
Coś przerwało.
Rozłączył się?
Znów się rozłączył.
Spróbuj jeszcze raz.
Wyłączył telefon.
Jedziemy do Coimbatore.
A jeśli rzuci się do biegu, wiedząc, że jedziemy?
Policja w Tamilnadu jest sprawna.
Wykurzymy go, gdziekolwiek jest.
Nie ucieknie tak łatwo.
Rozerwiemy go na strzępy, co?
Halo?
Dobrze.
K Sebastian jest w Kanyakumari.
Skąd to wiesz?
Od niego.
Gdy pan zadzwonił, byłem w pociągu.
Nie miałem zasięgu.
Nie odebrałem.
Po co pan zadzwonił?
Nieważne.
Można wiedzieć, co pan tu robi?
Zamknął pan sprawę, uznając Vignesha za sprawcę.
Byłem rozczarowany.
Nie mogłem
zignorować tej wiadomości. Velonie
należy się sprawiedliwość.
Przybyłem, żeby to panu powiedzieć.
Velonie nie jest znajomą rodziny
ani pańską krewną.
-Więc dlaczego... -Dlaczego się interesuję?
Dla pana Velonie to tylko ofiara w sprawie, którą pan prowadzi.
Pan jej nie znał. Nie rozmawiał z nią.
Inaczej by pan nie pytał.
Ona była wierszem.
Ja jestem prozaikiem.
Ona nie miała ojca. Ja nie mam córki.
Nasza relacja
wykraczała poza przyjaźń,
więzy krwi.
Był pan w Ottaparai?
W Ottaparai?
Zadzwoniłem w związku ze sprawą.
Sprawa jest zamknięta dla społeczeństwa i prasy.
Proszę mieć świadomość, że dalej ją prowadzę.
To, po co pan tu przybył, już trwa.
Nie obchodzi mnie,
gdzie jest zabójca Velonie ani kto go ochrania.
Nie spocznę, póki go nie znajdę.
Powinienem był przyjechać wcześniej,
ale długo nie mogłem otrząsnąć się z szoku.
Nadal nie mogę tego pojąć.
Byłem tu tylko parę dni,
ale Velonie mnie polubiła,
jak własna córka.
Nie wiem, czy pani wie,
że dzwoniła do mnie co tydzień.
Żona często mnie prosiła,
żebym ją zaprosił na kilka dni.
Ale Velonie bała się panią spytać.
Wspominała o panu.
Ale my...
nie byłyśmy sobie tak bliskie,
żeby rozmawiać otwarcie,
jak większość matek z córkami.
Wiem.
Velonie mówiła mi o tym.
Bardzo panią kochała.
Mówiła, że przez nią była pani samotna i wiele wycierpiała.
Miewała wyrzuty sumienia.
Wiele razy mówiłem jej, żeby porozmawiała o tym z panią,
nie ze mną.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Nie żaliłam jej się nigdy na swoją sytuację.
Zawsze, gdy się kłóciłyśmy, wybiegała do piekarni.
To był jej świat.
Tak jak jej ojca.
Czy piekarnia jest wciąż ta sama?
No co, bracie? Przyjechał, pogadał i wyjechał.
Nasze podejrzenia są błędne?
Nie jestem pewien.
Dlaczego?
Alex. Dwie różne ludzkie emocje objawiają się podobnie.
Człowiek płacze ze szczęścia lub ze smutku.
Bardzo dobry i bardzo zły człowiek zachowują się podobnie.
Dlatego tak trudno trafnie kogokolwiek odczytać.
Sprawa Velonie jest zamknięta od pół roku.
Skoro tak mu zależy, mógł przyjechać wcześniej.
Przybył, gdy go szukaliśmy.
Może wiedział, że się nim interesujemy?
Czegoś mi tu brakuje.
Jak się spełnia marzenia?
Marzenia? Co masz na myśli?
Jakiś sens, cel życia.
Jak to osiągnąć?
A jaki ty masz cel?
Piekarnia i cukiernia Velonie.
O tym marzę.
Mogę ci coś pokazać?
Piec opalany drewnem!
Należał do taty.
Wiesz, jak długo jest w rodzinie?
Ponad 60 lat.
Potrafisz w nim piec?
Oczywiście.
Tata nauczył mnie piec, gdy byłam dzieckiem.
Mówił, że praca przy piecu rozgrzanym do 240 stopni
i szklanka piwa to jego koncepcja nieba.
Konsystencja ciasta i zapach pieczonego chleba...
Uwielbiam to.
Bardzo chcę otworzyć swoją piekarnię.
Czemu nie otworzysz?
Potrzeba sporo pieniędzy.
Nie mam ich, prawda?
Poproś mamę.
Nie chcę jej prosić.
O co właściwie chodzi między wami?
Skosztuj. Dziś upiekłam.
Nie zmieniaj tematu.
Co jest nie tak z tobą i mamą?
Jakiś rok temu
uciekłam z domu.
Bo...
Proszę pana?
Pani już przyszła.
Idę do kościoła. Przyszłam panu powiedzieć.
Jest jeszcze jeden ważny powód mojej wizyty.
Kochanie! Dlaczego tyle pijesz?
Nie słuchałem cię.
Dlaczego nie słuchałem?
Sam się besztam!
Co ty mówisz? Co się stało?
Co mówiłaś, gdy się pobraliśmy?
„Nie lubię pracy w policji. Nie możesz znaleźć innej posady?”
Tak mówiłaś, prawda?
Powinienem cię posłuchać.
Dlaczego tak mówisz? Nie rozumiem.
Co się stało?
Każdy gliniarz ma jedną sprawę w życiu,
która z nim zostaje.
Jego życie osobiste i ta sprawa
splatają się
i trwa walka.
Bydlak próbuje rozwikłać sprawę dla własnego spokoju.
Jeśli mu się uda, nie ma problemu.
Jeśli nie...
Sprawa nie daje mu spokoju.
Nie prosiłem o tę sprawę.
Komisarz zadzwonił i mi ją zlecił.
Biedna kobieta, prawda? Velonie.
Była dobra czy zła?
Sama się zabiła?
Czy ktoś zgładził niewinną dziewczynę?
Nie wiedząc tego,
żądasz, abym zamknął sprawę, oskarżając ją?
Jak mógłbym?
On tego nie zaakceptuje!
Spyta, co ze mnie za glina, skoro nie umiem tego rozwikłać.
Ona nie żyje,
ale głos we mnie błaga, żebym ją ocalił.
Ten, tutaj. Prosi. I ten tu.
Co mam zrobić?
Zabiję tego bydlaka mordercę...
Każdy mówi coś innego!
Czemu oni wierzą w te brednie?
To tylko dziewczyna.
Młode serce.
Co ona lubi? Czego nie lubi?
Co ją złości? Co ją cieszy?
Powinni to wiedzieć.
Jej matka nie wie.
Koleżanki z klasy nie wiedzą.
Podobnie jak krewni i narzeczony.
Więc kto wie?
Dowiemy się pod koniec tej historii?
Skoro doprowadza mnie do szału zza grobu...
Albo jest dobrą dziewczyną,
albo uwodzicielką, jak wszyscy twierdzą.
Muszę się dowiedzieć.
Po co miałbym wtedy pić?
Szalona sprawa, Alex.
Chciałbym nie tyle ustalić, kto ją zamordował,
co zaspokoić mordercze pragnienie odkrycia, kogo miała w sercu.
Dłużej tego nie zniosę, stary!
Velo... Anandhi!
Anandhi!
Siostro, co się stało? Dlaczego płaczesz?
Mamo, chodź tu!
Co się stało? Jest tu Anandhi?
Nie wiem, co się stało. Przyszła zapłakana.
Anandhi?
Co się stało?
Czemu płaczesz? Powiedz.
-Co się stało, siostro? -Co się stało, moja droga?
Nie bój się. Powiedz.
Nie pytajcie mnie o nic! Ja już tam nie wrócę!
Przyszłaś tu z synem, bez mojego zięcia.
Ludzie będą pytać.
Powiedz, czemu płaczesz.
Wielki mi zięć!
Twój zięć kocha inną dziewczynę!
Co ty mówisz?
Kochanie?
Chwila. Pomówmy z nim.
Dodaj soli.
-Obróć się, mamo. -Nie obrócę się.
-Obróć się, mówię. -Każ jej wyjść.
Przestań! Nikogo tu nie ma!
Santhosh i Sanjeev są wściekli! Obróć się!
Nie obrócę się.
Dalej mówi o tym duchu?
-Powiedz, że jej skręcę kark. -Zamknij się!
Trzeba ją zawieźć do szpitala.
Nie trzeba.
Co jest w torbie?
Nietoperz. Zrób zupę dla mamy.
Upojony, kiedy pragniesz lecieć wysoko
Chcemy, żeby to był wielki skandal.
Gdy tylko film zostanie opublikowany, musimy mieć dobry artykuł.
Są na to gotowe fundusze.
Co ty na to?
Czyj to pomysł?
To zbyteczne. Nie potrzeba nazwisk.
Pomówmy o filmie.
Arumugam, wiem, że nie pracujesz dla opozycji.
Ja i minister nie przepadamy za sobą.
Mówię to z politycznego punktu widzenia.
To kiepska strategia.
Powiedz, ile chcesz.
Nie rozumiesz.
Wygląda na to, że partia rządząca znów wygra.
Ale kopanie grobu ministrowi jest jak grzebanie waszej partii.
Bez niego nie podołacie.
Powiedzcie to temu, kto was tu przysłał.
Zniszczcie ten film.
Mama bełkocze, odkąd się uderzyła.
Co robimy?
Może nie przeżyć do jutra, gdy wrócimy.
-Co się martwisz? -Nie mów tak.
To też moja matka. I co z tego?
Leży w łóżku, z rozwaloną głową.
Lepiej, żeby zmarła.
Teraz żyjemy tylko z polowań.
Zastanówmy się, jak wrócić, żeby nas nie schwytali.
O to mi chodzi.
Opiekuj się dobrze mamą. Nie zostawiaj jej samej.
Zawieziemy ją do szpitala, gdy wrócimy.
Wracamy jutro.
Jeśli coś jej się stanie, siedź cicho.
Nie wzywaj nikogo, bo będą kłopoty.
Nie gadaj tak! Sam nie wiesz, co bredzisz!
A jeśli ktoś tu będzie, gdy wrócimy z jeleniną?
Użyj głowy.
-Hej, Kanni! -Trzymaj się.
Chodź, Kanni!
Chodź!
-Kanni! -Kanni!
No chodź!
Sevvandhi!
Wszystko powiem! Przysięgam, że wszystko powiem.
Co się dzieje?
-Sevvandhi! -Co się dzieje?
Wezwij ich, Sevvandhi!
Wszystko im powiem. Wezwij ich!
-Wezwij ich! Powiem im! -Wezwę ich.
Wezwę. Połóż się.
-Wezwij ich. -Dobrze.
-Wszystko im powiem! -Wezwę ich!
-Wszystko im powiem. -Wezwę ich.
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel