Proszę pana?
-Tak? -Przyszła pani.
Przyszłam ci powiedzieć, że idę do kościoła.
Dobrze.
Jest też inny ważny powód mojej wizyty.
Potrzebuję twojej zgody.
Zgody na co?
Na napisanie książki o Velonie.
W gazetach i mediach jest nieprawidłowo przedstawiana.
Nie wiedzą, co się działo w jej życiu ani kto ją zabił.
A ty wiesz, kto to zrobił?
PLOTKA
Anandhi...
Wiem, że wiesz, co miałem na myśli.
Wybacz, proszę. Miałem swoje powody.
Ale nie takie, jak myślisz.
Przysięgam na Apuchiego. Zaufaj mi, proszę.
Nawet teraz wychodzę w sprawie tej dziewczyny.
Wziąłem tę sprawę, bo jestem gliną. Alex zginął, prowadząc ją.
Jeśli przestaniesz się do mnie odzywać...
POLICJA
Proszę pana, jestem zaskoczony.
Ciężko mi na sercu, gdy o tym myślę.
-Zrobisz coś dla mnie? -Oczywiście, proszę pana!
Poznajesz tę dziewczynę?
Nie.
Nie zgwałcono jej i nie zabito na twojej posesji?
Nie, proszę pana.
Twoja matka zeznała, co się stało tamtego dnia.
Czyż to nieprawda?
Prawda, proszę pana. Ale to nie była ta dziewczyna.
Więc która?
Taka, za którą nikt nie tęskni.
Mogę prosić o odrobinę wody?
Sunny, daj jej wody.
Była tam z biedy.
To ona zginęła. Nie ta.
Po urazie głowy mojej matce wszystko się myliło.
Czasem nazywała mnie Sanjeevem, na Santhosha mówiła Sunny.
-Myliła osoby. -Co to był za człowiek?
Podał nam tylko swoje imię.
Znamy tylko jego imię.
Wiem, że ma na imię Valan.
Valan. Jego imię to Valan.
Valan.
Miał pojazd, tak?
Tak. Dużą mahindrę. SUV-a.
Numer rejestracyjny TN-74 S 9291.
Zeznania doktora Paulraja zgadzają się z tym, co mówią o matce.
Ale skąd w Ottapparai wzięła się sukienka Velonie?
Masz imię i numery. Zajmę się tym.
Dziękuję, Arjunan.
Panie Ramar.
-Dostał pan numer rejestracyjny? -Tak jest.
Sprawdzi pan i poda mi szczegóły?
Dobrze.
NOWA KSIĄŻKA KI SEBASTIANA POWIEŚĆ - BAŚŃ O VELONIE
BAŚŃ O VELONIE
Żeby odróżnić prawdziwą Velonie od tej
przedstawianej w mediach i przez policję,
aby zerwać maskę z potwora, który odebrał jej życie,
i przedstawić go światu... Taki jest cel tej powieści.
Rozdział pierwszy.
Velonie miała wtedy sześć lat.
Stała przy trumnie ojca i próbowała go obudzić.
Obudź się! Pobawmy się!
Narodziny i śmierć. Życie i ból. Smutek i łzy.
Dziecko tego nie zna.
Dlaczego jej tata, który wypiekał z nią chleb w kuchni,
zasnął w tym małej, drewnianej skrzynce? Trapiło ją to pytanie.
Po utraconym bracie, utraconym kuzynie i mężu...
Gdy inni wylewali łzy z ich powodu,
Velonie płakała, bo pomimo wielokrotnych prób
nie mogła obudzić taty, żeby się z nią pobawił.
Tato! Tatusiu?
Mamusiu, zabrali tatusia, tak? Kiedy nam go oddadzą?
Mamę Velonie, która była pogrążona w myślach,
wyrwało z nich jej pytanie.
Spojrzała na nią, odrętwiała, i nie umiała odpowiedzieć.
Nieświadoma naturalnej więzi pomiędzy córką a ojcem,
nie wiedząc, że jej matka nie mogła spełniać jego roli,
Velonie szukała pocieszenia na jej kolanach.
Cholerna tragedia, dziecko!
Mój kuzyn kopnął w kalendarz i zostawił was same.
Jesteś taka piękna i młoda! June zadzwoniła i mi powiedziała.
Wypiłem jedną brandy i płakałem całą noc.
Niech spoczywa w pokoju.
Gdy byłem maszynistą w Kollam,
twój facet, a mój kuzyn, ciągle mnie odwiedzał.
Świetnie się bawiliśmy.
Chodziliśmy do sklepu. Właściciel, gałgan, sprzedawał nam arak.
Małą porcję. Nazywaliśmy ją „maluchem”.
Otwieraliśmy paczkę, stawialiśmy kieliszek na ziemi,
piliśmy drinki, lizaliśmy korniszony i tak dalej.
I szliśmy sobie. Zalani, zataczając się na drodze.
Pokazując środkowy palec łachudrom.
To było dobre anglo-indyjskie czasy!
Co tu będziesz robić sama z dzieckiem?
Sprzedaj ten cholerny dom i jedź ze mną do Eraniel.
Mój szef ma tam posiadłość.
Drobny gnojek. Narąbany. To też pijaczyna.
Ciągle tankował. Wieczory spędzał pijany pod drzewem.
Podciągał sobie do góry ubranie.
Święcił „księżycem” na lewo i prawo.
Chce wynająć swoją posiadłość. Jedź tam.
Dobry Boże!
Obudziłem dziecko. Wujek jest cholernie głośny.
Jestem kuzynem taty. Wujek Anton! Chodź. Nie wstydź się. Chodź tu!
Chodź, siadaj.
Mój Boże! Jakaś ty śliczna!
Śmierć ojca. Nowe obowiązki matki.
Pojawienie się wujka Antona. Nowy dom.
Przez to wszystko dzieciństwo Velonie było trudne.
-Gdzie jest mama? -Poszła podpisać różne papiery.
Ma pracę. Lubisz ostre jedzenie, tak?
Widzisz? Mam ryż i krewetki w czatneju.
Po prostu czatnej.
Chodź. Skosztuj.
Choć dorastała na oczach matki,
Velonie nigdy nie odczuła jej miłości.
W zamian za to
chętnie przyjmowała zainteresowanie, które okazywał jej wujek Anton.
Mała Velonie! Pszczółko! Obudź się!
-Gdzie jest mama? -Pojechała do starego domu.
-Ma pracę. -Ale ja chcę do starego domu!
Dopiero ranek. Nie płacz, dziecko. Obudź się. Umyj zęby.
Wykąp się. Wtedy się z tobą pobawię. Będzie wspaniale, zgoda?
Wstawaj już!
Nie znając różnicy pomiędzy zabawą a bawieniem się nią,
Velonie myślała tak: „Chociaż wujek Anton
okazuje mi jakieś uczucie”,
i nie przeszkadzały jej gry, w które się bawili.
Pszczółko!
Czas na zabawę! Chodź tu!
-Nauczę cię piosenki piekarskiej. -Uwielbiam piosenki piekarskie!
Mało nas, mało, do pieczenia chleba
Tylko nam
Ciebie tu potrzeba
-Anton! Ty łajdaku! -Mamo, wiesz, w co się bawimy?
Stań tam i tu nie wchodź!
-Ty sprośny bydlaku! -Przepraszam! Wybacz mi!
Jak mogłeś to zrobić dziecku?
-Wynoś się! -Proszę!
To niewinne dziecko!
-Wynocha stąd! -Przepraszam! Proszę!
Proszę! Przepraszam!
Tu będziesz siedzieć. Koniec z chodzeniem do pokoju wujka! Rozumiesz?
Przez kilka dni po spoliczkowaniu Velonie czuła ból.
Jednakże brak wyjaśnienia sprawił, że pojawiła się intensywna myśl,
aby nigdy więcej nie mówić o niczym mamie.
Jeśli zobaczę, że wstałaś z krzesła, to dostaniesz. Rozumiesz?
Ale ja chcę się bawić.
Koniec z zabawą. Zostaniesz tu, aż skończę pracę.
Czemu nie mogę iść do pokoju wujka Antona?
Chcesz wyrosnąć na dziecko szatana?
Chcesz być dzieckiem szatana?
Złote klucze są do dużych pokojów. Srebrne do małych. Rozumiesz?
-Tak, pani. -Chodź.
Wujku?
Velonie!
Po ojcu
drugą wielką stratą w życiu Velonie była śmierć wujka Antona.
Choć nie rozumiała w pełni istoty śmierci,
dobrze wiedziała, że wujek Anton już nie wróci.
Wrażliwe serce podsunęło jej przyczynę:
to, iż matka zabroniła jej się z nim bawić.
I tak matka i córka oddalały się od siebie.
A dni mijały.
Panie Vivek?
Szefie!
Vivek, wpłynęła skarga na twoją niesubordynację.
Nadinspektor jest szefem wydziału.
Pośrednio odpowiada za naruszenia ładu i porządku publicznego w rejonie.
Jakie masz wytłumaczenie?
Wszystko robiłem zgodnie z prawem.
W porządku. Wszystko sprawdziłem.
Wiem, że nadinspektor robi to z powodów osobistych.
Nawet jeśli cię oczyszczę w raporcie,
on ukarze cię, wstrzymując ci podwyżki co najmniej przez cztery lata.
Jeśli się nie zgodzisz, wniesie sprzeciw i kolejną skargę.
Co ty na to?
Akceptujesz karę czy godzisz się na konsekwencje?
Czemu się zgodziłeś na karę? Powinieneś się bronić.
Po co? Nie chcę siedzieć bezczynnie w domu.
Żeby dokończyć sprawę, muszę zostać na miejscu.
Cztery lata bez podwyżek? Drobiazg.
Jest pan odważny.
Proszę zatrzymać!
Do tyłu. Dalej. Stop. Widzi pan ten duży dom?
Pojazd należy do jego mieszkańca.
Jest wciąż zarejestrowany na niego, nie na kupca.
Spytajmy, komu go sprzedał.
-To nie takie proste. -Czemu?
Dom należy do sędziego sądu cywilnego w Thakkalai.
Zaczekaj. Zaraz wracam.
Dokąd pan idzie? Będzie z tego nie lada problem!
Nie spocznie, dopóki mnie nie wykończy. Co się stało?
-Zdobyłem informacje. -Od sędziego?
Od jego gosposi.
Hej, młody. Jest tu Bose?
Panie Bose!
O co chodzi?
-Sprzedał pan SUV-a sędziego z Thakkalai? -Tak.
Kto go kupił?
-Kto pyta? -Nie domyślasz się?
Policja z Kanyakumari .
Proszę pana, od sprzedaży minęło parę lat.
Nie pamiętam, kto go kupił.
W porządku. Auta jeszcze nie przekazano.
Stoi w Ernakulam.
Skoro nie wiesz, kto jest właścicielem, musimy przesłuchać sędziego.
-Zawiadomię sędziego. -Proszę pana.
-Proszę mi dać swój numer. -Po co?
Sprawdzę w dokumentach i do pana zadzwonię.
Sprawdzisz i zadzwonisz?
Zapisz sobie.
-Na pewno zadzwoni. -Oczywiście. Złapał go pan za jaja.
Do recepcji hotelu wszedł około 14.00.
Okoliczności wydawały się mu sprzyjać,
gdyż hotel był pusty.
RECEPCJA
Dostanę pokój?
Proszę zapisać swoje dane. Duży czy mały pokój?
Mogę obejrzeć i wtedy zdecydować?
To duży pokój.
Co robisz?
Ratunku! Puszczaj!
Spójrz na to.
Musisz mi pomóc.
Nie mów nikomu, że tu jestem.
Jutro rano już mnie nie będzie. Dobrze?
Nikomu o tobie nie powiedziałam.
Mamy nie ma, więc w porządku.
Ale jutro wróci.
Wtedy już mnie nie będzie.
Kim jesteś?
Jak ci się to stało?
To twoja sprawka?
Czemu mi pomogłaś?
Najpierw ty mi odpowiedz.
Lepiej, żebyś nie wiedziała.
Odpowiedz mi na pytanie, to i ja odpowiem.
Jeśli ci powiem, kim jestem...
Będę musiał cię zabić. Nie pytaj.
W porządku. Powiedz mi.
Więc... Teraz mnie zabijesz?
Nie.
Teraz odpowiedz na moje pytanie.
Przykro mi. Nie odpowiem. Przyniosłam śniadanie. Zjedz.
Hej! Nie idź...
Velonie, kto mieszkał w pokoju 12? W rejestrze nie ma danych.
Wszedłem tam. Dał mi pieniądze i poszedł.
-Poszedł? -Tak.
Z drogi!
Wszystkie lekcje były kiepskie.
-Matma była tragiczna. -Dlaczego? Ona kiepsko uczy?
Nie, ale ja nic nie rozumiem.
-Niedługo egzaminy. -Pewnie obleję.
Muszę zaliczyć.
-Chodzisz na korepetycje? -Nie. A ty?
Ja też nie.
Nauczycielka, pani Chitralekha, jest łagodna. Niezwykła osoba.
Będę do niej chodziła na korepetycje. Mieszka niedaleko nas.
Ty też chcesz chodzić? Co się stało, Velo?
Przyjechał autobus. Wsiadajmy.
Hej! No chodź!
Zostawiłem swój numer. Widziałaś go?
-Tak. -Dlaczego nie zadzwoniłaś?
Pomyślałam, że się zjawisz, jeśli nie zadzwonię. Dlatego.
-Nie patrz tam. -Dlaczego?
Lepiej nie.
I nie mów nikomu tego, co wtedy
powiedziałem ci o sobie. Jasne?
Dlaczego mi pomogłaś?
Naprawdę chcesz wiedzieć?
Tak.
-A jeśli nie powiem? -Będę pytał, aż powiesz.
Zatem pytaj! Nie skrzywdzisz mnie, dopóki nie wiesz.
Chcesz pojechać do mnie?
Nie. Wiem, co byś tam zrobił.
Już późno. Czas na mnie.
Nie idź. Zostań.
Muszę iść.
Miłość jest jak grom z jasnego nieba.
Jest ślepa na charakter, ślepa na kolor, ślepa na czas.
Kiedy nadchodzi, nawet zabójca wydaje się cnotliwy.
Rozpustnik wydaje się kochankiem.
Velonie była pewna, że czuje motyle w brzuchu.
Jej czarno-biały świat stał się kolorowy.
Ją, której obce było uczucie szczęścia,
niemal natychmiast ogarnęła ekstaza.
Ale radość była krótkotrwała.
To właśnie robiłaś?
Ty pieprzona zdziro!
Nie mogłaś zachować cnoty, aż ci znajdę miłego chłopaka?
-Mamo! -Ty szmato! Prostytutko!
-Mamo, nie jest tak, jak myślisz! -Nie okłamuj mnie!
Wiedziałam, co z ciebie wyrośnie! Czyste zło!
Koniec z wychodzeniem. Nie wyjdziesz z tego domu!
Koniec ze szkołą.
Mamo, posłuchaj!
Mamo, otwórz!
Mamo!
Mamo, to nie tak, jak myślisz!
Rozdział szósty.
Tej nocy łóżko Velonie ominęła przyjemność jej towarzystwa.
O świcie
oczekujących, by ją powitać wielbicieli,
czekało gorzkie rozczarowanie.
Nieświadoma jej zniknięcia matka, pani Angel,
jak zwykle weszła do jej pokoju z herbatą.
Velo? Velonie!
Jesteś na górze, dziecko? Dostaniesz za to ode mnie!
Velo? Velonie!
Nigdy nie wrócę do domu. Chcę być tylko z tobą.
-Jak ma na imię? -Velonie.
-Wiek? -Lat 17. Wkrótce 18.
Uczy się?
Tak.
To twój ojciec?
Tak.
-Co robisz? -Duszone ostrygi.
-Co to? -Siedź i patrz. Zobaczysz.
Potrafisz gotować?
Trochę się znam na wypiekach. To wszystko.
Więc to ja zawsze będę gotował?
Duszone ostrygi. Afrodyzjak!
-I jak? -Niesamowite.
-Zjedz, a zobaczysz, co będzie. -A co będzie?
Podniecą nas.
Wiesz, dlaczego ci pomogłam?
Dlaczego?
Gdy się do mnie zbliżyłeś, przycisnąłeś do ściany
i zakryłeś mi usta...
Twój zapach przywołał miłe wspomnienia z dzieciństwa.
Przypomniałam sobie.
Takie samo szczęście czułam tylko z tobą.
Zdejmij to.
Chodź tu.
Kogo szukasz?
Wyszedł o świcie.
-Dokąd poszedł? -Nie wiem. Nigdy nie mówi.
-Kiedy wróci? -Tego też nie wiem.
Kim jesteś?
Jego pondati.
Jego żoną.
Żoną?
Tak. Nie wiedziałaś?
Myślałam, że wiesz.
Nie płacz.
Mogę ci zrobić kawy. Napijesz się?
Masz telefon?
Nie zawracaj mi głowy. Mogę sprowadzać do domu, kogo chcę.
Mam to gdzieś! A jeśli chodzi o ciebie, sama chciałaś przyjść.
To było coś nowego i innego, więc nic nie mówiłem.
Zostań, jeśli chcesz. Jeśli nie, to odejdź!
W nocy było ci dobrze w moim łóżku. Dlaczego płaczesz, jakbym cię zdradził?
Jesteś potworem!
Nie płacz, proszę. Masz pieniądze na powrót do domu?
Zaprowadzić cię na autobus?
-Jak ci na imię? -Anusuya.
Dziękuję.
Velonie, rozmawiałam z tym chłopcem. Nie zasługujesz na niego.
Ale choć wie o wszystkim, zgodził się z tobą ożenić!
Rozumiesz, co mówię? Nie obchodzi mnie twoja opinia na ten temat.
Wyjdziesz za tego chłopca. Wyjdziesz za Vignesha i koniec!
„Velonie, zapomnij o przeszłości.
„Zacznij nowe życie. Wszystko będzie dobrze”.
Gdyby jej matka była łagodniejsza, może by ją przekonała.
Ale matkę i córkę nie łączył taki rodzaj więzi.
Wierzyła, że kluczem do jej szczęścia jest ten, który ją rozdziewiczył.
Błagała go, żeby się zmienił i zaakceptował ją. Robiła sobie nadzieje
i rozpaczała.
Gdy nie ustępował,
użyła jedynej broni, jaką dysponowała.
Jeśli się nie zgodzisz,
napiszę notatkę o tobie i popełnię samobójstwo!
Hej! Nie rób nic głupiego. Czego ode mnie chcesz?
Boisz się, że cię zdemaskuję?
Nic z tych rzeczy.
Nie chcę, żebyś zrobiła jakieś głupstwo.
Co mam teraz zrobić?
Zabierz mnie stąd. Ożeń się ze mną.
Dobrze. Przyjdę jutro.
Przekonana, że życie znów ułoży się po jej myśli,
Velonie wyszła z domu.
„Dziś jej grób porasta trawa”.
BAŚŃ O VELONIE CZYTANIE POWIEŚCI - KI SEBASTIAN
Dzień dobry panu. Od roku prowadzimy na Facebooku stronę o Velonie.
Nie była taka, jak piszą w prasie i mediach społecznościowych.
Sprzeciwiamy się przeinaczaniu charakteru zmarłej.
Pańska książka bardzo nam pomoże.
Ale jak pan udowodni, że jest ona wiarygodna?
Jakiś rok temu
uciekłam z domu.
Ponieważ...
Ja jestem źródłem. Dużo rozmawiałem z Velonie.
Opowiedziała mi, że miała w życiu takiego mężczyznę.
Jeśli to kłamstwo, proszę go znaleźć i przyprowadzić do mnie.
Niech się wyprze.
Jestem wielbicielką pańskiej literatury.
Bardzo mnie to cieszy.
Dziwi mnie i cieszy, że ludzie w pani wieku czytają książki.
Mam do pana pytanie.
W książce nie ujawnił pan imienia kochanka Velonie.
-Dlaczego? -Cóż...
Pisząc książkę, starałam się trzymać prawdy.
Szczerze mówiąc, nie znam imienia mężczyzny. Dlatego je pominąłem.
Skoro pańskim zamiarem było ujawnienie prawdy o Velonie,
nie mógł pan o tym powiedzieć policji, by pomóc rozwikłać sprawę?
Jestem pisarzem. Pisanie to moje medium. W ten sposób przekazuję swoje myśli.
W ten sposób usiłowałem pomóc w sprawie. Napisałem o tym wyraźnie w przedmowie.
Po co tyle zachodu?
Mógł mi pan to wyznać na spotkaniu dwa miesiące temu.
Proszę powiedzieć.
Pan Vivek, podinspektor. Prowadzi sprawę zabójstwa Velonie.
Być może czytaliście o nim w prasie.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję, że niespodziewanie przyszedł pan na czytanie książki.
Nie mówmy o tym tutaj. Pomówimy prywatnie.
Prywatnie nie miał pan nic do powiedzenia.
Teraz rozmawiamy publicznie. Może pan odpowiedzieć przy wszystkich.
Czy ten tajemniczy mężczyzna z pańskiej powieści
istnieje czy nie?
Jeśli istnieje, proszę o nazwisko!
Jeśli nie istnieje, proszę to wszystkim powiedzieć.
Już mówił, że to prawda.
Dobrze, powiedział to państwu. Teraz proszę powiedzieć to mnie.
Wiedziałem.
Trzy poprzednie pańskie powieści były klapą.
Zastanawiał się pan: „Co dalej? Velonie”.
To przyniosłoby rozgłos i pieniądze. Dlatego pan się na to zdecydował.
Wymyślił pan bajeczkę o Velonie.
Gdyby chodziło o kogoś innego, machnąłbym na to ręką.
Jak pan mógł po stwierdzeniu, że łączy pana z nią ojcowska więź?
Panie Vivek! Ja jej nie poniżyłem jak inni w imię obowiązku!
Usiłowałem ocalić jej reputację dzięki wyobraźni.
Zatem to wymysł?
Tak czy inaczej, czytając powieść, uzyskałem odpowiedź na wiele pytań.
Jeszcze nie rozwiązałem sprawy. Pracuję nad tym.
Do zobaczenia.
Nie chciałem pana publicznie zawstydzić.
Tak się po prostu stało.
Proszę mi wybaczyć. Przepraszam.
Proszę pana, o czym on mówił? Czy to prawda?
Proszę pana?
Co się stało?
Proszę pana! Czy to prawda?
Proszę nam powiedzieć!
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel