BYLIŚMY KRÓLAMI
Poszłam z twoim dziadkiem do San Hipólito,
żeby kupić ci medaliki komunijne.
Dziadek powiedział: „Obaj stracili ojca.
Ale dopilnuję, by wyrośli na dobrych ludzi.
Święty Juda mi dopomoże”.
I proszę.
Upuściłeś coś.
Babciu…
Biedna Sonia jest w rozsypce.
Pamiętała, że miałeś pomalować ścianę.
Wie, że to ty.
Musiałam ją okłamać!
Jestem współwinna, bo musiałam przed nią ukryć,
że to mój przygłupi wnuk porwał jej matkę.
Zmusili mnie, babciu.
Grozili, że zabiją mnie i całą rodzinę.
Grozili, że skrzywdzą mamę, Heidi, a nawet małego Santosa.
Kto ci groził, Javo?
Nie mogę powiedzieć.
Lepiej, żebyś nie wiedziała.
Nie mów o tym nikomu.
Nie wierzę ci, Javier!
Twój brat i Ortega są policjantami.
Zgłoś sukinsynów! Aresztują ich.
Przepraszam.
Nie wiem, po co tracę na ciebie czas.
Jesteś zwykłym przestępcą. Zawsze nim byłeś.
Pani Alicia potrzebuje leków. Daj jej to.
Jak? Nie wiem, gdzie ją przetrzymują.
Bóg jeden wie, jak bardzo cię kocham.
To nieprawda, że dziadkowie nie miewają ulubieńców.
Gdy tylko wzięłam cię w ramiona…
poczułam przypływ ogromnej miłości.
Miłości…
której nawet sobie nie wyobrażałam.
I przez wzgląd na tę miłość,
przed obliczem Matki Boskiej,
przysięgniesz mi, że oddasz panią Alicię całą i zdrową.
Albo daję słowo, że nigdy więcej się do ciebie nie odezwę!
Nie płacz.
Babciu…
Przysięgam, że zrobię wszystko, żebyś mi wybaczyła.
Spójrz na mnie.
Proszę cię.
Babciu!
Co tam?
- Szukałem cię. - Co jest?
Pomóż mi ustalić, co się stało tamtej nocy.
Jasne. Później.
Jak to później? Teraz. Chodź.
Nie rozumiem, skąd się wziął napastnik.
Nie mam pojęcia.
Dobra.
Santos wyciągnął broń.
- Celował w napastnika? - Co jest, kurwa?
Wyluzuj. Jest zabezpieczona.
Dobra. Udawaj napastnika.
Co ten gnój zrobił? Jak odebrał broń Santosowi?
Pomóż mi!
- Co potem? Szarpali się? - Tak.
Jak to wyglądało?
Nie wiem. Było ciemno, a ja byłem napruty.
Postaraj się.
Co było potem?
Przytulili się.
Przytulili?
Tak to wyglądało.
Siłowali się, tak?
Usłyszałem strzał.
Stary.
Co jest? Strasznie zbladłeś!
Mike! Javo!
Złapali zabójcę Santosa!
Chodź, sukinsynu.
Puśćcie mnie.
Jak się nazywasz, skurwielu?
Lucas Bermúdez!
Już po tobie, śmieciu!
Ale dlaczego? Nic nie zrobiłem!
Nie rżnij głupa.
Zabił Santosa. Miał jego broń.
Nikogo nie zabiłem! Przysięgam!
Znalazłem spluwę na wysypisku.
Powieśmy skurwiela! Dostaniesz za swoje!
Zostawcie go! Dość!
Przestańcie! Nie będziemy nikogo linczować!
Co tu się, kurwa, dzieje?
Mamy zabójcę Santosa.
To on, Javo? Poznajesz go?
- Synu. - Javo!
- Nie! - Puszczaj mnie!
Niech go dorwę!
- Sukinsyn zabił mojego Santosa! - Dajcie mi go!
Czemu go bronisz? Zabił twojego przyjaciela!
Chcę, by wymierzono sprawiedliwość.
- Santos też by tego chciał. - Ty też jesteś w to zamieszany!
Mike ma rację.
Mike! Łapcie go!
Łapcie go!
- Zatrzymajcie go! Ucieka! - Ucieka!
Znalazłem spluwę na wysypisku.
Zabijmy go. Powieśmy skurwiela!
Dostaniesz za swoje!
Wiesz co, Ortega?
Myślę, że gość mówi prawdę.
Słuchaj, chyba mało wiesz o więzieniach, co?
Nikt nigdy nie przyznaje się do winy.
Wszyscy są tam niewinni.
Pieprzone śmiecie.
Ale ja mu wierzę.
To jego spojrzenie,
ten głos.
Myślisz, że po prostu znalazł broń?
Cóż…
nie mamy wyjścia.
Musimy znaleźć tego gnoja.
Chodźmy.
Twoja kasa. Dwieście tysięcy pesos.
Przelicz.
Nie ma potrzeby. Ufam szefowi. Nie po to przyszedłem.
A po co?
Fucha u wuja nie daje mi perspektyw.
Chcę pracować dla szefa.
I co chcesz robić?
Wie szef. To, co ostatnio.
Chano!
Ściągaj koszulkę.
Rozbieraj się!
Nie mam podsłuchu, szefie.
W gaciach też nic nie mam.
Myślałem, że nie podoba ci się to, co robię.
Wie szef, ile muszę się narobić na złomowisku, żeby zarobić 200 tysięcy?
Rozczarowujesz mnie.
Zmieniasz zdanie z powodu tak nędznej sumy.
Nie chodzi tylko o pieniądze.
Myślałem o tym, co szef mówił.
Mam dość harowania jak wół,
żeby zasrani bankierzy, tacy jak córka tej staruchy,
napychali sobie kieszenie, kradnąc domy naszych sąsiadów.
Lubię cię. Chcę ci wierzyć.
Ale to nie biznes, do którego można dołączyć ot tak.
Wykaż się.
Porwanie staruchy to za mało?
Masz na myśli ten jebany bajzel?
To cud, że nas nie złapali.
Ale wiesz co? Mam dobre przeczucie.
Co do ciebie i twoich wartych 200 patyków jaj.
Mów, szefie. Co mam zrobić?
- Słucham. - Obserwujemy cię, szmato.
Nie rób nic głupiego, bo więcej nie zobaczysz matki, jasne?
Tak jest.
Świetnie, suko.
Słuchaj uważnie.
Jeśli chcesz zobaczyć matkę, zapłacisz nam milion dolarów w gotówce.
Co? Nie mam takich pieniędzy.
Nie udawaj głupiej.
Wiemy, że twoja matka jest w chuj nadziana.
Ma kilka nieruchomości, aut…
Nie mogę ich sprzedać bez jej zgody.
Milion dolarów. Słyszałaś.
Nie mam takiej sumy.
I jej nie zdobędę.
Musicie dać mojej matce leki, bo jest…
Halo?
I jak, szefie? Zdałem test?
Myślałeś, że ten głupi telefon był testem?
Chano!
Dzwoń do Pitbulla.
Zabieramy Javo na przejażdżkę.
Wiesz, ile jest wart ten pierścionek?
To oryginalny Tiffany.
Mąż kupił mi go w Nowym Jorku
na 25 rocznicę ślubu.
Będzie twój, jeśli wykonasz telefon.
Dzień dobry.
Jak się pani miewa?
Okazali pani należny szacunek?
Dawaj sprzęt.
Nic mi nie jest.
Dziękuję.
Ale muszę zażyć leki.
Oczywiście.
Słyszałem, że się pani o to martwi.
Spokojnie. Dawaj.
Nie. Co to jest?
- Proszę, nie. - Spokojnie. To pani leki.
I twierdzą, że nie mają miliona dolarów.
Co za lekkomyślni idioci.
Chciałeś się sprawdzić?
Dawaj.
Obetnij jej palec.
Dawaj, stary.
Palec serdeczny.
Według naukowców z Harvardu używamy go najrzadziej.
Dzień dobry.
Czy widziałeś może człowieka ze zdjęcia?
Ma na imię Lucas.
Ostatnio widziano go w San Miguel Teotongo.
Jest podejrzany o zabójstwo policjanta.
Nie widziałeś go?
Nie.
Starucha ma dziwną przypadłość. Jej krew nie krzepnie.
- Jeśli obetnę jej palec… - Pierdolisz.
Po prostu się boisz, frajerze.
Zamknij się, Pitbull.
Skąd to wiesz?
Babcia nam mówiła.
Kiedyś się zraniła
i musieli tamować krwawienie w szpitalu.
Szefie, na twoim miejscu bym nie ryzykował.
Gówno prawda.
Wszystko zmyślił.
Jak mi nie wierzysz, śmiało.
Jeśli umrze, to nie będzie moja wina. A z okupu nici.
To będzie twoja wina, Pitbull.
A ja będę się tym napawać.
I kto tu się boi? Powinniśmy nazywać cię Chihuahuą.
Spokojnie, Pitbull.
Nieźle ci przysrał.
Puść go.
Puszczaj!
Jeszcze jedno, Pitbull.
Uważaj, żeby nie przegiąć.
Pamiętaj, że tutaj o życiu i śmierci
decyduję ja.
Zjeżdżać.
Dzień dobry.
Co tam?
Myślałam, że odsypiasz.
Mike.
Chciałam przeprosić.
Naskoczyłam na ciebie jak wariatka.
Nie musisz przepraszać.
Wykonywałem swoją robotę.
Nie podziękowałam ci za to.
Za wszystko, co zrobiłeś.
Mogę cię o coś prosić?
- Popilnujesz go, a ja wezmę prysznic? - Jasne.
- Zaraz wrócę. Dzięki. - Nie ma sprawy.
Tak, mały.
- No już. Co się dzieje? - Cześć.
Cześć.
Mamo.
Malena bierze prysznic, a ja go pilnuję.
Chodź. Chcę pogadać.
Potrzebuję przysługi.
Jasne. Co tylko chcesz.
Muszę wiedzieć, kto jest ojcem małego.
Mam teraz ważniejsze rzeczy na głowie.
Ważniejsze niż to, żeby siostrzeniec znał ojca?
Masz rację. Ale…
Zrób to dla mnie. Ustal to.
Tak jest, mamo.
Stara naprawdę ma chorobę krwi?
Jasne, że nie. Przeczytałem o tym na jakiejś ulotce.
Proszę, 200 tysięcy pesos!
Gdzie GPS, który wyciągnęliśmy z audi?
Po co ci on?
Muszę wiedzieć, gdzie trzymają staruchę.
Zachowaj zimną krew!
- Nie możemy nawalić. - Żadni „my”. Jestem w tym sam.
Nie ma mowy. Twój ojciec by mnie zabił.
Wjeżdżaj!
No proszę.
Niezłe cacko.
Woził się nim jakiś nadziany gówniarz.
Co jest?
Kretyn wpakował się w kłopoty z Venegasem.
- Tym Venegasem? - Nie wiedziałem, kto to.
Kurwa! Muszę znaleźć Pitbulla.
Luz, stary.
Wiem, jak ci pomóc.
PAZNOKCIE… I NIE TYLKO
Ramiona matki
Kołyszą dziecko do snu
Płakał, więc go wzięłam.
W porządku.
Gdy Santos był mały, śpiewałam mu tę kołysankę.
Nauczyć cię?
ARTYKUŁY SPOŻYWCZE
Na razie.
GPS pokazuje, że to tutaj.
- Na pewno? - Tak.
No to parkujemy.
- Tam. Jest wóz Pitbulla. - Tutaj?
- To tutaj? - Sam nie wiem.
- Co? - Zasłonili mi głowę.
Zaczekajmy i zobaczmy, czy stara tu jest.
Cierpliwości.
- Co robisz? Wracaj tu, debilu! - Sprawdzę.
Wsiadaj!
- Zaczekaj tu. - Nie bądź głupi. Wsiadaj.
Cholera, Javo.
Trzymaj mnie tak!
To na pewno ślady Santosa.
Ślady policyjnych butów.
Drugie ślady należały do jego matki.
Maleny.
Przed łazienką?
Tak.
Przed łazienką, w której Javo widział wymiotującego Santosa.
Ale ona twierdzi, że nie widziała żadnego z nich.
Cholera.
Podejrzewasz matkę Santosa?
No co ty.
Mówię tylko,
że jedno z nich kłamie.
Javo albo Malena.
Albo oboje.
Mam problem.
I to poważny.
Wal.
Lubię Malenę.
I to bardzo.
I w czym problem?
Nie mogę przestać o niej myśleć.
O jej uśmiechu.
Jej zapachu.
Jej włosach.
Kiedy to się stało?
Kiedy zdałeś sobie z tego sprawę?
Już w dzieciństwie.
Cały czas ją widywałem, była taka…
zdeterminowana.
Jak to?
Była sprzątaczką,
sprzedawała elote, robiła piniaty. Pracowała w fabrykach.
Ciężko pracowała, by utrzymać syna.
Zawsze z taką godnością.
Niesamowita z niej kobieta.
Jasne,
ale nie zakochujesz się w kimś tylko dlatego, że jest pracowity.
Ma świetną figurę.
To też istotne, prawda?
Jasne.
Ale to nie wszystko.
Jest wiele atrakcyjnych kobiet,
ale Malena…
jest inna.
Gdy ją widzę…
Stary, zabujałeś się.
Pogadaj z nią. Powiedz, że szalejesz na jej punkcie.
- To matka mojego przyjaciela. - I matka chrzestna Javo. No i?
Jestem pewien, że Santos…
niech spoczywa w pokoju.
Santos nie miałby nic przeciwko.
Tak myślisz?
Pewnie.
Zbliża się impreza wydziałowa.
Zaproś ją.
Pożegnałam się z domem.
Zlicytują go.
Santos miał być pokutnikiem, by prosić Pana o pomoc w spłaceniu domu.
Na próżno…
BANK REPUBLIKI
Dzień dobry. Chciałem spłacić hipotekę.
Przepraszam na chwilę.
Zaczekam na zewnątrz.
Javo?
Pani Sonia.
Co pani tu robi?
Pracuję.
Babcia mówiła, że pani mama jest chora. Mam nadzieję, że to nic poważnego.
- Już jej lepiej, dziękuję. - To dobrze.
Ktoś się tobą zajmuje? Potrzebujesz czegoś?
Nie, dziękuję. Mam pomoc.
- To wszystko? - Tak.
Dziękuję.
Dużo zdrowia dla mamy.
Czego chcieli ci dwaj?
Spłacić hipotekę.
Nigdy ci się za to wszystko nie odwdzięczę.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Nie musisz mi dziękować.
To była przyjemność.
Zrobiliśmy to dla Santosa, był dla mnie jak syn.
Powinnaś dziękować Taiguerowi.
I Javo.
Kto wie, co zrobił,
żeby taki sknera jak Taiguer dał mu tyle kasy.
To była pożyczka.
Odpracuję ją.
Nie ma mowy, Javier.
Powiedz wujowi, że oddam mu wszystko co do grosza.
Co tu robisz?
- Byłem w pobliżu. Chciałem się przywitać. - A to nowość.
Cóż…
wszystko się zmienia.
Tęsknisz?
Za czym?
Za wyjściami z przyjaciółkami.
Plotkowaniem.
Tańcem.
W sumie to tak.
Mogłabyś to robić.
Być jedną z nich.
- Ale potrzebowałabyś ojca. - Nie ma żadnego.
Heidi, zrozum…
Mike, ja nie wtrącam się w twoje życie i twoje sprawy.
Ani cię nie oceniam.
Ale ja nie mam dziecka.
Skąd wiesz?
Może masz, ale o tym nie wiesz.
Jeśli robisz to na prośbę mamy, to marnujesz czas.
Mam dość jej szantażu i nacisków.
Tym bardziej nie mam ochoty wam mówić.
Zajmijcie się własnym życiem.
Nie tylko ja mam sekrety.
Ja też chcę wiedzieć.
Ale jeśli nie chcesz mówić, uszanuję twoją decyzję.
Widzimy się w domu?
Co się dzieje?
- Gdzie rzeczy Maleny? - Wróciła do domu.
Jak to? Nie eksmitowali jej?
Nie wiem.
Spotkałam ich, jak wychodzili.
Powiedzieli tylko, że Malena spłaciła dom.
Spotkałaś ich? Czyli kogo?
Nie rozumiem.
Javo wziął pożyczkę na spłatę hipoteki.
Wszystko załatwione.
Pożyczkę?
Mamo.
Jaki bank dałby Javo pożyczkę?
Wasz szemrany wuj.
- To wszystko. - Super.
- Chłopaki. - Tak?
- Bolillo, Taco. Dziękuję wam. - Od czego ma się przyjaciół?
Nie wiem, co Javo wam obiecał…
Spokojnie. Zajmę się tym.
Wielkie dzięki.
Postawię wam piwo w podziękowaniu.
Dzięki, stary.
Miłego dnia!
Do zobaczenia!
Nie mogę w to uwierzyć.
Wczoraj myślałam, że straciłam dom.
Teraz nie wiem, komu dziękować.
Panu. Santosowi, który wskazał ci drogę z Nieba.
- Czy tobie… - Nie musisz mi dziękować.
Nie jesteśmy zbyt dyskretni.
Ofelia i twoja mama patrzyły na nas…
Spokojnie, mała.
Mam gdzieś, czy ktoś się dowie.
Nie chcę się już ukrywać.
Nie mogę.
Dzięki, mamo. Przeszłaś samą siebie.
Mamo, co ty tu robisz?
Pani Sonia…
zwolniła mnie.
Co? Dlaczego? Co się stało?
Okazuje się, że ma problemy finansowe.
- A gdzie twoje rzeczy? - Pójdę po nie później.
Innym razem.
Problem w tym…
że nie mam domu.
Oczywiście, że masz.
Muszę już iść, ale rozgość się. Coś wymyślimy.
Nie martw się, mamo. Wszystko się ułoży.
Mój synek.
Mój synek był tu ze mną w nocy.
Dokąd go zabraliście?
Zamknij się już. Nie ma tu dzieci.
Jeśli znów zaszczasz łóżko, to ci jebnę, starucho.
Daj spokój. Wściekasz się, a staruszka jest chora.
Jest miła.
Mam coś, co poprawi ci humor.
Przepraszam. Porwano mojego syna!
Mogę pożyczyć telefon?
Proszę pani!
Panowie, porwali mnie i mojego syna.
- Macie telefon? - Tak.
- Dzwońcie. - Tak?
Pod numer 5638 0002.
Ja pierdolę.
Kurwa.
Herminio! Odbierz, proszę!
Porwali mnie i Fercho.
Napisy: Agnieszka Komorowska