OPARTE NA FAKTACH.
ZDARZENIA, MIEJSCA I POSTACI ZWIĄZANE ZE SPRAWĄ
FRANCISCA STANLEYA ALBAITERA PODDANO FABULARYZACJI,
BY ZAPREZENTOWAĆ JĄ WIDZOM.
POZOSTAŁE ELEMENTY ZACHOWANO,
BY ZACHOWAĆ WOLNOŚĆ SŁOWA.
W AKTACH SPRAWY ZNAJDUJE SIĘ WERSJA ORYGINALNA.
7 CZERWCA 1999 ROKU
SŁYNNY PREZENTER TELEWIZYJNY ZOSTAŁ ZAMORDOWANY.
PREZENTUJEMY ODTWORZENIE WYDARZEŃ
Z PERSPEKTYWY SZEŚCIU KLUCZOWYCH POSTACI.
POGRZEB PACO STANLEYA MEKSYK ŻEGNA PREZENTERA
Ktoś mógłby zapytać: „Tyle szumu
z powodu prezentera?”.
Paco był znany i kochany.
Nie wyobrażacie sobie, jak był kochany,
jak wielu widzów go śledziło.
Zawsze będziemy pamiętać o Paco,
nieważne, co czują te łobuzy,
bo zapewniał nam świetną rozrywkę.
Spoczywaj w pokoju.
Dawał nam tylko to, co dobre,
prezentował nam swoje piękne wiersze.
Niestety źli ludzie go zamordowali!
A co robi pan Cárdenas?
Co robi jego rząd?
Był pan z Paco w łazience.
- Paco wyszedł pierwszy. - Tak.
Powiedział, że zaczeka na zewnątrz.
- Podejrzewa pan kogoś? - Nie.
- Miał wrogów? - Nie.
Nie muszę nikomu tłumaczyć, kim był dla mnie Paco.
Powinienem teraz być przy nim,
z jego rodziną, składać kondolencje.
Tymczasem składam zeznania.
Powiedziano wiele kłamstw.
Mario ma wiele twarzy,
ale nie jest mordercą.
Nie przyjaźniłam się z nim.
Chciałam tylko być atrakcyjną laską z telewizji.
Zabójstwo Francisca Stanleya było egzekucją
związaną prawdopodobnie z przemytem narkotyków.
Chcę was o coś zapytać.
Żartowałem!
Benito!
POJAWIA SIĘ KLUB WALKI
Rozmawiacie ze swoimi dziećmi?
Taniec papugi!
MARIO SPĘDZIŁ 10 MINUT W TOALECIE
Zapłaćcie im!
Chcę was o coś zapytać.
Brenda.
Taniec papugi!
Rozmawiacie ze swoimi dziećmi?
Żartowałem!
Chcę was o coś zapytać.
KTO GO ZABIŁ?
Panie Gil, co pan robił tamtego ranka?
Panie prokuratorze, mówiłem to już cztery razy.
Jeśli będzie trzeba, powie pan to dziesięć razy.
Co robił pan tamtego ranka?
Wiesz, że w Meksyku
ODCINEK 1 JORGE
ma miejsce nawet 20, 50...
Dziękuję, Beto.
...egzorcyzmów dziennie?
Będziemy podróżować po całym kraju,
by zrozumieć, po co diabłu ciała
- tych ludzi. - Jorge?
To najpopularniejszy program w Meksyku.
Zawsze noszę to samo.
Pogadam z Paco, ale przygotuj się, zaraz wchodzimy na żywo.
Gotowi na spotkanie z Paco?
Paco, Paco!
Cudownie. Wykorzystują mnie.
Mają mnie za idiotę.
Zgubiłeś coś?
Notatki szefa.
- Te kwiaty to dla mnie? - A dla kogo innego?
- Połóż je tu. - Jasne.
Twoje notatki.
- Dzięki, synu. - Mam świetny pomysł na nowy program.
Zjedz dziś z nami śniadanie, wszystko nam opowiesz.
Nie mogę, moja córka ma dziś zawody łyżwiarskie.
Nie idź tam. Tylko narobisz jej wstydu.
Spójrz na siebie. Chodź z nami.
- Halo? - Skarbie, nie dam dziś rady.
Paco zaprosił mnie na śniadanie,
sprzedam mu swój pomysł, to może być bardzo ważne.
To świetna okazja, by...
Skarbie?
Proszę o ciszę.
Próba dźwięku.
Pięć, cztery, trzy...
PACORRO I SPÓŁKA
Dziękuję.
Dziękuję, że oglądacie Pacorro i spółka.
Przed nami naprawdę okropny odcinek.
GOSPODARZ
Naprawdę, lepiej wracajcie do domu.
Zmieńcie kanał. Myślicie, że poniedziałki są łatwe?
Cały ten ciężar i...
Sobota, niedziela. Odpoczęliście?
- Nie. - Głowa do góry.
Ważne, by mówić: „Czuję się dziś dobrze.
Cieszę się, że żyję”. Wszyscy.
- Cieszę się. - Cieszę się, że żyję. Teraz wy.
Zróbcie to dobrze!
Dziś, jak zwykle,
jest z nami nasz wesoły optymista,
Jorge „Bezbarwny” Gil.
Nie bądź taki.
Powiedz nam,
- co dla nas przygotowałeś? - Cóż.
Już dobrze.
- Powiedz. - Dziś mamy
raport z działu archeologii...
Dość.
- Niech mówi. - Proszę.
- Ma prawo mówić. - Miejmy do niego szacunek.
- Proszę. - No weź.
Dość. Nie dokuczajcie mu.
- Co to za raport? - Jeśli chodzi
o dział archeologii...
Dość!
Cześć, kochanie. Tak.
Nie, jedziemy...
Tamtego ranka...
Na taco.
Pojechałem z nimi na śniadanie.
- Zwykle pan z nimi jadał? - Nie.
To była wyjątkowa okazja.
Cieszyłem się, że mogę podzielić się z Paco pomysłem na program.
- Kochanie. - Daj mi to.
Paco, wkurzysz ją.
Brenda, skarbie.
Co u ciebie?
Kiedy zostawisz dla mnie tego palanta?
Halo?
Rozłączyła się.
Paco był stałym bywalcem El Lago.
Nie sądziłem, że może tam się wydarzyć coś takiego.
Wszyscy go tam znali.
Czuł się jak w domu.
Po śniadaniu
zwietrzyłem szansę, by opowiedzieć o swoim programie.
Szefie, wiedziałeś, że w Meksyku ma miejsce nawet 50 egzorcyzmów dziennie?
- Naprawdę? - Tak.
Na tym będzie polegał program.
Jeździmy po kraju i rozmawiamy z ludźmi,
by zrozumieć, czemu diabeł wybrał ich ciała.
Czemu ich opętał.
Ludzie mają dość telenoweli.
Marii z przedmieścia, Maríi Mercedes, Marimar.
Co potem? Maria na niebie?
Ludzie mają dość Thalíi.
- A wiesz, co jest najlepsze? - Co?
Zachowujcie się.
Tytuł, szefie.
Tytuł.
„Meksorcyzmy”.
Pieprzony Gil. Co za koleś.
Wiedziałem, że nas zaskoczysz, mennonito.
Wchodzimy w to.
- Naprawdę? - Pewnie.
- Serio? - Tak, serio.
Myślę, że możemy liczyć na 11 punktów w rankingu.
Podoba mi się to.
- Naprawdę? - Oczywiście.
- A ty co? - Chyba się strułem.
Nie wiesz, kiedy przestać.
- Idziemy, zaraz dwunasta. - Nie dam rady.
- Naprawdę, Paco. - Ja pierdolę.
Dla ciebie „Paco Stanley”.
W porządku. Dość już.
„Paco Stanley”. Proszę. Chodźmy.
Cześć, piękna, jak się masz?
Miło poznać. Szybciej, bęcwały.
„Paco Stanley”. Jesteś stary, idź na emeryturę.
Wyszliśmy z restauracji. Cieszyłem się, że mój pomysł się spodobał.
To ci niespodzianka. Świetny pomysł na program.
- To będzie hit. - Na pewno.
- Zapalisz? - Dzięki, rzuciłem.
Dlaczego diabeł miałby wybrać konkretną osobę?
Bo tej osobie brak wiary.
Zrobimy to, zmienimy tylko...
Nie!
Szefie!
Zbrodnia wstrząsnęła całym Meksykiem.
Paco Stanley został zamordowany w południe
przy wejściu do restauracji w San Jerónimo w Meksyku.
Ktoś strzelał do Paco Stanleya i jego towarzyszy.
Oprócz Paco Stanleya zginęła jeszcze jedna osoba.
Zostań z dziećmi. Nie pozwól im oglądać telewizji.
...prezenter Jorge Gil.
Służby badają, kim byli sprawcy.
Szukamy świadków.
Mam do was pytanie.
Co uważacie jako Meksykanie i patrioci?
Co myślicie?
Z drogi.
Po co nam władze?
Czemu ich potrzebujemy?
Wystarczy.
Zostawcie nas w spokoju.
Albo odejdźcie.
- Po prostu. - Przepraszam.
Ruchy.
Władze Meksyku skarżą się, że media
codziennie punktują ich błędy.
Błędy, które kosztują życie...
- Nie, nie. - ...przemoc, korupcję
i bezprawie w mieście.
- Szybciej! - A dziś
czujemy się przytłoczeni, samotni.
Podrzucisz mnie do szpitala? Dziękuję.
Dzięki.
Co było potem?
Potem...
dziennikarze mnie zabili.
Nic mu nie jest. To było straszne. W telewizji mówili, że nie żyje.
Dzięki Bogu nic mu nie jest. Muszę kończyć, budzi się.
Pa.
Skarbie. Jak się czujesz?
Jak się czujesz?
Nic ci nie jest.
Dostałeś w nogę, ale jesteś już po operacji.
Naprawdę mnie wystraszyłeś.
Powiedz, że nic mu nie jest.
Skarbie, Paco nie żyje.
W poniedziałek około południa
prezenter telewizyjny Francisco Stanley
zginął po czterokrotnym postrzeleniu, gdy zaatakowało go trzech mężczyzn.
Jorge Gil, kolega Paco Stanleya, który jechał tym samym vanem,
również został ranny, ale jego stan jest stabilny.
Juan Manuel Jesús Nuñez również został zastrzelony.
A Lourdes Hernández Gómez została ranna,
kiedy wychodziła z lokalu.
- Pan Gil? Dobry wieczór. - Tak.
Saúl Villareal, prokurator okręgowy.
Jak się pan czuje?
Jakoś się trzymam.
Może pan złożyć zeznania?
Tutaj?
Nie, tam jest bardziej prywatny pokój.
Ale koniecznie dziś.
Poproszę, by go przygotowano.
Ale...
Poszukaj siostry przełożonej.
Widział ich pan czy nie?
Nie.
Nie widziałem ich.
Nie tylko dlatego, że szyby w aucie były przyciemniane, ale też
wszystko działo się tak szybko.
Czy ci ludzie czegoś chcieli?
Auta? Pieniędzy?
- Czego chcieli? - Nie wiem.
Chcieli was porwać?
Nie sądzę.
Tak mówią w telewizji.
Prawdopodobnie to nieudana próba porwania
była powodem zamordowania Paco Stanleya.
Bez sensu.
To prosta odpowiedź. Ja chcę prawdy.
Pomoże mi pan znaleźć prawdę?
Tak.
Odpowiedzialny jest burmistrz, Cuauhtémoc Cárdenas,
człowiek, który wiele obiecuje,
a ja widuję go tylko kombinującego z inną partią.
Przepraszam, ale jestem Meksykaninem i mam tego dość.
Czy pan Stanley miał wrogów?
Czy ktoś chciał go skrzywdzić?
Nie, on...
Był honorowym człowiekiem.
Dobrym.
Nie miał wrogów.
Nigdy nie otrzymaliśmy żadnej groźby
ani telefonu z pogróżkami.
A co z Mariem Rodríguezem Bezaresem?
Nie, oni...
Byli nierozłączni.
Jak bracia.
Najlepsi przyjaciele. Nie.
Sekcja zwłok wykazała,
że w przedniej kieszeni pana Stanleya
znajdował się papierek z białym proszkiem.
Prokuratura doszła do wniosku,
że zabójstwo Francisco Stanleya
było egzekucją
związaną prawdopodobnie z przemytem narkotyków.
Święty Benedykcie, sługo Boży...
Módl się za nami.
Święty Benedykcie, czcigodny...
Módl się za nami.
Święty Benedykcie...
Synku!
Juanito!
Nie rozmawiaj z obcymi!
Juanito!
Zawsze najbardziej zależało mi na rodzinie i dzieciach.
Juanito, do środka!
Nie wiedziałem, z czym mamy do czynienia.
Francisco Stanley, aktor, komik, prezenter telewizyjny,
przyjaciel, inspiracja dla przyszłych pokoleń.
W swojej 15-letniej karierze dotknął serc wszystkich Meksykanów.
Od 1985 roku codziennie był z nami...
Wyłącz telewizor, proszę!
Dlaczego?
Bo jemy kolację. Wyłącz telewizor, chodź.
Zawsze jemy przy włączonym telewizorze.
Od dzisiaj nie. Chodź.
Nie masz pojęcia, jak się cieszę, że do nas wróciłeś.
Zawsze będę wdzięczna za to,
- że z nami jesteś. - Nie.
To nie było szczęście, Susano.
To był cud.
Bóg obdarował mnie swoją łaską.
Cud.
Dzieci, pomódlmy się.
- Kolacja wystygnie. - Susano.
Pomódlmy się.
Zamknijcie oczy.
Święty Benedykcie, sługo Boży,
módl się za nami.
„Módl się za nami”.
Módl się za nami.
Święty Benedykcie, czcigodny.
Módl się za nami.
Święty Benedykcie, ojcze przyszłości.
Módl się za nami.
Święty Benedykcie... Podaj mi rękę.
Święty Benedykcie, pogromco diabłów.
Módl się za nami.
Święty Benedykcie, nasz obrońco.
Módl się za nami.
Święty Benedykcie od egzorcyzmów.
Módl się za nami.
- Święty... - Módl się za nami.
Miałeś trzymać mnie za rękę i się modlić!
- Robię to dla was! - Jorge!
Uspokój się.
O co ci chodzi? Nie rób tak!
To do ciebie niepodobne. Proszę, przestań.
Przeginasz.
W porządku. Tata źle się czuje.
Słucham?
Halo? Brenda?
Kto mówi?
Jorge.
Jorge Gil.
Czy zastałem Maria?
Jorge, jest druga w nocy.
Tyle się mówi o sprawie, chciałem wiedzieć, co u niego.
Może chciałby z kimś pogadać.
Dziękuję za telefon,
ale nie możesz z nim porozmawiać.
Jasne.
Śpi?
Bo musisz wiedzieć...
Ciężko mi.
Powiem mu, że dzwoniłeś.
Brenda?
Mario?
Brenda?
Halo?
Wcześnie wstałeś.
Nie mogłem zasnąć.
Dlatego schowałeś się w szafie?
Nie chciałem cię obudzić.
Ale skoro pytasz,
chciałem porozmawiać z Mariem,
- dowiedzieć się, co z... - Dzwoniłeś do Maria?
- Co z tego? - Jak to „co z tego”?
Trwa śledztwo, a obaj jesteście świadkami.
- Nie mogę z nim rozmawiać? - Nie.
To nie jest dobry pomysł.
Wszyscy mówią, że był w to zamieszany.
Susano, proszę.
- To tylko plotki. - Skąd wiesz?
Susano, pracujemy w show-biznesie.
Nie jesteśmy gangsterami.
Panie Gil, dlaczego pan kłamie?
Nie kłamię.
U Paco i Maria wykryto kokainę.
Mieli działki kokainy w kieszeniach.
Ja nie...
I odznaki sekretarzy zasobów wewnętrznych.
- Odznaki? - Mogli nosić broń.
Nie wiedział pan?
Nic mi o tym nie wiadomo.
Doskonale wiemy,
że brali kokainę i nosili broń,
a pan był z nimi u sekretarza.
Nie, ja...
Powiedzieli mi, że jedziemy na śniadanie.
Dobrze jest, nie mam podwójnego podbródka.
Daj spokój!
Pokaż swoją.
Wcale lepiej nie wyglądasz.
To przez ten kąt.
Możemy?
Gotowe.
Widziałem te pozwolenia.
Ale nie broń.
Proszę pozwolić, że o coś spytam.
Oczywiście.
Ukończył pan Uniwersytet Panamerykański,
studiował pan nauki o komunikacji?
Tak.
Pracuje pan w rozrywce.
Jestem też dziennikarzem śledczym, wszystkiego po trochu.
Dla jasności, panie Gil,
ukończył pan Uniwersytet Panamerykański
i był pan asystentem Paco Stanleya.
Ja jestem prokuratorem okręgowym Meksyku
i reprezentuję rząd. Praktycznie rzecz biorąc,
to ja jestem rządem.
Darujmy sobie półprawdy.
Nie chce pan mieć na głowie rządu, jeśli odkryjemy, że pan kłamie.
Ostrożnie.
Nie kłamię.
W żadnym przypadku.
Musimy iść.
Szybko zleciało.
Pojedziemy do restauracji?
Jedź z nim.
Panie Gil, czekamy na pana.
Już.
Oni pojawili się z tej strony,
a pan schował się z tyłu?
Najpierw... Mogę wsiąść?
Najpierw rozmawialiśmy
o programie, który chcieliśmy stworzyć.
Bardzo się cieszyłem.
Kiedy nagle...
zaczęła się strzelanina.
Wskoczyłem na tylne siedzenie,
zacząłem słyszeć coraz więcej strzałów...
krzyki, tłuczone szkło.
Wtedy poczułem mrowienie...
Mrowienie w kostce z powodu ran postrzałowych.
Tryskała krew.
Nie widział pan, żeby Mario opuścił toaletę.
Nie, ja...
Nie myślałem o tym.
Nie wiedziałem, co się dzieje.
Szefie, przyszedł.
Przepraszam za spóźnienie.
Jak się trzymasz?
Będzie dobrze.
Pan Gil wspominał,
- że w trakcie strzelaniny... - Tak.
Przyszedł pan później, bo był pan w toalecie.
Co pan robił?
Chyba się strułem.
Nie dam rady.
- Naprawdę, Paco. - Ja pierdolę.
- Pójdę z tobą. - Jasne.
Według zeznań wszedł pan do toalety o 11.50.
Strzelanina miała miejsce o 12.20.
Poprzedniego dnia złamałem palec.
Miałem szynę.
Pan Gil potwierdzi, że miałem trudności
z chodzeniem o kulach.
Chodźmy. Mario do nas dołączy.
Proszę kontynuować. Był pan tam.
Leżałem na tylnym siedzeniu,
kiedy nagle...
samochód ruszył i...
Bałem się, nie wiedziałem, czy...
Czy kierowca był jednym z nich,
bo nie udało mi się na nich spojrzeć.
Nie widziałem ich.
Dopiero...
Dopiero kiedy go usłyszałem...
To był nasz kierowca, denerwował się i przeklinał.
Rozpoznałem go.
Próbował uciec?
- Co takiego? - Z miejsca zbrodni.
Nie. To bez sensu. Byłem zdenerwowany...
Zaczekaj, García.
Dlaczego to zrobił? Czy to nie podejrzane?
Kiedy pan tak o tym mówi, ale wtedy...
Chciał uciec, ale nie mógł.
Panie Gil, właśnie nas pan oświecił.
- Nie... Jest pan... - Panowie, aresztujcie Garcíę.
Nie chciałem uciec.
Dlaczego miałbym...
Miałbym uciec z ciałami? To bez sensu.
Jechałem do szpitala!
- Idziemy. - To jakaś bzdura!
Czemu miałbym uciekać?
- Co, bydlaku? - Idziemy.
Miałbym uciekać?
Czemu?
Panie Gil.
Dziękuję za wyjaśnienie sprawy.
Dziękuję za współpracę.
Panie prokuratorze!
Martwię się. Widział pan, jak kierowca na mnie patrzył?
- To chyba normalne. - Normalne?
Zrobił pan z niego podejrzanego.
Mam nadzieję, że to nie są jakieś wymysły.
„Wymysły”?
- Kłamstwa, Gil. - Kłamstwa?
Nie słyszał pan, co mówiłem?
Bałem się i...
- Nie tym tonem. - Po co kłamać?
Nie mam powodu kłamać. Współpracowałem z wami.
Dzięki mnie macie podejrzanego!
Żądam ochrony!
Co z moją rodziną? Co z moimi dziećmi?
- Panie Gil... - Dzieci!
Spokojnie, Gil.
- Proszę wrócić do domu... - Po co?
Żeby ktoś mnie postrzelił?
Zobaczę, co da się zrobić.
Co robisz?
Jorge, co robisz?
Szukam swojej broni.
Jakiej broni?
Na litość boską, Jorge, ty nie masz broni.
- Jorge, proszę, przestań! - Dzwoń po karetkę!
Jorge, przerażasz mnie!
Jorge!
- Juanito, idź do swojego pokoju. - Dobrze.
Co robisz?
Śniadanie, skarbie.
Ostatnio dużo się martwiłem.
Byłem spięty.
Wiedzcie, że to się zmieni.
Obiecuję.
Nie pozwolę, by to nas skrzywdziło.
Postanowiłem pogodzić się ze sobą...
Z Bogiem...
Dziękuję.
Dziękuję za waszą cierpliwość.
- Kochamy cię. - Kochamy cię, tato.
Sprawa przeciwko kierowcy jest w toku.
Prokurator Villareal uważa Garcíę za głównego podejrzanego.
García próbował uciec z miejsca zbrodni
zaraz po incydencie.
- Jak się czujesz? - Lepiej.
Lepiej, cóż...
Czuję mrowienie, ale...
- To dobrze. - Jest lepiej.
Cieszę się, że czujesz się lepiej.
Też jakoś sobie radzę.
Próbuję. Co mi zostało?
- Jasne. - Próbuję.
Spójrz.
Ta whisky była jego ulubioną.
- Mówił, że to... - Jego irlandzka krew.
Dawał nam butelkę co święta. Też dostałeś?
Jasne.
Dzięki.
Pamiętam, jak pracowałem w radiu i nie miałem grosza przy duszy.
Właśnie.
Powiedział mi: „Jeśli nie wierzysz w siebie, ja w ciebie uwierzę”.
Nigdy tego nie zapomnę.
- Za Paco. - Wypijmy za Paco.
Więc...
Chciałem cię zapytać...
Pytaj, o co chcesz.
Możesz na mnie liczyć.
Jako że powinniśmy iść naprzód...
- Tak. - I...
I wrócić do naszego życia...
No nie?
Pamiętasz program, który chciał kręcić Paco?
Jaki program?
O egzorcyzmach. „Meksorcyzmy”.
Paco był za!
No tak.
Cholera, Gil. Nie jestem teraz w nastroju.
- Wciąż o tym myślę. - Tak.
- Żałoba jest trudna. - Tak.
Rozumiem cię,
ale telewizja działa wolno,
- nie zrobią tego z dnia na dzień. - Chwileczkę, Gil.
To do ciebie niepodobne.
Nie, chcę to zrobić dla Paco.
To było jego ostatnie życzenie.
Jego... Nie wiedziałem, że...
Bracie, po tym, co przeszliśmy,
szkoda byłoby się poddać.
Dlatego tu jesteś, Gil? Myślałem, że dlatego, że się przyjaźnimy.
Nie, poczekaj...
- Właśnie dlatego... - To nieuprzejme, stary.
- Naprawdę. - Mario, to szansa...
- Nie. - ...by oddać hołd
naszemu przyjacielowi.
Paco nie był twoim przyjacielem, Gil.
Mario, proszę, nie denerwuj się.
Rozmawialiśmy o wielu sprawach, ale...
Ten pomysł mu się spodobał, nie chcę robić ci konkurencji.
Myślisz, że jestem zazdrosny?
Przychodzisz do mnie tuż po pogrzebie mojego przyjaciela
i mówisz mi...
Wiesz co? Wyjdź.
- Mario, mamy jego błogosławieństwo. - Wyjdź.
- Idź sobie. - Mario, proszę,
wiesz, że Paco chciał to zrobić.
Dał ci dokładne instrukcje.
Dokładne instrukcje?
Dał mi dokładne instrukcje?
Pierdol się, cholerny mennonito.
- Nie musisz przeklinać. - Pierdol się, Gil!
Myślisz, że znałeś Paco?
Nie masz pojęcia, kim był.
Wyciągnęliśmy cię z radia, bo było nam cię żal.
Opamiętaj się, twój program nigdy nie powstanie.
Wiedziałbyś o tym, ale jesteś matołem.
Nie przyszedłbyś tu się płaszczyć.
Przepraszam, nie może pan wejść.
Ja na chwilkę. Panie prokuratorze.
W porządku, Clarita.
Mam nadzieję, że odnajdziesz Boży spokój.
Pierdol się, Gil.
Wiesz, gdzie są drzwi.
Przypomniało mi się coś
w sprawie Maria Rodrígueza.
Do tego...
Jestem pewien,
że jest zamieszany w morderstwo Paco.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Za to, co cię czeka.
Mario Rodríguez Bezares,
jesteś aresztowany za zabójstwo Francisca Albaitera.
Czułeś się kiedyś częścią czegoś większego?
Upuściłem to.
Wszyscy gotowi za pięć...
- Jesteś dilerem? - Cztery...
- Gwałcicielem, porywaczem? - Trzy...
- Skądże znowu. - Dwa...
Jeśli nie zaczniesz mówić prawdy, nie pomogę ci.
Brenda nie zezna, że ją biłeś?
Niewinny człowiek nie potrzebuje prawnika.
Mario, ktoś ważny chce cię przymknąć.
Na oczach całego Meksyku.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger